De FilmBlog

Het nieuwe gezicht in Hollywood, waar het publiek voor schijnt te vallen, is de Amerikaanse actrice Jennifer Lawrence (pic). Deze 20-jarige actrice was genomineerd voor een Oscar voor Beste actrice in Winter's Bone (2010) en straalt nu in The Hunger Games (2012). En na een dramatische rol en een actierol, duikt ze nu op in de horrorprent, House at the End of the Street (2012).

Korte inhoud: Het tienermeisje Elissa (Jennifer Lawrence) verhuist samen met haar moeder (Elisabeth Shue) naar een nieuwe stad. Ze komen erachter dat hun nieuwe woning naast een huis staat waar een dubbele moord heeft plaatsgevonden. De problemen ontstaan wanneer Elissa bevriend raakt met de enige overlevende van het bloedbad, de zoon van het stel (Max Thieriot). Al snel blijkt dat het drama nog lang niet voorbij is...

Regisseur van dienst is Mark Tonderai, die eerder al de low budget horrorprent Hush (2008) had geregisseerd. Voor deze film heeft hij iets meer middelen gekregen maar blijft met zijn 7 miljoen dollar toch ver onder het gemiddelde Hollwood budget. Maar voor een geslaagde horrorfilm heb je niet noodzakelijk veel geld nodig (bekijk de Saw franchise of de Paranormal Activity films).

Maar met beperkte middelen kan je uiteraard ook niet uitpakken met visueel verbluffend materiaal in de trailer. Bijgevolg moet je de toeschouwer teasen door zo weinig mogelijk beelden te tonen. Maar de monteur van House at the End of the Street had net Memento (2000) en Irréversible (2002) gezien, en wou noodgedwongen de gehele film achterstevoren tonen. Ik laat in het midden of dit een geslaagde zet was. Persoonlijk vind ik het resultaat tegenvallen.

Het verhaal van de film is afkomstig van Jonathan Mostow, de regisseur van Breakdown (1997), U-571 (2000) en Terminator 3: Rise of the Machines (2003), de ene al meer teleurstellend dan de andere. Zijn laatste wapenfeit, de science-fiction Surrogates (2009), werd wel een pijnlijke flop en door pers en publiek afgeschreven als een banale en voorspelbare stupiditeit. Het zou dus kunnen dat de studio liever een andere regisseur aan het werk zag, ook al had Mostow jarenlang volgehouden dat 'hij' de meest creepy horrorfilm zou maken, samen met die andere afgedankte regisseur Richard Kelly. House at the End of the Street zou in september in de States moeten draaien, en hopelijk ook bij ons.

Er was ooit sprake van een Back to the Future 4 met Michael J. Fox die de rol van de gekke professor zou overnemen, maar dit is er uiteindelijk nooit van gekomen. Wel voldoende games en nu de blu-ray editie van de 3 films. Het is pure nostalgie voor het gehele gezin.

Korte inhoud part 1: Marty McFly (Fox) reist terug naar 1955 met een tot tijdmachine omgebouwde DeLorean van Doc Emmett Brown (Christopher Lloyd). Hij zorgt er per ongeluk voor dat zijn moeder (Lea Thompson) verliefd op hem wordt in plaats van op zijn vader (Crispin Glover). Om ervoor te zorgen dat hij nog geboren zal worden, moet hij ze weer verliefd op elkaar laten worden. Ondertussen moet hij ook nog met hulp van de Doc. Emmett Brown uit 1955 een weg terug naar de toekomst vinden.

Korte inhoud part II: In dit langverwachte vervolg moet Marty met Doc Brown naar de toekomst reizen om zijn toekomstige zoon uit de problemen te helpen. Zonder dat ze het weten 'leent' Marty's aartsrivaal Biff Tannen (Thomas F. Wilson) de tijdmachine om een kalender met sportuitslagen naar zijn vroegere ik in 1955 te brengen. Als Marty er in het heden achterkomt dat Biff met gokken een fortuin heeft vergaard, moet hij terug naar 1955 om de zaken weer recht te zetten.

Korte inhoud part III: Doc Brown is in 1885 gestrand en Marty gaat weer terug in de tijd om hem te redden. Helaas raakt de benzine van de DeLorean op en moeten ze een andere manier verzinnen om terug naar de toekomst te komen. Hierbij worden ze gehinderd door een voorouder van Biff Tannen, die op het leven van Doc Brown uit is.

Deel II en deel III is in essentie eigenlijk een herhaling van de eerste film, met dit verschil dat het zich afspeelt in een ander tijdperk. Het is een oefening in perfecte symmetrie. Dezelfde trekjes bij de karakters komen terug, alsook de grappen en min of meer de dialogen. De eerste film was een immens succes dus waren de sequels een logisch gevolg. Toch leek het meer dan een manier om geld in het laatje te brengen, dan een echte creatieve overweging. Maar ere wie ere toekomt, de eerste film van Robert Zemeckis was een schot in de roos. Het is de ultieme popcorn film met voldoende spanning, intrige, romantiek en humor. En ook al is het concept eigenlijk heel ingewikkeld, wordt het misschien allemaal iets te simpel voorgesteld, maar als familiefilm is dit ideaal qua niveau. Het scenario steekt geniaal in mekaar, en dat met dank aan Zemeckis en Bob Gale. En met een ster als Michael J. Fox, de steun van Steven Spielberg en de visuele effecten van Industrial Light & Magic, was deze franchise gedoemd om potten te breken aan de box-office. Het werd één van de meest succesvolle trilogies ooit.

Maar ik wil de sequels ook niet afschieten. Back to the Future part II (1989) was niet noodzakelijk minder goed dan Back to the Future (1985). Het was fascinerend om te zien hoe de franchise met dezelfde ingrediënten toch de lat weer hoger kon leggen. Het tijdreizen wordt in de sequel zelfs iets beter uitgewerkt dan in de eerste film en de vraag wordt gesteld wat tijdreizen zou kunnen betekenen voor iemand met slechte bedoelingen. Het is trouwens ook iets donkerder dan het origineel. Enkel de set-design en de kostuums trekken op de ballen, maar dat is een discussie over geuren en kleuren. Actrice Elisabeth Shue maakt haar intrede in de tweede film, maar wordt slechts een figurante in de derde film. In de threequel neemt Mary Steenburgen een grote plaats in.

De stoomtrein in Back to the Future part III (1990) sputtert een beetje, maar de film moet qua production value niet onderdoen voor zijn twee voorgangers. Het was de noodzakelijke threequel die alle eindjes aan elkaar kon knopen, en een bezoek aan het wilde westen was voor de Amerikaanse bioscoopbezoeker een pluspunt. Je kan het zelfs zien als een soort western spoof, waar de draak wordt gestoken met de John Ford en spaghetti westerns. Het is allemaal misschien voorspelbaar, maar dat maakt eigenlijk weinig uit. Het is ontspannend en best grappig, en het is wederom een mooi staaltje script-schrijven. Ook de muziek van Alan Silvestri werd bijgestaan door de mannen met de lange baard en zonnebril, genaamd ZZ Top.

***Related Post***
22/12/2005: Back to the Future 4?

Spiernaakte rondborstige pornosterren, wild feestgedruis met tonnen drank & veel, heel veel bloed. …En dit alles in 3D. Deze ingrediënten zijn voor Frans cineast Alexander Aja meer dan voldoende om van Piranha 3D (2010) een sprankelend festijn van seks en massaslachtpartijen te maken.

Deze Franse cineast heeft zijn sporen al dik verdiend door twee zeer kwalitatieve horrorfilms in te blikken. Haute Tension (2003) (zijn eerste film & een instant-klassieker) en de remake van The Hills Have Eyes (2006) (beste horrorfilm in jaren) hebben hem tot een gerespecteerd horror-filmer gemaakt.

Maar wat hij met de oude Piranha franchise heeft gedaan is net zo bijzonder. Ik droom al sinds het zien van oude B-film Piranha (1978) van een sequel die ook even lachwekkend en ridicuul kon zijn. Piranha 2 (1981) was afschuwelijk slecht en met een compleet foute visie door ene James Cameron was deze film gedoemd om te floppen. Het is leuk dat Aja deze vergane franchise na al die jaren mag reanimeren. En dit met onverhoopt succes.

Hij zorgt eigenhandig voor een revival van een verdwenen soort film, namelijk dat van de zeemonsters. Jaws (1975) en Piranha waren de toppers in de jaren ‘70 & ’80, Free Willy (1993) was de familievriendelijke variant van de jaren ’90. Deep Blue See (1999), The Abyss (1989), Lake Placid (1999)… allemaal films van het vorige decennium die de angst van het water en wat daarin leeft in de verf zetten.

Aja vist letterlijk en figuurlijk dit haast uitgestorven thema terug naar de oppervlakte van de Dode Zee … ik bedoel Hollywood, en benadert deze doordacht: allesbehalve serieus & lekker over-the-top. Dat was allicht de enige manier om dit genre terug leven in te blazen… Een 'serieuze' angstaanjagende film over Piranha’s is haast onbegonnen werk. Je hebt het risico te vervallen in een 'cheesy' uit de toon gevallen film waar het publiek niet naar omkijkt: ‘Been there done that’. De piranha’s zien er trouwens geweldig uit. Agressieve, kleine monstertjes met vlijmscherpe tanden en vuurrode ogen. Het werkt aanstekelijk.

Korte inhoud: De set-up is simpel en klinkt bekend in de oren. Een bende fuivende, overbesexte jongeren strijkt neer bij 'Lake Havasu' om er Spring break te vieren, de welgekende schoolvakantie in de States. Net nadat het rustige meer omtovert in een massa wilde jongeren komt er vanonder het meer een andere wilde massa hitsige wezens tevoorschijn: dolgedraaide voorhistorische piranha’s die door een ondergrondse beving tussen twee aardplaten na eeuwen gevangenschap terug in het meer vrijkomen. Terwijl de jongeren bloedgeil staat, staan de piranha’s geil op bloed: de vinnige scholen snakken naar jong vlees. Alles wat beweegt zal eraan moeten geloven. En zo gedijt het ook. Een leger piranha’s valt uit het niets aan en verricht een bloedbad. Borsten worden opengereten, de siliconen vliegen in het rond en warempel zien we in de film naast vrolijk drijvende ledematen en half weggevreten lijkjes een penis in 3 dimensies verscheurd worden. Een primeur! Afschuwelijk smakeloos, maar warempel toch grappig!

In de hoofdrollen zien we sherrif Julie Forrester (Elisabeth Shue) die het dreigende gevaar van de vleesetende beestjes in de gaten heeft en die samen met hulpsheriff Fallon ( een heldhaftige Ving Rhames) de jongeren probeert te waarschuwen voor een op til staande aanval, maar tevergeefs. Ook zien we B-acteur Jerry O’Connell als pornoproducent Derrick Jones die het meer en het gefeest integreert in zijn pornofranchise: 'Wild Girls'. Deze perfect gecaste acteur voelt zich in zijn nopjes. Hij snuift, sext & kotst erop los. Zijn metgezellen zorgen voor het erotische vertier. Dit zijn Crystel (Riley Steele) en de wel zéér aantrekkelijke Danni (Kelly Brook).

En dan hebben we nog de zoon van sheriff Forrester; Jake (een uitstekende Steven R. McQueen) en zijn ex-vriendin Kelly (Jessica Szohr). Uiteraard worden zij de helden van de dag, zei gaan het gevecht met de beestjes aan en proberen de school op inventieve wijze klein te krijgen… Ook zien we kortstondig enkele leuke bijrollen van onder andere Christopher Lloyd, die een knotsgekke professor Goodman speelt en die ogenblikkelijk alles weet te vertellen over de voorhistorie van de vleesetende schepsels. Hij doet zijn rol als professor Brown uit Back to the future nog eens dunnetjes over.

We zien ook een zeer klein rolletje (dat abrupt wordt eindigt door onze geschubde vriendjes) voor een dronken zeeman: Richard Dreyfuss (kwestie van de link te leggen naar de Jaws-franchise van weleer). Aja slaagt er in om op een plezierige wijze zo over de top te gaan, dat het publiek gedwongen wordt om zich mee in de waanzin te laten sleuren. Zelfs de meest stijve critici konden deze film smaken en dat had ik zeker niet verwacht.

De 3D effecten worden - net als enkele personages uit de film - , serieus ‘genaaid’. De door James Cameron opgehemelde techniek wordt door het slijk gehaald door middel van het tonen van overdadig veel naakt en horrortaferelen in 3 dimensies. Maar dat werkt zeer amusant, moet kunnen. Ik als tegenstander van de 3D technologie, juich hardop. James echter niet. Hij is kritisch en vind dat de techniek enkel voor serieuze films moet gebruikt worden, (Zie artikel) al hoewel de eerste deftige film met 3D technologie nog moet worden ingeblikt. Sorry James…

Er zijn enkele topscènes in Piranha 3D. Buiten het hoogtepunt van de penis, hebben we een aanstekelijke scène van twee spiernaakte welgevormde dames (Kelly Brook voor het eerst naakt on-screen en Riley Steele bij wie dat een gewoonte is) die als zeemeerminnen in het water elkaar erotisch aanraken, kussen en sierlijk rondzwemmen in 3D… om enkele scènes daarna brutaal kapotgebeten te worden door onze sadistische zeemonstertjes. Ga dus met de juiste instelling naar de zalen, neem je grootouders niet mee en eet géén hotdog voor de vertoning. Je vriendin thuislaten is aan te raden. Laat je meevoeren in een bloedrode stroming van verderf en geweld. Een portie droge humor en natte vrouwen krijg je er bovenop. Cheers!

***Related Posts***
04/09/2010: James Cameron zware kritiek op Piranha 3D
28/04/2010: Piranha 3D met double D boezems
17/04/2009: Elisabeth Shue in Piranha remake
08/06/2005: Piranha herwerkt

Dit wordt huilen van het lachen…en ook wel een beetje huilen van pure platvloersheid. Maar het maakt niet uit, het is niet dat we grootse verwachtingen hadden met een remake genaamd Piranha 3-D (2010) van de Fransman Alexandre Aja (Mirrors, Haute Tension, The Hills Have Eyes remake). Toch opmerkelijk hoeveel bekende acteurs er opduiken in deze prent, Elisabeth Shue, Christopher Lloyd, Ving Rhames en opmerkelijk ook Richard Dreyfuss die na zijn Jaws (1975)-avontuur terugkeert naar levensbedreigende wateren. "This time they won’t need a bigger boat."

Korte inhoud: Elk jaar stijgt de populatie van het slaperige dorpje rondom Lake Victoria explosief van 5.000 naar 50.000 mensen, allemaal gekomen om een wild weekend te beleven. Het 4th of July feest staat garant voor zuipend sekstoerisme. Dit jaar echter, zijn katers en geklaag van de lokale bevolking niet de enige zorgen van de tijdelijke bewoners; een aardschok in Lake Victoria heeft een scheur in de bodem gemaakt waardoor een kolonie van prehistorische piranha’s zich in het meer heeft genesteld. Ongekende moordmachines die door hun primitieve instinct maar één doel voor ogen hebben: jagen op alles wat beweegt en schoonstrippen tot het bot. In luttele seconden...

Ja, de 3D begint mij ook de strot uit te hangen, maar weet je, deze prent is misschien (naast Avatar) een film die baat heeft met de 3D-techniek. Het is een horrorprent en wat beter dat die vraatzuchtige visjes met hun vlijmscherpe tandjes vanuit het niets op je komen afgestormd. Ook die opspattende bloedklonters verhogen met de 3D-techniek het gore-effect. Daarnaast heb ik in de trailer kunnen opmaken dat het verhaal zich afspeelt tijdens Springbreak, met heel wat rondhuppelende, schaarsgeklede bimbo’s met double-D balkon verpakt in een wet t-shirt. Wat beter om hiervan te genieten in 3D!

Maar ze moeten wel nog de techniek van de 3D conversie op punt zetten, want Clash of the Titans (2010) was niet altijd even overtuigend. Integendeel, ik had het gevoel dat bepaalde scènes er minder fake zouden uitzien zonder 3D-conversie. Maar met Piranha 3-D lijkt het erop dat bepaalde scènes met echte 3D beelden bewerkt werden in post-productie. Ik ben benieuwd.

Ik vind het wel spijtig dat Jan De Bont zijn Meg project heeft moeten opdoeken, want dit had anders ook wel een leuke horrorfilm kunnen zijn. Maar deze kan ook wel leuk zijn. Alexandre Aja is één van die Franse cineasten die nog wel degelijk werk aflevert. In tegenstelling tot veel van mijn collega’s vond ik de remake van The Hills Have Eyes nog zo slecht niet, zeker in vergelijking met het origineel. Haute Tension en target="_blank">Mirrors (2008) waren stevige thrillers. Deze film lijkt over-the-top te zijn, maar het heeft er wel alle schijn van dat het allemaal wel bedoeld is en volledig in de sfeer van de 80’ties horrorfilms. Het is bloederige entertainment, met horror-regisseur Eli Roth in de cast, en een karrenvracht aan mooie meiden (Dina Meyer, Jessica Szohr, Kelly Brook en Riley Steele). Ontdek het zelf in september 2010 in onze zalen.

***Related Post***
17/04/2009: Elisabeth Shue in Piranha 3D van Alexandre Aja
08/06/2005: De Piranha's herwerkt

Het is al een tijdje geleden dat we nog gehoord hebben van Elisabeth Shue (Leaving Las Vegas, Hollowman). De actrice heeft in 2006 even wat rust genomen en speelde dan in een miserabele straight-to-dvd thriller First Born (2007). Ze speelde ook nog een klein rolletje van geen belang in de komedie Hamlet 2 (2008) waar ze uiteindelijk zichzelf speelde. Een terugkeer in de spotlights zat er dus niet meteen in, maar misschien kan dit wel veranderen…hoewel. Volgens recente berichten zou de actrice in aanmerking komen voor Piranha 3D (2010) van de Franse cineast Alexandre Aja (Mirrors, The Hills Have Eyes, Haute Tension), een remake op de horror uit 1978.

Het verhaal speelt zich af in Lake Havasu, Arizona. Een lichte aardbeving zorgt ervoor dat de bodem van het meer zich opent en dat er honderden prehistorische piranha’s vrij gelaten worden. Actrice Elisabeth Shue gaat de plaatselijke politieofficier, Julie Forester spelen in deze film. Ze probeert het leven in het meer en haar familie te redden van de scherpe tanden van de zeer gevaarlijke visjes. Verder zien we ook Adam Scott als een duiker die helpt om de moordende killer-visjes op te sporen.

En zoals jullie kunnen zien wordt het ook een prent met 3D technologie. Het ruikt in ieder geval naar een goedkope truuk om de filmstudio toch de overtuigen van het potentieel succes, want laten we eerlijk zijn, het origineel trok eigenlijk op de ballen. Daarnaast spreken ze al 4 jaar over deze film en bleef het project in de koelkast. Aan de andere kant is Alexandre Aja één van de weinige Franse regisseurs die toch wel indruk heeft kunnen maken in Hollywood en piranha’s in 3D lijkt mij wel iets. Als er nu één film is die ik wil zien met deze technologie is het toch wel deze. Enkel spijtig dat Kinepolis zijn Imax-zaal heeft gesloten want dit had anders wel zo een spektakelfilm kunnen worden.

Toch wel een beetje jammer voor Elisabeth Shue die maar geen serieuze rollen krijgt aangeboden en vast blijft steken in horrorfilms van het derde knoopsgat. Ik begrijp echt niet dat een actrice die een Oscar-nominatie kreeg voor Leaving Las Vegas geen betere rollen kan vinden. Zij was trouwen de babysitter uit de jaren 80 waar iedereen verzot op was!

***Related Posts***
28/04/2010: Piranha 3-D met Double-D boezems
08/06/2005: Piranha’s remake op komst