De FilmBlog

Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is de Oscar-genomineerde film van Stephen Daldry (The Hours, Billy Elliot, The Reader) die je meeneemt in het hoofd van een autistische negenjarige jongen, die zijn vader verloor tijdens de 911 aanslagen. Een film die je vastgrijpt maar dit niet lang genoeg kan om je echt in vervoering te brengen. Verrassend was dan ook dat deze prent bij de negen beste films zat van 2011. Maar misschien wat dit grotendeels te wijten door de opmerkelijke vertolking van Max Von Sydow.

Korte inhoud: De negenjarige Oskar (Thomas Horn) ontdekt in een vaas in een kast een sleutel, een paar jaar nadat zijn vader (Tom Hanks) omkwam bij de aanslagen van 11 september. De sleutel behoorde toe aan zijn vader, daar is hij zeker van. Maar op welke van de 162 miljoen sloten in New York past hij? Dit is het begin van de zoektocht van Oskar – uitvinder, brievenschrijver en amateur-detective – door de vijf stadsdelen van New York en in de door elkaar gegooide levens van vrienden, familie en volslagen vreemden. Hij komt steeds dichter bij een familiegeheim dat vijftig jaar teruggaat, maar zal het hem ook dichter bij zijn overleden vader brengen?

Tom Hanks en Sandra Bullock spelen samen in een drama dat aanvoelt als een typische Amerikaanse feelgood prent. Tom Hanks speelt de apetrotse vader en juwelier die graag wetenschapper was geworden. Zijn familie is alles, en het liefst brengt hij zoveel mogelijk tijd door met zijn zoon. Een perfecte rol die op het lijf van Tom Hanks geschreven staat. Ondanks de kleine rol die hij vertolkt, is zijn vertolking toch van cruciaal belang. Maar zo zijn er maar weinig films met Tom Hanks die ontgoochelen.

De 15-jarige Thomas Horn maakt met deze film zijn debuut en doet dit naar behoren. Hij speelt het jongetje die opzoek gaat naar de mysterieuze sleutel. En doorheen de film zit je wel met de twijfel of hij nu wel of niet autistisch is. Een zeer moeilijk rol voor een jongetje van zijn leeftijd, en bij momenten speelt hij het betwetertje zo goed dat je er irritant van wordt. Op dit ogenblik besef je dat zijn vertolking van niveau is en niet moet onderdoen voor het aanwezige talent. Maar de coaching van regisseur Stephen Daldry, die ervaring heeft met het regisseren van jongeren van zijn leeftijd, zal wel van pas zijn gekomen.

Sandra Bullock speelt de rol van de moeder die maar al te graag dichter bij haar zoon wilt staan, maar er maar niet in slaagt in de wereld van haar moeilijke zoon te geraken. In tegenstelling tot Tom Hanks die hier een rol speelt die hem ligt, speelt Bullock iets waarmee ze niet vertrouwd is. En dat doet ze naar behoren. Algemeen kan je stellen dat er niets mis is met het acteerwerk over de gehele lijn, maar het is aan het verhaal waar het rammelt. Scenarist Eric Roth probeert de roman van Jonathan Safran Foer net iets te schattig te maken en slaagt er nooit echt in om diepgang te creëren.

Een film maken over een jongetje dat opzoek gaat naar het slot waar een sleutel op past is niet meteen een premisse waar je beklijvende cinema van kan maken. Daarom lijkt het erop dat ze misschien iets te overhaast nog enkele verhaallijntjes hebben bijgesleurd, zoals de aanslag op de WTC torens, of de Duitse roots van de familie. De scène waarop Oskar zijn grootvader ontmoet, die sinds de oorlog geen woord meer over zijn lippen heeft gekregen, is het mooiste moment van Extremely Loud & Incredibly Close. Toch slagen de filmmakers erin om van een zwak verhaal toch een behoorlijke prent te maken. Op zich wel een prestatie. Maar toch zit je na het zien ervan met een gevoel van teleurstelling, zeker omdat ze met het aanwezige talent voor en achter de camera veel dieper konden graven en de lat hoger konden leggen.

Het is altijd een plezier om een film te herontdekken met de commentaar van de filmregisseur, en zoals we dit van David Fincher gewoon zijn becommentarieert hij ook uitvoerig zijn nieuwste pareltje, The Curious Case of Benjamin Button (2008) op de Blu-ray release. Fincher is zo één van die zeldzame filmmakers die het visuele aspect even hoog stelt als het inhoudelijke, en dat levert meestal bijzonder cinema op. Spijtig genoeg vertoonde deze 166 minuten durende film, gebaseerd op het werk van F. Scott Fitzgerald, iets te weinig drama, zeker gezien het intrigerende plot. Maar het is zeker een indrukwekkende film die de grenzen van de cgi nog maar eens verlegt, sinds films als Forrest Gump.

Korte inhoud: Terwijl de orkaan Katrina op New Orleans afstormt, ligt de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) op haar sterfbed. Ze vraagt haar dochter om voor te lezen uit een oud dagboek. Het dagboek vertelt het bijzondere verhaal van Benjamin Button (Brad Pitt). Benjamin wordt geboren als bejaarde man, en wordt vervolgens met de dag jonger. Halverwege hun levens worden Daisy en Benjamin verliefd. Maar wat zal de toekomst brengen wanneer Benjamin steeds jonger, en Daisy steeds ouder wordt?

De film ontving dertien Oscarnominaties en maar was uiteindelijk de grote verliezer tijdens de ceremonie met slechts 3 "technische" Academy Awards voor visuele effecten, de make-up en de art-direction. Zowel de scenarist, cameraman, regisseur, als de acteurs grepen naast de erkenning. En toch zat er meer. Mocht het script van Eric Roth iets meer de karakter hebben uitgewerkt en iets meer het accent had gelegd op de conflict-situaties, had het mijn inziens een meesterwerkje kunnen zijn.

Maar ook al zijn het technische awards, ze zijn zeker verdiend. We maken een reis doorheen verschillende decennia en de decors en kleding geven tot in het kleinste detail deze tijdsgeest mee. Maar uiteraard ook het verjongings- en verouderingsproces is buitengewoon opmerkelijk. Meestal komt het verouderen van acteurs heel 'fake' over, maar hier – door middel van de contour camera-techniek - ga je volledig mee met de personages. Benjamin beweegt onhandig, oogt kwetsbaar en stelt zich in zijn opvallendheid toch bijna onzichtbaar op. Hij kijkt, neemt op en leert. Benjamin groeit, helemaal op zijn eigen manier. Hij is aandoenlijk, ook op latere leeftijd - wanneer hij jonger wordt. Hij blijft moeite hebben met zich in te passen in de wereld. Pitt speelt deze rol op bijzonder subtiele wijze. Nergens stapt hij in de valkuil van de over-acting en nooit verliest hij zijn kwetsbare karakter. Noem het misschien ingetogen, maar voor liefhebbers van het iets minder dik aangezette sentiment is dat toch op z’n minst een verademing.

Maar zeker ook de andere acteurs zetten hun stempel op dit oeuvre. Blanchett doet het als de grote liefde van Benjamin voortreffelijk. Ze groeit op als een gewoon kind, doet wel wat 'normale' mensen doen, maar bevindt zich door haar liefde voor Benjamin tussen twee verschillende werelden. Haar onzekerheden, wensen en teleurstellingen bestaan als ogenschijnlijk eenvoudige expressies, waardoor Blanchett zich goed meet aan haar tegenspeler. Ook Tilda Swinton die als Britse vrouw van middelbare leeftijd een relatie begint met de oude Benjamin, zet een sterke rol neer.

David Fincher heeft in ieder geval de keuze gemaakt om met zijn beide voeten op de grond te blijven en zich niet te laten meeslepen door al te Hollywoodiaanse scènes. Hij kiest voor een relatief nuchter schouwspel waarbij de aandacht voor de schoonheid en vergankelijkheid van de dingen op de voorgrond treedt. De film is uiteraard groots en pakkend, maar met weinig zeemzoete momenten of goedkoop effectbejag. En de nostalgie waarmee de film is doordrenkt, dringt zich dan ook snel aan de kijker op. Alles is veranderlijk. Schoonheid blijft niet en tijden veranderen. Het ene moment heb je het naar wens en het volgende moment is dat alweer vervlogen. Het verjongingsproces is uiteindelijk maar een filter die ons op een bevreemdende manier laat zien hoe het levensproces in elkaar steekt, een portret van de de menselijke natuur. Ik had zelf de hoop dat we nog iets dieper konden kijken in de ziel van het menselijke bestaan, maar ik ben al heel tevreden met het uiteindelijke resultaat.

De film wordt uitgegeven door Warner Home Video.

***Related Posts***
19/11/2008: Contour-camera techniek
18/11/2008: The Curious Case of Benjamin Button trailer
28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt

The Curious Case of Benjamin Button (2008), de nieuwste film van David Fincher, is genomineerd voor vijf Golden Globes. Dat heeft de organisatie van de Amerikaanse filmprijzen bekendgemaakt tijdens een ceremonie in Beverly Hills. Ook de historische film Frost/Nixon (2008) van Ron Howard en de religieuze dramafilm Doubt (2008) van John Patrick Shanley maken kans op vijf gouden beeldjes.

Heath Ledger werd postuum genomineerd in de categorie Beste Bijrol voor zijn vertolking van The Joker in The Dark Knight (2008). Vreemd genoeg werd die laatste film niet genomineerd voor Beste Film, en dat is toch wel een blunder. Zelfs In Bruges (2008) kreeg een nominatie (nu ja, ik vind dit zelf ook wel een geweldige film…maar zeker niet beter dan TDK).

Bij de acteurs zien we dat actrice Meryl Streep sleepte twee nominaties in de wacht, in de categorieën beste actrice in een komedie of musical en beste actrice in een dramafilm, voor respectievelijk Mamma Mia! en Doubt. De Britse filmster Kate Winslet maakt eveneens kans op twee van de prestigieuze filmprijzen, voor beste actrice in Revolutionary Road en beste bijrol in The Reader. In de categorie beste actrice in een dramafilm neemt Streep het op tegen Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Angelina Jolie (Changeling) en and Kristin Scott Thomas (I've Loved You So Long). Bij de heren nemen Leonardo DiCaprio (Revolutionary Road), Frank Langella (Frost/Nixon), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Sean Penn (Milk) en Mickey Rourke (The Wrestler) het tegen elkaar op.

In de categorie beste regie zijn Danny Boyle (Slumdog Millionare), Stephen Daldry (The Reader), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Ron Howard (Frost/Nixon) en Sam Mendes (Revolutionary Road) genomineerd. De 66ste editie van de Golden Globes vinden op 11 januari plaats in Beverly Hills. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met nominaties:

Best Motion Picture:
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon
The Reader
Revolutionary Road
Slumdog Millionaire

Best Motion Picture - Musical or Comedy:
Burn After Reading
In Bruges
Happy-Go-Lucky
Mamma Mia!
Vicky Cristina Barcelona

Best Director:
Danny Boyle - Slumdog Millionaire
Steven Daldry - The Reader
David Fincher - The Curious Case of Benjamin Button
Ron Howard - Frost/Nixon
Sam Mendes - Revolutionary Road

Best Actor (Drama):
Leonardo DiCaprio - Revolutionary Road
Frank Langella - Frost/Nixon
Sean Penn - Milk
Brad Pitt - The Curious Case of Benjamin Button
Mickey Rourke - The Wrestler

Best Actor (Musical or Comedy):
Javier Bardem - Vicky Cristina Barcelona
Colin Farrell - In Bruges
James Franco - Pineapple Express
Brendan Gleeson - In Bruges
Dustin Hoffman - Last Chance Harvey

Best Actress (Drama):
Anne Hathaway - Rachel Getting Married
Angelina Jolie - Changeling
Meryl Streep - Doubt
Kristen Scott Thomas - I've Loved You So Long
Kate Winslet - Revolutionary Road

Best Actress (Musical or Comedy):
Rebecca Hall - Vicky Cristina Barcelona
Sally Hawkins - Happy-Go-Lucky
Frances McDormand - Burn After Reading
Meryl Streep - Mamma Mia!
Emma Thompson - Last Chance Harvey

Best Supporting Actor:
Tom Cruise - Tropic Thunder
Robert Downey Jr. - Tropic Thunder
Ralph Fiennes - The Duchess
Philip Seymour Hoffman - Doubt
Heath Ledger - The Dark Knight

Best Supporting Actress:
Amy Adams - Doubt
Penelope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
Viola Davis - Doubt
Marisa Tomei - The Wrestler
Kate Winslet - The Reader

Best Screenplay:
The Curious Case of Benjamin Button: Eric Roth, Robin Swicord
Doubt: John Patrick Shanley
Frost/Nixon: Peter Morgan
The Reader: David Hare
Slumdog Millionaire: Simon Beaufoy

Best Original Score:
Changeling: Clint Eastwood
The Curious Case of Benjamin Button: Alexandre Desplat
Defiance: James Newton Howard
Frost/Nixon: Hans Zimmer
Slumdog Millionaire: A.R. Rahman

Best Animated Film:
Bolt
Kung Fu Panda
WALL·E

Best Foreign Language Film:
Der Baader Meinhof Komplex
Maria Larssons eviga ögonblick
Gomorra
Il y a longtemps que je t'aime
Waltz with Bashir

***Related Post***
12/01/2009: Golden Globe winnaars 2009

Het is vreselijk tricky om het verouderingsproces bij een acteur realistisch te maken met make-up. Denk maar aan de weinig overtuigende make-up van Anthony Hopkins in Legends of the Fall (1994) of Mel Gibson Forever Young (1992). Maar tegenwoordig is de techniek zo verbeterd dat je nauwelijks nog aan make-up moet denken. En in The Curious Case of Benjamin Button (2008) is ook het gros van het geld gespendeerd aan deze revolutionaire Contour camera-techniek waarbij een perfect 3D model van het gezicht wordt gemaakt en achteraf in post-productie bewerkt. En als je de trailer bekijkt hebben ze hiermee werkelijk grenzen verlegd.

Het gevaar bij films die qua technologie grensverleggend willen zijn is dat ze op dramatisch vlak voor teveel afleiding zorgen. Neem nu Beowulf (2007), een film die 3D animatie naar een nieuw niveau tilt, maar uiteindelijk was de film maar koeltjes onthaald. De kritiek dat de film zich achter het karretje van de nieuwste technologische snufjes laat spannen is dan ook niet onterecht. Maar hier heb je een film van David Fincher, en dat is niet de eerste de beste regisseur. Hij is een regisseur die open staat voor nieuwe technologieën (HD, Red Cam, realistische 3D, …), zonder dat hij zijn oog verliest op de sfeer van de film en de acteerprestaties.

Korte inhoud: "Ik ben geboren onder bizarre omstandigheden." Zo begint Benjamin Button, gebaseerd op het klassieke verhaal uit de jaren 20 van F. Scott Fitzgerald over een man (Brad Pitt) die wordt geboren rond zijn tachtigste en steeds jonger wordt. Een man, zoals ieder van ons, machteloos tegen de tijd. We volgen zijn verhaal, gesitueerd in New Orleans, vanaf het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 tot de 21e eeuw. Een verhaal, even bizar als het leven van ieder ander individu. ‘Benjamin Button' is een tijdreizigersverhaal over de mensen en plaatsen die Benjamins pad kruisen, de liefdes die hij verliest en vindt, de vreugde van het leven en de droefheid van de dood, en alles wat met de tijd blijft bestaan.

De eerste beelden zien er verbluffend uit. Vooral de scène waarin Brad Pitt, als ogenschijnlijk oude Benjamin Button voor een publiek van enthousiaste mensen, leert lopen is geweldig. Zijn wat kromme glimlach en oude fonkelende oogjes verraden tegelijk zijn jonge geest in een oud en versleten lichaam. En het heeft er niet echt de schijn van dat het de effecten zijn die de film zo bijzonder maken, dan wel de sfeer de scènes en de uitstraling van de sterrencast. De gehele productie van de film staat als een huis. Het originele verhaal is van F. Scott Fitzgerald, bekend van The Great Gatsby werd in scenariovorm gegoten door scenarist Eric Roth (Forrest Gump). Hoofdrolspelers Brad Pitt, Cate Blanchett en recente Oscar-winnares Tilda Swinton behoeven al helemaal geen introductie. De fotografie is in handen van Claudio Miranda die de Gaffer was op heel wat films van Fincher en sinds een aantal jaartjes ook DoP is geworden op een aantal producties.

En als we de trailer bekijken wordt dit in ieder geval een oogverblindende reis doorheen de tijd, van de beschieting van een oorlogsboot waar Benjamin Button zich op bevindt, naar een balletdansende Cate Blanchett, die nog maar een tipje van haar sensualiteit toont als ze haar hals ontbloot voor een opgewonden Benjamin, die langzaam naar haar toe kruipt. De camera begeleidt hen in een lichte zijwaartse beweging. New Orleans zag er nog nooit zo mooi uit, zelfs niet voor de orkaan Katrina de stad verwoestte. Zo lijkt het David Fincher gelukt om de koude technologie te gebruiken om een hartverwarmend verhaal te vertellen in een prachtig sfeervol stadje. Het zal u niet ontgaan zijn dat we hier te maken hebben met een grote contender voor de Oscars. Wij moeten spijtig genoeg nog wachten tot 28 januari 2009 alvorens de film bij ons in de bioscopen loopt.

***Related Posts***
14/08/2008: Krijgt The Dark Knight een Best Picture nominatie?
28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt
25/10/2004: David Fincher aan zet

Steven Spielberg en ‘controversieel zijn’ lijken op het eerste gezicht niet meteen samen te gaan. We hebben het hier immers over één van de meest geliefde en gekende regisseurs die ons eerder al trakteerde op luchtige blockbusters zoals Indiana Jones, Jurassic Park, Jaws, ET, Catch me if you can, … Anderzijds heeft de man van één van de meest rakende Holocaust-films ooit gemaakt, waarvoor hij dan ook volledig terecht een Oscar kreeg. Schindler’s List blijft echter veilig politiek correct. Ieder rationeel mens is het er mee eens dat de massale Jodenvervolging onder geen enkel beding goed te praten is.

Bij Munich (2005) lijkt die partijdigheid verdwenen te zijn. Dagelijks worden we op het nieuws geconfronteerd met het blijkbaar eindeloze geweld tussen Joden en Palestijnen. In dit conflict kies je niet zo maar partij voor de ene of voor de andere. Misschien wel omdat het één van de meest complexe conflicten is. Beide volkeren hebben hun eigen redenen om hun plek aan de Jordaan op te eisen. Ook Spielberg, zelf een praktiserende Jood, blijft opvallend onpartijdig. Hij observeert, als een wetenschapper die zo objectief mogelijk de verschillende stadia van een escalerend proces wil beschrijven. In de taal van film laat hij zien hoe terrorisme en bloedvergieten alleen maar meer terrorisme en bloedvergieten oproepen. Er is geen typische overduidelijke moraalles, geen wijzende vinger; er zijn enkel de feiten die het publiek zelf moet plaatsen en interpreteren. Het feit dat de Joden de film als pro-Palestijns, en de Palestijnen de film als pro-Israëlitisch bestempelen, zegt al genoeg.

Korte inhoud: München, 1972. In de nacht van 5 september verschaft een commando van de Palestijnse organisatie Zwarte September zich toegang tot het Olympisch dorp, dringt binnen in het Israëlische paviljoen, doodt twee van zijn bewoners en neemt de negen anderen in gijzeling. 21 uur later zijn ze allemaal dood en 900 miljoen televisiekijkers hebben live het nieuwe gezicht van terrorisme leren kennen. Nadat ze elk compromis met de gijzelaars geweigerd hebben, start de regering van Golda Meir een ongekend harde represaillecampagne. Avner, een jonge Mossad - agent, staat aan het hoofd van een vierkoppig team dat belast wordt met het opsporen van de verantwoordelijken voor de terreurdaad...

Spielberg is ongetwijfeld een goed, of zelfs een zeer goed, regisseur, maar lang niet al zijn films zijn hoogvliegers? Munich is een beklemmende-prent en mag zeker gerekend worden tot één van zijn betere werken. In elke scène, in elke shot voel je het vakmanschap. De film staat nooit stil. Als het niet de personages zijn die bewegen, dan is het hun omgeving zoals flikkerende of kruipende schaduwen, donkerder kleurgebruik die je, net als bij Avner, naarmate de film verder gaat, minder en minder gemoedsrust gunnen. Paranoia en vermoeidheid beginnen toe te slaan. Nooit verliest de film haar vaart. Spielberg’s steeds bewegende regie laat dat simpelweg niet toe.

Allemaal goed en wel natuurlijk, maar als je als publiek niet kunt meeleven met de personages of de gebeurtenissen, kan zelfs voortstuwende regie de boel niet redden. Deze betrokkenheid hangt natuurlijk ook veel af van de acteursprestaties en het script. Eric Bana is erg overtuigend als Avner. Zijn overgang van gezonde en gelukkige Mossad-agent naar getormenteerd en emotioneel "wrak" is zeer indrukwekkend. Je ziet het licht uit zijn ogen verdwijnen; in de plaats verschijnt holle, lege vervolgingswaanzin. Geoffrey Rush en Ciarán Hinds zijn zoals altijd hun degelijke zelf en ook Daniel Craig en Matthieu Kassovitz ('Nino' uit Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain) laten zich niet van het scherm spelen. Mathieu Amalric, in de rol van Louis en Michael Lonsdale die zijn vader speelt, zetten ook voortreffelijke rollen neer.

Voor het script hebben Tony Kushner (jullie misschien bekend van het beklijvende Angels in America) en Eric Roth schitterend werk geleverd. Het objectieve karakter van de film staat enkele erg emotionele momenten niet in de weg, die doorheen de film steeds verder worden opgebouwd: van 'Avner' die een onschuldig praatje laat met de man die hij moet en gaat vermoorden tot een gesprek over het belang van culturele identiteit en het hebben van een thuisland met een PLO-terrorist (de tegenpartij!) Ironisch genoeg leeft 'Avner' op het einde zelf als uitwijkeling in de USA. Goed en kwaad worden nog verder verstrengeld wanneer ‘Avner’ en zijn team uiteindelijk zelf ook vergeldingsacties op poten zetten. Spijt of berouw komt, als het al komt, altijd te laat. Het benadrukt nog meer dat alles enorm snel uit de hand kan lopen. Dat lijkt ook de eindshot van die twee beroemde torens in New York te willen zeggen.

Had een andere regisseur over zo een explosief onderwerp een film durven/kunnen brengen? Zou het resultaat echter even genuanceerd zijn zonder hierbij de minste betrokkenheid van de kijker te verliezen? We betwijfelen het. Munich werd genomineerd voor 5 oscars (Beste Film, Beste Regie, Beste Script, Beste Montage en Beste Muziek) maar won geen enkele. Een spijtige zaak want de film verdiende minstens één beeldje, maar met films als Crash en Brokeback Mountain (2005) was de concurrentie groot.

De eerste Hostel (2005), gemaakt met een peulenschil, bracht in de States bijna 50 miljoen dollar op. De makers hopen dat de sequel, Hostel: Part II (2007), dit bedrag zomaar eventjes zal verdubbelen. Het promotieteam pakt dus uit met vunzige – doch smaakvolle en gestileerde – posters. Ik vond de eerste film uiteindelijk alles behalve een geslaagde prent. Het begon beloftevol met een focus op het gevoelslevens van de hoofdpersonages – wat in principe een interessante uitgangspunt is om zo dichter bij hen te komen – maar verzeilde halverwege in de mediocriteit en inspiratieloosheid. Ik hoop dat het vervolg heeft geleerd uit zijn zwaktes en krijgen we een beestig gruwelijke prent.

Op de laatste nieuwe poster zien we het slanke lichaam van Bijou Phillips die rondloopt met een afgehakt hoofd alsof het een voetbal was. Ik moet toegeven, zowel het erotische als het gruwel-element zijn perfect gecombineerd. Ook de kleurtinten en de atmosfeer vind ik wel geslaagd. Het deed me trouwens wat denken aan de sfeervolle Saw III posters.

Voor de fans van het genre is er een interessant gesprek te lezen met regisseur Eli Roth op Cinematical. Daarin lees je onderandere waarom Roth een vervolg wilde op de film, en of er misschien een Hostel III zal volgen. Uiteraard zal het afhangen van de recettes van de sequel. Ik wacht nog altijd op de eerste trailer. De teaser is alvast intrigerend. Hostel II zou in onze zalen moeten draaien vanaf 27 juni 2007.

***Related Posts***
01/09/2007: Dubbele ‘uncut’ DVD van Hostel I & II
06/06/2007: Vooroordelen over Hostel 2
30/03/2007: Eli Roth wil geen rating meer voor horrorfilms
02/03/2007: Cabin Fever 2: Spring Fever
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes van 2006
10/02/2006: Baywatch the movie met Eli Roth
05/01/2006: Hostel, a bloody disgusting good time
28/10/2005: Gruwelpraktijken in Hostel
13/07/2004: Cabin Fever filmberspreking

Eén van de betere trailers van het moment is die van The Good Shepherd (2006), een film geregisseerd door Robert De Niro en 12 jaar geleden geschreven door één van de betere scenaristen van het moment, Eric Roth (Munich, The Insider), en vertelt het verhaal van de oprichting in 1947 van één van de meest beruchte buitenlandse inlichtingendienst ter wereld, de CIA. De Niro heeft het project overgenomen van regisseur John Frankenheimer (Ronin) die stierf in 2002. Maar vooraleer Frankenheimer het script kreeg passeerde het in de handen van Francis Ford Coppola (The Godfather, Apocalypse Now), Wayne Wang (Chinese Box, Smoke, The Joy Luck Club) en Philip Kaufman (The Right Stuff). Dit om maar te zeggen dat dit verhaal een lange weg heeft afgelegd en uiteindelijk het daglicht zal zien.

Korte inhoud: Edward Wilson (Matt Damon), de enige getuige van zijn vaders zelfmoord en lid van de beruchte Skull and Bones Society, wordt gerekruteerd voor de nieuwe Central Intelligence Agency. Tijdens zijn studies op Yale blonk hij uit voor zijn geloof in eer en discretie. Tijdens zijn werk begint hij echter wantrouwig te worden in het licht van de Koude Oorlog paranoia. Hij krijgt meer macht maar zijn vertrouwen in de mensen rondom hem slinkt met de dag. Zijn toewijding komt met een prijskaartje, en hij zal stilaan zijn eigen idealen en zijn familie moeten opofferen.

De Niro had al bewezen dat hij een bekwame regisseur was met zijn vorige prent A Bronx Tale (1993), een intieme film van een vader-zoon relatie tijdens de jaren ’60 in de Bronx. Dit zal voor De Niro zijn eerste grote film worden met een indrukwekkende cast; Matt Damon, Angelina Jolie, Joe Pesci, Alec Baldwin, JohnTurturro, Jason Patric en Chazz Palminteri. Ook Leonardo DiCaprio kwam in aanmerking voor de hoofdrol, maar hij werd vervangen door Matt voor twee redenen. DiCaprio vroeg iets teveel geld en wou zijn prijs niet naar beneden brengen. Zijn hoofdrol in Scorsese’s The Departed bracht eveneens conflicten met die van The Good Shepherd.

Toen ik daarnet de trailer zag was ik eigenlijk verbaasd dat er weinig gunfights of echte actie-scenes in zaten, maar dat de focus lag op de intrige. En dat vind ik eigenlijk wel goed want deze film had zo gemakkelijk een cliché kunnen worden. Alles lijkt ingetogen en we kijken naar een soort gentlemen’s game, waar de deelnemers zich zo slim waanden dat ze op lange termijn beslissingen namen die niet altijd in het voordeel van de bevolking was. Ik kijk er in ieder geval naar uit. The Good Shepherd verschijnt in de zalen vanaf 21 maart 2007.

Update 10/02/2007: Robert De Niro wil een filmtrilogie regisseren over de Koude Oorlog. De 63-jarige acteur en regisseur is al sinds zijn jeugd gefascineerd door de wapenwedloop tussen het Westen en het Oostblok. The Good Shepherd, het eerste deel uit de geplande trilogie, heeft in ieder geval indruk gemaakt op diverse filmfestivals. Als er een vervolg op The Good Shepherd komt, moet het verhaal zich afspelen vanaf 1961, toen de Berlijnse muur werd opgericht, tot aan de val van de muur in 1989. Het derde deel zou dan van 1989 tot het heden spelen. Dit liet De Niro weten tijdens een persconferentie in Berlijn.

Het staat vast, Brad Pitt gaat in de nieuwe film van regisseur David Fincher spleen, nadat ze samen aan Se7en en Fight Club hebben gewerkt. In The Curious Case of Benjamin Button (2008) zal Pitt een man vertolken van 50 die steeds jonger wordt, in plaats van ouder. Als hij vervolgens verliefd raakt op een vrouw van dertig - gespeeld door Cate Blanchett - begint het vreemde verschijnsel pas echt een probleem te worden. Zodra Pitt klaar is met de opnames voor Ocean’s Thirteen (2007), gaat hij direct aan de slag voor Benjamin Button.

The Curious Case of Benjamin Button zweeft al jaren rond in Hollywood. In 2003 lag er al een script dat meerdere malen was herschreven en de namen van Ron Howard (The Da Vinci Code) en Spike Jonze (Being John Malkovich) werden aan het project gekoppeld.

Uiteindelijk werd er gekozen voor het scenario van Eric Roth (Forrest Gump, Munich) en kreeg David Fincher de regiestoel toegewezen. Met de officiële aanstelling van zowel Pitt als Blanchett, lijkt het er nu toch echt van te komen voor Benjamin Button en zijn vreemde ziekte.

De eerstvolgende film van David Fincher die in de bioscoop zal verschijnen is de thriller Zodiac (2007), gebaseerd op de geschiedenis van een seriemoordenaar die San Francisco in de jaren zestig en zeventig terroriseerde, met Jake Gyllenhaal (foto) en Robert Downey Jr in de hoofdrollen. Jake had in een recent interview bekend gemaakt dat het hard werken is op een David Fincher set.

"My idea of what is easy and what is hard has been completely changed by this film…The first day, the first set-up, we did 67 takes. I was trying to determine if it was a joke."

Fincher heeft blijkbaar zijn perfectionistische trekjes nog niet onder controle. Voor zolang de studio’s dit willen betalen, who cares...

***Related Posts***
18/11/2008: The Curious Case of Benjamin Button baanbrekend
14/02/2007: Zodiac afbeeldingen
18/02/2006: Gary Oldman in Zodiac én de 5de Harry Potter film
26/04/2005: Een vervolg op Se7en ?
25/10/2004: David Fincher opnieuw aan zet

Wat gebeurt er als talentvolle acteurs, een geniale regisseur en een bedreven scenario-schrijver samen komen? In de meeste gevallen geeft dit vonken op het witte doek. Laten we hopen dat dit ook het geval zal zijn met dit intrigerende filmproject.

Peter Weir (Dead Poets Society, The Truman Show, Master and Commander) werd aangesteld als regisseur voor de verfilming van Gregory David Roberts autobiografische boek, Shantaram (2008), dat vorig jaar verscheen. In de film zijn rollen weggelegd voor Emily Watson, Helena Bonham Carter en Johnny Depp die de hoofdrol zal spelen en de film ook zal co-produceren.

Shantaram vertelt het verhaal van een jonge Australische heroine-verslaafde, Lindsay (Johnny Depp), die in de jaren '80 uit een gevangenis in Australië is ontsnapt om vervolgens in de krottenwijken van Bombay een nieuw leven op te bouwen als dokter. Hij komt daar in aanraking met wapensmokkel en belandt na verschillende verwikkelingen in Afghanistan om er ten strijde te trekken tegen de Russen.

Het script voor de verfilming komt van de hand van Eric Roth, die eerder een Oscar ontving voor zijn werk aan Forrest Gump. Wanneer de film in productie zal komen is nog onbekend gezien Peter Weir nog 2 andere projecten moet afwerken in 2006, namelijk de oorlogsfilm War Magician (2006) en de avonturenfilm Pattern Recognition (2006).

***Related Posts***
02/06/2007: Johnny Depp vertolkt Litvinenko in regie van Michael Mann
25/09/2006: Rex Mundi verfilmd met Johnny Depp
13/06/2006: Peter Weir verlaat het Shantaram project
25/04/2006: INXS film met Johnny Depp
07/07/2005: Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest met Johnny Depp
05/06/2005: Charlie and the Chocolate Factory met Johnny Depp
12/03/2005: Johnny Depp als Saddam’s wetenschapper
24/01/2005: Corpse Bride, met de stemmen van Johnny Depp, Helena Bonham Carter en Emily Watson