De FilmBlog

Je houdt het niet voor mogelijk maar Julianne Moore heeft dan toch de rol van de republikeinse Sarah Palin (pic) vertolkt in de tv-film Game Change (2010). En de actrice is zelfs niet mild voor de dame en schuwt in geen geval de kritiek aan het adres van de hockey mom uit Alaska.

De film is gebaseerd op het boek van Mark Halperin die een vrij realistisch beeld weergeeft van de vorige presidentsverkiezingen: de incompetentie van Sarah Palin, de foute John Edwards, de desinteresse van McCain en de Clash tussen Obama en Clinton. Het ziet er dus allesbehalve een platvloerse propaganda film uit. En ja, dat is me nog wel eens een film die ik de moeite waard vind om te bekijken. Het lijkt volgestouwd met intrige en politieke spelletjes met personages die de moeite waard zijn om te volgen. En met Palin zou dit nog wel eens leuk kunnen worden.

Naast Julianne Moore zien we Ed Harris als John McCain en Woody Harrelson vertolkt de rol van de analist Steve Schmidt.

Waarom zou Julianne Moore in de huid willen kruipen van zo iemand als Palin? Wel, ik gok op de overtuigingskracht van regisseur Jay Roach, die met zijn Austin Powers en Meet the Parents films bewees dat hij een talentvolle filmmaker is. En gezien zijn background, denk ik niet dat deze tv-film ooit aanzien zal worden als een propaganda-prent. Roach is echter niet aan zijn politiek-proefstuk toe. Met het drama Recount (2008) bracht hij al een indrukwekkend portret van de hertelling in Florida tijdens de presidentsverkiezingen van 2000. Het scenario voor deze film werd geschreven door Danny Strong, bekend van de tv-series Mad Men en How I Met Your Mother.

Het is trouwens niet de eerste keer dat we een Palin vertolking zien. Actrice Tina Fey, bekend van 30 Rock heeft eerder al eens een mooi staaltje Palin gegeven in Saturday Night Live (zie video). Het moeilijkste van de vertolking is volgens Fey haar bizar Alaska-accent.

"De VS maakt een slechte beurt met Sarah Palin. De excentrieke politica zorgde voor versplintering bij de Republikeinen en zette de VS te schande." Dat beweren actrices Julianne Moore enSarah Paulson in een interview met tv-zender HBO, die de film Game Change produceerde. In het politieke drama spelen zij de rollen van Palin en haar rechterhand Nicolle Wallace. "De grootste verandering die we recentelijk in de Amerikaanse politiek hebben gezien is dat de Republikeinen met elkaar overhoop liggen", analyseert Moore. "Het was van oudsher een partij waar de leden heel solidair met elkaar waren. Daar zitten nu veel barsten in. Kijk naar de Tea Party, een neoconservatieve afsplitsing. Dat uiteenvallen is in gang gezet door Sarah Palin."

Paulson voegt er zelfs nog een schepje bij. "Ik ben zelfs bang dat het hele debacle rondom Sarah Palin, waarin ze onvoorbereid interviews in ging en dan afging op tv, ook internationaal veel schade heeft aangericht", zegt de actrice. Haar personage Wallace ziet het hele politieke avontuur van Palin als een kaartenhuis ineenstorten. De beoogde vicepresident ontdook voortdurend haar verplichtingen en leek meer bezig te zijn met haar volgende eiwitreep of nieuwe blikje Dr. Pepper. "Nu kijken mensen heel anders tegen ons land aan", gaat Paulson verder. "Dat is wel eens moeilijk. Ik schaam me soms diep als mens en als Amerikaanse." Moore denkt niet dat de VS binnenkort een vrouwelijk staatshoofd krijgen. "Ons land is nog niet klaar voor een vrouwelijke president, in tegenstelling tot andere landen in de wereld. Tegelijkertijd besef ik me dat de kandidaten er gewoon niet zijn. Er nemen maar weinig vrouwen deel aan de Amerikaanse politiek." Palin vertrok na haar politieke avontuur naar tv-zender Fox, waar zij het nieuws becommentarieert. Het ligt niet voor de hand dat zij de politieke draad weer oppakt.

*** Julianne Moore HQ picture gallery ***

***Related Post***
10/03/2011: Koen De Bouw wil Bart De Wever niet vertolken

Ik ben zelf geen grote fan van Sam Worthington. De man heeft me niet kunnen bekoren in Terminator Salvation (2009), nog minder in Avatar (2009) en helemaal niet in Clash of the Titans (2010). Ik keek dus zelf niet meteen uit naar Man on a Ledge (2012).

Korte inhoud: Wanneer politieagent Nick (Sam Worthington) onterecht veroordeeld wordt voor een misdaad, grijpt hij de eerste mogelijkheid aan om te ontsnappen. Na zijn ontsnapping wil hij nog maar één ding; zijn onschuld bewijzen. Hij klimt op het dak van een hotel en dreigt naar beneden te springen. De politie besluit de vrouwelijke onderhandelaar Lydia (Elizabeth Banks) in te schakelen om met de man te gaan praten. Nick doet er alles aan om zijn onschuld te bewijzen en gaat daarbij, met behulp van zijn broer (Jamie Bell) en diens vriendin (Genesis Rodriguez), geen enkel gevaar uit de weg. Hij heeft de hulp van Lydia nodig om zijn doel te kunnen bereiken. Terwijl Lydia in een tweestrijd verkeert, worden de kansen van Nick steeds geringer.

De kracht van Man on a Ledge ligt echter niet bij de vertolkingen dan wel bij het script van Pablo F. Fenjves, die hier niet ver was om één van de betere heistfilms op papier te zetten sinds Inside Man (2006), ook al hebben beide films te kampen met heel wat onlogische plotpunten (maar dat ligt nu eenmaal ingebakken in dit filmgenre). De zwakte van de film zit bij de vertolkingen. Had regisseur Asger Leth, die met deze film zijn debuut maakte, een betere casting gemaakt, dan had bijvoorbeeld de romance tussen Worthington en Banks veel beter kunnen werken. Nu is de chemie tussen beiden compleet zoek. Daarnaast worden acteurs zoals Ed Harris onvoldoende benut. Ik had de indruk dat de regisseur ook iets teveel was afgeleid door de niet-onaardige decolleté van Genesis Rodriguez.

Ik ben verzot op debuutfilms, vaak omdat regisseurs alles uit de kast halen om hun beste prestatie neer te zetten. Maar in deze debuutfilm mis ik de magie, de originaliteit en de nauwkeurigheid. Man on the Ledge is geen slechte film, maar had véél beter geweest in de handen van een andere cineast. De film zullen we binnen een maand vergeten zijn en niemand zal er nog over spreken, in tegenstelling tot een film als Inside Man. Het script was een paar regels verwijderd van een heist-meesterwerkje, maar nu blijft het wat steken bij dialoogscènes en een tweede helft die iets teveel het pad kiest van de 'voor-de-hand-liggende-verwikkelingen'. Maar deze prent is nooit echt saai, en dat is op zich ook wel een opsteker. Er zit altijd wel ergens een subplot die het vuur aanwakkert, maar nooit voldoende om de film echt te ontvlammen. Als jullie deze Man on a Ledge nog niet hebben gezien in de bioscoop, wachten jullie misschien beter op zijn dvd-release.

In de loop van de jaren 60, was er in de Verenigde Staten een wedloop aan de gang met Rusland om de eerste te zijn om een man op de Maan te brengen. Na verschillende min of meer geslaagde pogingen tijdens de Apollo 1 tot en met Apollo 10, was het Neil Armstrong die met zijn Apollo 11 de klus kon klaren. Iedereen herinnert zich zich nog zijn eerste woorden toen hij zijn voet op het maanoppervlak zette: "That's one small step for man, one giant leap for mankind." (wat semantisch gezien onzin is, aangezien man dan dezelfde betekenis heeft als mankind). Neil Armstrong zelf was verveeld met de situatie en zei dat hij echt wel 'a man' had gezegd, maar wanneer je luistert naar de originele geluidsopname kan je met de beste wil van de wereld die 'a' niet horen.

Maar dat ruimtereizen eigenlijk wel een bijzonder gevaarlijke onderneming was, werd meteen duidelijk met de lancering van Apollo 13. De bemanning van de Apollo 13-missie bestond uit commandant Jim Lovell (Tom Hanks), piloot van de commando-module Jack Swigert (Kevin Bacon) en piloot van de maanlander Fred Haise (Bill Paxton). Na een ongeval aan boord moest de geplande maanlanding worden afgelast. Een dramatische gebeurtenis maar een hels karwei voor regisseur Ron Howard om van Apollo 13 (1995) een film te maken. Een camera zetten in een minuscule ruimtecapsule in space met technisch geleuter met Houston is niet meteen iets waar je een publiek 140 minuten lang mee kan behagen. Maar Ron weet wel hoe hij een verhaal moet verpakken.

Korte inhoud: De film vertelt het waargebeurde verhaal van de 13e Apollo missie, op weg naar de maan. De astronauten Lovell, Haise en Swigert ondervinden dat er in 1970, na de landing op de maan, nog maar weinig interesse is in de missies naar de maan. Dit verandert echter als er een aantal dingen verkeerd gaan in de Apollo, en een terugkeer naar de Aarde onwaarschijnlijk wordt.

Ron Howard, die de laatste jaren een beetje van zijn magie heeft verloren met miserabele verfilmingen zoals The Da Vinci Code (2006) of Angels & Demons (2008), zet hier een puike regie-prestatie neer en slaagt erin om het verhaal open te trekken en het bigger than life te maken. Uiteraard is dit ook wel de verdienste van de speciale effecten afdeling Digital Domain, die ons echt wel de sfeer liet opsnuiven van een ruimtereis. Maar de film slaagde vooral ook in zijn opzet door de sterke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, alsook van Gary Sinise en Ed Harris.

Je kan een kamer vol met de beste NASA-ingenieurs hebben, maar je hebt ook een portie geluk nodig, want er zijn zowat honderden zaken die op zo’n reis fout kunnen lopen. Bijgeloof is dan ook een belangrijk element in de film. Alles draait zowat rond het getal 13 (Apollo 13, lancering om 13u13 met maanlanding 2 dagen na lancering op 13 april 1970) maar ook de verloren trouwring van de vrouw van Jim Lovell laat uitschijnen dat deze missie gedoemd was om te mislukken. Het knappe aan het verhaal is dat Ron Howard niet is begonnen fantaseren en trouw is gebleven aan de feitelijke gebeurtenissen.

Dit is de Ron Howard die we kennen van films als Backdraft, Cocoon, Willow, Parenthood en A Beautiful Mind. Hij weet perfect zijn publiek te vinden. Hij slaagt er als geen ander in om licht-verteerbare popcorn om te zetten in zinderende cinema. En zoals vele andere meesterwerkjes zoas Saving Private Ryan of Shindlers’s List van Steven Spielberg, zullen we aan deze film terugdenken wanneer we spreken over de Apollo 13 reis of eender welke Apollo ruimtereis. Zijn beelden zullen op ons netvlies blijven plakken. Maar net zoals de ruimtereis vertoont deze prent ook wel een aantal zwakheden. Zo voelen we iets te weinig dat we ons in de ruimte bevinden. Er zijn heel veel shots genomen van binnen de capsule, maar ik mis dat gevoel van eenzaamheid in de ruimte. Dat moment van totale hulpeloosheid. Door constant op Houston te focussen had ik het gevoel dat alles, desondanks de chaos, onder controle was.

Universal heeft ondertussen de film gereleased op Blu-ray, met audio-commentaar van de regisseur, alsook met één van de helden van dit drama, Jim Lovell. Uiteraard zijn er ook heel wat reportages over die desbetreffende ruimtereis.

Sinds 3:10 to Yuma (2007), Open Range (2003), Seraphin Falls (2006), The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2006) of zelfs The Proposition (2005), ben ik helemaal verkocht voor de terugkeer van het western-genre, ook al zijn het niet mijn favoriete films. Ik kies een comic-adaptatie boven eenderwelke western.

Maar je lag er van uit gaan dat de filmmakers vaak heel wat mer moeite in een western steken dan in een doorsnee actiefilm. Een western moet het hebben van zijn omgeving en minder van zijn cgi, als er al cgi in een western zit.

Binnenkort mogen we ons verwachten aan Appaloosa (2008), in regie van acteur/regisseur Ed Harris, die eerder zijn debuut maakte met de niet onaardige biopicPollock (2000)

Het duo Ed Harris / Viggo Mortensen heeft eerder met A History of Violence (2005) bewezen goed samen te gaan. Het zijn allebei acteurs met een hoog dramatisch vermogen die zowel kunnen overtuigen als good or bad guy. Ik heb enkel een beetje moeite met Renée Zellweger, maar de trailer is veelbelovend. Ingetogen, maar efficiënt. De fans van "Deadwood" zullen opgetogen zijn.

Korte inhoud: Virgil Cole (Ed Harris) en Everett Hitch (Viggo Mortensen) vertrekken naar een kleine stad om de inwoners uit de greep van een plaatselijke ranche-houder te bevrijden. Deze taak wordt echter ingewikkelder als er een jonge weduwe (Renée Zellweger) arriveert.

Bij de bijrollen zien we ook nog de ronkende namen Jeremy Irons en Lance Henriksen. Het zijn acteurs die je zowiezo ziet schitteren met snor en cowboy-outfit. De film zou eind 2008 bij ons in de bioscoop moeten draaien.

*** High quality picture galler - Renee Zellweger ***

Met wat acteurs in Hollywood verdienen maak ik mezelf niet druk over de financiële situatie wanneer hun carrière (al dan niet tijdelijk) in het slop zit. Neem nu Ben Affleck. Had een mooie loopbaan met Matt Damon aan zijn kant (Good Will Hunting, Dogma), maar besliste toen om al zijn geld op Jennifer Lopez te zetten, en toen liep alles in het honderd, met Gigli (2003) als het dieptepunt uit zijn loopbaan. Maar die relatie, waar hij volgens hem onder geleden heeft, ligt nu achter de rug en kan hij opnieuw beginnen. In 2005 huwde hij met Jennifer Garner en toen leken de zaak opnieuw de goede kant uit te gaan voor de acteur.

Na rollen in geslaagde films als Smokin' Aces (2007) en het veelgeprezen Hollywoodland (2006) gooit hij het nu eens over een heel andere boeg en staat de acteur nu achter de camera. In zijn nieuwste film Gone Baby Gone (2007) speelt hijzelf niet maar wel zijn jongere broer Casey Affleck de hoofdrol.

Ben regisseert niet alleen de film, maar neemt ook de productie op zich en heeft het script geschreven. Als basis voor Gone Baby Gone nam Ben het gelijknamige boek van Dennis Lehane (Mystic River), een van zijn persoonlijke favoriete romans. Een film waarin 'goed' en 'kwaad' haast onmerkbaar in elkaar over en doen ook mensen met de beste bedoelingen soms heel wat verkeerde dingen.

Korte inhoud: Op een warme zomernacht ziet een apathische moeder zichzelf op de televisie. Haar vierjarige dochter Amanda (Madeline O'Brien) is enkele uren eerder uit haar bedje ontvoerd. De prive-detectives Patrick Kenzie (Casey Affleck) en Angela Gennaro (Michelle Monaghan) kunnen de smeekbeden van de tante van het vermiste meisje niet weerstaan. Maar ondanks hardnekkig politiewerk, de fanatieke media en de enorme publieke belangstelling, stuit het onderzoek herhaaldelijk op een stenen muur. Amanda blijft weg, zo compleet verdwenen dat het lijkt of ze nooit heeft bestaan. Dan verdwijnt er een tweede kind. Patrick en Angie dwingen de hulp af van enkele louche figuren uit de onderwereld van Boston - en zetten zo hun relatie, hun gezonde verstand en zelfs hun leven op het spel. Hun zoektocht leidt hen naar een wereld vol drugs, criminaliteit, pedofilie en corruptie. Hier is de trailer.

Casey is enkel bekend voor de Ocean’s trilogie, maar met deze film zou hij wel eens kunnen doorbreken. En wie weet, maakt hij nog meer indruk dan zijn oudere broer. Michelle Monaghan is dan vooral bekend van Kiss Kiss Bang Bang (2005) en North Country (2005). Net zoals bij vele Hollywood-debuutfilms loopt de cast over van bekende koppen. Ik denk dan aan Morgan Freeman, Ed Harris, John Ashton, Amy Ryan en Mark Margolis.

Ik heb zelf de film nog niet gezien maar blijkbaar zouden er heel wat geruchten de kop op steken dat hij misschien beter zijn acteerwerk maar moet laten voor wat het is en zich volledig op het regisseren van films moet storten. En zoals Steven Spielberg ooit zei: "Een beginnend regisseur moet nooit over de top willen gaan maar beter eerst laten zien wat zijn kunnen is met het vertellen van een goed verhaal." En dat is precies wat Affleck gedaan heeft, in tegenstelling tot cineasten die geen beetje regie-ervaring hebben en projecten zoals de Akira remake krijgen voorgeschoteld. De film zal op 26 december 2007 bij ons in de zalen draaien, en dat is veel vroeger dan in Engeland die met de affaire Madeleine McCann liever de première nog een paar weken/maanden wil uitstellen.

Bij Nicolas Cage is het vaak erop (Leaving Las Vegas, Adaptation) of eronder (Ghost Rider, The Wicker Man) en ook bij deze sequel is het afwachten op zijn release. Cage was de laatste jaren enkel maar te zien in weinig interessante prenten. Zijn nieuwste film is het vervolg op de bioscoophit National Treasure (2004).

De sequel kreeg de naam National Treasure: Book of Secrets (2007). En zoals dat wel met meer sequels voorkomt zal je meer van hetzelfde mogen verwachten.

Korte inhoud: Schatzoeker Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) gaat op onderzoek naar de moord op voormalig president Abraham Lincoln door John Wilkes Booth. Hij heeft namelijk diens dagboek gevonden waarin 18 pagina's ontbreken. De moord blijkt samen te hangen met een complot dat ver over de grenzen van Amerika reikt. Samen met geschiedkundige Abigail Chase (Diane Kruger) en grapjas Riley Poole (Justin Bartha) stort hij zich in het avontuur. De zoektocht leidt hen naar Buckingham Palace, waar ze inbreken om aanwijzingen te achterhalen. Ook in de Oval Office, de werkplaats van de Amerikaanse president, vinden ze informatie die van belang kan zijn in hun onderzoek. Uiteindelijk stuiten ze op een van de grootste verborgen schatten aller tijden...

Net zoals de eerste National Treasure is de sequel geregisseerd door Jon Turtletaub (While You Were Sleeping, Phenomenon, The Kid). Aangezien hij en Nicolas Cage vroeger klasgenoten waren, was het voor hem niet lastig om de acteur over te halen om opnieuw in de huid van Ben Gates te kruipen. Turtletaub heeft met deze sequel de kans om de dingen die bij de eerste film niet helemaal vlekkeloos verliepen, recht te trekken. Een heikel punt uit de eerste National Treasure was dat het nogal cliché aanvoelde en naadloos het oude bekende patroon volgde van de avonturenfilms.

Het script van de eerste film had bovendien veel te veel plotgaten en onregelmatigheden, die voor het publiek werden verhuld met behulp van vele overdadige actiescènes, geïnspireerd door de blockbuster-producent Jerry Bruckheimer. Aangezien het script van dit tweede deel uit de koker van exact hetzelfde schrijversteam afkomstig is, is te hopen dat ze van hun eigen fouten zullen leren. Als we de eerste reacties uit de test-screenings in de Staten mogen geloven zou deze sequel beter zijn dan het origineel.

We zien tevens ook heel wat bekende gezichten terugkeren. Het enige personage dat verdwenen is, is Ian Howe, die in de eerste film gespeeld werd door Sean Bean en aan het einde van het verhaal in de gevangenis belandde. Het wegvallen van Bean is jammer, aangezien hij op uitstekende wijze het dubbelzinnige karakter van Howe wist neer te zetten. Ed Harris zou de rol van antagonist op zich nemen. Niet alleen Harris is nieuw, ook de oscarwinnende Helen Mirren zal in Book of Secrets opdraven. Jon Voight duikt net als in de eerste film weer op als Patrick Gates, Bens vader en ook Harvey Keitel is weer van de partij. Aan deze indrukwekkende cast zal het zeer waarschijnlijk niet liggen, mocht dit tweede deel niet het succes van het eerste evenaren, zover is duidelijk.

Ook al werd er aanvankelijk beweerd dat er geen sequel zou komen op National Treasure, om de wereldwijde opbrengst van $ 347,5 miljoen konden de studiobazen uiteraard niet heen. En het ziet ernaar uit dat ook deze tweede film weer een hoop geld in het laatje zal brengen. Dit is geen film om je druk te maken om karakterontwikkeling, een tot in de puntjes uitgewerkt verhaal of briljante acteerprestaties. Bij National Treasure: Book of Secrets staat, net als in zijn voorganger, de actie en het avontuur op de voorgrond. En hoewel de lat met het oog op de release van de nieuwe Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) dit keer erg hoog ligt, zal het publiek de bioscopen ongetwijfeld weer massaal weten te vinden. De film komt bij ons uit op 2 januari 2008. Hier is de HQ trailer.

***Related Post***
18/01/2005: National Treasure (2004)