drive

  • Baby Driver (2017) **** recensie

    Pin it!

    De beste films komen niet met toeters en bellen, of een sequel cijfer achter hun titel. Dat kan zeker gezegd worden van deze Baby Driver (2017). Het is wat mij betreft dé beste film (tot nu toe) van Edgar Wright, die ons eerder al pareltjes bracht als The World's End (2013) of Shaun of the Dead (2004).

    baby_driver_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Baby Driver' volgt een jonge, getalenteerde chauffeur van vluchtauto's (Ansel Elgort) die lijdt aan tinnitus en vertrouwt op het ritme van zijn persoonlijke soundtrack om de beste te kunnen worden. Wanneer hij de vrouw van zijn leven ontmoet, doet hij een poging om uit de criminele wereld te stappen. Een verdoemde overval zorgt er echter voor dat hij voor zijn leven, liefde en vrijheid moet vrezen.

    Een paar jaar geleden werd hij de laan ingestuurd door Marvel tijdens de productie van Ant-Man (2015), en vervangen door Peyton Reed. Maar het was wel zijn script die verfilmd werd. Deze keer lijkt hij weer volledig de touwtjes in handen hebben, ook al heeft het marketing departement misschien niet voldoende de film kunnen verkopen, want in de States blijft deze hangen op 35 miljoen (evenveel als het productiebudget). Dat cijfer zal zeker nog wel de lucht ingaan eenmaal het de Europese en Aziatische markten zal aandoen. Het is in ieder geval

    Net zoals Spider-Man: Homecoming (2017) is de casting 'spot-on', te beginnen met hoofdacteur Ansel Elgort. Samen met Tom Holland zijn ze revelaties geworden in 2017. Ik had trouwens al een jaar geleden gepost dat ze Elgort moesten casten in de rol van Han Solo. Hij werd het uiteindelijk niet en Lucasfilms zal het zich nog lang beklagen. Hij straalt meteen sympathie uit en hij overtuigt niet alleen als chauffeur maar ook als romanticus.

    Zijn love interest wordt gespeeld door Lily James, die we eerder hebben zien schitteren in Cinderella (2015). Daarnaast wordt de show gestolen door een bende schurken, te beginnen bij Baby's opdrachtgever Doc, gespeeld door Kevin Spacey. Daarnaast zien we een hedendaags Bonny & Clyde koppel , Buddy & Darling, gespeeld door een overheerlijke Jon Hamm en een al even aanstekelijke Eiza González. Het meest leuke personage is toch wel Bats, vertolkt door Jamie Foxx.

    baby_driver_2017_poster01.jpgbaby_driver_2017_poster02.jpgbaby_driver_2017_poster03.jpgbaby_driver_2017_poster04.jpg
    baby_driver_2017_poster05.jpgbaby_driver_2017_poster06.jpgbaby_driver_2017_poster07.jpgbaby_driver_2017_poster08.jpg

    De film heeft heel veel weg van Drive (2011), ook al zit er heel wat meer humor in Baby Driver. Auto-achtervolgingen zijn een gegeven in actiefilms die meestal wel op bijval van het publiek kan rekenen, denk maar aan de Fast & Furious films of nog Jason Bourne. Car chases kosten wel véél geld, maar desondanks het beperkt budget zijn de sequenties bijzonder geslaagd én dat zonder cgi. Er zit een zekere logica in de achtervolgingen. De sensatie, de snelheid, de urgentie, de opwinding, de escalerende edits en de grotere dramatische inzet, het werkt tot een bangelijke climax. En feit dat het hoofdpersonage constant naar muziek luistert, en deze muziek gebruikt als een soort metronoom voor zijn acties, is een geniale vondst. Je zou het kunnen omschrijven als een soort car chase musical, met driftende auto's en geweerschot-percussies die knallen op het ritme van de muziek. En in deze prent, een scène met Baby die koffie gaat halen kan saai lijken, maar krijgt hier een compleet nieuwe classic musical vibe uit de periode van Gene Kelly maar dan in een hedendaags jasje

    Baby Driver is een verademing om te zien tussen het huidige filmaanbod van sequels en remakes, een eclectische wilde actierit met heel veel stijl en lef, ook al steunt de gehele prent op een gimmick. In tegenstelling Cornetto Trilogy is dit een echte genre-prent, maar het brengt alles met een nieuwe, frisse benadering zonder te vervallen in het spoof genre. Er is geen enkele overbodige scène of moment van verveling. Het lijkt een eenvoudig verhaal maar er steken heel wat elementen in die allemaal in functie staan van de pay off. Het meest fascinerende aan deze prent is de emotionele impact, doorheen de liefde die hij uitstraalt voor zijn pleegvader, alsook de liefde die hij voelt voor de serveerster.

    baby_driver_2017_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_eiza_gonzalez.jpgbaby_driver_2017_jamie_foxx_jon_hamm_ansel_elgort_eiza_gonzalez.jpg
    baby_driver_2017_ansel_elgort_lily_james.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_lily_james_ansel_elgort.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Normaal word ik snel nerveus van film die muziek gaan opdringen nadat Quentin Tarantino deze stijl had uitgebuit, maar hier komt het verhaal, de karakters en de vertolkingen op de eerste plaats, met nummers als Queen's "Brighton Rock" en "Bellbottoms". Wright kan duidelijk geen saaie film maken, zelfs mocht hij het proberen. Wanneer je ergens in het midden van het verhaal zou inpikken zou je denken dat je naar een collectie van videoclips aan het kijken bent. Had het verhaal misschien een tikkeltje dieper geweest, dan had dit echt wel een game changer kunnen zijn. Hoe dan ook, het is één van de betere zomerfilms van het jaar. Baby Driver komt bij ons uit op 23 augustus 2017.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 5 juli 2017

     

    *** Baby Driver trailer ***

  • 20 geanimeerde filmposters

    Pin it!

    Hier hebben jullie 20 geanimeerde filmposters van uiteenlopende films. De tijd waar geanimeerde posters nog bestonden uit een drietal affiches die elkaar afwisselen is al zo oud als de straatstenen. Tegenwoordig krijgen we zowel holografische afbeeldingen als een element in de afbeelding die aan het bewegen wordt gezet (zoals een lamp die aanspringt of de rook die opstijgt uit een sigaret). In vele gevallen gaat het om fan-art, gemaakt door amateurs met iets teveel vrije tijd, maar soms ook afkomstig van de design-studios die de officiële posters maken (meestal de holografische exemplaren). En er zitten toch wel een aantal pareltjes tussen. Gezien de sociaal netwerksites Facebook en Twitter geen geanimeerde afbeeldingen toelaat, zie je het vooral verschijnen op Google+, Tumblr of Pinterest.

    Skyfall poster animated pictureThe Dark Knight Rises poster animated picture  Vertigo poster animated picture The Cooler poster animated picture
     Spider-Man 3 poster animated picture Saw 3D poster animated pictureRear Window poster animated picturePulp Fiction poster animated picture
    Pompeii poster animated pictureOz the Great and Powerful poster animated pictureLooper poster animated pictureKill Bill poster animated picture
    Inception poster animated pictureI Frankenstein poster animated pictureFinal Destination poster animated pictureFight Club poster animated picture
    Drive poster animated pictureBack to the Future poster animated pictureAlien poster animated picture2001 a Space Odyssey poster animated picture

  • The Two Faces of January (2014) *** recensie

    Pin it!

    De naam van Hossein Amini zal jullie waarschijnlijk niet veel zeggen, maar deze Britse-Iranese filmmaker heeft zowel het scenario geschreven van Drive (2011), maar ook van Snow White and the Huntsman (2012) en Ronin 47 (2014). En met The Two Faces of January (2014) heeft hij nu ook zijn debuut als regisseur ingeblikt.

    the_two_faces_of_january_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: We bevinden ons 1962. Een glamoureus Amerikaanse koppel, de charismatische Chester MacFarland (Viggo Mortensen) en zijn verleidelijke jonge vrouw Colette (Kirsten Dunst), komen aan in Athene met de boot via de Korinthische kanaal. Tijdens hun bezoek aan de Akropolis komen ze tegen Rydal (Oscar Isaac) tegen, een jonge, Grieks-sprekende Amerikaan die werkt als een gids, en ook wel toeristen in het zak zet. Aangetrokken door de schoonheid van Colette's en onder de indruk van de rijkdom en verfijning van Chester, aanvaardt Rydal graag de uitnodiging voor een diner. Echter, niet alles is wat het lijkt bij de MacFarlands en Chester's minzame buitenkant verbergt donkere geheimen. Wanneer Rydal het echtpaar bezoekt in hun exclusieve hotel, vraagt Chester hem te helpen met het verplaatsen van een schijnbaar bewusteloze man die hem zou aangevallen hebben. Op dat ogenblik stemt Rydal op het zoek in, maar de gebeurtenissen krijgen een meer sinistere wending wanneer hij er achter komt dat de man uiteindelijk vermoord werd door Chester.

    Als debuutfilm moet je toegeven dat Hossein een sterke beurt heeft gemaakt en zijn acteurs echt wel ruimte heeft gegeven om hun personage de nodige intimiteit te geven. Het verhaal op zich had echter niet veel om het lijf, vergeleken met meer intrigerende verhalen als dat van het gelijkaardige The Talented Mr. Ripley (1999) - die ook al was gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith. De acties van de personages mogen dan wel onvoorspelbaar zijn – zonder dat ze met de psychologie van hun personage breken – maar er zit geen ambiguïteit in het verhaal en de personages maken ook geen al te dramatische keuzes. Je verwacht veel meer, maar uiteindelijk kabbelt het verhaal rustig verder zonder al teveel deining te veroorzaken. Het feit dat de film zich afspeelt in Griekenland, geeft alles wel een exotische touch. Maar een echt Grieks drama is het toch nooit echt geworden.

    Ik ben geen fan van Kirsten Dunst, nooit geweest trouwens, en haar rol is nu ook niet meteen het meest veeleisende dat de actrice al ooit heeft ondernomen. Haar personage werd ook nauwelijks uitgewerkt, zelfs het personage van Chester mocht iets slimmer zijn uitgewerkt, om nog laar te zwijgen van Rydal wiens motieven iets te snel wijzigen en op het einde van de rit weet je niet waar hij voor staat. En vreemd genoeg waren er maar 3 personages van belang in dit verhaal. Maar de vertolking voelt juist aan. De personages die ze neerzetten zijn meteen herkenbaar en bijzonder aantrekkelijk met al hun kleine kantjes. Alles zit tevens ook in het spel met blikken en de onderliggende gevoelens - goed als kwaad - die ze voor mekaar verbergen. En dergelijke subtiliteiten kom je niet vaak tegen in debuutfilms.

    the_two_faces_of_january_2014_oscar_isaac_pic.jpgthe two faces of january,hossein amini,viggo mortensen,kirsten dunst,oscar isaac,ronin 47,snow white and the huntsman,drive,the talented mr ripley,patricia highsmiththe_two_faces_of_january_2014_viggo_mortensen_pic.jpg
    the_two_faces_of_january_2014_pic03.jpgthe two faces of january,hossein amini,viggo mortensen,kirsten dunst,oscar isaac,ronin 47,snow white and the huntsman,drive,the talented mr ripley,patricia highsmiththe_two_faces_of_january_2014_pic01.jpg

    Toch kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat er veel meer in zat dan datgene wat we uiteindelijk voorgeschoteld kregen. Het is misschien niet gebaseerd op het beste boek van Highsmith, maar mits een aantal kleine maar belangrijke aanpassingen in dit Mediterraanse Noir scenario had dit echt wel een topfilm kunnen worden met Hitchcock allures, het soort films waar ik naar hunker. Maar hier ontvouwt The Two Faces of January zich iets te lineair en onthoudt het zich van elke subtext of nevenplot, en bijgevolg blijf je spijtig genoeg gespaard van die rijke extase op het einde van een prent wanneer alle verhaallijnen samenkomen in een wervelende climax. Hier heb je één verhaallijn en deze eindigt eigenlijk zoals je wel verwacht dat het zou eindigen. Zelfs de dialogen komen de intrige nauwelijks ten goede, daarvoor leggen ze de zaken iets te snel bloot zonder ruimte te laten voor allerhande speculaties. Het personage van Rydal vertelt letterlijk aan Colette dat Chester hem aan zijn pas gestorven vader doet denken die hem zwaar heeft teleurgesteld. Een beetje filmkenner/romanlezer weet op dit moment al hoe laat het is.

    Kortom, het is geen slechte film maar het had in andere handen een veel betere prent kunnen worden. Armani moet nog leren dat je niet alle motivaties in dialooglijnen moet uitschrijven en dat je heus wel kan vertrouwen op je acteurs om deze onderliggende emoties tot uiting te laten komen. Met een acteur als Viggo valt er heel wat meer te doen, dan wat hij hier aangereikt kreeg. Maar voor een debuutfilm is dit veelbelovend. The Two Faces of January komt op 18 juni 2014 bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 april 2013

     

    *** The Two Faces of January trailer ***

  • Geniale alternatieve filmposters - deel 3

    Pin it!

    En gezien een geslaagde filmposter van onschatbare waarde is bij de promotie van een film, en tevens een uitlaatklep voor heet wat creatieve geesten zijn hier een nieuwe reeks alternatieve filmposters, gemaakt door amateurs. Het resultaat is zoals gewoonlijk vaak beter dan de originele filmposters die werden gebruikt. Geniet ervan !

    man of steel alternative posteralien alternative posterbram stokers dracula alternative posterall the boys love mandy lane alternative poster
    batman returns alternative posterdrive alternative posterdjango unchained alternative posterevil dead 2 alternative poster
    gattaca alternative postergodzilla alternative posterfargo alternative postergravity alternative poster
    halloween alternative posteroblivion alternative posteronly god forgives alternative posterpacific rim alternative poster
    rambo first blood part 2 alternative posterrocky alternative posterspring breakers alternative posterskyfall alternative poster
    the descent alternative posterthere will be blood alternative posterthe master alternative posterthe fly alternative poster

    ***Related Post***
    22/02/2013: Geniale alternatieve filmposters - deel 2
    16/12/2012: Geniale alternatieve filmposters - deel 1
    18/05/2012: Filmposter clichés deel 3: Look into my Eye
    13/02/2012: Filmposter clichés deel 2: Back to Back
    07/02/2012: Filmposter clichés deel 1: Through Her Legs
    21/05/2011: Lachen met filmposters
    03/04/2011: Knappe pictogram posters
    08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?

  • Oblivion soundtrack van M83 heeft een 80'ties sound

    Pin it!

    In de bioscoop kunnen jullie ondertussen genieten van de tweede film van het super-talent Joseph Kosinski, een jonge man die ons een paar jaar terug kon verrassen met zijn visueel knappe debuutfilm Tron: Legacy (2010). Aan het script kon er wel nog wat gesleuteld worden, maar qua beeldvoering stond de film er helemaal. Zelfs de muziekscore van Daft Punk was een schot in de roos.

    oblivion,m82,Joseph Kosinski,tron legacy,driveoblivion,m82,Joseph Kosinski,tron legacy,driveoblivion,m82,Joseph Kosinski,tron legacy,drive

    Voor Oblivion (2013) ging Kosinski samenwerken met Anthony Gonzalez van de mega-populaire Franse electro band M83 die deze zomer furore heeft gemaakt met Midnight City. De klankkleur van de muziek heeft een 80'ties ondertoontje, net zoals dit al het geval was bij Drive (2011). Hieronder kunnen jullie twee nummers beluisteren. Ik heb zelfs de film nog niet gezien, maar daar ga ik binnenkort verandering in brengen.

    ***Related Post***
    09/12/2012: Tom Cruise alleen op de aarde in Oblivion

    Categories: Trivia 2 comments
  • Bronson (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Bronson (2008)?! Nee het gaat hier niet over Charles Bronson de acteur van Death Wish (1974), al is de naam van het personage uit Bronson wel degelijk op de naam van de acteur gebaseerd.

    bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

    Charlie Bronson, is een crapuul de luxe. Groot-Brittannië's duurste en meest beruchte en meest gewelddadige gevangene ooit in de moderne geschiedenis. En daar werd een soort biopic over gemaakt. Met een heel eigenzinnige invalshoek van Nicolas Winding Refn, de regisseur van de Pusher-films die ik helaas niet heb gezien, en dan is er uiteraard nog Drive (2011).

    Korte inhoud: Het portret van een man die 34 jaar van zijn leven in de gevangenis doorbracht, waarvan 28 jaar in eenzame opsluiting. Geboren als Michael Peterson (Tom Hardy), was zijn ambitie simpelweg beroemd te worden. Maar met de weinige kansen die hem geboden werden, was de onderwereld een aantrekkelijk platform voor zijn explosieve karakter, waarbinnen hij een maniakaal alter ego creëerde.

    Hoe kan je het verhaal vertellen van een dergelijke crimineel? Je kunt je verdiepen in het personage en er een soort drama van maken. Bloedstollend met enige aandacht voor de menselijke psyche. Rauw en onbesproken. We kennen de meeste Britse gevangenisfilms a la In the Name of the Father (1993) en dergelijke. Of je kan beetje arty-farty doen. Of je kan het licht cartoonesk aanpakken alsof je een comic verfilmt. Nicolas Winding Refn kiest voor een mengeling van deze laatste: hij vermengt zijn arty-farty filmstijl met een grote dosis cartooneskigheid of hoe moet je dat noemen.

    Het resultaat: een film die leest als een comic, waar je je dus amper bij moet afvragen over het hoe, het waarom of de diepere achtergrond van een regelrecht crapuul als Bronson. De stijl vind ik apart en het deed me heel erg denken aan de vernieuwende stijl (toch voor de Vlaamse televisie dan) van Crimiclowns. We zien Charlie Bronson aan een tafeltje vertellend over zichzelf. Niet in de zin van reality-dagboek-soaps met schokkende beelden en mensen die de hele tijd "euh" zeggen. Nee erg gestileerd, statisch en theatraal. Die stijl wordt doorgetrokken naar de fragmenten waar Charlie over zichzelf vertelt op de buhne als een soort cabaretier met smink en publiek en al wat je wil. Bij wijlen knap gedaan. En daartussen de een na de andere scene waarin Charlie keet schopt, vecht, vecht, ruzie maakt, de gek uithangt, boel zoekt, vecht en nog eens vecht. Niet echt afwisselend, behalve dan dat de scènes ook hier weer op een originele eigenzinnige manier worden in beeld gebracht. Statische op zichzelf staande scènes met even statische soms minimalistische decors, lange shots, soms bijna stills en daaronder een muziekscore die heel subtiel aanwezig is.

    bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

    Enkele van mijn favoriete scènes, zonder teveel te verklappen, zijn deze in het gekkenhuis met de ultieme hit van de Pet Shop Boys "it's a sin" en een van de laatste scènes in de ART-room van de gevangenis. Met andere woorden, van het verhaal moet je het hier niet hebben. Bronson als karikaturaal voorgestelde gek die ijdel over zijn snorretje wrijft en af en toe smoelen trekt als de eerste de beste comedian (Ik moest aan Bert Kruismans denken), stelt niet veel voor en in het echt is deze aansteller van formaat inderdaad gewoon een crapuul die denkt dat hij iets betekent in de maatschappij maar best voor eeuwig rottend wordt weggestoken (helaas op kosten van de belastingbetaler).

    Je kijkt naar deze film omwille van de filmstijl. Zelf vind ik het na wat bezinken eigenlijk best geslaagd, terwijl toen ik aan het kijken was, het net iets te veel spielerei vond. Het is de sterkte en tegelijk de zwakte van de film en ik laat jullie dan ook zelf oordelen. Deze Blu-ray heeft waarschijnlijk niet veel meerwaarde dan de dvd. Het beeld is haarscherp, maar de film zelf probeert de groezeligheid van de jaren 70 en tachtig te verbeelden, met een lichte geel filter en lichte desaturatie bij wijlen en vooral een grove dansende korrel. Op blu-ray geeft dit het beetje het effect van een oude film die gerestaureerd werd.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 februari 2013

     

    *** Bronson trailer ***