De FilmBlog

En de fans van Need for Speed race games zullen blij zijn te vernemen dat Electronic Arts de nieuwe Need for Speed: The Run (VG 2011) hebben uitgebracht, een waardige opvolger van het niet onaardige Need for Speed: Hot Pursuit (VG 2010), ook al vertoont het game heel wat zwaktes. Gamers bevinden zich hier weer aan de verkeerde kant van de wet en moeten vechten voor hun leven in een bloedstollende race van San Francisco naar New York.

Bij het opstarten van het game begon het al slecht wat blijkbaar kon het game de on-line server niet vinden, en moest je dus uitloggen alvorens je het spel effectief kon spelen op PS3. Maar het zou kunnen dat dit een probleem te wijten is aan de nieuwe veiligheids-maatregelen die Sony heeft genomen en dus niet aan het game zelf. Maar eenmaal alles geladen werd, brengt het game je meteen in een korte fictie waar meteen het hoofdpersonage wordt voorgesteld die dringend uit de schulden moet geraken. En hiervoor moet hij doen waar hij goed in is, u raadt het: racen.

Het spijtige aan het game is dat het niet van de makers is van Criterion, die het vorige Need for Speed hebben ingeblikt, maar het deze keer de beurt was aan het Canadese Black Box, die zichtbaar niet dezelfde vaardigheden delen. Anderzijds ziet het game er wel heel aantrekkelijke uit, met sfeervolle nacht-sequenties, glimmende sportwagens en smaakvolle vormgeving. De korte fictie filmpjes zijn al zo overtuigend als de de game-module zelf.

Het grootste verschil met de andere games is dat je nu uit de wagen kunt stappen, maar spijtig genoeg kan je wel niet vrij rondlopen. Af en toe moet je zelfs te voet van de politie ontsnappen, maar ook hier kan je niet vrij rondlopen, maar ben je beperkt tot het indrukken van welbepaalde knoppen. Een behoorlijk irritante bezigheid als je het ons vraagt. Je kan je wagen ook niet gaan aanpassen met betere banden of een andere kleur, want ook wat teleurstellend is. The Run is onderverdeeld in negen stukken, die elk nog eens is opgesplitst in kleinere hoofdstukjes. Er is een systeem uitgewerkt met resets, wanneer je met je voertuig van de baan vliegt. Op zich wel leuk, was het niet dat je soms terug op de baan wordt gekatapulteerd met een andere wagen met een compleet verkeerde snelheid. De race is dan in vele gevallen wel verloren, en je vraagt je af of je niet gewoon beter vanaf het begin kon herbeginnen.

Qua decor kunnen we niet klagen. We duiken van de nacht-sequenties naar sfeervolle dag-opnames, van stedelijk gebied naar het bergwegen en platteland. Het kiezen van de juiste auto voor het passende wegdek is dus van cruciaal belang. Er bestaat wel een optie om tijdens de race van wagen te veranderen in een benzinestation, maar weet dat je dan naar alle waarschijnlijkheid de race hebt verloren. Niet meteen een stimulans dus om eens andere auto-modellen uit te testen.

Wanneer je erin slaagt om on-line te spelen, kan je genieten van een beter uitgewerkt autolog systeem, die al in het vorige game aanwezig was. Het houdt in dat je je statistieken kan bijhouden en vergelijken met die van de vrienden. Je kunt bijgevolg tegen een vriend racen die niet on-line is. Zo kan je ook je rijtechniek wat gaan verbeteren.

Kortom, Need for Speed The Run heeft zowel goede punten als een aantal zwaktes, maar het is al bij al nog geen slecht game. Toch hadden de makers toch wel iets meer moeite kunnen steken in een verhaal dat je niet in een mum van tijd kan uitspelen. Gelukkig is er nog een on-line platform, tenminste als je erin slaagt om het on-line te spelen, en je geen boodschap krijgt in de stijl van: “verbinding maken met autolog servers” die het game compleet blokkeert.

Wie het eerste Crysis game heeft gespeeld zal zich misschien dit herinneren. Je karakter, Nomad, dropte toen met een aantal nano-suited collega's, waaronder Prophet, in de Noord-Koreaanse jungle om er een stelletje wetenschappers te redden. "Stop me? You and what army?", dacht je bij elk soldaatje dat je door het landschap knikkerde alsof het lappen popjes waren. En toen gromde iets in het oerwoud, ... zoiets als King Kong. Eerst merkte je enkel het efficiënte neerleggen van een aantal hectare bomen in de verte en toen ging er ééntje van je nano-buddies aan. "What the fuck?", juist ja.

Voor je het goed besefte had je close combat encounters of the third kind. Wat volgde waren adembenemende beelden (zoals het alien ship), enorme sandbox gevechten en op het einde schreeuwde je naar meer.

En meer is er nu. Crysis 2 van Electronic Arts speelt zich af in 2024, een New York in puin en onder invasie door een alien ras, de Ceph, een niet zo verre verwant van de Cylons naar mijn mening, al dan niet verantwoordelijk voor een niet nader gespecificeerd virus dat de bevolking heeft lam gelegd. De staat van beleg is afgekondigd waarbij het leger, en een private security firma Crynet, de straten onder controle proberen te houden, maar hun eigen doelstellingen lopen echter niet altijd in dezelfde richting.

Je speelt "Alcatraz", een marine die na een dropping met crash-attributen wordt gered door Prophet. Prophet geeft je, omdat hij stervende is, zijn eigen (de enige overgebleven?) nano-suit en "redt" zo uiteindelijk je leven. De nano-suit wordt de lens waardoor je de wereld bekijkt en alles wordt je vanaf dan grafisch aangeboden in tactisch zinvolle overlays. Het pak biedt je een aantal modes aan.

Armor mode: voor extra impactbescherming van zowel kogels als metershoge val-landingen. Stealth mode: je wordt onzichtbaar voor je tegenstanders. Dit laat je toe om in echte Predator stijl je tegenstanders één voor één onderuit te halen (het geluid dat je suit maakt bij het in- en uitcloaken doet verdomd hard aan Predator denken), chaos is hier je bondgenoot. Recht voor iemand zijn raap gaan staan zal je natuurlijk wel doen opmerken, en de Ceph hebben ook nog een soort EMP attack die ze kunnen gebruiken om je uit stealth te halen. Strength mode: Beter geïntegreerd dan in het eerste Crysis game, dit is nu geen mode meer op zich maar uitbreidingen die je aan bepaalde aanvallen kan meegeven door gewoon iets langer op de knoppen te drukken. Je kan een gewone melee-aanval doen of je houdt de knop iets langer ingedrukt en dan wordt die melee een mokerslag of stamp waarmee je auto's een paar meter verderop kunt parkeren.

Idem voor sprongen, knop iets langer inhouden en je springt een stuk hoger. Sprinten is trouwens altijd uitgebreid en dat doe je dus steeds op topspeed. Als deze goodies kosten natuurlijk energie, en je moet die dus af en toe een paar seconden uitzetten om je energiereserves terug te laten opladen.

Al je wapens zijn zoals in het eerste game aanpasbaar met silencers, verschillende scopes, enz... De gevechten spelen zich ook opnieuw in sandboxes af maar die zijn niet meer van dezelfde grootorde. Of dit nu beter of slechter is laat ik even in het midden. Wat je suit je wel meegeeft deze keer is tactische opties, die je kan raadplegen door middel van een visor. Je krijgt in dat view de ammo cashes te zien, alle interessante spots om mee te interageren, alsook tactische opties zoals een stealth approach of een flankering optie. Dit laat je toe om te kiezen hoe je de tegenstanders wilt aanpakken of ontwijken.

Het begin van het spel is heel kalmpjes aan en eerder een wenningscurve voor nieuwe spelers. De echte predators onder ons moeten een paar uur doorbijten om tot de echte actie te komen, en die komt er ook. Op vlak van het verhaal is alles iets minder sterk dan het eerste game. Je weet eigenlijk niet wie Alcatraz is en je komt het ook nooit te weten. Je hebt op die manier geen enkele binding met je hoofdpersonage. En wat het verhaal op zich betreft, vond ik de originele ook een stuk sterker. De aliens zijn er nu al van de eerste minuut, er is geen echte suspense of intrige meer.

Deze keer ga je zelfs niet meer in een ruimteschip tot mijn grote spijt (dat was een hoogtepunt uit de eerste vond ik), maar blijf je op de oppervlakte. De interactie met alien architectuur gebeurt via weinig sprekende cut-scenes in wat rooie magma en hier had ik toch wat meer verwacht. Ook het uitblijven van echte epische boss fights (wat we ondertussen al als vanzelfsprekend vinden in actiegames) is een kleine demper op de feestvreugde. De interactie met de omgeving is ook een beetje teleurstellend, je kan van alles wel oppikken en gooien, maar je kan geen enkele interactie hebben met de bevolking van New York, die je toch op heel regelmatige wijze tegenkomt. Niemand praat tegen je, en ze reageren of bewegen niet als je ze een stamp verkoopt of een kogel in hun knieschijf plant, niet dat je dat zou willen doen...*kuch*

Je kan nu en dan nog wel eens op een bug lopen (aliens die op een gegeven moment vastlopen of in cirkeltjes draaien), maar die zijn zo zeldzaam dat ze je nooit storen. Visueel is dit een pareltje. De geluidseffecten zijn super en de score is opzwepend. Op dat gebied is het game af. Dit is niet het epische vervolgverhaal die ik verwachte, daarvoor mist het drama en karakterontwikkeling, maar het maakt veel goed op andere gebieden. Crysis 2 zal mijn favoriete First Person Shooter niet onttronen, maar ik zal toch met hoop uitkijken naar een Crysis 3.

Het is een klassieke promotie-spin off om van een populaire film ook een game op de markt te brengen. Wie heeft er die Die Hard games gespeeld in een ver verleden of nog het knappe GoldenEye James Bond spel? Er is trouwens al een nieuw 007 exemplaar in de rekken, met name Blood Stone, waar je een Daniel Craig met efficiënte combos zijn tegenstanders ziet uitschakelen.

En ook de nieuwe Harry Potter film Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) heeft zijn game-versie op de markt, Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame. En gezien de uitstraling van hun cinema-equivalent, verwacht je dan ook dat Electronic Arts het grote geschut heeft ingezet.

De film heeft het trouwens ook over een andere boeg gegooid. En dat was misschien wel aan te raden met een Harry Potter die iets te oud begint te worden om nog hocus-pocus spelletjes te spellen. De nieuwe prent is een regelrechte gitzwarte achtervolggingsprent. De actie-sequenties zijn wel tot een minimum beperkt maar zijn visueel wel de moeite. Het mag duidelijk zijn dat deze prent tot de betere Harry Potter films behoort. Maar spijtig genoeg kan dat niet gezegd worden van het nieuwe game.

Ik heb trouwens medelijden met de crew die dit spel ineen heeft gestoken. Het moet ongelooflijk frustrerend zijn om werk te moeten afleveren waarvan je weet dat het niet goed is. En daarmee is de kous eigenlijk al af. Ik heb dit game een uurtje gespeeld en vond de ervaring erg teleurstellend. Dit is opnieuw, zoals wel vaker met gameconversies van films, een game die gemaakt is met minimale inspanning en hoopt te renderen op de franchise.

Daarentegen blijven de films best wel knap gemaakt en zonder twijfel zal ik het laatste deel ook gaan zien in de bioscoop. Het is een fascinerende fantasiewereld en die hoopte ik hier dan ook terug te vinden, maar na een uur was ik het zoeken toch wat beu. Het game steekt hectisch in mekaar en laat gissen naar de motivatie van de personages. Het maakt bokkensprongen van de ene 3rd person shooter scene naar de andere, zonder de dingen aan mekaar te willen knopen. En noch de actie, noch de personages slagen erin om hier wat "magie" te maken. De sfeer komt er dan uiteindelijk niet in en heel gauw zat ik me af te vragen waarom ik hier mijn tijd mee aan het verprutsen was. Petrificus Totalus indeed...

Dit spel zal misschien de allerjongsten kinderen kunnen bekoren met weinig game-ervaring, en toegegeven, toen ik zelf acht jaar oud was dan had ik dit graag gespeeld. Maar dat was het tijdperk van Space Invaders, Pacman en Galaga...we zijn al wat opgeschoven ondertussen. Niettemin, als ouder zou ik dit toch niet onder de kerstboom leggen. Koop liever de filmbox of zoiets.

Enige positieve noot vond ik de muziek van James Hannigan, die zich wel heeft geïnspireerd op de filmscore van Alexandre Desplat, maar het weze een magere troost. Wel, dit heeft al genoeg van mijn en jullie tijd verprutst. Dit game verdient maar één woord meer...Expelliarmus!

De computergame Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 1 is nu verkrijgbaar op de Xbox 360, met een aanvullende KINECT-modus waarmee spelers door gebaren te maken magie kunnen gebruiken. De game is ook verkrijgbaar voor PlayStation 3, Wii, Nintendo DS, Windows PC en mobiele apparaten.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Laten we nog maar eens een filmisch game in de aandacht brengen, Medal of Honor van Electronic Arts. De eerste versie van Medal of Honor, geschreven door Steven Spielberg, zal me altijd bijblijven als het game die me indertijd op heel intensieve wijze het D-Day debarquement in Normandië liet herbeleven.

Het rakelingse mortiervuur, de eerste soldaten die sterven na de voltreffer in de sloep naast je. Dan de aankomst op het strand en het mitrailleurvuur dat binnenregent in de nog maar pas geopende sloep. De voorste soldaten worden doorzeefd, je moet over de kant, het water in en onder, kogelstriemen klieven door het kolkende sop, dan toch het strand op, zoekend naar de weinige beschutting die de "shingles" bieden. Het gefluit van de kogels die je om de oren vliegen. Dit is waanzin, hier geldt geen training of skill, dit is puur geluk. Zo intensief als Saving Private Ryan (1998) dit in beeld bracht, zo kon je dit nu ook interactief beleven. Weliswaar veilig achter je computer, maar het gaf je een idee van hoe je dit eigenlijk niet in levende lijve wou meemaken.

Als gamer is dit dan ook een beetje waar ik naar op zoek ga in games, vooral de filmische games. Een ervaring die je misschien liever niet in the flesh meemaakt, maar die je toch intrigeren. In een zombie infested town met de shotgun, baseball-bat of grasmachine je tot beenhouwer omscholen, Easy Rider in een spaceshuttle, of Taliban perforator in dit Medal of Honor 2010. Het jagersinstinct op virtuele manier achterna ben ik best wel fan van first person shooters. Als ze mij dan nog op een filmische wijze doorheen de dramatiek van hun verhaal kunnen leiden ben ik helemaal verkocht. Het portret van hedendaagse oorlogsvoering in Afghanistan is hier vrij accuraat (al moet je daar natuurlijk de game-elementen uitfilteren, zoals het feit dat je op je eentje tijdens de campaign een paar honderd tegenstanders neerlegt, enz...).

Medal of Honor speelt zich af in een moderne oorlog en is geïnspireerd op waargebeurde missies in Afghanistan. Je speelt twee personages gedurende de campaign, een Seal en een Marine, telkens gediscpatched met drie cpu-gestuurde teammates. Over een tijdspanne van een aantal dagen word je ondergedompeld in het leven van deze Tier-1 soldaten en voer je verschillende missies uit. Dezelfde soort missies als in gelijkaardige games komen hier ook in terug: snipermissies, stealthmissies, helicoptermissie, maar je moet wel in het visier houden dat dit een shooter is, dus je bestuurd de helicopter niet zelf, maar enkel de turret.

De campaign is wel vrij kort en ervaren gamers zullen die al gauw in een uur of 6 uit hebben. Je hebt wel replay value met "Tier 1" missies, dit is basically hetzelfde als de campaign maar getimed en met extra spel-elementen, waar je je kan meten op de leaderboards tegenover de community.

Het verhaal achter de campaign is wel iets te dunnetjes om dit echt als een interactieve film te bestempelen. Je beleeft een avontuur als soldaat, maar er is geen extra plot of intrige. De grote momenten (zoals de vroegere D-Day debarquement) blijven dan ook uit. En dit wou ik eigenlijk wel terugvinden in deze shooter. Games als de eerste Modern Warfare (die vond ik meer down to earth en filmisch iets beter dan MW2 die iets te veel James Bond fantasietjes heeft) hebben hier al een grote stap gezet en dienen dan ook als benchmark voor de rest.

Niettegenstaande, wat MoH 2010 doet als game, doet het goed. Al zal je hier niks vinden dat al niet is voorgedaan, dit is een stevig game. Voor de mensen met een iets krapper budget die uitkijken om dat ene game van het jaar te kopen, zou ik misschien nog even wachten om te zien wat Call of Duty: Black Ops te bieden heeft (komt uit op 09/11, en neen dat is niet nine-eleven, maar wel negen november). Maar als je fan bent van first person shooters is dit zeker geen miskoop.

Medal of Honor is in Europa verkrijgbaar vanaf 14 oktober voor het Xbox 360 videogame and entertainment systeem, het PlayStation 3 computer entertainment systeem en de PC. Medal of Honor heeft als Pegi rating 18+.