De FilmBlog

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

Ik heb The Graduate (1967) voor het eerst gezien op de filmschool. Daar hadden we een kleine videotheek waar we als studenten naar hartenlust gratis films konden uitlenen. In zat toen op kot in Jette, nabij de campus naast het AZ. Spijtig genoeg hadden we het eerste jaar voornamelijk les in een oude tv-studio in Woluwe (Studio Sonart), aan de andere kant van Brussel. En gezien het in Jette verveling troef was, was ik een regelmatig bezoeker van deze videotheek, die gelukkig in Jette bleef. De klassiekers die ik er toen heb versleten tart elke verbeelding. En één van die films waar ik mooie herinneringen aan overhield is zonder twijfel deze film met een briljante Dustin Hoffman en een al even schitterende Anne Bancroft.

Korte inhoud: Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) heeft er genoeg van om de perfecte jongen te zijn voor de vrienden van zijn ouders, en weet niet wat hij wil met zijn leven. Dan trekt een vriendin van de familie, Mrs Robinson (Anne Bancroft), spontaan de kleren voor hem uit. Hij mag met haar doen wat hij wil. Maar ze is oud genoeg om zijn moeder te zijn en dat leidt tot erg gecompliceerde situaties, zeker wanneer hij begint aan te pappen met de dochter Elaine (Katharine Ross).

De grootste troef van de film zijn de vertolkingen van de acteurs. Ook al was Hoffman eigenlijk iets te oud gecast en was hij maar 6 jaar jonger dan Bancroft, maar de twee passen perfect in de rol van de jonge student en de getrouwde, sluwe vrouw. Bancroft vertolkt haar rol trouwens met een groot Lauren Bacall gehalte wat alles des te verleidelijker maakt. Dit wordt trouwens de rol die Hoffman uit de werkeloosheid zou halen. De tweede troef was het verhaal van Charles Webb en de uitstekende adaptatie van Calder Willingham en in het bijzonder Buck Henry. Maar ook regisseur Mike Nichols heeft de intelligentie gehad om zijn acteurs op de voorgrond te zetten en het verhaal te sturen met efficiënte en wel doordachte shotskeuze.

Het resultaat is een heerlijk satirisch drama met smakelijke confrontaties tussen de onervaren Ben Braddock en de ervaren Mrs. Robinson, in een (voor die tijd) moderne beeldvoering. Hadden ze het verhaal echter letterlijk in beeld gebracht zoals het stond beschreven in het boek, dan had dit waarschijnlijk een doodgewone tv-film geworden van geen belang. Maar het camerawerk van Robert Surtees maakt alles enorm boeiend. Elk frame onthult vaak hoe de personages zich voelen, soms in controle en soms niet. In het begin van het verhaal zien we een close up van Braddock’s hoofd in het water. Wanneer de camera achteruit rijdt zien we dat hij voor een aquarium zit. En water is nu net ook het leitmotiv in deze prent. Braddock wil de stilte opzoeken van het water. Zijn hoofd letterlijk in het water steken. Afgeschermd van het establishment met zijn dwingende verwachtingen. Surtees was trouwens één van de eerste cameramensen die met het Technicolor systeem werkte.

The Graduate zit barstensvol humor. De scène waar Braddock een kamertje moet zien te krijgen in een hotel is hilarisch. Enkel het laatste half uur valt wat tegen. Met uitzondering van de schitterende finale zien we het hoofdpersonage heen en weer lopen, maar zijn er nauwelijks interessante confrontaties of situaties, en lijkt het erop dat de regisseur hier iets teveel op de voorgrond wou treden met vernuft camerawerk. Maar de meeste zullen de film wel herkennen aan het onvergetelijke nummer van Simon & Garfunkel, The Sound of Silence, wederom een knipoog naar de stilte in het water.

Universal heeft de film op Blu-ray uitgebracht in de StudioCanal Collection, een collectie die in het leven werd geroepen om de grootste meesterwerken en mijlpalen uit de filmgeschiedenis voor het nageslacht te bewaren. Alle films zijn dan ook minutieus gerestaureerd in hoge definitie, en aangevuld met exclusief beeldmateriaal. Het enige minpuntje van deze schijf is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel van iemand die niet rechtstreeks betrokken was bij de productie. Ik vertel er nog even bij dat The Graduate genomineerd was voor 7 oscars en Mike Nichols won de Oscar voor Beste Regie.

Ik ben tevreden dat mensen samen komen om een belangrijk bericht de wereld in de sturen, en dit mocht wel eens hardop gezegd worden. Hilarisch ! (ps: Het filmpje werd gemaakt aan de hand van knip en plakwerk uit deze campagne)

Er steekt een gerucht de kop op dat Al Pacino aan het hoofd zou staan van de terroristische organisatie die James Bond (Daniel Craig) in Quantum of Solace wil ontmantelen. Het gerucht stond oa. te lezen op AICN:

Here’s part of what the scooper wrote in to AICN: "But the big news that he leaked was that Al Pacino would be taking part in filming. I was a little shocked as the cast has been revealed already, but he said Pacino would play the head of the terrorist group introduced in CASINO ROYALE and QUANTUM OF SOLACE. Al is said to come to Pinewood in April-May to film what is said to be a brief cameo."

Pacino is een filmicoon, maar om hem nu te casten als villain in een 007 film is toch wel bizar. Zeker na de fletse villain-rol in Ocean’s Thirteen (2007). Het is sinds The Godfather of Scarface dat Pacino nog eens echt overtuigend was als bad-guy. Pacino zou meer gewichtige karakterrollen moeten spelen, maar de man zal ook wel weten dat hij met deze commerciële blockbusters meer poen kan scheppen. Een nog onbekende rol casten als villain zorgt voor een zekere onvoorspelbaarheid, die nu mijns inziens niet meer mogelijk zal zijn. Pacino zal Pacino spelen, en dat zal het angstgevoel toch wel voor een stuk verminderen.

Maar misschien weet regisseur Marc Forster een 'andere' Pacino te kneden. Ik herinner me nog de metamorphose van Dustin Hoffman als gevreesde maffia-baas in Confidence (2003). Wat denken jullie van Pacino als Bond-villain?

***Related Posts***
03/11/2008: Quantum of Solace review
03/10/2008: Quantum of Solace videoclip Another Way to Die
30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
30/06/2008: Quantum of Solace trailer
08/02/2008: Nieuwe Bond poster
09/01/2008: Quantum of Solace met bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
14/09/2007: Een blik op Bond 22
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

De geruchten doen de ronde dat George Clooney een spraakmakende clip met een hevige ruzie tussen actrice Lily Tomlin en regisseur David O. Russell (Three Kings), zou hebben gelekt. Clooney, die niet opgezet was met de geruchtenmolen, verklaarde volgens Imdb dat iedereen die kan bewijzen dat hij een achter-de-schermen clip van de opnames van I Love Huckabees (2004) naar Internet heeft gelekt een miljoen dollar krijgt.

Volgens diezelfde geruchten zou Clooney de clips (rel tijdens auto-scène en de woede-uitbarsting op de set) hebben gelekt omdat hij tijdens het maken van Three Kings (1999) ook ruzie met David O. Russell kreeg. Daar zou de regisseur een figurant veel te hard hebben aangepakt en dat was een stap te ver voor Clooney die de regisseur met een ferme dreun op zijn plaats zette. De figurant moest acteur Ice Cube met een greep op de grond zwieren, maar was daarin niet overtuigend genoeg volgens Russell, die zelf naar de extra toe stapte en hem met een greep op de grond kwakte. Clooney vond de aanpak nogal gortig en er ontstond een felle ruzie en gevecht tussen de twee mannen. Het lekken van de clip zou een zogenaamde wraakactie van Clooney zijn.

In een officiële verklaring schreef Clooney het volgende: "In tegenstelling tot wat er gezegd wordt, hebben noch de geluidsman Ed Tise, of ondergetekende de David O. Russell tape ingestuurd. Ik heb het materiaal al gezien toen wij Ocean’s Twelve aan het maken waren en er circuleren heel wat kopieën van die bandjes al heel wat jaren door de stad. Elk gerucht dat één van ons het materiaal op Internet gezet zou hebben is een leugen. Ik loof een miljoen dollar uit aan degene die het tegendeel kan bewijzen."

Dat de vurige drama’s zich op een filmset soms wel eens afspelen ‘achter’ in plaats van voor de camera is iets alledaags geworden voor filmmakers, maar zelden worden die conflicten openbaar gemaakt. Daarom vind ik het geweldig dat die clipjes nu ook eens het daglicht zien, al dan niet met de hulp van een ster-acteur. Meestal krijgen we voorgekauwde making-off scènes voorgeschoteld waar iedereen vol liefde praat over de verschillende scènes. Hier is eens een echte rel, die vaker gebeurt dan men wel zou kunnen denken – vooral met regisseurs en acteurs met torenhoge ego’s en een enorme emotionele gevoeligheid. Kijk ook eens naar de reacties van Dustin Hoffman en Isabelle Huppert, priceless!

Een oordeel vormen over de beelden die we te zien krijgen is moeilijk. Ik ken de situatie niet en heb zelfs de film nog niet gezien. Uiteraard is de reactie van David O. Russell ietwat buitensporig, maar als iemand drie jaar van zijn leven spendeert aan het maken van een film, is de frustratie groot wanneer de scènes zich niet realiseren zoals je had verwacht. Ook voor een acteur is het vaak moeilijk om hun gevoelens (en ervaring) in overeenstemming te brengen met de regie-aanwijzingen. Regisseurs en acteurs zijn ook maar mensen.

***Related Posts***
04/02/2009: Christian Bale werpt F-bommen op Terminator Salvation set
24/04/2008: James Caan verlaat set omwille van koekje

Na Meet the Parents (2000) en Meet the Fockers (2004) is een derde deel op komst, Little Fockers, althans volgens de mensen van Coming Soon. De eerste was een geslaagde komedie, de tweede film mocht er best wezen, dus waarom geen derde deel. Voor de studio is het in ieder geval een must wat de film brengen veel geld op. De eerste film bracht 166 miljoen op in de States, de tweede deed daar nog een schepje bij met 280 miljoen dollar. Gezamenlijk brachten de films werelwijd zo’n 800 miljoen dollar op. Je zou voor heel wat minder denken aan een derde deel.

De nieuwe Universal prent zal opnieuw geregisseerd worden door Jay Roach, en geproduceerd door Tribeca Productions van Robert De Niro. De bedoeling is dat zowel Ben Stiller, Robert DeNiro, Teri Polo en Blythe Danner, die in zowel Meet the Parents als Meet the Fockers te zien waren, terugkeren. Ook worden Dustin Hoffman en Barbra Streisand, die alleen in Meet the Fockers speelden, gepolst voor Little Fockers.

De Niro en Stiller zijn een knap filmduo. Ze kunnen beide altijd hun serieus bewaren en zijn gewoon briljant op vlak van timing. Maar bovenal vond ik het scenario van de eerste film echt wel knap geschreven. Het is eenvoudige situationele humor, maar enorm efficiënt. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Jim Carrey en Christopher Walken de rollen zouden vertolken. Had eveneens interessant geweest, maar Stiller speelt de underdog toch met iets meer overtuiging.

Deze keer een trailer die wel de moeite is, namelijk die van Stranger Than Fiction (2006) met een overheerlijke Will Ferrell in de hoofdrol. Hier is duidelijk dat de film het niet alleen moet hebben van zijn origineel uitgangspunt, maar wel degelijk van zijn personages.

Korte inhoud: Harold Crick (Ferrell) is een belastinginspecteur met een buitengewone fascinatie voor nummers. Zijn leven wordt op een dag overhoop gehaald wanneer hij zijn levensverhaal verteld hoort, door een stem die alleen hij kan horen. Deze vertelster, Kay Eiffel (Emma Thompson), is een schrijfster die haar laatste roman probeert af te maken, maar zij weet niet dat haar hoofdpersoon daadwerkelijk leeft en zijn leven via haar woorden plaatsvindt. Geheel wanhopig zoekt Harold hulp bij een excentrieke Britse professor, Dr. Jules Hilbert (Dustin Hoffman) en vind comfort in een ontluikende romance met een uitdagende Ana Pascal (Maggie Gyllenhaal).

De verrassende premisse heeft iets weg van films zoals The Hours (2002), Adaptation (2002) en Being John Malkovich (1999), maar lijkt toch een heel andere weg in te slaan. Over de cast valt in ieder geval niets op aan te merken en de regie van de film is in handen van een bekwame en talentvolle Marc Forster (Monster's Ball, Finding Neverland), die met deze film zijn eerste komedie regisseert. We moeten helaas nog wachten tot 7 maart 2007 alvorens deze prent in onze zalen verschijnt.

De MTV Movie Awards staan garant voor hun popcorn-gehalte, en dit jaar hebben ze daar geen onderscheid in gemaakt. Toch was de show voorspelbaar, saai, afgelikt en véél te braaf.

Dat bevestigd enkel maar mijn gevoel dat de populaire muziekzender haar revolutionair karakter (die een hoogtepunt kende met Nirvana in de jaren ’90) voor een groot stuk heeft moeten inleveren aan het corporatistische management die alles in een politiek correct kleedje stak. En in plaats om de zender uit te bouwen tot een forum waar creatieve expressie jongeren kan aanzetten tot kritisch denken, worden er de nieuwe platen van “50 cent” en “Madonna” in de strot geduwd via een systeem waar dezelfde videoclips met de regelmaat van de klok op ons los worden gelaten.

MTV heeft in essentie nog weinig te maken met muziek en alles met het scheppen van een klimaat van trends, seks, commercie en een overdosis aan Amerikaanse pulp, bekijk de overvloed aan debiele dating shows, tuning programma’s, jackass debiliteiten en uiteindelijk het bewieroken van sterren en hun huizen. Maar alles wat met film te maken heeft kan hier op deze blog in aanmerking komen. Laten we dus geen tijd verliezen en de winnaars van de 2005 MTV Movie Awards bekend maken. Who’s HOT and who’s NOT !!

Best Female Breakthrough Performance
Rachel McAdams voor Mean Girls
Ashanti voor Coach Carter
Elisha Cuthbert voor The Girl Next Door
Bryce Dallas Howard voor The Village
Emmy Rossum voor The Day After Tomorrow

Best Male Breakthrough Performance
Jon Heder voor Napoleon Dynamite
Tim McGraw voor Friday Night Lights
Zach Braff voor Garden State
Freddie Highmore voor Finding Neverland
Tyler Perry voor Diary of a Mad Black Woman

Best Frightened Performance
Dakota Fanning voor Hide and Seek
Cary Elwes voor Saw
Sarah Michelle Gellar voor The Grudge
Jennifer Tilly voor Seed of Chucky
Mya voor Cursed

Best Musical Performance
Jon Heder voor Napoleon Dynamite
Jennifer Garner voor 13 Going On 30
Will Ferrell in Anchorman
John Cho en Kal Penn in Harold and Kumar Go to White Castle

Best Fight
Daryl Hannah vs. Uma Thurman in Kill Bill 2
Brad Pitt vs. Eric Bana in Troy
Ziyi Zhang in House of Flying Daggers
Will Ferrell vs. Ben Stiller in Anchorman

Best Comedic Performance
Dustin Hoffman voor Meet the Fockers
Antonio Banderas voor Shrek 2
Will Ferrell voor Anchorman
Ben Stiller voor Dodgeball
Will Smith voor Hitch

Best Action Sequence
De destructie van Los Angeles uit The Day After Tomorrow
Het metro-gevecht uit Spider-Man 2
De Beverly Hills crash uit The Aviator
De Moscow car chase uit The Bourne Supremacy
Terrorist Assault uit Team America: World Police

Best Kiss
Rachel McAdams en Ryan Gosling in The Notebook
Natalie Portman en Zach Braff in Garden State
Gwyneth Paltrow en Jude Law in Sky Captain and the World of Tomorrow
Jennifer Garner en Natassia Malthe in Elektra
Elisha Cuthbert en Emile Hirsch in The Girl Next Door

Best Villain
Ben Stiller voor Dodgeball
Tom Cruise voor Collateral
Rachel McAdams voor Mean Girls
Jim Carrey voor Lemony Snicket
Alfred Molina voor Spider-Man 2

Best On-Screen Team
Lindsay Lohan en Rachel McAdams voor Mean Girls
The Incredibles
Ferrell, Rudd, Koechner voor Anchorman
Vaughnn, Taylor, Long, Tudyk in Dodgeball
John Cho en Kal Penn in Harold and Kumar Go to White Castle

Best Female Performance
Lindsay Lohan voor Mean Girls
Uma Thurman voor Kill Bill 2
Hilary Swank voor Million Dollar Baby
Rachel McAdams voor The Notebook
Natalie Portman voor Garden State

Best Male Performance
Leonardo DiCaprio voor The Aviator
Will Smith voor Hitch
Brad Pitt voor Troy
Matt Damon voor The Bourne Supremacy
Jamie Foxx voor Ray

Best Movie
Napoleon Dynamite
Spider-Man 2
Kill Bill 2
Ray
The Incredibles

***Related Post***
04/11/2005: Verwarring bij MTV