De FilmBlog

Problem child Lindsay Lohan heeft de weg naar de filmset terug gevonden. Als de geruchten kloppen zou de actrice de rol vertolken van Elizabeth Taylor in de tv-film Liz and Dick.

De 25-jarige actrice was meteen in de wolken toen ze het aanbod kreeg, en om eerlijk te zijn denk ik dat ze met haar wel de juiste casting hebben gemaakt.

Uiteraard heeft dit bericht al heel wat stof doen opwaaien, en kwam er ondermeer al heel wat kritiek van Rosie O'Donnell. "I feel very sorry for her, I think she needs a lot of time away. ... She's had a lot of trouble doing every single movie, including SNL. She was out and not in rehearsal. I think she's not in a place to work. You're out of your mind! You're a crackhead! The last thing she did good she was sixteen. I don't think she's right for the role and I don't think she's capable at this point to portray that character"

Los van het probleem-verleden van de actrice, blijf ik vinden dat ze toch wel over voldoende talent beschikt om deze rol tot een goed einde te brengen. Het probleem met LiLo is dat ze in teveel crapy films opdook en dat haar imago zo een beetje naar de vaantjes was. De FilmBlog heeft haar zelf een plaats toegekend in de Top 10 Worst Actress lijst. Liz and Dick wordt geproduceerd door Larry A. Thompson, die al eerder met Lohan samenwerkte. Thompson is blij dat Lindsay de rol gaat spelen. "Ze is een zeldzame actrice die het talent heeft om de schoonheid en geest van zo'n icoon neer te zetten." De productie voor de film start in juni.

Laten we hopen dat haar drank en drugs problemen voor goed achter de rug zijn, en dat ze zich volledig kan herbronnen met deze nieuwe filmrol. Ze zal dit jaar ook nog te zien zijn in een Rob Schneider komedie InAPPropriate Comedy (2012), maar daar moet men niet al teveel van verwachten. Haar laatste rol die ze vertolkte was die van een non met vuurwapens in de exploitation Machete (2010) van Robert Rodriguez.

Cleopatra is hot, zover is duidelijk. Een kleine twee jaar geleden kwam Steven Soderbergh nog naar buiten met het idee om een Cleopatra-musical te maken, genaamd Cleo (2011), met Catherine Zeta-Jones als de Egyptische koningin en Ray Winston als Julius Caesar. Maar net zoals met de Marilyn Monroe biopic, zijn er gelijkaardige filmprojecten die op hetzelfde moment de kop opsteken.

Producent Scott Rudin (No Country For Old Men) had in 2006 de rechten gekocht van een recente biografie over Cleopatra van Stacy Schiff en wil snel een film van de grond krijgen. De mensen bij The Wrap schreven het volgende:

Oscar winner Angelina Jolie is attached to star in the Cleopatra (2011) movie that Oscar-winning producer Scott Rudin has been developing since 2006, according to USA Today. At a lunch this week in Manhattan to promote Pulitzer Prize-winning biographer Stacy Schiff's new book, "Cleopatra: A Life," Little, Brown publisher Michael Pietsch said Rudin envisions Jolie starring as the Queen of the Nile.

Rudin's office then confirmed that the project "is being developed for and with Jolie," who Schiff describes as having "the perfect look" to play the character.

Met Angelina Jolie als Cleopatra zou je kunnen verwachten dat de meest evidente keuze voor Cleopatra’s lover, Brad Pitt zou zijn als de Romeinse generaal Marcus Antonius. Maar gezien het er misschien een beetje te dik op ligt zal de toekomstige regisseur misschien wel zoeken naar een alternatief, kwestie om de voorspelbaarheid niet in de hand te werken. Ik moet bekennen, ik heb Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor in flarden en stukken gezien op tv, een beetje tussen de soep en de patatten.

Ik lag er nooit echt wakker van, tot ik de serie "Rome" zag. Ik denk dus echt wel dat er meer te doen is met het personage dan louter romantisch geleuter. Ik kijk er zelfs meer naar uit dan die Soderbergh musical. Ik val niet alleen in slaap bij musicals, maar ik denk tevens dat Zeta-Jones niet de beste actrice is voor de rol. Het zou me trouwens verbazen mocht dit project ooit het daglicht zien. De hit-and-miss reputatie van Soderbergh zal ook het vertrouwen in het project niet vergroten. Aan de vooravond van de productie van Moneyball (2011) werd Soderbergh trouwens ontslaan als regisseur omdat de studio vond dat het script niet goed genoeg was, en vervangen door een regisseur met zo goed als geen relevante ervaring. Pittig detail, de producer van Moneyball is eveneens Scott Rudin.

***Related Post***
26/10/2008: Catherine Zeta-Jones als Cleopatra

Catherine Zeta-Jones krijgt de hoofdrol in een musicalfilm over de Egyptische koningin Cleopatra. Dat meldt het Amerikaanse filmvakblad Variety. Steven Soderbergh tekent voor de regie van de film.

De muzikale film zal handelen over de relaties die Cleopatra had met Julius Caesar en Marcus Anthonius. Hugh Jackman zou zijn benaderd voor een van deze mannelijke hoofdrollen. Wanneer de film in de bioscopen te zien zal zijn, is nog niet bekend. Het zijn de mensen van Latino Review die met het nieuws komen:

For his next directing effort, Steven Soderbergh is plotting a 3-D live-action rock 'n' roll musical about Cleopatra. He is courting Catherine Zeta-Jones to play the Egyptian queen and Hugh Jackman to play her lover, Marc Antony.

The music has been written by the indie rock band Guided by Voices, and the script is by James Greer, a former bass player for the band and an author. While Soderbergh has recently done a spate of wildly different projects, this one will be his first full-blown musical.

Bij Soderbergh weet je nooit wat je kunt verwachten. Hij is zowel in staat van het beste als van het meest verwerpelijke. Ik loop zelf niet echt warm van musicals. Als ik zo’n film wil zien dat ga ik op zoek naar klassiekers met Fred Astaire of Gene Kelly. Die zijn beter gemaakt, de acteurs zijn betere dansers (zoals Astaire) en zangers (zoals Kelly), en ook de tijdsgeest zit helemaal juist. Nu nog musicals willen maken is enorm tricky. Toch bewees Baz Luhrman met Moulin Rouge! (2001) dat het toch mogelijk is om een musical te maken die enigszins steek houdt. Zelfs Sweeney Todd (2007) vond ik geen onaardige prent. Benieuwd wat ze ervan bakken.

Catherine Zeta-Jones als Cleopatra zie ik meteen zitten. Ze heeft die exotische look, de allures en is genoeg glamoureus om in de huid te kruipen van een koningin. Ook het duet Jackman en Zeta-Jones moet vonken geven. Het zou wel eens kunnen dat we na deze film nooit meer zullen praten over de vertolking van Elizabeth Taylor in Cleopatra (1963). Nu nog hopen dat de film er ooit van komt, want ik zit zelfs nog te wachten op een Nefertiti film met Halle Berry.

*** Catherine Zeta-Jones picture gallery ***

Opnieuw een groot verlies in het filmlandschap. Paul Newman, de oscar-winnende acteur is gisteren op 83-jarige leeftijd overleden na een lange, slepende strijd tegen kanker. Dat meldt zijn woordvoerster Marni Tomljanovic. Newman was één van de grootste Hollywoodsterren ooit, een wereldicoon in zijn gloriejaren. En hoewel hij een sekssymbool was, slaagde hij erin de liefde van zijn leven sinds 1958 tot zijn dood trouw te blijven. Hij was ook een groot filantroop en schonk naar schatting gedurende zijn leven voor een half miljard euro weg aan goede doelen.

Newman stopte de chemotherapie in augustus, en iedereen wist dat het een kwestie van weken was voordat hij zou overlijden. In mei dit jaar trok hij zich terug uit het filmproject Of Mice and Men, een film naar de roman van John Steinbeck die hij zou gaan regisseren. Toen klonk het nog vaag 'wegens gezondheidsredenen'. Eerder klonken al geruchten als zou Newman kanker hebben, maar die werden door zijn vertegenwoordiger Toni Howard weggewuifd als 'uit de lucht gegrepen'. Nochtans getuigde een buurman van de acteur dat hij vorig jaar al door de acteur op de hoogte werd gebracht van zijn strijd tegen kanker.

Paul Newman ging in 2006 op pensioen, na een carrière van meer dan 50 jaar. Hij speelde onder meer in The Hustler (1961), Butch Cassidy And The Sundance Kid (1969), The Sting (1973), Hud (1963) and Cool Hand Luke (1967). Hij werd 10 keer genomineerd voor een Oscar en won er uiteindelijk één als ‘Beste Acteur’ voor zijn rol in The Color of Money (1986), het quasi-vervolg op de klassieker The Hustler.

Paul Newman werd in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje nabij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging hij bij de marine. In 1946 ging hij naar Kenyon College. Later ging hij Drama volgen bij de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv kwam hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakte in het stuk Picnic. Hierna kreeg hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn eerste film, The Silver Chalice (1954), was een grote flop. In 1956 had hij zijn eerste succes te pakken, met de boksfilm Somebody Up There Likes Me (1955). Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer (1958), ontmoette hij zijn tweede vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze zouden hierna vaker samen in een film verschijnen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof (1958), met Elizabeth Taylor, werd hij voor de eerste maal genomineerd voor een Oscar.

Paul Newman heeft uit zijn eerste huwelijk met Jackie Witte drie kinderen en ook uit zijn tweede huwelijk met Joanne Woodward ontsproten drie kinderen. Zijn vijf dochters schonken Newman acht kleinkinderen. Zijn eerste huwelijk duurde van 1949 tot 1958. Toen trouwde hij met actrice Joanne Woodward. Een relatie die duurde tot zijn dood. Newman koos er dan ook voor niet te leven in wat hij de 'Hollywood environment' noemde. Hij settelde in Westport, Connecticut. Gevraagd waarom hij zijn Joanne al die jaren trouw was gebleven terwijl zovele vrouwen hem aanbaden, antwoordde hij: "Waarom ergens een hamburger gaan eten als je thuis steak krijgt." De jaren 60 ging hij in als een grote ster. Hij speelde in een rij kassuccessen, zoals Exodus (1960), The Hustler en Hud. Voor de laatste twee kreeg hij zijn tweede en derde Oscarnominatie. Na een dipje van twee jaar keerde hij terug met Hitchcock's Torn Curtain (1966).

In 1968 kreeg hij zijn vierde Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgde zijn regiedebuut, Rachel, Rachel (1968), met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij kreeg een Oscarnominatie voor Beste Film, en werd door de New York critics uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voerde hij samen met zijn vrouw campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor kwam hij op de "Enemies list" van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat terecht. In 1969 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begon als een hobby, leidde tot een tweede carrière. Vanaf 1972 doet hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 werd hij tweede in een Porsche 935 in de 24 uur van Le Mans, en in 1995 won hij op zeventigjarige leeftijd de 24 uur van Daytona. Door Newmans passie voor wagens konden de makers van Cars (2006) hem strikken om de stem te doen van Doc Hudson. Hij richtte in 1983 Newman-Haas Racing op, een erg succesvol raceteam dat ondermeer meedeed in de champcar en indycar-series, de Amerikaanse versies van Formule 1.

In 1969 speelde hij met Robert Redford in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het werd de meest succesvolle western aller tijden, en betekende de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelde hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor Beste Film won. Andere succesvolle films uit de jaren zeventig waren de rampenfilm The Towering Inferno (1974) en de sportfilm-parodie Slap Shot (1977).

In 1971 richtte hij samen met Barbara Streisand en Steve McQueen de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseerde. In 1978 stierf zijn enige zoon Scott Newman aan een overdosis. In zijn naam stichtte hij de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden. In de jaren tachtig speelde hij nog in een enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice (1981) en The Verdict (1982), waarvoor hij zijn zesde en zevende Oscarnominaties kreeg. In 1986 werd hij door de Academy geëerd met een ere-Oscar. Voor The Color of Money van Martin Scorsese met Tom Cruise, de sequel van The Hustler, kreeg hij uiteindelijk zijn eerste echte Oscar. Na Shadow Makers (1989) deed hij het iets rustiger aan. In 1995 kreeg hij nog een Oscarnominatie voor Nobody’s Fool (1994), en nadien voor Road to Perdition (2002). Hij speelde ook een merkwaardige rol in de Coen Brother's The Hudsucker Proxy (1994).

In de jaren tachtig begon Newman ook een nieuwe carrière. In 1982 startte hij Newman's Own, een bedrijf dat verscheidene voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk aan kinderen met kanker. Newman gaf zo meer dan 250 miljoen euro weg. Het was slechts één van de goede doelen die hij steunde. Op 25 mei 2007 verklaarde hij nog in een interview met de Amerikaanse zender ABC dat hij zou stoppen met acteren omdat hij "niet meer kan werken op het niveau dat ik zou willen", en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begon te verliezen. Hij wilde zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen.

Rest in Peace.