De FilmBlog

Het wordt even wennen om Elijah Wood te zien opduiken in een remake van de horror-klassieker Maniac (1980) van William Lustig. Het Franse horror-genie Alexandre Aja heeft het scenario van Maniac (2012) geschreven, maar vreemd genoeg heeft hij de regie overgelaten aan Franck Khalfoun. Een B-film regisseur die al eerder voor Alexandre heeft gewerkt met de regie van P2 (2007).

Korte inhoud: Net wanneer de straten veilig leken, duikt een seriemoordenaar met een fetisj voor hoofdhuid op. Frank (Elijah Wood) is de teruggetrokken eigenaar van een mannequinwinkel, maar zijn leven verandert wanneer de jonge kunstenares Anna (Nora Arnezeder) hem vraagt om haar met haar nieuwe tentoonstelling te helpen. Als tussen beiden een vriendschap ontstaat en Franks obsessie escaleert, wordt het duidelijk dat ze een lang onderdrukte drang tot stalking en moord heeft aangewakkerd.

Misschien een wat vreemde casting. Diegene die de originele film hebben gezien zullen meteen terugdenken aan de rol van Joe Spinell, de acteur die we nog kennen uit de Rocky en Godfather 2 film. Hij was een echte freak wiens aanwezigheid meteen de stuipen op het lijf joeg. Spinell heeft tevens ook meegeschreven aan het scenario en had plannen voor een sequel. Babyface Elijah Wood heeft een paar overeenstemmende trekjes, maar is allesbehalve een freak en heeft ook niet de fysieke kracht van Spinell. We hebben wel te maken met een talentvolle acteur, die zeker een geloofwaardig personage zal neerzetten en die al een serial-killer speelde in Sin City (2005), maar ik heb toch mijn bedenkingen. De juiste casting is de helft van de kwaliteit van een film. En je hoeft niet alleen een talentvol acteur te hebben, maar ook nog eens een acteur die gepast is de rol.

Anderzijds is er voldoende vrouwelijk schoon aanwezig om afgeslacht te worden. Zo is er America Olivo, Liane Balaban, Morgane Slemp, Genevieve Alexandra, Megan Duffy en Délé Ogundiran. Het budget van de film is ook iets groter dan dat van de oorspronkelijke film. De versie van 1980 werd gemaakt voor 350 000 dollar. Voor deze film heeft producer Thomas Langmann zo’n 13 miljoen dollar gevonden.

Maar los van de casting denk ik dat de originele film niet te 'remaken' is. Hij zit verankerd in een 80’s tijdsgeest die je niet zomaar kan vertalen naar een hedendaagse horrorprent. Idem voor een films als Re-Animator (1985) en Vigilante (1983). Maar laten we de film het voordeel van de twijfel geven en zien wat de eerste indrukken zijn die we zullen opvangen na zijn release op het filmfestival van Cannes.

Hoe is het mogelijk dat we de trailer van The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) hier nog niet hebben besproken. Zou het niet kunnen dat deze parel een beetje werd overschaduwd door die van Prometheus (2012), The Dark Knight Rises (2012) en Wrath of the Titans (2012)? Misschien hadden ze de release van de trailer een paar weken moeten uitstellen...

Korte inhoud: Bilbo Balings (Martin Freeman) is een simpele hobbit die een rustig leventje leidt in de Gouw in Midden-aarde. Zijn gemakkelijke bestaan komt echter abrupt ten einde wanneer op een dag de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) op zijn deur klopt en een groep dwergen meebrengt. Zij weten Bilbo te overtuigen om een tocht te ondernemen waarbij hij oog in oog zal komen te staan met de draak Smaug (Benedict Cumberbatch), die lang geleden een schat heeft gestolen van de Dwergen. De enorme gevaren die een dergelijke toch met zich meebrengt, zijn de onervaren Bilbo echter onbekend. Voor hij het weet, is hij op avontuur en komt hij in aanraking met trollen, wolven, reusachtige spinnen, aardmannen en niet te vergeten de draak Smaug zelf.

En ja, mocht het nog niet duidelijk zijn: alles zal draaien rond de hobbits, en speelt zich af voor de gebeurtenissen uit Lord of the Rings. In tegenstelling tot de teaser van The Dark Knight Rises, verklapt deze trailer toch "iets" meer van het verhaal en de locaties. Het begin ervan bespeelt de nostalgische snaar met een terugblik naar de relatie tussen Bilbo (Ian Holm) en Frodo (Elijah Wood). En dan krijgen we een karrenvracht van nieuwe karakters te zien, die zich allemaal klaar maken voor een nieuwe tocht naar een gestolen schat.

De sfeer die Peter Jackson heeft gecreëerd zit goed, de beelden zijn wederom indrukwekkend, maar inhoudelijk blijft alles nog een beetje op de vlakte. Zo krijgen we nog geen kiekje van de draak, en is de actie ook tot een minimum beperkt. Toch heb ik niet de indruk dat de eerste prequel zal bestaan uit een veel te lange omschrijving van de levensstijl van de Hobbits, zoals dat wel het geval was in de boeken van J.R.R. Tolkien. Ook Galadriel (Cate Blanchett) is opnieuw van de partij, en uiteraard Gollum (Andy Serkis). Er is geen Aragorn te bespeuren, maar wel Thorin Oakenshield (Richard Armitage) wiens naam al laat vermoeden wat zijn taak zal zijn.

Wie we nog niet hebben gezien in de nieuwe trailer is de 90-jarige Christopher Lee als Saruman, alsook Legolas (Orlando Bloom), Tauriel (Evangeline Lilly), Master of Laketown (Stephen Fry) en Elrond (Hugo Weaving).

Wat me tevreden stelt is dat de trailer volledig in de continuïteit blijft van de trilogie. Er is geen stijlbreuk, en het lijkt er wel op of dit effectief in dezelfde periode is gedraaid (ook al spreken we van een tussenpauze van 10 jaar). En het kleine onderonsje tussen Thorin en Gandalf is zalig, want het laat ons vermoeden dat het een reis wordt vol met onheilspellende verwikkelingen. Bon, en nu moeten we nog 1 vol jaar (!) wachten, alvorens het eerste deel in de zalen is.

*** Related Posts***
28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit
04/11/2010: De financiering van The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar
14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2
24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren
14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !
24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?
31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings
21/12/2004: The Lord of the Ring prequel

Het leuke aan de verfilming van The Hobbit: part 1 (2012) is dat bijna iedereen bereid is om terug hun personage te spelen die ze eerder hadden vertolkt in The Lord of the Rings trilogie. Is zoiets wel compatibel met het feit dat het eigenlijk over een tweedelige prequel gaat? Wel voor sommige acteurs wel, maar voor andere dan weer niet. Ik niet dat je aan Gandalf zal kunnen zien dat hij een paar jaartjes ouder is en idem dito voor de elf Legolas. En laten we eerlijk zijn, iedereen wil de oorspronkelijke cast terug.

En dat lijkt dus goed te lukken want niet alleen Ian McKellen en Andy Serkis zijn opnieuw van de partij als Gandalf the Grey en Gollum, maar tevens Orlando Bloom als Legolas en Elijah Wood als Frodo Baggins. Voeg daar nog Oscar-winnares Cate Blanchett als Galadriel aan toe, Hugo Weaving als Elrond en Ian Holm als de oude Bilbo Baggins, ja zelfs Christopher Lee is van de partij als de gevreesde Saruman.

Als nieuwe naam zien we Stephen Fry in de rol van Master of Laketown, Lee Pace speelt dan weer King Thranduil, Richard Armitage zien we als Thorin Oakenshield en wie weet Leonard Nimoy als Smaug. De hoofdrol in de film zal waarschijnlijk gaan naar Martin Freeman die de rol van de jonge Bilbo Baggins speelt, het personage waar alles om draait in het boek.

Korte inhoud: Bilbo Balings trekt op reis om een schat te zoeken die bewaakt wordt door de draak Smaug. Bilbo's queeste brengt hem meerdere keren in gevaar, maar hij wordt gelukkig bijgestaan door de tovenaar Gandalf en een aantal dwergen. Het verhaal wordt verteld in de vorm van een epische queeste en ieder hoofdstuk introduceert wel een nieuw duister wezen uit Tolkiens Midden-aarde. Op die manier ontwikkelt Bilbo een nieuw niveau van bevoegdheid en wijsheid.

Wordt een getrouwe weergave van het boek? Ik mag hopen van niet (het is niet voor niets dat ze het besluit hebben genomen om eerst voor LotR te kiezen voor een verfilming i.p.v. The Hobbit) en gezien de rollen denk ik dat regisseur Peter Jackson ook wat personages teruggehaald die NIET in het boek voorkomen.

Update 30/05/2011: Peter Jackson heeft zonet de titels bekendgemaakt van de Hobbit-films, waarvan de eerste momenteel wordt opgenomen in Nieuw-Zeeland. Die zal The Hobbit: An Unexpected Journey heten en komt uit in december 2012. De opvolger van de twee prequels op de Lord of the Rings-trilogie zal The Hobbit: There and Back Again heten en komt een jaar later uit. Beide films zouden trouw blijven aan de boeken van Tolkien. There and back Again was de alternatieve titel voor het boek uit 1937, An Unexpected Journey is ontleend aan het eerste hoofdstuk, dat An Unexpected Party heet. Jackson bevestigde tevens dat de White Council, een groep van krijgsheren en tovenaars uit Midden-Aarde die werd opgericht om de macht van Dol Gulder te breken, in beide films zal aantreden.

*** Related Posts***
04/11/2010: De financiering van The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar
14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2
24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren
14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !
24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?
31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings
21/12/2004: The Lord of the Ring prequel

Een film met een waslijst van bekende koppen: populaire jonge tieneridolen zonder serieuze acteercarrière (Ashton Kutcher, Lindsay Lohan, Heather Graham), ex-tieneridolen (Demi Moore, Christian Slater) en nieuw talent (Freddy Rodríguez, Brian Geraghty, Nick Cannon, Elijah Wood, Jacob Vargas, Joshua Jackson) worden er afgewisseld met vaste waarden (Anthony Hopkins, Martin Sheen, William H. Macy, Harry Belafonte) en populaire sterren (Helen Hunt, Laurence Fishburne, Sharon Stone). Zo te zien wordt elk rolletje gespeeld door een bekend gezicht en hopelijk voor ieder wat wils.

Acteurs zijn waarschijnlijk 'de belangrijkste factor' in een Amerikaanse productie – daar bij ons (Europa) geld en middelen levensnoodzakelijk zijn. In de States is geld nooit echt een issue. De meest relevante vraag die men stelt: 'welke ster speelt in jouw film?' Is de acteur bankable (en die zijn schaars ten opzichte van het aantal films) dan heb je meteen groen licht en ga je in productie met de kortste deadlines en sleep je meteen ook een bioscoopdistributie in de wacht. Je mag dan al een sterk scenario hebben, maar als je de acteurs niet vindt, dan kan het jaren duren vooraleer de machinerie van start kan gaan – soms nooit. Bobby (2006) heeft dus niet echt een probleem wat dat betreft. Het lijkt een beetje op de JFK (1991) film waar je ook een gigantische lijst aan talenten had.

Korte inhoud: Deze film is het verhaal van de moord op de amerikaanse senator Robert F. Kennedy, op 6 juni 1968. De 22 mensen die zich op die dag in hetzelfde 'Ambassador' hotel bevonden als toen hij werd gedood, worden in hun doen en laten gevolgd.

Maar het meest opmerkelijke aan deze productie is dat deze film geschreven en geregisseerd is door het ex-tieneridool, Emilio Estevez (zoon van Martin Sheen en broer van Charlie Sheen). De laatste keer dat ik nog van hem had gehoord was 10 jaar geleden in het minuscule rolletje in Mission Impossible (1995) en nu komt hij terug met een wel heel bijzondere prent en alvast een veelbelovende trailer. Estevez begon zijn regie-carrière met de veelbelovende John Hughes-achtige tienerfilm Wisdom (1986), waarin hij zelf speelde aan de zij van Demi Moore. Maar dat was meteen ook de enige film van enig belang. Nadien regisseerde Emilio een aantal tv-afleveringen en nu pakt hij dus uit na zoveel jaar met een echte Hollywoodprent. Hij heeft in een aantal shows verklaard dat hij de film ook voor een stuk uit zijn eigen zak heeft gefinancierd, maar Emilio verschijnt wel niet als producer op de credits. In ieder geval zal het erop of eronder zijn, maar ik heb er een goed gevoel bij. Op 24 januari 2007 komt deze prent in onze bioscopen.

***Related Post***
26/08/2005: Demi Moore en Anthony Hopkins in Bobby

Er zijn twee zaken betreffende de box-office in de States waar je niet aan moet twijfelen; zo haalt een film in zijn eerste weekend zijn grootste recette en mag je de slagkracht van familie- en animatiefilms niet onderschatten. En ja, Casino Royale (2006) eindigt dit weekend op de 2de plaats (met 40 miljoen dollar) en de animatie – familiefilm Happy Feet (2006) gaat met de medaille lopen (met een slordige 42 miljoen dollar). Jullie horen het goed; de penguins hebben dit weekend James Bond verslagen.

Korte inhoud: Het verhaal van Happy Feet speelt zich af in de wereld van de Keizerpinguins in het hartje van Antarctica. Deze pinguins zingen, ieder zijn eigen lied, om partners aan te trekken. Helaas is Mumble (Elijah Wood), de zoon van Memphis (Hugh Jackman) en Norma Jean (Nicole Kidman), de slechtst denkbare zanger. Dit probeert hij echter te compenseren met zijn uitzonderlijke tapdans-kwaliteiten.

En de trailer ziet er in ieder geval plezant uit en hoewel ik zelf liever 007 wil zien in penguin-suit, ben ik toch van plan deze visueel verbluffende musical-animatiefilm mee te pikken. De prent is geregisseerd door George Miller (Babe, The Witches of Eastwick) en behelst een pak bekende acteurs waaronder Elijah Wood, Hugh Jackman, Nicole Kidman, Brittany Murphy, Hugo Weaving en Robin Williams. Happy Feet komt in onze zalen vanaf 6 december 2006.

Ik moet zeggen, die jongen heeft echt wel veel acteervermogen. Gisteren had ik het nog over Jessica Simpson, maar zij komt nog niet aan de hielen van Elijah Wood als het gaat over het overbrengen van emoties. Zelfs wanneer je denkt dat hij fysiek niet geschikt is voor een rol, zoals bij de recente Hooligans, een film van regisseur Lexi Alexander die in beeld brengt wat er gebeurt wanneer de hardcore voetbalfans van Team A tegenover Team B komen te staan in de buitenwijken van Londen, dan pakt de 24jarige acteur uit met niets minder dan verbluffende authenticiteit.

Elijah kreeg zijn eerste rolletje in Back to the Future II. Een rol van grotere betekenis kreeg hij in 1990 met Avalon, een film die vier Oscarnominaties kreeg. Vanaf dat moment maakt Elijah echt carriere. Hij speelt in 1991 in Paradise, in 1992 in Radio Flyer en in Forever Young.

In 1993 verschijnt Elijah naast Macaulay Culkin in The Good Son en in 1994 in North. North was in principe een geflopte film. Het enige goede was volgens de critici Elijah. Dat Elijah als kind bekend is geworden en daardoor minder kans zou hebben als volwassen acteur, is geen probleem gebleken. Hij speelt in grootse films als Deep Impact en The Faculty. Zijn grootste succes is uiteraard The Lord of The Rings geweest. In de triologie speelt Elijah de rol van Frodo, een jonge hobbit en geadopteerde neef van Bilbo Baggins. In zijn missie om Midden-Aarde te verlossen van de Ene Ring, ziet Frodo dat hij het verloop van de toekomst verandert. Maar ik ga ervan uit dan de bezoekers van deze blog op zijn minst deze trilogie 1 keer hebben gezien.

Sommige films wegen zo zwaar op de carrière van een acteur dat ze soms weinig aanbiedingen krijgen voor andere films, en dat was gevreesd voor Elijah. Desondanks wordt hij gecast voor een kleine rol naast Jim Carry en Kate Winslet in Eternal Sunshine of the Spotless Mind en krijgt hij een rol in Hooligans.

Hooligans, die in sommige landen de alternatieve titel Green Street krijgt, gaat over een Amerikaanse student (Elijah Wood) die van Harvard gestuurd wordt. Hij reist daarna naar London en komt terecht in de hooligan scène. Hij sluit zich aan bij West Ham United en raakt verzeild in de strijd tussen de hooligans van West Ham United en Millwall. Geniet alvast hier van de trailer. De film is bij ons in de zalen vanaf 12 oktober 2005.

***Related Sites***
Imdb: Hooligans (2005)
Officiële site: hooligansthefilm.com
Pics: Out Now
Trailer: green_street_trailer.mov (330k).

***Related Pics***
Elijah Wood (always.ejwsites.net): 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8.

Het komt zelden voor dat een film mij zo uit het lood kan slaan. In Sin City worden we meegesleurd in de lugubere wereld der zonden, gecreëerd door Frank Miller. De strip doorstaat met glans de transitie naar het witte doek. Voor de eerste keer kunnen we echt spreken van een symbiose tussen de 7de en de 9de Kunst. Of zoals ze in Frankrijk zeggen, de "ciné-BD". De wereld van de realiteit botst met de virtuele wereld van de strip en het resultaat is een esthetische explosie van bloed en tranen.

Sin City is misschien wel de meest visueel verbluffende strip-adaptatie die ik tot nu toe gezien heb. De stijl van de film loopt perfect met de sombere premisse van de film. Het film noir genre wordt compleet heruitgevonden (na neo-noir kan je hier spreken van modern-noir), met de wisselende voice-overs, de uitdagende femmes fatales, de anti-helden,… Robert Rodriguez koos er voor om de strip van Miller te gebruiken als storyboard. Je kan dus beter spreken van een "vertaling" dan van een “adaptatie”. Mede door de verbluffende cinematografische technieken, de geweldige cast, het betoverende ritme, de zalige dialogen en een compromisloos verhaal, worden we aangetrokken door het kinetische beeld. De koude, harde film is passend in zwart/wit, maar bewerkt met enkele kleurtinten die de inhoud van het beeld accentueert. (het rode kleed, de rode lippen, blauwe of groene tinten in de ogen, het oranje vuur, …). Het grootste accent wordt gelegd op het bloed, meestal fel rood, soms wit. Het is duidelijk dat Sin City niet voor doetjes is.

Het gevaar bestond erin dat de dominante stijl van de film de rest op het tweede plan zou wegduwen. Denk maar aan Sky Captain and the World of Tomorrow, waar men vaak misleid werd door de knappe atmosferen en wat uiteindelijk snel op de zenuwen begon te werken. In Sin City wordt zowel het verstand (scherpe dialogen) als de ogen geprikkeld. De drie korte verhaallijnen in de film zijn aangrijpende stukjes cinema met knipoogjes naar de flair van Quentin Tarantino en naar de pulp van Pulp Fiction. De production design van de film heeft een tijdloze ruimte geschapen met kleine tintjes uit de jaren ’40 en ’50. Iedereen rijdt er rond in de typische convertibles en rookt er maar op los als een Turk zonder zich teveel zorgen te maken over hun gezondheid. Nu ja, de regels in de film zijn zo dat iemand die 6 kogels in zijn lijf krijgt niet noodzakelijk sterft.

Het meest opmerkelijke is toch wel de uiteenlopende cast. In minder goede films zouden dergelijke sterren volledig de aandacht weghalen, maar in Sin City zijn we niet geïnteresseerd in de carrière van de acteur dan wel zijn personage die hij vertolkt. En dan vooral de rol van Marv gespeeld door de taaie Mickey Rourke die met zijn geschonden en bloedend gezicht een onvergetelijke rol neerzet. Ook Bruce Willis en Benicio Del Toro geven vonken op het scherm.

Korte Inhoud: Zoals gezegd draait Sin City rond drie korte verhaaltjes over bijzondere karakters die ronddolen in de grimmige stad waar de politie even corrupt is als de straten gevaarlijk. De verhaaltjes handelen over "wraak" en "berouw". In de film worden 3 personages gevolg, waaronder Marv (Mickey Rourke), een straatvechter die op het wraakpad terecht is gekomen nadat zijn one-night-stand Goldie (Jamie King) tijdens zijn slaap werd vermoord. Dwight (Clive Owen) is een ex-fotograaf die een paar prostituees uit de miserie helpt door een vermoorde lichaam van de politieheld/schurk, Jack Rafferty (Benicio Del Toro), te verbergen. Maar de maffia, die eigenlijk controle wil krijgen over de hoerenbuurt heeft er alle baat bij om de moord publiek te maken en kidnappen Dwight’s vriendin Gail (Rosario Dawson). Het derde hoofdpersonage is de stugge agent Hartigan (Bruce Willis), die vlak voor zijn pensioen nog een meisje van 11jaar wil redden van een verkrachter en serie-moordenaar (Nick Stahl) en waarvoor hij een zware tol zal betalen. Maar de film loopt nog boordevol andere bekendheden zoals: Elijah Wood, Maria Bello, Benicio Del Toro, Josh Hartnett, Michael Madsen en Brittany Murphy.

We zien ook een aantal knappe modellen die beter acteerwerk verrichten dan sommige pop-zangers die onze bioscopen tegenwoordig teisteren. Zo is er Devon Aoki, die met de vlijmscherpe zwaarden van Kill Bill stond te zwaaien (met dank aan de Quentin). Ook de mooie Jessica Alba was een streling voor het oog. Rodriguez is gekend voor zijn femme fatale momentjes waar bloedschone vrouwen de show stelen (denk maar aan Salma Hayek in Desperado en From Dusk Till Dawn).

Sin City is een typische Rodriguez film, zowel qua verhaal als qua stijl. Maar de regisseur brengt ook ere aan wie ere toekomt en dankt Miller in de credits als co-regisseur van de film. Iets wat niet meteen naar de zin van de Director’s Guild was. Tarantino heeft blijkbaar ook een paar shots geregisseerd in de film die perfect passen, gezien niemand ze had kunnen ontcijferen van het werk van Miller en Rodriguez. Via goede bron vernam ik dat het de scène was tussen Clive Owen en Benicio Del Toro, voordat Owen wordt opgepikt door de politie (de opengesneden nek van Benicio met het verschil in stemtoon komt ook van Quentin).

Ik zou nog kunnen praten over de vele coole scènes, maar ik ben bang dat ik te veel zou weggeven. Toch nog dit, Sin City is integraal gefilmd op HD en haalt samen met Collateral en Sky Captain het beste uit het video-formaat. Quentin Tarantino is een pellicule freak en met de regie van die kleine scène haalt Rodriguez hem misschien over naar het digitale tijdperk. Maar hoezeer het beeld er fantastisch uitziet, in deze film zit hééél veel post-productie dus is het moeilijk om te oordelen over de digitale drager. Maar de algemene kwaliteit van de film doet de paar kleine zwaktes echter snel vergeten, en het resultaat is uiteraard Sin City 2, binnenkort in productie. Aarzel dus niet langer en weet me nadien te vertellen wat jullie er van vonden.

Quotering: ****
Titel: Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Regisseur: Michael Gondry
Scenaristen: Charlie Kaufman, Michael Gondry en Pierre Bismuth
Acteurs: Jim Carrey, Kate Winslet, Tom Wilinson, Javier Bardem, Elijah Wood
Genre: Drama vs. Romantische Komedie
Duur: 108 min
Land: VS
Site: http://www.lacunainc.com
Extra: trailer
Release in België: 10 november 2004

Het was een leuke verrassing op het Filmfestival van Gent, en dus mocht deze film niet ontbreken aan de Film Blog. Moest je uw ex-vriendin of ex-vriend, die nog steeds in uw hoofd op hol brengt, kunnen wissen uit je geheugen, zou je het dan ook doen? Dat is het concept van de nieuwste wervelende en brillante hersenkronkel van scenarist Charlie Kaufman, Eternal Sunshine of a Spotless Mind. Wat mij het meest fascineert in de film van Michael Gondry (Human Nature) is die gecontroleerde chaos. Het is alsof de camera over zijn eigen statief en tussenin de belichting valt en nog steeds de lens kan richten op de emoties van verwarring, frustraties en eenzaamheid die de acteurs beleven. Alles lijkt zo wanordelijk en toch zo precies in elkaar gestoken dat niemand de genialiteit van de mannen nauwelijks kan ontkennen. En ik zeg mannen, want de stuwende kracht is niet enkel van de regisseur maar vooral van de “neorealist” Charlie Kaufman (scenarist van Being John Malkovich, Adaptation, Confessions of a Dangerous Mind, Human Nature), die het hallucinant verhaal brengt van Joel (gespeeld door Jim Carrey), een verlegen en introvert iemand die op een dag smoor wordt op Clementine (Kate Winslet). Ze zijn bijna letterlijk elkaars tegenpolen, zowel fysiek als innerlijk. Joel is een schuchter en ingetogen tekenaar die bijna de ganse film met een wollen muts rondloopt, terwijl Clementine een spontane flapuit is die om de zoveel dagen van haarkleur verandert met de meest waanzinnige kleuren. De twee zien elkaar wel zitten, maar blijven ook onzeker over elkaar. Clementine heeft Joel laten zitten en haar herinneringen over die turbulente relatie laten wissen met een nieuwe revolutionaire techniek, waarbij elk spoor van haar ex-vriend compleet kan verdwijnen. Alle herinneringen die komen van een associatie met een object, of herinneringen die verborgen zitten in het onderbewustzijn, worden hierbij met chirurgische precisie weggehaald. Joel die het nieuws bruusk te weten komt beslist in een daad van wanhoop om net hetzelfde te doen. Tijdens een lange nacht bij hem thuis zetten twee technici zich aan het werk en vernietigen, net zoals bij een videospelletje, elk spoor van Clementine in het hoofd van de onder narcose liggende Joel. De rest van de film speelt zich af in zijn hoofd, waar hij zich plots gaat bedenken. Hij beseft dat die magische interactie tussen hen niet verloren mag gaan. Maar ondertussen is het proces in werking gezet en probeert een van de technici (gespeeld door Elijah Wood) al die informatie te gebruiken om Clementine voor zich te winnen.

Van wis-praktijken gesproken moet ik bekennen dat Jim Carrey, in een opnieuw voortreffelijke rol, zijn verleden als Pet Detective of The Mask echt wel probeert te wissen, na films als Truman Show, The Majestic of Man on the Moon. In deze film blijft niets meer over van zijn verleden en is die explosie van energie overgegaan op Kate Winslet. Maar dit is ook een bewijs van het talent van Carrey die, met een verdwaalde blik zijn personage doseert en nooit echt in een karikatuur valt. Kate Winslet speelt eveneens heel overtuigend haar rol en komt zowel heel ontroerend als agressief uit de hoek. Ook zij smijt haar strak Engelse keurslijf van haar af en werpt zich volledig in de fluorescente Clementine met een zwaar Amerikaans accent. Maar ook alle andere rollen zijn bijzonder goed vertolkt en alles valt exact in de toon van de film, wat uiteraard te danken is aan het scherpe regiewerk van Gondry.

* SPOILERS *

Het verhaal is kenmerkend voor Kaufman, die zich thuis voelt in psychologische en emotionele labyrinten, waar het verhaal ergens begint en waar plots alles een andere wending krijgt die het voorgaande een nieuwe dimensie bezorgt, om dan opnieuw nog eens alles binnenstebuiten te plooien. Joel wil in het begin van de film iets neerpennen in zijn dagboek, maar merkt dat er een pagina is uitgescheurd, en dit projecteert ons in een wereld waar geen einde kan zijn. Waar mensen elkaar oneindig lang kunnen ontmoeten en opnieuw elkaar verlaten. Gezien er geen herinneringen bestaan kan er ook niet geleerd worden uit elkaars fouten. Het concept van geheugen wissen is uiteraard niet nieuw, en science-fiction films zoals Verhoevens Total Recall hebben al geëxperimenteerd met het gegeven, maar nog nooit is alles zo efficiënt getuned op intermenselijke emoties. Hier is geen plaats voor Memento of Alzheimer-achtige scenes, maar wel ruimte voor gevoelens en een gezonde dosis levensfilosofie. Het brengt ons terug naar onze, soms verwarde gevoelens. Mensen hebben nood aan gezelschap en liefde, en gaan soms tegen alle normen van het gezond verstand in, om er naar opzoek te gaan.

De film zit boordevol humor, zowel situationeel als in de zalige dialogen. Op een gegeven moment vraagt Joel aan de dokter: “Is there any danger of brain damage?” De dokter antwoordt heel koel:“ Well, technically speaking, the procedure is brain damage. On par with a night of heavy drinking. Nothing you'll miss." Geruststellende woorden, niet?

De verborgen relatie tussen de nevenpersonages Dr. Howard Mierzwiak (gespeeld door Tom Wilkinson) en Mary (Kisten Dunst) zorgt ervoor dat de film een zoveelste onvoorspelbare wending krijgt die alles een richting kan geven. Hoe alles zal uitdraaien ligt nu aan hen. Op het einde zegt Joel: “I don't see anything I don't like about you.”. Clementine antwoordt: “But you will! But you will, and I'll get bored with you and feel trapped, because that's what happens with me.” Maar het kan Joel niet schelen, en hij zegt kort; “okay.” Is dit niet waar liefde om draait? Joel heeft in zijn gevecht met de wismachine al de goede momenten die ze hebben gehad kunnen herleven, en wil deze niet verliezen. En de sleutel tot alles zijn de magische woorden die Clementine in de oren fluisterde van Joel: “Meet me in Montauk.” Zonder de welke het gehele avontuur misschien nooit had kunnen bestaan. Een spoor dat niet kon gewist worden en die alles bij elkaar bracht.

De film is niet bepaald hartverwarmend, en de kille en ruwe fotografie speelt daar ook zeker een factor in, maar zit barstensvol creatieve ideeën en visueel uitdagende scènes. Zonder dat de effecten de bovenhand nemen, is de wereld die Gondry en Kaufman hebben geschapen uitzinnig knap. Niet enkel de scènes waar Joel terugkeert naar zijn herinneringen als kleine jongen (met uitvergroot meubilair zoals we dit al konden aanschouwen bij de Hobbits in LOTR), maar in het bijzonder ook de scènes waar we het wis-proces letterlijk in werking zien. In de bibliotheek zien we de titels van de boeken verdwijnen vooraleer het gehele boekenrek in mist opgaat of de camera travelt van de bibliotheek naar een huiskamer zonder we de indruk hebben dat er geknipt wordt. Dit toont aan hoe fijnzinnig de film is gemaakt en weerspiegelt in zekere zin ook de achtergrond van Gondry als videoclip-veteraan met clips voor oa., Björk en The Chemical Brothers.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is misschien wel een wat donkere film, maar de ingenieuze inventiviteit wat we in deze romantische komedie kunnen aantreffen is van een zeer smaakvol en hoog niveau. De film vindt een perfecte balans tussen de medische analyse en de menselijke gevoelens, waarin uiteindelijk het laatste de bovenhand krijgt. Maar de film verschilt van de meeste romantische komedies door af te zien van de typische emotionele scènes. Als het de bedoeling was om Joel en Clementine als koppel te zien evolueren en groeien, dan had de film zijn pijlen gericht op de passionele interacties tussen beide. Wat in de film niet het geval was. Eternal Sunshine of the Spotless Mind gaat niet over de blinde liefde die alles zal overwinnen, maar wel over de zwakheden en stommiteiten van verliefde koppels die soms een leven lang hun tijd verspillen aan destructieve, dwaze relaties. Een soort koud-buffet die verondersteld is om koud opgediend te worden. En koud kan als afwisseling bijzonder goed smaken.