edward zwick

  • Jack Reacher: Never Go Back (2016) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben het hier nog niet gehad over Jack Reacher: Never Go Back (2016), die volgende week uitkomt op DVD en Blu-ray. De eerste Jack Reacher (2012) werd geregisseerd door Christopher McQuarrie, maar de sequel was nu in handen van Edward Zwick met wie Tom Cruise al heeft samengewerkt op The Last Samurai (2003). Spijtig genoeg is de magie een beetje weg, en er was al niet veel magie in de eerste film.

    jack_reacher_never_go_back_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Jack Reacher (Tom Cruise) vertrekt naar zijn vroegere militaire basis in Virginia, waar hij heeft afgesproken met Major Susan Turner (Cobie Smulders). De ontmoeting wordt uitgesteld wanneer blijkt dat Turner is gearresteerd. Er is wel een andere officier die Reacher beschuldigt van een misdaad waarvan hij zich niets kan herinneren. Reacher moet vervolgens op zoek naar Turner zodat hij zijn naam kan zuiveren voordat het leger, de FBI en een aantal criminelen hem weten te achterhalen.

    De film is gebaseerd op het 18de boek van Lee Child's Jack Reacher series. De eerste film was gebaseerd op het 9de boek, dus zou men kunnen afleiden dat het geen rechtstreekse sequel is. Zelf was ik niet helemaal in de wolken van de eerste film, zeker wanneer je al Tom Cruise hebt in een beetje van een gelijkaardige rol als Ethan Hunt in de veel betere Mission: Impossible films. Ook al is Jack Reacher eigenlijk een leuker personage dan Ethan Hunt; hij is gemener en zelfs meer bad-ass. Spijtig genoeg vertaalt datgene wat werkt in het boek niet zo goed op film, ondanks het hoge gehalte aan actie. De scenarist van Jack Reacher 2 is Richard Wenk, die onlangs nog het script van The Equalizer (2014) schreef, maar dit leek mij een in-between-script. Zijn manier om het hoofdpersonage meer "hart" te geven door de introductie van een tiener dochter, werkte in ieder geval voor geen meter.

    Eén van de grote verschillen met Mission: Impossible is dat we hier geen ingewikkelde stunts hebben of exotische buitenlandse locaties, slimme gadgets en vermommingen. In plaats daarvan brengen we het merendeel van de film door in grimmige motelkamers, afbrokkelende magazijnen, en op een volkomen onrealistische vliegtuigset. Ook de gehele scène met een vlucht van DC naar New Orleans is zo belachelijk.

    jack_reacher_never_go_back_blu-ray_pic01.jpgjack_reacher_never_go_back_blu-ray_pic02.jpgjack_reacher_never_go_back_blu-ray_pic03.jpg
    © 2016 Paramount Pictures and Skydance Productions

    Tom Cruise zelf komt altijd met veel bagage, maar als hij in een goede film zit merk je wel dat die kerel acteertalent heeft en begrijp je waarom hij een blockbuster ster is. Meestal is hij op zijn best wanneer hij is een combinatie zit van heroïsche momenten gepaard gaande met het occasionele gestuntel. Denk maar aan de onderwater-scene in Mission Impossible 5: Rogue Nation (2015), dit is vintage-Cruise. Hij is verwikkeld in een levensgevaarlijke missie in een watertank en dat gaat het nog mis omdat hij door gestuntel zijn kaart verliest en zelfs niet meer weet welke de juiste kaart is. Er zijn bijna geen vintage Cruise scènes in deze Jack Reacher 2. Hij is hier behoorlijk stoïcijns en had evengoed vervangen kunnen worden door een Terminator.

    Promotiegewijs kende deze prent wel een valse start nadat ze hun ziel hadden verkocht aan het entertainment magazine Entertainment Tonight, die de trailer in twee stukken hadden geknipt om zo even plaats te maken voor wat nodeloos commentaar op de beelden. Omwille van deze reden hebben we ook nagelaten de trailer te publiceren. De nieuwe trailer zag er in ieder geval veel beter uit. Jack Reacher: Never Go Back komt op 22 april 2017 uit op DVD, Blu-ray en 4k Ultra HD. Alsook een box met de twee films. Op de Blu-ray staat geen audio-commentaar maar er zijn wel heel wat making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 11 april 2017

    ***Related Post***
    08/05/2013: Jack Reacher filmbespreking

     

    *** Jack Reacher: Never Go Back trailer ***

  • Love and Other Drugs (2010) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wat was me dat voor een rommelige film. De inspiratie voor deze Love and Other Drugs (2010) van Edward Zwick kwam van Jamie Reidy’s boek Hard Sell: The Evolution of a Viagra Salesman. De auteur was zelf een tijd lang vertegenwoordiger van Pfizer, de ontwikkelaar van het blauwe pilletje Viagra. Gelukkig was de prent geen 90 minuten lang promotiefilmpje voor de erectiepil, maar achteraf bekeken had het misschien een betere film kunnen zijn, want qua romantische komedie lag alles er maar "slapjes" bij.

    love_and_other_drugs_2010_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Maggie (Anne Hathaway) is een vrolijke vrije geest, die zich door niets en niemand laat binden. Ze komt haar gelijke tegen in Jamie (Jake Gyllenhaal), wiens onstuitbare en vrijwel feilloze charme hem goed van dienst is bij de vrouwen. Zijn kwaliteiten komen ook van pas in de moordende concurrentiestrijd in de verkoop van farmaceutische middelen. De ontluikende en onconventionele relatie van Maggie en Jamie overvalt hen allebei, wanneer hun zorgeloze verhouding voor beiden steeds belangrijker wordt. Ze raken verslaafd aan de ultieme drug: de liefde.

    Edward Zwick is de regisseur van onversneden Hollywood-vertier als Legend of the Fall (1994) en The Last Samurai (2003), maar is ook een regisseur vol verrassingen. Ik wist dus bij aanvang dat ik geen typische romantische komedie moest verwachten. Er zit bijvoorbeeld veel naakt in de film, naast ongecensureerd taalgebruik. Love and Other Drugs heeft dus ook een R-rating gekregen, iets wat toch ongewoon is voor het genre. Jamie is een notoir vrouwenversierder en wanneer hij Maggie ontmoet, vliegen de vonken eraf. En de chemie tussen die twee tortelduifjes (of stoeipoezen, het is maar hoe je het bekijkt) blijkt trouwens goed te werken en is een groot pluspunt in de film, misschien wel het enige pluspunt. We zien hier trouwens twee grote acteurtalenten aan het werk. Anne Hathaway presenteert tevens de Oscars dit jaar, en misschien maar goed ook, want met deze film zou ze nooit op dat podium gestaan hebben.

    Maar het zou Zwick niet zijn mocht er ook niet wat drama zitten tussen de opwindende seksscènes van het verliefde koppel. Maggie heeft namelijk Parkinson wat bij haar heel wat onzekerheid meebrengt. En dit verhaal komt in de tweede helft echt naar voor. De onstuimige vrijpartijen moeten dan bruusk plaats ruimen voor bittere ernst, iets wat de gemiddelde fan van romcom films misschien niet meteen zal lusten. Op een gegeven moment gaat Jamie zelf de baan op in een wanhoopspoging om een middel te vinden tegen deze verschrikkelijke aandoening. Een beetje een bizarre wending in het verhaal.

    love_and_other_drugs_movie_image_jake_gyllenhaal_anne_hathaway.jpg

    Sommige genres werken perfect met elkaar, zoals romantiek en avontuur, of actie en humor, maar romcom en drama is al een even moeilijke mix als horror en komedie (cf. Slither). Mensen die naar een romantische komedie gaan willen op de eerste plaats ontspannen worden door romantische verhalen, en niet al teveel lastig gevallen worden door de problematiek van Aids of Parkinson. Anderzijds, mensen die liever wat meer realiteit willen in hun films, zullen tijdens de melige romantische scènes in hun vingers zitten draaien en zelfs teleurgesteld zijn dat de problematiek van bijvoorbeeld Parkinson zo vluchtig wordt aangeraakt. Een film duurt nog altijd 90 minuten en als je de helft van die tijd spendeert aan romantiek blijft er niet veel tijd meer over voor de uitdieping van het drama-gedeelte. Het zorgt trouwens voor heel wat verwarring. De kijker weet niet precies of hij nu moet huilen of lachen.

    Kortom, Love and Other Drugs is een teleurstellende en frustrerende romantische komedie die niet alleen maatschappij-kritiek wil geven maar tevens als dramatische film aanzien wil worden (een beetje in contradictie met de luchtige marketing-campagne van de film). Maar een film die op verschillende paarden wil spelen komt meestal bedrogen uit. En het bewijs werd onlangs geleverd aan de box-office, waar de prent in de States met moeite zijn productiebudget wist terug te winnen. Verantwoordelijke nummer één is voor mij de scenarist Charles Randolph (The Life of David Gale, The Interpreter) die er toch een zootje van heeft gemaakt. Nog een geluk konden de twee hoofdrolspelers de meubels nog enigszins redden. Ik vind het geen aanrader, tenzij je Anne Hathaway naakt wil zien. Maar in dit geval raad ik jullie aan te wachten op de dvd-release. Dan kunnen jullie de fast-forward knop gebruiken.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 9 januari 2011

     

    *** Love and Other Drugs trailer ***

  • The Last Samurai (2003) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een andere spektakelfilm die is uitgebracht in de Warner Bros Essentials collectie, en die jullie dus voor een prinkje kunnen aanschaffen, is de Blu-ray van The Last Samurai (2003). Regisseur Edward Zwick is één van die ambiteuze filmmakers die vooral groots en episch wil uitpakken met films van het allure van Gladiator of Spartacus. Ik ben zelf wel verzot op die heldenverhalen waar eer en moed hoog in het vaandel wapperen, en de romantiek nooit ver weg is en verraad om de hoek loert. Doorheen de jaren zijn filmmakers veel cynischer de zaken gaan benaderen, maar regisseur Zwick - de regisseur van Legends of the Fall (1994) - kiest voor de aloude traditionele aanpak met voldoende pathos en bombastische muziek.

    warner bros essentials,filmbespreking,review,edward zwick,tom cruise,ken watanabe,hans zimmer,dvd,john toll,akira kurosawa

    Korte inhoud: Kapitein Nathan Algren (Tom Cruise) twijfelt aan zijn eergevoel. De idealen waar hij vroeger voor vocht, lijken tegenwoordig ver en tevergeefs. Moed heeft plaatsgemaakt voor zakelijkheid, egoïsme heeft opoffering vervangen en eer is ver te zoeken. Zeker in het westen, waar zijn rol in de Indiaanse campagnes eindigde in desillusie en droefheid. In een totaal verschillende wereld ziet een andere strijder zijn leven aan zijn ogen voorbij gaan. Het is de alom gerespecteerde Samurai Katsumoto (Ken Watanabe), de laatste leider van deze eeuwenoude krijgers. Net zoals de moderne tijd het Amerikaanse Westen overviel, zo overspoelt het nu ook het traditionele Japan. De telegraaf en de spoorlijnen, die vooruitgang mogelijk maken in de samenleving, bedreigen nu al het goede waarvoor de Samurai eeuwenlang hebben gestreden. De wegen van deze twee krijgers kruisen elkaar, wanneer de jonge keizer van Japan Nathan Algren inhuurt om Japans eerste, moderne en dienstplichtige leger te trainen. Dit is onderdeel van een lucratieve handelsovereenkomst die de Amerikanen met de corrupte adviseurs van de Japanse keizer willen sluiten. Terwijl de raadsheren van de keizer een poging doen om de Samurai uit te roeien in voorbereiding op een meer Westerse aanpak, is Algren sterk onder de indruk van zijn ontmoetingen met de Samurai. Hun sterke levensfilosofie doet hem denken aan de man die hij ooit was…

    Deze film gaat over traditie en het vastklampen aan oude waarden, zeker in een periode waar alles pijlsnel evolueert en waar het vuurwapen het zwaard heeft vervangen. We volgen een aantal uitgerangeerde Samurai, die in een ander tijdperk zijn blijven hangen. De wereld rondom hen is geëvolueerd, alsook de militaire uitrustingen. Toch blijven deze mannen een bedreiging voor de nieuwe Japanse leiders. Iets wat duidelijk zal worden op het slagveld. Bij momenten kan je zelfs parallellen trekken tussen de samurai en de Trojaanse krijgers. Beiden hebben van het voeren van oorlog een levenswijze gemaakt. Van bij de puberteit worden de jonge krijgers opgeleid in de traditie van de oosterse vechtkunst en is het dragen van een samurai outfit een ware eer. Maar of deze uniformen ook opgewassen zijn tegen de moderne artillerie met hun dodelijke Howitzers is een andere vraag.

    De manier hoe Zwick zijn film choreografeerde voelt misschien een beetje oubollig aan, maar anderzijds werkt het wel voor het verhaal die hij wil vertellen. De regisseur voelt mee met de Samurai bevolking die volledig ondergedompeld zijn in een rijke traditie. Hoewel we hier te maken hebben met een actiefilm met epische kwaliteiten is het spektakel eigenlijk ondergeschikt aan het inter-menselijk drama tussen een Amerikaan-without-a-cause een Japanse krijger. The Last Samurai neemt rustig zijn tijd om zijn personages te laten bloeien. De film ontwikkelt zijn eigen tempo in een vrij rustig zen-sfeertje. De eerste actie-sequentie laat dus ook op zich wachten (bijna 30 min) en daarna blijft de actie voor een 50tal minuten gewoon uit. Ondertussen zien we Cruise evolueren in deze traditionele wereld en ontstaat er een wederzijds respect en bewondering. Deze karakteropbouw is tegenwoordig een rariteit geworden. Meestal krijgen we in het eerste halfuur korte samenvattingen voorgeschoteld op de achterkant van een bierviltje, en rest ons nog alleen het bier ad fundum gewijs op te drinken zonder ons veel vragen te stellen. Maar tijd nemen voor grondige karakterstudies is één zaak, langdradigheid in de hand werken is een andere zaak, en 150 min lang durende film is misschien net dat tikkeltje teveel van het goede.

    001002
    © Warner Bros.

    Verder moet de mooie fotografie van John Toll (Legends of the Fall, The Thin Red Line) en de sterke muziekscore van Hans Zimmer zeker onderstreept worden. Tom Cruise, door velen gehaat en door evenveel geliefd, zet hier best wel een goede vertolking neer als Algren, ook al zien we hier Ken Watanabe alle aandacht opeisen als de charismatische Katsumoto. Het was op z’n minst een eenvoudige rol, gezien hij een Japanner moest vertolken in een Hollywoodfilm, bediend met heel wat poëtisch getinte verzen die de scenaristen hadden gejat uit diverse naslagwerken. Maar Watanabe wist het pad van de samurai toch op een interessante manier uit te drukken, zonder dat er bij ons hoongelach aan te pas kwam. Je zou kunnen spreken over een zekere bedaarde waardigheid waarmee hij zijn personage vertolkt, en dat was precies wat volledig met de toon van de film samenviel.Er gaat een soort van rustige waardigheid uit van zijn vertolking, die geloofwaardig overkomt. Enkel het einde van de film valt in het zeemzoeterige en dat is misschien het enige tenenkrommende moment in de prent. Op dit moment voel je opnieuw de hand van Hollywood.

    Op de Blu-ray vinden jullie naast de audio-commentaar van de regisseur ook een pak reportages met over de samurai-cultuur, naast interviews met de cast. The Last Samurai is geslaagd entertainment, dat bovenal ingenieus en smaakvol in elkaar gestoken is, zonder dat men overdonderd wordt met veldslagen en actie-scènes waar je epileptische aanvallen van krijgt. Maar beschouw de film ook niet als een waargetrouw document over de samurai, daarvoor komen andere films van bijvoorbeeld Akira Kurosawa misschien iets dichter bij de realiteit. De bedoeling van deze epische productie is om ons te entertainen, en niet om ons een geschiedenisles te geven. Dit is een mainstream Hollywoodfilm, dus jullie weten wat te verwachten.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 11 december 2009

     

    *** The Last Samurai trailer ***

  • Defiance (2008) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Alvorens ik iets vertel over de opkomende Defiance (2008) film van Edward Zwick wil ik al de bezoekers van deze filmsite een zalige Kerst toewensen. Skynet is niet meteen het meest blogvriendelijke en vooruitstrevende blogplatvorm, maar ik blijf deze filmblog in ieder geval nog een tijdje in stand houden. En de reden hiervoor zijn de talrijke bezoekers die regelmatig een mailtje sturen of een reactie posten, en dit zowel uit Vlaanderen als uit Nederland. Soms met aanmoedigingen, met bedenkingen, met eigen inzichten of soms omdat ze het vurig oneens zijn met mij. Het zorgt voornamelijk voor pittige en interessante discussies. Jullie dragen in ieder geval bij tot het auteurschap van deze opinieblog, die ondertussen is uitgegroeid tot een heuse databank van filmartikels. Maar nu terug naar ons varkentje.

    Defiance

    Er is geen andere show dan de Academy Award Show en elk jaar merken we tot onze grote verbazing dat heel wat potentiële oscar-kandidaten in de maand december in de Amerikaanse zalen draaien. Dit jaar is dat niet anders dan andere jaren. Conventionele wijsheid leert ons dat in die periode ook een nominatieronde bezig is. Je moet als kiezer dan wel blind zijn om die honderden affiches van de film niet in het straatbeeld te zien, juist op het moment je moet kiezen voor de 5 beste films van het jaar. Het is tevens goed om weten dat films die handelen over de tweede wereldoorlog bijzonder worden gesmaakt. Dat leert ons de geschiedenis van de award-show. Maar soms heb je de indruk dat sommige prenten iets teveel proberen om genomineerd te worden, en bij geeft schept dit dan ook een averechts gevoel.

    Neem die bijvoorbeeld Defiance. Ik verdenk regisseur Edward Zwick er namelijk van iets teveel zijn films te willen modelleren in de hoop ooit erkend te worden in het rijtje van de Meesters van de Filmkunst. Zijn films Blood Diamond (2006) en The Last Samurai (2003) zijn niet meteen toonbeelden van fijnzinnigheid. Het moraliserende vingertje tussen de explosies en de vechtsequenties is nooit ver weg. De regisseur heeft hoe dan ook bewezen met Glory (1989) dat hij iets te vertellen heeft, maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat zijn ambities iets te doorzichtig worden. Dit heeft als gevolg dat zijn films iets te manipulatief beginnen te worden. En bij oorlogsfilms kan zoiets een nare smaak nalaten.

    In de film zien we drie Joodse broers ontsnappen uit het door de Nazi's bezette Polen. Zij vluchten richting Wit-Rusland, waar zij zich aansluiten bij Russische verzetsstrijders en beginnen met het bouwen van een degelijke uitvalsbasis, die als bescherming moet dienen voor hen zelf en voor allen die in gevaar verkeren. Het is een verhaal waar we de joden afzien, in de meest erbarmelijke situatie. Ze lijden aan honger en worden achtervolg door de nazi’s. Maar Edward Zwick is niet meteen geïnteresseerd in authenticiteit en menselijkheid, maar wel in het maken van een blockbuster Oscarfilm. De smaak van een actiefilm over de Holocaust is in ieder geval een heel delicate onderneming. Nochtans heeft Paul Verhoeven geen onaardige verhaal verteld met Zwartboek (2006). Maar het verschil tussen beide films zit hem namelijk in die menselijke trekjes en details die de authenticiteit van een verhaal vergroten.

    Maar authenticiteit is niet de grootste zorg van de Amerikaanse regisseur, en dat liep al stroef met de casting van de drie joodse broers van boeren-afkomst die het verzet moeten leiden, gespeeld door de Hollywoodcast Daniel Craig, Liev Schreiber en de jonge Jamie Bell. In de film zien we de James Bond acteur een man een pak slaag verkopen, waarop iemand zegt: “Is hij werkelijk een jood?” De nagel op de kop.

    In plaats van een menselijk drama zien we een soort modern Robin Hood verhaaltje die zichtbaar is gemaakt om ons te ontspannen. Maar datgene wat Zwick vertelt klinkt allemaal heel confuus. Onze moderne Robin Hood overvalt in de film een landbouwer die melk draagt naar de nazi’s. Het personage van Craig besteelt hem van de helft van zijn melk terwijl hij zijn wapen richt op het slachtoffer. Maar de landbouwer blijft leven, dus dat is goed, niet? Maar de landbouwer is uiteindelijk niet slechter dan de joden in het bos, want hij wordt zelf onder dwang gehouden door de nazi’s die dreigen zijn ganse familie om te brengen. Uiteindelijk zien we dat de landbouwer de nazi’s heeft geholpen om de joden te vinden, met een actie-achtervolgings-sequentie tot gevolg. Dit heeft dus weinig te maken met het Robin Hood ideaal van 'stelen van de rijken om dit te geven aan de armen', maar eerder 'stelen van de armen om te geven aan diegene die honger lijden'. In de film worden de joodse broers hoe dan ook omgetoverd tot helden, maar ze ontbreken wel de moed om te stelen van de nazi’s. Ze beroven sukkelaars die enkel nog leven omdat ze geen joden zijn. En wanneer één van die zogenaamde "verraders" wordt gedood door een Jood, wil Zwick er zeker van zijn dat niemand hier een traantje voor laat. De scène waarin de familie van die landbouwer wordt vermoord door de nazi’s is er dan ook uitgeknipt, want dit moet een heldenfilm zijn en dit past niet in het plaatje die de regisseur wil verkopen.

    defiance_001defiance_002
    © RCV Film Distribution

    De joden hebben afgezien tijdens de 2de wereldoorlog, dat ontkent geen enkel weldenkend mens. Maar om nu een actiefilm te verzinnen met de joden als vrijheidsstrijders in een Robin Hood context vind ik toch een beetje bedenkelijk. Toch zeker met deze verhaalelementen. Het probleem is dat als je een film wil maken over de Holocaust, je dit niet kan doen met het verstand op nul. De situatie was iets complexer dan datgene wat hier verfilmd wordt. Onze hoofdpersonages zijn niet zoals Oskar Schindler uit Schindler's List (1993) - tevens een Oscarfilm die in december is uitgebracht - waar hij niet alleen een gok-, drank- en vrouwenverslaving had, maar ook nog als een (bij momenten) gewetenloze profiteur werd aanzien.

    Alle menselijkheid in deze prent werd vervangen door al te evidente build-up’s zonder dat er gevolg wordt gegeven aan deze menselijke interacties. Jamie Bell komt zo in contact met een meisje die wil dat hij haar familie red. Ze is bereid om alles te doen voor hem (iets wat ze trouwens letterlijk in de film zegt). Jamie zegt: "Ik kan niet." Ik hoef jullie niet te vertellen wat de volgende scène is. Maar wordt er een gevolg gegeven aan de interactie tussen het meisje en Jamie? Nope. Het enige doel van de scène is om van de personages helden te maken. En de film zit vol van die quasi inhoudsloze emotietriggers die niet worden uitgewerkt. En voor een film van dit niveau én met deze inhoud is zoiets beschamend.

    Het resultaat is een die zich voordoet als iets met een boodschap en een authenticiteit die oscarwaardig is. De film heeft trouwens niet die epische kwaliteit van al zijn overige films. Het voelt trouwens aan als een soort tv-film met een beperkt budget die al zijn geld pompt in de actie-scènes en te weinig geld over houdt voor de rest. Maar de actie-sequenties zien er zelfs een beetje amateuristisch uit, en met name de finale confrontatie met 20 nazi’s, drie vliegtuigen en een tank. Het verschil met de film van Verhoeven is dat Zwick hier een oorlogsfilm voorschotelt voor een publiek die nog nooit van de Holocaust heeft gehoord. Dat de film dan wordt aanzien als een kandidaat Oscarfilm is gewoon lachwekkend en zelfs een beetje beangstigend. Er zijn een aantal oorlogsfilm dit jaar die de moeite waard zijn, maar Defiance hoort daar niet bij. De film komt bij ons uit op 4 maart 2009.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 december 2008

     

    *** Defiance trailer ***

  • Krijgt The Dark Knight een Best Picture nominatie?

    Pin it!

    Maakt The Dark Knight (2008) een kans om deel uit te maken van de vijf genomineerden voor Best Picture bij de Oscars? Dat is een vraag die me de laatste tijd bezig hield. In normale omstandigheden maakt een comic-book adaptatie zo goed als GEEN KANS om genomineerd te worden in het clubje van de Beste Films. Maar gezien Heath Ledger zo goed als zeker een nominatie voor Best Supporting Actor (en dus niet Best Actor, gezien The Joker, net als Two-Face, een bijrol hadden – ook al was hij de betere acteur) zal opstrijken, zou je kunnen zeggen dat er een trendbreuk kan geschieden. Komt daar nog bij dat in de voorbije 8 maanden niet meteen veel hoogvliegers waren.

    Verdient The Dark Knight de Oscar voor Beste Film? Wel, hij verdient de oscar evenveel als Titanic (1997). Het zijn twee ambitieuze prenten met een hoge, grensverleggende entertainment waarde. Maar het zijn tevens twee films die in een periode uitgebracht zijn waar de competitie vrijwel onbestaand was (kijk naar die astronomische box-office resulaten en de zwakke films van de laatste maand). Ook genoten ze van een royaal productiebudget (tussen de 180 en 200 miljoen dollar) én hadden het publiek met zich mee via een immense acteur-hype (cf. Heath Ledger en Leonardo DiCaprio). Mocht het jaar vandaag aflopen zijn, dan zou The Dark Knight zelfs een grote kans maken op het realiseren van een clean sweep , MAAR … de laatste 4 maanden beloven heel wat Oscar-waardig materiaal voort te brengen. Films, die het misschien iets minder moeten hebben van het kinetische, dan wel van het dramatische. Het is dus verre van een uitgemaakte zaak.

    The Dark Knight 01The Dark Knight 02
    © Warner Bros.

    Vooreerst is er de Ridley Scott film Body of Lies (2008). Bij het bekijken van de trailer lijkt het op het eerste gezicht een typische actie-thriller te zijn, maar de film is niet alleen gemaakt door een meester-regisseur, maar er zitten tevens twee acterende zwaargewichten in (Russell Crowe en wederom Leonardo DiCaprio). Toch betwijfel ik dat deze film een kans maakt op een Best Picture nominatie. De film komt bij ons uit op 15 oktober 2008.

    Anderzijds is er de nieuwe David Fincher, wiens Zodiac (2007) op een schandalige manier volledig over het hoofd werd gezien tijdens de vorige Oscar-editie en enkel troost vond met een nominatie voor de Gouden Palm in Cannes. Nu pakt Fincher uit met The Curious Case of Benjamin Button (2008), en de trailer belooft een prent die een serieuze indruk kan maken bij The Academy, om niet te zeggen dé grootste kanshebber op Best Picture. De beelden spreken voor zich en ook hier zitten een paar zwaargewichten, zoals Brad Pitt, Cate Blanchett en Tilda Swinton. De film komt op 28 januari 2009 bij ons in de zalen.

    DefianceDoubtBurn After Reading 01The Curious Case of Benjamin Button

    Ook de nieuwe Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice) is een kanshebber voor een Best Picture nominatie. Het duo Robert Downey Jr. en Oscar-winnaar Jamie Foxx bieden elkaar weerwerk in The Soloist (2008). Foxx speelt er een schizofrene, dakloze muzikant die maar één droom heeft: een muziekvoorstelling geven in de Walt Disney Concert Hall. Het feit dat hij zowel dakloos als schizofreen is maken het hem erg moeilijk, maar als Nathaniel een man genaamd Steve Lopez, gespeeld door Robert Downey Jr., ontmoet ziet hij een kans om van zijn droom toch werkelijkheid te maken. Het lijkt een plot die is geschreven specifiek voor de Oscars. Er is op dit moment nog geen trailer beschikbaar. De film komt bij ons uit op 4 maart 2009.

    Daarnaast mag men de kracht van Defiance (2008) van Edward Zwick (Blood Diamond, The Last Samurai) niet onderschatten. Een film die gaat over joden die nazi's een pak rammel verkopen, nog zo’n plot waar een Oscar-label op staat. In de trailer zien we een overtuigende Daniel Craig, Liev Schreiber en Jamie Bell.

    Ook Sam Mendes zal zijn stempel zetten op de oscar-ceremonie met zijn Revolutionary Road (2008). In de film zien we het Titanic-duo Kate Winslet en Leonardo DiCaprio in een persoonlijk relatie-drama verwikkeld in de jaren ‘50. Ook voor deze film is het afwachten op de trailer, maar de eerste afbeeldingen zien er goed uit.

    En voor wie er mocht aan twijfelen is deze Doubt (2008) ook zeker een contender. De film is het regie-debuut van de gelauwerde scenarist John Patrick Shanley (Alive, Moonstruck). Niet zozeer de regisseur maar wel het thema van de film kan potten breken. Het verhaal speelt zich af in 1964, rond een rooms-katholieke school in de Bronx. Zuster Aloysius (gespeeld door niemand minder dan Meryl Streep) komt voor een moeilijke keuze te staan. Er komt bewijs aan het licht tegen haar collega priester Flynn (gespeeld door niemand minder dan Philip Seymour Hoffman), die ervan verdacht wordt een leerling misbruikt te hebben. Moet zij als directrice haar vermoedens uitspreken en daarmee Flynn ten gronde richten, alsook een smet toebrengen op het katholieke geloof of is het beter om te zwijgen? Ook voor deze film is er nog geen trailer beschikbaar.

    Uiteindelijk is er nog W. (2008) van Oliver Stone, maar hier verwacht ik niet zo veel van eigenlijk. En Terrence Malick’s Tree of Life (2009) met Brad Pitt en Sean Penn, die momenteel in post-productie zit, haalt volgens mij nooit de deadline. Idem dito voor Michael Mann’s Public Enemies (2009) met Christian Bale en Johnny Depp. Wat betreft Burn After Reading (2008) van de gebroeders Coen is een komedie, en komedies doen het niet al te best bij de Oscars.

    Update 16/11/2008: Maar het is alvast duidelijk dat The Dark Knight in februari geen kans zal maken op een Oscar in de categorie Beste Filmmuziek. De Academy of Motion Pictures Arts and Sciences heeft de score gediskwalificeerd omdat er te veel componisten aan samengewerkt hebben. Dit was ook al het geval bij Batman Begins. De Academy is er niet van overtuigd dat de hoofdcomponisten James Newton Howard en Hans Zimmer meer dan 70 procent van de filmmuziek hebben verzorgd. Dat komt doordat er nog drie andere namen zijn opgegeven in verband met de score van The Dark Knight: Alex Gibson, Mel Wesson en Lorne Balfe.

    ***Related Posts***
    25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
    01/08/2008: The Dark Knight review

  • Blood Diamond met Leonardo DiCaprio maakt onthullingen

    Pin it!

    Een actie-prent met Leonardo DiCaprio, wie ligt er nog wakker van? Wel, mijn interesse in de film is in ieder geval gewekt – niet door de trailer, maar wel door een bespreking van de grondgedachte achter de Blood Diamond (2006) van Edward Zwick (The Last Samurai, The Siege).

    Blood Diamond

    Korte inhoud: De film speelt zich af in het Sierra Leone van 1999, tijdens een gewelddadige burgeroorlog. Danny Archer is een smokkelaar die gespecialiseerd is in het verkopen van zogenaamde "bloed-diamanten", waarmee de rebellen gefinancierd werden. Zijn leven krijgt een wending wanneer hij in aanraking komt met een boer wiens zoon is gaan vechten bij de kindsoldaten van de gewapende oppositie.

    Op Yahoo.com stond het volgende:

    The message in "Blood Diamond" is clear: know the history of a precious gem before buying it. But whether moviegoers pay attention to this "message movie" is a big question for the film's makers.

    From the early days of Hollywood, writers, directors and producers have cranked out films that addressed social or political issues. But the box office record for major studio movies with social or political agendas is mixed, so generally speaking, major studios shy away from them.

    Message films that do win big audiences and major studio backers often center on lesser known topics or are released well after controversies were addressed by governments or other institutions. Such is the case with "Blood Diamond."

    Dus als die kleinere thema-films het minder goed beginnen doen aan de box-office, zal de studio er steeds minder middelen voor uittrekken en zal dit “genre” een stille dood kennen of zal de kwaliteit ervan toch behoorlijk aangetast worden. En dat doet me dan weer een beetje denken aan die soms krankzinnige box-office cijfers waar barslechte horror en zeemzoete familiefilms aan de top blijven staan. In dat opzicht is er trouwens een nieuwe controversiële documentaire van de maker van de satirische animatiereeks Beavis and Butthead, Mike Judge, over de impact op lange termijn van domme films en tv-programma’s op het menselijk ras. De film heet Idiocracy (2006) en zou hopelijk volgend jaar bij ons moeten uitkomen – zo niet vind je deze wel op het Net.

    De film speelt zich af 100 jaar in een toekomst waar idioten het voor het zeggen hebben en de laatste intellectuelen in afzondering leven, en dit omwille van verschillende redenen: enerzijds omdat domme mensen hebben nu eenmaal meer kinderen dan slimme, en omdat het kapitalistische consumptie-systeem waarin we leven voordeel haalt uit de idiotie van de massa en deze idiotie ook daadwerkelijk zal stimuleren. We stellen ons minder vragen bij advertenties en kopen er maar op los. Proteststemmen worden al snel de kop ingedrukt, gemarginaliseerd en hun ideeën worden belachelijk gemaakt. Tegenwoordig zien we dit fenomeen al opduiken bij de walvisvangst (Greenpeace), sportschoen-industrie (Oxfam) en de vleesindustrie (Gaia), maar ook bij de milieu-problematiek zijn heel wat mensen verveeld met de komst van Al Gore’s documentaire. Minder vervuilen betekent minder consumeren en dat druist in tegen de wetten van het kapitalisme.

    Blood Diamond trailer

    Dat de diamanten-groothandelaars zich nu geviseerd voelen met deze Blood Diamond is duidelijk. DeBeer heeft volgens Time.com al meteen in actie gekomen om deze mensonterende praktijken in de diamanten-sector aan te klagen. Als consumenten zich gaan vragen stellen naar de oorsprong van die diamanten, zou zich dat wel eens kunnen vertalen in grote verliezen. De makers van de film hadden aan paar dagen geleden nog voorzichtig uitgedrukt, maar tezelfdertijd vragen opgeroepen.

    Leonardo DiCaprio and director Ed Zwick told reporters they don't want to harm the industry so much as make people aware of checking whether a gem was mined legally. If not, don't buy. "(People) have to use their best judgment and ask the right questions because ultimately diamonds are a source of economic stability in Africa," DiCaprio said.

    Het is belangrijk dat de filmindustrie en de filmmakers dergelijke films maken. Uiteraard is het ook om de poen te doen, maar de filmindustrie buit hier geen kinderen uit of hakt geen ledematen af van acteurs en actrices die te laat op de set komen. Integendeel, het is een kanaal die in alle onafhankelijkheid een grote massa kan informeren en waarschuwen. Dit alles wil nog niet zeggen dat Blood Diamond ook nog een goede film zal zijn, maar het loont toch de moeite om eens die bloederige kant van die glinsterende mooie steentjes te zien. Blood Diamond komt bij ons uit op 31 januari 2006.