ellie goulding

  • Bad Blood clip van Taylor Swift in regie van Joseph Kahn

    Pin it!

    Ik moet toegeven dat ik niet meteen weg ben van Taylor Swift, of nog maar met het idee speelde om een single van haar te kopen op i-Tunes, maar ik moet toegeven dat haar clips er echt wel vet uitziet. Haar laatste clip, Wildest Dreams lijkt het te zoeken in de Hollywood glamour van de jaren '50, terwijl haar vorige clip, Bad Blood, het meer in de futuristische neo-noir zag met een mengeling van Tron Legacy, Fight Club en The Matrix.

    En het is de Bad Blood clip die ik toch nog even in de aandacht wil brengen ondanks zijn bijna 600 miljoen views. Een enorm hoog cijfer, maar nog niet zo astronomisch als haar Blank Space clip die meer dan 1,2 miljard views haalde, en Katie Perry's Dark Horse met zijn 1,1 miljard views voorbij stak. De teksten van Bad Blood beschrijven het verraad van een goede vriend. Kwatongen beweren dat de song Bad Blood zou gaan over een vete die Swift zou hebben met Katie Perry. Volgens insiders zou Katie haar concert tournee hebben willen saboteren door personen in te huren die normaal voor haar werkten. Swift ontkent echter in alle talen dat de clip over een welbepaald persoon zou gaan.

    Taylor Swift Bad Blood animated pictureTaylor Swift Bad Blood animated picture

    Het verhaal van de clip werd bedacht door Swift, maar de clip werd zoals gewoonlijk gedraaid door Joseph Kahn, één van de meest gerespecteerde videoclipmakers van het moment, die ondermeer voor Britney Spears, U2, Sisqo, Moby, DMX, Backstreet Boys, Brandy, Monica, Destiny's Child, Enrique Iglesias, Foxxy Brown, Ice Cube, Jennifer Love Hewitt, en Eminem heeft gewerkt. De remix versie van Bad Blood heeft een passage van de Amerikaanse rapper Kendrick Lamar, en hij heeft volgens de meeste critici ook de song beter gemaakt met een herwerking van de beats en de lyrics. De clip kwam dit jaar online op 17 mei 2015 en staat ondertussen op de 55ste plaats van de best beken videoclip op YouTube.

    De clip brak het 24u record met zowat 20,1 miljoen views op You Tube, en won op de 2015 MTV Video Music Awards zowel 'Best Collaboration Award' voor het duo Swift en Lamar, maar ook de Video of the Year Award. De song werd ook in verschillende landen nummer 1, en dat was het derde nummer van het album 1989 die zo hoog kon scoren. In vergelijking deed de clip Pretty Girls van Britney Spears die op hetzelfde moment werd gereleased (13 mei 2015) het een pak minder goed, en dat ondanks de collaboratie met Iggy Azalea. De song werd 29ste in de States. Toch valt op dat Bad Blood veel weg heeft van de Britney Spears clips Toxic en Womanizer, ook al in regie van Joseph Kahn.

    Taylor Swift Bad Blood animated pictureTaylor Swift Bad Blood animated picture

    De videoclip speelt zich af in Londen in 2015, maar werd gedraaid in Los Angeles. Het leuke aan deze girlpower videoclip is dat we een waslijst krijgen van bekende koppen die allemaal optreden onder een zelfgekozen pseudo. Zo zien we in het begin van de clip Catastrophe (Taylor Swift) die een groep mannen van zich af weet te slaan in een kantoor in Londen. Het doel lijkt een mysterieus koffertje te zijn. Haar partner Arsyn (Selena Gomez), gekleed met hoge hakken en zwarte panty's lijkt al even gewelddadig tekeer te gaan tegen de aanvallers. Wanneer alle mannen zijn verslagen, zien we dat Arsyn het koffertje steelt van Catastrophe en haar met een stamp door een raam schopt. Het nummer begint met Catastrophe liggend op een kapotte auto, en dit is tevens ook de intro van Welvin da Great (Kendrick Lamar) met de sigaren-rokende Lucky Fiori (Lena Dunham). Catastrophe wordt weer op de been gebracht door 3 verpleegsters genaamd The Trinity (alle drie gespeeld door Hailee Steinfeld), en daarna is ze klaar om haar training te beginnen en de vendetta in te zetten.

    Daarna krijgen we een toevloed aan sterke vrouwen die blijkbaar allemaal meehelpen om Catastrophe weer vechtklaar te maken. En zo krijgen we een waslijst te zien van bekende koppen; zoals Dilemma (Serayah), Slay-Z (Gigi Hadid), Destructa X (Ellie Goulding), Homeslice (Martha Hunt), Mother Chucker (Cara Delevingne), Cut-Throat (Zendaya), The Crimson Curse (Hayley Williams), Frostbyte (Lily Aldridge), Knockout (Karlie Kloss), Domino (Jessica Alba), Justice (Mariska Hargitay), Luna (Ellen Pompeo) en Headmistress (Cindy Crawford). Na de training zien we Catastrofe die met haar assassin-collega's de strijd aanbinden met Arsyn en haar handlangers. De twee groepen naderen mekaar met een grote explosie als gevolg. De twee vrouwen slaan elkaar in het gezicht. Wat opvalt is dat Swift in de eindscène wel heel veel weg heeft van Britney Spears uit Toxic, ik laat jullie zelf oordelen met deze afbeelding.

    Taylor Swift Bad Blood animated pictureTaylor Swift Bad Blood animated picture

    Vermoedelijk heeft de clip tussen de 1 en 3 miljoen dollar gekost, wat een behoorlijk prijskaartje is voor een clip van 3 minuten, maar toch een stuk lager dan de prijs die betaald werd voor bijvoorbeeld Madonna's Die Another Day clip die een kleine 10 miljoen dollar heeft gekost. Maar de business is niet meer zoals het geweest wordt en net zoals dat bij ons de videoclip zenders verdwijnen, krijgen de clips ook in de States steeds minder coverage op televisie.

  • Fifty Shades of Grey (2015) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Fifty Shades of Grey (2015) film is zonder enige twijfel de hype film van het voorjaar, een beetje zoals The Da Vinci Code (2006), ook al gebaseerd op een mega-bestseller. En net zoals bij deze prent worden de hoge verwachtingen nauwelijks ingelost. Maar Sony ging zich geen zorgen maken, want deze verfilming van het stationsromannetje van E.L. James zou zijn lezerspubliek - zowat 2/3 van alle vrouwen op deze aardbol - wel overhalen om ook naar de bioscoop te trekken voor deze vrouw(on)vriendelijke porno.

    fifty_shades_of_grey_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Wanneer de literatuur studente Anastasia Steele (Dakota Johnson), de rijke Christian Grey (Jamie Dornan) gaat interviewen, als gunst aan haar kamergenoot Kate Kavanagh (Eloise Mumford), ontmoet ze een mooie, briljante en intimiderend man. Het onschuldige en naïeve meisje schrikt van het besef dat ze hem wil, ondanks zijn raadselachtige gereserveerdheid. Niet in staat om Anastasia's schoonheid en onafhankelijke geest te weerstaan, geeft Christian Grey toe dat hij haar ook wil, maar op zijn eigen termen. Anastasia aarzelt als ze de particuliere smaken van Christian Grey ontdekt. Los van zijn multinationale ondernemingen, zijn enorme rijkdom en zijn liefhebbende familie, wordt Grey beheerst door de behoefte om alles te controleren. Als Anastasia dichter bij hem komt ontdekt ze zijn diepste seksuele verlangens en zet dit de deur open voor de ontwaking van haar eigen verlangens en dit terwijl Kate aanpapt met de broer van Grey, Elliot (Luke Grimes).

    Uiteraard zijn de beschrijvingen in het boek net iets pikanter met zijn vele sensuele details, dan datgene wat we te zien krijgen op het witte doek. De regisseuse Sam Taylor-Johnson heeft tevens nooit haar stempel op de film kunnen zetten, want hier hebben we een veel te brave en getrouwe weergave van wat er in het boek staat beschreven, inclusief de wat slappe dialogen. Een cineast met enige stijl en visie, die ook niet te beroerd is om bepaalde scènes compleet te herwerken, had misschien nog iets appetijtelijk kunnen puren uit deze soft-erotische soap. De 'Red Room' of 'Play Room' ziet er ook net iets te gewoontjes uit, en daar had de regisseur net iets meer mee kunnen doen. De film had niet minder spannend en meeslepend geweest als Sam Taylor-Johnson gewoon zijn camera had gezet op iemand die het hele boek voorleest. En ja, waarschijnlijk zou ook dat een kassucces worden.

    Qua acteerwerk deden de twee hoofdacteurs wat ze konden met het aangereikte materiaal, maar ook niets meer dan dat. Het is in ieder geval geen filmkoppel dat vonken gaf. Er was naar de aanloop veel te doen over de casting van Dakota Johnson, die volgens sommige lezers niet zo knap zou zijn als de beschrijvingen van Anastasia Steele in het boek. Persoonlijk vind ik dat complete nonsens. Dakota is niet alleen een knappe vrouw met een lip-bijt-fixatie, maar ze brengt ook met haar personage die kenmerkende mix tussen naïviteit en intelligentie. Ze is zowel kwetsbaar als behoorlijk vrijgevochten. Daarentegen vind ik Jamie Dornan een behoorlijk saai figuur. Hij is rijk en ziet er goed uit, maar hij heeft niet die onweerstaanbare aura om vrouwen in zweem te doen vallen. Hij heeft bij momenten meer weg van die stijve hark Patrick Bateman uit American Psycho met een onverwerkt verleden. Je vraagt je als kijker af wat de uiteindelijke aantrekking is. Waarom is Anastasia niet jaloers op haar vriendin die aanpapt maar haar veel knappere en normale broer van Christian. En als je als kijker niet gelooft in het samenzijn van het koppel, dan heeft de film toch wel een serieus probleem. Ik blijf het een spijtige zaak vinden dat Charlie Hunnam het project heeft verlaten. Het had een a-typische casting geweest, maar misschien wel een pak overtuigender.

    fifty_shades_of_grey_2015_pic01.jpgfifty_shades_of_grey_2015_pic02.jpgfifty_shades_of_grey_2015_pic03.jpg

    Zijn Europeanen meer gewend dan Amerikanen, dat zal binnenkort wel blijken. Ik heb echter het gevoel van wel. Laten we er geen doekjes om winden, deze R-rated film wil uitpakken met zijn stoute erotiek in de Valentijnsperiode. Maar de SM die hier gepresenteerd wordt is eigenlijk SM voor beginners: een beetje bondage, een blinddoek, een zweepje en een riem, en zo hebben we het in deze meer dan twee uur durende film gehad. Naar Europese normen is dit PG-13 en zijn we mijlenver verwijderd van Lars Von Trier's Nymphomaniac (2013). Zelfs die 80'ties film Nine 1/2 Weeks (1986) van Adrian Lyne is meer ondeugend dat deze Fifty Shades of nog dat gedrocht van een Vlaamse tv-film 'SM Rechter' gaat veel verder met zijn SM spelletjes. Het is uiteraard geen verdienste om verder te willen gaan dan de andere film met zijn ondeugendheid, maar de promo-campagne met zijn pikante trailers legt hier wel iets teveel de nadruk op. En dit terwijl de helft van de seks-scènes uit het boek geschrapt werden. Daarnaast zit er ook geen dreiging in de film. Je voelt ook nooit echt dat het personage twijfelt om zich over te geven aan iets gevaarlijks. Nul spanning en intrige.

    Ik heb het niet zo om boeken te gaan vergelijken met films. Een film met een boek gaan vergelijken is een beetje zoals appels met peren vergelijken. De trilogie van E.L. James is trouwens geen meesterwerk, maar ja, 'sex sells' of zoiets zeker. Maar je kunt er niet omheen dat je net iets meer kan vertellen in een boek en de nodige nuances kan leggen die van belang zijn. In principe geldt dit voor zowat elk boek die een film-adaptatie krijgt. Ik verwijt scenariste Kelly Marcel ervan de verkeerde accenten te hebben gelegd en nevenpersonages iets te snel heeft weggeschreven. Op een gegeven moment wil Anastasia met haar moeder (Jennifer Ehle) praten, een beetje tegen de zin van Christian. Dit had een belangrijke ontmoeting moeten zijn voor de onzekere Anastasia en er wordt hier een beetje naar toe gebouwd. Spijtig genoeg krijgt de moeder nog geen twee zinnen te zeggen of Christian duikt op en de moeder wordt afgevoerd. Het dramatisch nut van die scène is mij dan één groot raadsel.

    Fifty Shades of Grey animated pictureFifty Shades of Grey animated picture

    Fifty Shades of Grey is al even slaapverwekkend als een aflevering van de praatbarak 'Bart & Siska'. Maar er zullen hier wel liefhebbers voor te vinden zijn, net zoals dat het geval was bij de verfilmingen van de boeken van Dan Brown. De film zou 40 miljoen dollar hebben gekost - bijna 3 keer het budget van de Amerikaanse The Loft (2014) - en ik heb geen idee naar waar dit productiegeld naar toe is gegaan. Zeker niet naar de acteurs of deze regisseur, want deze waren onbekend. Ook niet naar de speciale effecten, want die waren er niet. Zelfs niet naar de setdesign, want er werden klaarblijkelijk geen sets gebouwd maar gewoon gefilmd op locatie op een 5tal plaatsen. Zelfs de muziekscore van Danny Elfman was niets bijzonder - een beetje in contrast met de geslaagde nummers van ondermeer Beyoncé, The Weeknd en Ellie Goulding. Ik heb een flauw vermoeden dat de zakken van E.L. James werden gevuld, die ook nog eens een producer-credit had verkregen. Kortom, Fifty Shades of Grey was voor mij althans - om Christian Grey te quoten - "Fifty Shades of fucked up".

    Fifty Shades of Grey is vanaf 10 juni 2015 beschikbaar op DVD en Blu-ray en uitgebracht door Universal. Op de Blu-ray vinden we maar liefst 2 uur aan extra beeldmateriaal, gaande van set-rondleidingen, behind the scenes, videoclips, making-off filmpjes, alles over Christian en Ana. Wat al een beetje te verwachten was, vinden we geen audio-commentaar van de cineaste. Er is tevens ook nog een Digibook met een extra DVD met nog meer bonusmateriaal, voor mocht je er maar geen genoeg van krijgen. En om het echt leuk te maken is er ook nog een uncut versie van de film met 7 minuten extra naughty stuff (... don't get your hopes up too much).

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 29 mei 2015

    ***Related Post***
    14/11/2014: Pikante Dakota Johnson photoshoot

     

    *** Fifty Shades of Grey trailer #2 ***

  • About Time (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik keek wel uit naar de Blu-ray release van About Time (2013), gezien ik deze prent in november van vorig jaar in de bioscoop had gemist. Het was dan ook de vraag of scenarist en regisseur Richard Curtis het succes van de romcom Love Actually (2003) kon herhalen. Wat meteen was opgevallen is dat de regisseur zich heel bescheiden had opgesteld met een relatief laag productiebudget (12 miljoen dollar ivm. 40 miljoen dollar voor Love Actually) en (bijgevolg ook) minder filmsterren.

    About Time Blu-ray cover recensie review

    Korte inhoud: Op de leeftijd van 21 komt Tim Lake (Domhnall Gleeson) te weten van zijn vader (Bill Nighy) dat hij kan reizen in de tijd ... en dit de nacht na een onbevredigend Nieuwjaarsfeestje. Blijkbaar zouden alle mannen van vader op zoon de gave te hebben. En met tijdreizen komt meteen ook de netelige situaties waarin de toekomst gewijzigd kan worden. En bij deze beslist Tim Lake een flinke draai te geven aan zijn tot nog toe vruchteloos romantisch leventje. Op een avond ontmoet hij een wel heel bijzonder meisje, de mooie en timide Mary (Rachel McAdams), en het is liefde op het eerste gezicht. Maar na een reis in de tijd ondervindt hij de nadelen, zoals het feit dat hij de ontmoeting met Mary compleet moet herdoen en dat zoiets niet van een leien dakje loopt. Maar Tim is vastbesloten hun ontmoeting zo romantisch mogelijk te maken...

    Ik moet toegeven, de eerste 40 minuten waren veelbelovend, met een leuke cast - waaronder ook een rol voor The Wolf of Wall Street vamp Margot Robbie - en verrassende situaties. Maar na verloop van tijd heb je de indruk dat de regisseur niet goed weet wat hij met zijn personages moet aanvangen, en gaat het verhaal een beetje alle kanten op. Daar waar andere romcoms, zoals Love Actually of Four Weddings and a Funeral, nog met voldoende scherpte, zelfspot en humor voor de dag kwamen heeft dit script toch een nijpend gebrek aan ideeën en originaliteit, los van de time-travel gimmick. We hebben alles al eerder gezien in andere films, maar gewoon veel beter uitgewerkt dan in deze prent.

    Hoofdacteur Domhnall Gleeson zien we normaal gezien in bijrollen, en hier is hij wel bij momenten amusant, maar hij mist toch charisma om zijn stempel te kunnen zetten op deze romantische komedie. Hij ziet er bij momenten ook uit als een uitgedroogde kamerplant en als kijker vraag je je af wat de dames in de film in hem zien. Hij is zelfs nog niet stuntelend genoeg om op de sympathie te kunnen spelen van het vrouwelijke geslacht. Ik heb geen probleem met het feit dat we minder aantrekkelijke mensen opvoeren in romantische komedies, maar wat doet Margot Robbie en Rachel McAdams dan in godsnaam in deze prent?!? Dat die laatste ook een bloedmooie vrouw is getuigen de foto's van haar die ik aan mijn review heb toegevoegd.

    De plot holes in dit verhaal zijn ook nauwelijks bij te houden. Zonder te willen spoilen moet je weten dat de regisseur een dramatische noot aan de film wou voegen om tijdreizen alsnog te willen beperken om zo een dramatische wending op te bouwen in de derde act. *** spoiler *** zo zou je niet meer terug in de tijd tot voor de geboortes van kinderen, wat het geslacht zou kunnen veranderen. Bijgevolg zal Tim voor altijd zijn vader verliezen als hij een nieuw kind zou krijgen met Mary. Deze problematiek wordt duidelijk nadat hij zijn zus wil redden van de ondergang. Maar nadat hij merkt dat zijn kind van geslacht is veranderd gaan hij terug in de tijd en wijzigt dat. Wat is het punt dan van de derde act met zijn vader ALS HIJ TOCH ALLES WEER KAN HERSTELLEN?! *** end spoiler ***. Dit slaat nergens op is. Ik ga niet in twijfel trekken dat tijdreizen niet bestaan en dat deze film geen intelligente analyse biedt over het concept van tijdreizen, maar je moet als scenarist wel consequent blijven in datgene wat je ons wil vertellen en op z'n minst uw eigen regels respecteren.

    about time domhnall gleesonabout time,richard curtis,love actually,domhnall gleeson,bill nighy,rachel mcadams,margot robbie,four weddings and a funeral,lydia wilson,ellie gouldingabout time rachel mcadams
    about time bill nighyabout time,richard curtis,domhnall gleesonabout time margot robbie

    Waarom dat Rachel McAdams gaan typecasten als we de bedoeling hebben een ander soort romcom film te willen maken? Rachel speelt dergelijke rollen in haar slaap, maar hier heeft ze misschien wel de meest ongelukkige match uit haar carrière. In haar verdediging had haar personage ook niet veel om het lijf en volstond het voor Rachel om mooi te zijn en af en toe te glimlachen. Los van het feit dat ze het levensdoel is van Tim blijft haar personage uiterst passief te zaken ondergaan. Tijdreizen is in dit verhaal tevens ook een mannenzaak. Rachel maakt zelfs minder indruk dat een paar nevenpersonages. Bill Nighy steelt op zijn beurt iedere scène waarin hij zit, net zoals de zus van Tim, gespeeld door Lydia Wilson.

    Wat de film uiteindelijk als boodschap heeft is ook heel troebel. Liefde is iets wat maar tot de perfectie kan komen door manipulatie van tijd en mensen, gesteund op een paar grove leugens? De film had evengoed Lies Actually kunnen noemen. Hadden ze maar het komisch gehalte bewaard van het begin, had dit nog een geslaagde feelgood komedie kunnen worden, maar het verloor gaandeweg zijn glimlach en speelsheid en als kijker bleven we achter met een bedenkelijke ethische boodschap en wegwerp personages die zelfs te licht zijn voor een volwaardige bijrol. Oh ja, het is charmant en dit zorgt ervoor dat je niet al te diep gaat graven in zijn bedoelingen, en bijgevolg ga je de kritiek ook wat gaan milderen. Maar wat mij nog het meest stoort aan deze About Time is het gebrek aan: echte liefde, echte romantiek, echte drama, laat staan een echt verhaal. Met zijn meer dan 2 uur durende speelduur (!) keek je dan ook wel uit naar het einde met een verlossende zucht: It's About f@#ing Time ...

    De Blu-ray en DVD van About Time ligt al vanaf 5 februari 2014 te verkrijgen met een hele zooi aan bonusmateriaal, gaande van deleted scenes, gesprekken met regisseur en acteurs alsook een pak making-off filmpjes. Zelfs de Ellie Goulding videoclip van "How Long Will I Love You? " staat erop. Gemengde gevoelens, maar deze film zal wel zijn publiek vinden.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 februari 2014

     

    *** About Time trailer ***