De FilmBlog

Regisseur Darren Aronofsky heeft met deze Requiem for a Dream (2000) zijn stempel gezet als regisseur waar rekening mee moet gehouden worden. Niet al zijn films waren voltreffers - cf. The Fountain (2006) -, maar van zijn vijf langspeelfilms die hij heeft gemaakt zijn vier films absolute toppers; met name Pi (1998), Requiem for a Dream, The Wrestler (2008) en Black Swan (2010).

Korte inhoud: De weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Sara’s zoon Harry (Jared Leto) en zijn vriend Tyrone (Marlon Wayans) zitten in de illegale drugshandel. Ze hoeven nog maar even door te gaan om genoeg geld te hebben verdiend om hun leven weer op orde te krijgen, maar dan wordt de aanvoer stopgezet en raken ze zelf steeds meer afhankelijk van hun product. Harry’s vriendin Marion (Jennifer Connelly) wil graag een eigen kledingwinkel waarin ze haar ontwerpen kan laten zien, maar haar drugsverslaving beheerst haar volledig. Alle vier personages hebben een beter leven voor ogen, maar uiteindelijk ontsporen hun levens op tragische wijze en verzeilen ze in een neerwaartse spiraal van angst, drugsgebruik, misdaad, prostitutie en uitzichtloosheid.

Als er één film is die de paranoia op een treffend manier in beeld weet te brengen is het toch wel deze film. Niet alleen de donkere en grauwe visuele stijl, de close-up schouder-camera's van de personages met groothoeklens (a.k.a. snorricam), de afwisseling van schreeuwerige kleuren, de versnelde, bloedstollende jump-cut en time-laps montage, de 2000 cuts (wat drie keer zoveel is in vergelijking met een gemiddelde film) maar ook de uitstekende vertolkingen van de acteurs blijven nazinderen. Uiteraard is ook veel te danken aan het uitstekende bronmateriaal van Hubert Selby Jr. (boek: Last Exit to Brooklyn). In tegenstelling tot Trainspotting (1996), die ook draait rond het gegeven van drugs, is in Requiem niet veel ruimte voor humor. Het is een film die naar de keel grijp en waar je niet vrolijk van zal worden. Je krijgt een ferme dreun te verwerken en wie weet, heeft deze prent al heel wat jongeren kunnen wakker schudden en alert gemaakt van de mogelijke gevolgen van drugverslaving. Tevens ook een sterke poster met close-up van Jared Leto's oog met grote pupil, wat dan weer verwijst naar het druggebruik.

Maar naast de schokkende hip hop montage maakt ook de onthutsende muziek van Clint Mansell van deze prent een overdonderend meesterwerkje. Het is net zoals het drama op het scherm niet meteen muziek die je vrolijk zal maken, en bepaalde nummers zijn zelfs ongelofelijk irriterend, maar het werkt perfect voor het verhaal. Geen plaats voor vrolijke pop-muziek zoals in Trainspotting maar wel lugubere klanken en psychedelische, minimalistische synthesizer muziek die volledig in de lijn liggen van een requiem, een gebed voor de zielenrust van de overledene. En met de personages die steeds dieper wegzakken in hun doffe ellende, wordt ook de muziek steeds killer en beangstigend.

De grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen en Aronofsky sleurt ons in de ultieme nachtmerrie. Goede voornemens leiden naar foute plannen, die dan uiteindelijk uitmonden in ontsporingen en onherroepelijke fysieke en emotionele schade. En naarmate we het einde naderen is de film nog nauwelijks om aan te zien met electroshok-therapie, amputatie en seksploitation scènes. Je wordt verpletterd door de botte miserie, de agressieve muziek en montage, maar je blijft wel gekluisterd aan al die fascinerende beelden van Matthew Libatique. De film had meer nominaties moeten krijgen dan slechts die van Beste Actrice voor Ellen Burstyn, maar de concurrentie was dit jaar moordend met films van Steven Soderbergh, Ridley Scott, Ang Lee en Stephen Daldry.

Het is dus met veel enthousiasme dat Universal al gezorgd heeft voor een Requiem for a Dream blu-ray versie. Een film die zeker niet mag ontbreken in jullie collectie. Het is niet alleen een visueel knap staaltje cinema, maar het is vooral een film die lang na het zien ervan blijft nazinderen.

Een jaar of 4 te laat, maar hier heb je hem toch, de biopic van George W. Bush door regisseur Oliver Stone, die na Nixon (1995) en JFK (1991) zich nu werpt op de meest gehate Amerikaanse president uit de geschiedenis met W. (2008). Toch is er een gevoel van ontgoocheling want de hoge verwachtingen zijn niet echt ingelost en de terugkeer van Oliver Stone is dus nog niet aan de orde. Ik zou zo denken dat de 'W' in de film niet staat voor 'Walker' maar wel voor 'Why?!?'. In tegenstelling tot JFK is deze film toch meer te vergelijken met Nixon. Stone neemt geen loopje met de waarheid. Maar de film komt spijtig genoeg nog niet aan de knieën van JFK die er hoe dan ook in slaagt om de Amerikaanse spirit naar buiten te brengen.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Het resultaat is een film die een menselijk gezicht geeft aan de man, zonder echt een stelling in te nemen. Stone blijft opvallend op de vlakte en verzamelt een aantal toepasselijke scènes waarin de man zich laat zien van zijn meest flamboyante kant. W. is eigenlijk een behoorlijk brave film geworden, de een beetje aan de oppervlakte blijft, en dus ook snel vergeten zal worden. Het is uiteraard lovenswaardig om een film te maken die de mens probeert te zoeken achter de president, maar het had naar mijn aanvoelen nog beter geweest mocht de film iets meer ballen had vertoond. Het is misschien geen anti- of pro-Bush film, maar het maakt de man toch enorm sympathiek en ik ben niet zeker of dit wel het juiste gevoel is.

Wat meteen in het oog springt is de bezetting, met Josh Brolin als George W. Bush, Elizabeth Banks als Laura Bush, Ioan Gruffudd als Tony Blair, Thandie Newton als Condoleezza Rice, Ellen Burstyn als Barbara Bush, Jeffrey Wright als General Colin Powell, Richard Dreyfuss als Dick Cheney, James Cromwell als George Herbert Walker Bush, Scott Glenn als Donald Rumsfeld, Toby Jones als Karl Rove,Allan Kolman als Vladimir Putin en Sayed Badreya als Saddam Hussein.

De biopic schetst het leven van Bush vanaf zijn opkomst tot zijn ambtstermijn als president van de Verenigde Staten. We zien hoe hij in zijn studietijd rond slentert met zijn stevig drinkende studiegenoten en vriendenkring en volgen zijn overgang naar de uiteindelijke politieke top. Tussendoor zien we zijn diepe religieuze inkeer en zijn voortdurende worsteling die hij met zijn vader had, wat een belangrijk thema in de film vormt. Volgens Stone heeft Bush bijna zijn hele leven moeten opboksen tegen de gedachte dat hij in de ogen van zijn vader eigenlijk te kort schiet…het aloude vader-complex thema, een vrij klassiek uitgangspunt voor een film waar heel wat mensen naar uitkeken.

Nog volgens de filmmaker was W. is in zijn jonge jaren een stevige drinker die geregeld brokken maakte. Zijn vader is sterk misprijzend over dit gedrag dat de naam en faam van de Bush-dynastie kan beschadigen, en zegt hem dat hij geen Kennedy is, wat eigenlijk wel grappig is. De film schenkt aanvankelijk veel aandacht aan de tijd waarin Bush nog aan zijn politieke opkomst werkte. Allereerst een soort man die weinig succesvol was en die het ene faillissement na het andere opstapelde, maar waar de helpende hand van papa-Bush op de achtergrond voortdurend aanwezig was. Stilaan zien we ook de bekering tot het conservatieve christendom. Daarna komt uitdrukkelijk de periode 2002-2003 in beeld, bepalend voor de oorlog in Irak. De periode daarna blijft verder buiten beeld.

De zwakke schakel in de film is het script van Stanley Weiser (co-scenarist van Wallstreet) die een opbouw mist en weinig samenhang kent. Het lijkt allemaal wat bijeengeraapt en met de nodige haast in elkaar gezet, teneinde de film nog op tijd, voor de verkiezingen van november 2008, uit te kunnen brengen. Maar of de film iets zal teweeg brengen bij de verkiezingen lijkt mij onwaarschijnlijk. De beraadslagingen in het Witte Huis, de politieke spelletjes die gespeeld worden, de onderlinge verschillen en de manier waarop Bush toch uiteindelijk bijna alleen het besluit over de Irak-oorlog neemt, het is allemaal meer dan genoeg reden om de W. te gaan zien. De film kan worden gezien vanuit het oogpunt van een satire, tegelijkertijd zit er groot drama in die regeerperiode en heeft de regering van W. het land diepgaand verdeeld. Die dramatiek ontbeert de film. Dat Bush Jr. vaak met volle mond spreekt is wel het minste dat we deze president moeten vergeven. Maar ondanks de kritiek en de onvoldoende diepgang, kan van deze film toch voldoende genoten worden.

***Related Posts***
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Het ziet er naar uit dat het bubblegum-barbiepopje Hilary Duff een nieuwe rol heeft kunnen wegkapen aan de zij van Ellen Burstyn en nieuwkomer Evan Ross, in de romance Greta (2008) van beginnend cineaste Nancy Bardawil. Het blijft me verbazen hoe iemand zonder enige vorm van acteertalent nog steeds opduikt in diverse filmproducties.

Korte inhoud: Greta (Hilary Duff) is een mooie en slimme meid. Haar ouders zijn gescheiden en nu leeft ze bij haar moeder. Greta wordt voor de zomervakantie naar haar grootouders gestuurd om zo een beetje bij te komen maar daar is ze fors op tegen. Ze is al van plan om zelfmoord te plegen omdat ze niet bij haar grootouders achtergelaten wil worden. Haar zelfmoordplan neemt echter een andere wending als de liefde groeit voor haar opa en oma en als ze haar eerste vakantieliefde ontmoet (Evan Ross).

Het lijkt mee een typisch good white girl meets street black boy verhaal die nog eens alle clichés uit de kast zal halen voor een stoute romance, speciaal ontworpen is voor een tienermeisjes. Interraciale relaties worden in films vaak gezien als iets exotisch (Cruel Intentions) of zelfs iets wat onkuis is (One Night Stand), maar zelden als iets "normaals".

Hopelijk zal deze film dit gegeven niet op een stereotype manier uitwerken, maar ik vrees er een beetje voor. Ze zouden beter een voorbeeld nemen aan de populaire tv-serie "Heroes" waar mensen van een verschillende cultuur geregeld met elkander relaties aangaan, zonder dat dit gegeven vreemd zou aanvoelen. We leven trouwens niet meer in de jaren 50.

Wat betreft Hilary Duff, zij kan misschien niet acteren maar ze wordt als ‘cool’ bestempeld door een paar duizenden fans. Ze speelt trouwens binnenkort in de high school komedie Stay Cool (2009) van Michael Polish, aan de zij van Winona Ryder, Mark Polish, Sean Astin, Chevy Chase, en Jon Cryer. De promotie-campagne rond de figuur van Duff is heel actief bezig om de 21-jarige actrice als rolmodel aan het publiek te verkopen, nu Lindsay Lohan iets té slonzig is geworden. En het werkt blijkbaar.

*** Hilary Duff HQ picture gallery ***

Als je nog zou twijfelen of W. (2008) van Oliver Stone een respectvol portret zou maken van een controversieel president, dan is deze hoop bij het zien van de teaser poster in rook opgegaan. En misschien maar goed ook, want wie wil er nu een braaf filmpje zien over de grootste terrorist die de wereld heeft gekend. Hoewel, deze teaser poster werd gemaakt voor Cannes en zou misschien niets van doen kunnen hebben met de film. W had normaal in 2009 moeten uitkomen maar de studiobonzen vonden dat de film beter zou presteren met de president die nog steeds in office zit. Nu maar hopen dat dit de kwaliteit van de film niet zal aantasten.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Toch betwijfel ik dat dit een hit zal worden. Ik bedoel, wie heeft nu interesse in een Bush film te midden van de Obama-hype en de opkomende verkiezingen. Republikeinen zijn niet opgezet met grappen over hun leider en Democraten weten al dat de man niet deugt. Maar misschien steekt er wel ergens een verhaal achter George W. Bush die we niet kennen. Wat ik zelf NIET wil zien is een pro- of een anti-Bush pamflet of een oersaaie "objectieve" biopic. Wat ik wel wil zien is een intelligente biopic met intrige, spanning en fascinerende personages. Fuck objectiviteit! Als ik een waargetrouw beeld wil hebben dan lees ik wel een boek. Dit moet op de eerste plaats een boeiend portret zijn gebaseerd op echte personen. Oliver Stone heeft eerder indruk gemaakt met controversiële films als JFK,Platoon, Nixon, Born on the 4th of July, maar het is ondertussen al 13 jaar geleden dat de cineast nog een echte controversiële prent heeft gemaakt. Alexander was een teleurstelling en WTC had weinig om het lijf. Hopelijk wordt dit allemaal anders met deze prent.

Wie is wie? Josh Brolin is George W. Bush, Elizabeth Banks is Laura Bush, Ioan Gruffudd is Tony Blair, Thandie Newton is Condoleezza Rice, Ellen Burstyn is Barbara Bush, Jeffrey Wright is General Colin Powell, Richard Dreyfuss is Dick Cheney, James Cromwell is George Herbert Walker Bush, Scott Glenn is Donald Rumsfeld, Toby Jones is Karl Rove,Allan Kolman is Vladimir Putin en Sayed Badreya is Saddam Hussein.

Los van de gebruikte muziek ben ik niet ontevreden van de eerste teaser-trailer. Josh Brolin ziet er geweldig uit en de sfeer in de film spreekt me wel aan. Dit is de man die de Amerikanen tot tweemaal toe hebben verkozen om hun land te leiden. Na het zien van de trailer denk ik dat er veel mensen nog maar eens in hun koffie zullen verslikken. Laten we toch hopen dat het geen eenzijdig beeld is van een lichtzinnige rijkeluis-zoon. De film zou op 26 november 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Het zat er aan te komen en de beslissing is genomen. Oliver Stone heeft zijn Condoleezza Rice gevonden voor zijn opkomende verfilming van het George W. Bush verhaal, W (2008). De keuze is gevallen op Thandie Newton. De mensen van Yahoo schreven het volgende:

Oliver Stone has found the actress to play Condoleezza Rice in "W", his upcoming movie about President George W. Bush. Thandie Newton is in final negotiations to star as the National Security Advisor-turned-Secretary of State.

Meanwhile, Ioan Gruffudd is in final talks to play former British prime minister Tony Blair. "W", which is expected to start shooting shortly, will look at Bush’s formative years and path to the president as well as his life inside the White House.

Samen met acteurs als James Brolin (George W. Bush), Eliazabeth Banks (Laura Bush), Ellen Burstyn (Barbara Bush) en James Cromwell (George Herbert Walker Bush) wordt dit casting-lijstje echt wel indrukwekkend. En met een regisseur aan het roer die met glans een biopic weet te vertellen zal deze film wel wat stof doen opwaaien. Of Stone de waarheid geen geweld zal aandoen valt nog af te wachten. In ieder geval heeft Bush als president wel indruk gemaakt. Als je aan mensen vraagt wat Bill Clinton heeft verwezenlijkt tijdens zijn ambt zullen er maar weinig mensen iets zinnigs kunnen bedenken. Maar wat Bush allemaal heeft uitgestoken weet quasi iedereen. De film moet volgend jaar in de bioscoop draaien, op het moment dat Bush zijn presidentschap zal overhandigen aan zijn opvolger.

Update 09/04/2008: En blijkbaar zou de film nu reeds controversieel zijn. In het script zou het hoofdpersonage, George W. Bush, er lustig op los schelden terwijl hij nog altijd herstellende is van alcoholisme, en geobsedeerd is door honkbal, Saddam Hussein en de moeizame relatie met zijn vader. The Hollywood Reporter wilde weten hoe accuraat dit beeld van de zittende Amerikaanse president is, en stuurde het script, dat dateert van oktober vorig jaar (en volgens bepaalde bronnen al twee maal herschreven is), op naar vier verschillende biografen van Bush jr.

Een film veroordelen op basis van een script is een beetje voorbarig. De opnames starten immers 21 april 2008. Toch zorgt het script nu al voor controverse in de Verenigde Staten, zeker omdat die biografen nogal gemengd reageren op het script dat zij te zien kregen. Specifieke scènes waren volgens hen wel grotendeels op waarheid berust, maar de personages over de top karikaturen.

"Het wekt de indruk dat het Witte Huis als een soort studentenhuis gerund wordt", aldus Robert Draper, auteur van Dead Certain: The Presidency of George Bush. Jacob Weisberg, schrijver van The Bush Tragedy, betwijfelt ten zeerste dat Stone van plan is een eerlijk portret van de president neer te zetten. Lees het volledige artikel van The Hollywood Reporter voor meer details. Het is goed mogelijk dat de film in november zal uitkomen, temidden van de presidentsverkiezingen, wat nog wat meer olie op het vuur zou gooien.

*** HQ pics van Thandie Newton ***

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Ik had eerder al een berichtje de blogwereld ingestuurd over Oliver Stone die plannen had om een film te maken over George W. Bush, genaamd, W (2008) (treffende titel). We weten ondertussen dat Josh Brolin de rol van Bush zal vertolken en de sexy Elizabeth Banks neemt de rol van Laura Bush op zich.

Wat mij betreft kan met de casting van Banks en Brolin niets meer stuk. Beide hebben verdienstelijk en uitmuntend acteerwerk geleverd in diverse films en maar zelden een misstap begaan. Er zijn schoonheidfoutjes, zoals Banks die binnenkort in Meet Dave van Eddie Murphie zal spelen. Maar bon, dit zit dus echt wel snor.

En hoewel de laatste jaren Oliver Stone een beetje van zijn pluimen heeft verloren, ben ik hoopvol naar zijn komende brengen, met name ook het nieuwe Vietnam-drama Pinkville (2008). Hopelijk zal de cineast de controverse niet uit de weg gaan, zoals dat het geval was met de brave (en langdradige) World Trade Center (2006).

In de film is er trouwens ook nog ruimte voor James Cromwell in de huid van George Bush Sr. en Ellen Burstyn zal de vrouw Barbara spelen. Op Variety stond het volgende te lezen:

Stone will direct from a script by his Wall Street co-writer Stanley Weiser. Moritz Borman is producing with Bill Block and Jon Kilik. Cromwell recently made another fact-based foray in a film about an iconic political figure: He played Prince Philip alongside Helen Mirren in The Queen (2006). Stone was calling the project "Bush" when he began showing it to buyers (Daily Variety, Jan. 21), but the filmmakers are now calling it "W". The film is expected to be ready for distribution possibly by the November presidential elections and certainly before Bush leaves the White House in January.

Toch leuk dat de film vertoond zal worden terwijl de president nog steeds zijn ambt zal bekleden. Of de film iets zal veranderen in het politieke klimaat valt te betwijfelen. Het heeft er alle schijn van dat de democraten al hebben uitgemaakt dat bij de volgende verkiezingen de republikeinen niet van tel zijn. Ik ben benieuwd naar die eerste trailer.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
21/01/2008: Josh Brolin in de huid van George W Bush

Ik heb niets tegen remakes zolang het maar geen goedkope rip-off’s zijn of dat ze niets nieuws met het materiaal uithalen. The Wicker Man (2006) van regisseur Neil LaBute (foto) is een draak van een film die er zelfs in slaagt om een inferieure film te maken met quasi hetzelfde script, maar dan wel gezuiverd van alle religieuze connotaties. LaBute is het soort regisseur die eigenlijk nooit regisseur had mogen zijn omdat hij er gewoon geen aanleg voor heeft, laat staan de kennis om een goede film af te leveren. Maar net zoals mensen als Uwe Boll stopt dit hen niet om films te maken. Dat de films ook floppen zal hen een zorg wezen. Maar dat ze ook nog eens een cult-klassieker belachelijk maken is onvergefelijk. Nog een geluk dat LaBute niet in de Wicker-world leeft, anders had ik hem met plezier op de brandstapel gezet.

De thriller is zo erg dat als je begint te lachen met de belachelijke scènes, je nauwelijks nog kan stoppen en deze film nog de merite heeft om een onintentionele komedie te worden. Alle akeligheid van de cult-klassieker met Christopher Lee, alsook de psychologische context is vervangen door scènes die nergens op slaan. Zo slecht, dat je in tegenstelling met de films van Uwe Boll, er nog kan van genieten.

Korte inhoud: Nicolas Cage vertolkt de rol van Edward Mallus, een politieman uit Califonië die de verdwijning onderzoekt van Rowan, een klein meisje van een oude vriendin, Willow (Kate Beahan). Het spoor leidt naar een eiland waar de bewoners zich heel vreemd gedragen. Maar Mallus laat zich niet uit het veld slaan en ontdekt dat de eilandbewoners zich bezighouden met bizarre, heidense rituelen. Zouden ze iets te maken hebben met de verdwijning van het meisje? Terwijl Mallus het antwoord zoekt, komt hij achter een schokkende waarheid dat Rowan zijn dochter zou kunnen zijn, en dat is nog maar het begin …

Terwijl in de originele film we te doen hadden met religieuze fanatiekelingen, zijn we hier terecht gekomen in de wereld van The Stepford Wives (1975) meets The Village (2004), onder leiding van de matriarch Sister Summersisle (Ellen Burstyn) die iets teveel naar Braveheart (1995) heeft gekeken voor haar make-up tips. De bijgelovigen zijn deze keer niet gekant tegen het christendom, maar wel tegen de moderne patriarchale maatschappij. En dit had nog kunnen werken mits een betere uitwerking.

Met de voorkennis van de originele film in het achterhoofd, is er niets aan deze prent die een mogelijke meerwaarde voorstelt. De proloog zit compleet fout en is helemaal overbodig. De regisseur probeert de spanning op te bouwen met droombeelden en mysterieuze verschijningen van het meisje, maar als je weet waar alles naar toe moet dan blijf je met de vraag: waarom al die moeite? We geloven trouwens nauwelijks in de emotionele betrokkenheid van het hoofdpersonage en dat maakt alles zo oppervlakkig. Er steekt zelfs ergens in het midden van het verhaal een véél te lange speech van Sister Summersisle die hopeloos de film probeert uit te leggen met alle mogelijke aanwijzingen. Het is pijnlijk om te zien. Terwijl het origineel een aantal dingen aan onze fantasie overliet, gaat LaBute alles uitleggen, waarmee de opzet heel geforceerd en artificieel begint aan te voelen. De remake is ook PG13, met als gevolg dat de meest aangrijpende scènes uit het origineel moesten sneuvelen, zoals de naakte verleidingsdans-scène, toen nog met de Zweedse schone Britt Eckland.

Nicolas Cage zijn carrière kenmerkt zich door evenveel 'hits' als 'missers'. Mede door de belachelijke acteursregie en het vreselijk absurde scenario probeert Cage de meubelen te redden, maar slaagt daar niet echt in. Cage is niet verkeerd gecast, maar hij speelt fout en dat is de regisseur niet opgevallen – of misschien vond hij dit foute spel net goed. Ellen Burstyn moet dan de rol vertolken van Christopher Lee, maar zij weet ook niet echt waarmee ze bezig is. Lee was mysterieus, slecht en schrikwekkend, Burstyn is daarvan een vrouwelijke karikatuur. De actrice had moeten weten dat een film waarin ze moest rondlopen met wapperende armen in een slaapkleed, met de make-up van een middeleeuws Schotse vrijheidstrijder, een slechte film zou worden. What was she thinking?

LaBute heeft al heel wat miskramen onder zijn naam staan, maar deze film zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière. Als jullie eens goed willen lachen met een paar scènes uit de film raad ik je het volgende fragment aan in de post van de Razzies voor 2006, waar deze film uiteraard goed is vertegenwoordigd. Als jullie The Wicker Man willen zien raad ik jullie het origineel uit 1973 aan (don’t worry, het is geen zwart/wit film). De film heeft ook wel zijn zwaktes, maar is een veel betere film dan deze hamburger versie waarin Nicolas Cage zichtbaar plezier beleeft om tv-actrice Leelee Sobieski een karate-kick te verkopen of om in berenpak vrouwen knock-out te slaan. Als je dacht dat Aeon Flux (2005) grappig was, dan moet je deze zeker zien. Nicolas Cage zegt ergens: "Every time I turn my head, there's something that doesn't make any sense." Precies !

***Related Posts***
24/01/2007: The Wicker Man’s hilarische hoogtepunten
09/06/2006: The Wicker Man trailer
06/01/2006: Top 10 Cult Classic