elarica johnson

  • Blade Runner 2049 (2017) ****½ recensie

    Pin it!

    Gisteren kon de Belgische pers eindelijk de persvisie bijwonen (in de Imax-zaal van Kinepolis Brussel) van Blade Runner 2049 (2017), de sequel 35 jaar na datum. En deze neo-noir science-fiction vervolgfilm - geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve - moet niet onderdoen voor het origineel, gebaseerd op het boek ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ van Philip K. Dick.

    blade_runner_2049_2017_poster06.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Tijdens de persvisie kregen we een bericht die afkomstig zou zijn van de regisseur, met het verzoek spoilers te vermijden in de reviews. Of dit bericht werkelijk van hem kwam, of van Warner, laat ik in het midden, maar veel spoilers waren er voor mij eigenlijk niet. Er zijn eigenlijk geen immense dramatische twists die je niet op voorhand had zien aankomen. En toch is het grandioze cinema, en misschien wel één van de betere science-fiction films sinds Ex Machina (2015). Je kunt haast niet anders dat de twee films met elkaar vergelijken en er zijn ook heel wat links met mekaar, maar uiteindelijk zijn het ook twee verschillende films.

    Het meest indrukwekkende aan deze prent is zijn visuele stijl. Ridley Scott had een duidelijke richting aangegeven met zijn eerste film, maar Denis heeft dat naar een ander niveau gebracht. Het contrast met de kleine hokjes waar de mensen in leven en de Egyptische tempels van de grote corporaties kon nauwelijks groter. Ook de regen en de rook zijn van de partij in deze post apocalyptische and desolate plek. Een plek waar androids het recht opeisen om hun leven te leiden en de replicant-makers die hun macht niet uit handen willen geven. De fotografie van Roger Deakins is buitengewoon en hij zal hiermee zijn nominatie voor de Oscars wel op zak hebben. Zoals we van de regisseur ook gewend zijn is de indrukwekkende klankband, niet alleen de synthesizer muziek die echo’s oproept van Vangelis, maar tevens de geluids-effecten die op een bijzonder doeltreffende manier inspelen op ons gemoed. Hans Zimmer werkte hiervoor samen met Benjamin Wallfisch (It, Dunkirk). In het begin van de film zien we K afdalen in de stad en we horen op repetitieve wijze het voorbij zoeven van trams gemengd met het geluid van reclameboodschappen van hologram strippers die potentiële klanten aansporen om een hologram meisje in huis te halen. Op geen enkel moment voel je dat we op een filmset staan, maar worden meegezogen in deze kille wereld van androids en mensen, tussen datgene wat bestaat en het imaginaire.

    Wat Villeneuve brengt is 180° verwijderd van een doorsnee Michael Bay film. Deze regisseur is niet uit op effecten of coole camera-bewegingen, het is bij momenten zelfs een artistieke prent die het vuur te laten smeulen in plaats van de boel op te blazen. Er zijn heel wat momenten waar de camera zich traag door een ijzig stille ruimte begeeft, en waar de spanning nauwelijks te houden te houden is. Het is tevens een terugkeer naar het noir genre en het mysterie rond een verdwenen kind en de existentiële rollercoaster die het hoofdpersonage meemaakt.

    blade_runner_2049_pic04.jpgblade_runner_2049_pic05.jpgblade_runner_2049_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Wat ik nog kan zeggen over de film zonder te spoilen is dat de vertolkingen over de gehele lijn fantastisch zijn. Gaande uiteraard van Gosling die hier één van zijn betere vertolkingen neerzet, tot Harrison Ford die een charsmatische aantrekking blijft. Ook de kleinere rollen zijn stuk voor stuk noemenswaardig te noemen, gaande van een Dave Bautista als replicant, tot het hoofd van het politiedepartelment Lieutenant Joshi (Robin Wright), de hoertjes Mariette (Mackenzie Davis), Doxie #2 (Krista Kosonen) en Doxie #3 (Elarica Johnson), of de mysterieuze megalomane industrialist Niander Wallace (Jared Leto) met zijn gevaarlijke replicant rechterhand Luv, briljant vertolkt door de Nederlandse Sylvia Hoeks. Zelfs het hologram meisje gespeeld door Ana de Armas, zorgt er voor dat we werkelijk geloven dat liefde tussen een replicant en een A.I. hologram niet noodzakelijk steriel en emotieloos moet zijn. Meer nog, het laat ons inzien dat datgene wat ons mens maakt misschien niet zo ver verwijderd is van een aantal geprogrammeerde algoritmes.

    Zijn er minpuntjes aan Blade Runner 2049? Het script van Hampton Fancher, die de eerste Blade Runner schreef, en Michael Green steekt verdomd goed in mekaar voor een film waarvan iedereen dacht dat het één van de meest waanzinnige ideeën was. Het brengt niet alleen datgene wat je verwacht van een Blade Runner sequel, maar graaft ook meer in de psyche van androids en laat ons onderduiken in een fascinerende wereld van holograms, desolatie plekken en enorme tempels. Er zijn een aantal verhaallijnen in de film die nauwelijks worden uitgewerkt (zoals de replicants die een rebellie opzetten), ook al had ik het vermoeden dat het zaadjes waren voor een eventuele trilogie, ook al kan je einde ook zien als waardige afsluiter. Hoef ik nog te vermelden dat Blade Runner 2049 een aanrader is? Vanaf morgen 4 oktober 2017 bij ons in de bioscoop, en indien jullie de mogelijkheid hebben de film te zien op een Imax scherm, gewoon doen! Dit is één van de weinige films waar Imax een toegevoegde waarde met zich meebrengt.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 3 oktober 2017

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***