De FilmBlog

Seth Gordon is voor mij een grote onbekende, maar hij verzamelde in zijn komische film "Horrible Bosses (2011) een heel leuke cast van vrij bekende acteurs die al bewezen hebben dat ze wat kunnen. Een veelheid van personages die vertolken wat de meesten van ons ooit hebben gedroomd namelijk hoe zou je je verschrikkelijke baas van kant maken.

Het is een eenvoudig verhaal dat ook eenvoudig ontstaat tijdens caféklets onder drie vrienden die ja, inderdaad effectief ook een 'Horrible Boss' hebben zoals jij en ik en vele anderen. En dan slaat de fantasie weer op hol. Zeker als je constant hun bullshit slikt en denkt dat je het wel gaat verteren en net als je denkt erover te geraken is daar weer de volgende daad van je baas waardoor je voor de zoveelste keer luidop zegt "dit is de druppel". Voor de personages komt die druppel er ook en door stom toeval beginnen ze op een klunzige wijze aan hun plan.

Korte Inhoud: Nick Hendricks (Jason Bateman) werkt in een groot bedrijf en denkt promotie te kunnen maken. Helaas is de vice-president van het bedrijf (Kevin Spacey) een regelrechte assehole die niets anders doet dan Nick kleineren. Dale (Charlie Day) klaagt tijdens de cafépraat constant over zijn baas, de tandartse Julia (Jennifer Aniston), die zo geil loopt dat ze hem constant seksueel intimideert. Nick en Kurt vinden dat hij geen recht van klagen heeft. Vooral voor Kurt (Jason Sudeikis) lijkt het nog mee te vallen, zijn baas (Donald Sutherland) is zijn vriend, het is slechts de zoon van de baas (Colin Farrell) die hem de parten speelt. Ze drinken hun frustratie weg en gaan er weer tegenaan.

Tot Nick zijn kloten afdraaide om een promotie te krijgen en die niet krijgt en zijn baas hem daarbij vierkant uitlacht, Julia eist dat Dale seks met haar heeft of ze zal het zijn verloofde vertellen en tot de zoon van de baas van Kurt opeens prominent op de proppen komt waardoor ook zijn leven eigenlijk niet meer mogelijk is. Zoals het drie hogeropgeleide "intelligentia" past, weten ze niets over hoe eigenlijk de stommelings ontstane idee om hun bazen te vermoorden werkelijk uit te voeren.

Gordon grijpt zijn kans om met ietwat flauwe humor de ene komische scene aan de andere te rijgen, gestolen uit een regelrechte misdaadfilm maar op de leest geschoeid van enkele onhandigaards die bij al even knullige obscure figuren te rade gaan.

Bovendien speelt het toeval altijd een rol en opeens werken de drie vrienden zich toch wel in de nesten. Veel nadenken moet je niet doen. Het is een perfecte ontspannende film voor na een werkdag met je al dan niet verschrikkelijke baas en oh wonder, de tandartse is echt wel botergeil. Pas achteraf had ik door dat dit Jennifer Aniston was. Kevin Spacey als de psychopatishe vice-president is schitterend gecast en Colin Farrell als lichtgeschifte zoon van de baas speelt ook wel een uit de kluiten gewassen karikaturale rol. Bij momenten is de film echt flauw, maar als je daar niet omgeeft, kan je echt wel goed lachen bij momenten.

Op de blu-ray vinden jullie een extended versie van de film, alsook heel wat deleted scenes en een boel reportages over de productie. De film werd zo goed ontvangen in de States, dat er binnenkort een Horrible Bosses 2 zit aan te komen.

Een spel waar jongeren het tegen elkaar moeten opnemen tot de dood, is iets wat we al voorgeschoteld kregen in Battle Royale (2000), en nadien op minder overtuigende wijze in The Condemned (2007). En binnenkort is er The Hunger Games (2012) van Gary Ross, naar de roman van Suzanne Collins die in 2008 werd uitgebracht als trilogie (The Hunger Games, Catching Fire, Mockingjay).

Korte inhoud: In de nabije toekomst wordt Noord-Amerika geteisterd door droogte, brand en oorlog. Het wordt nu Panem genoemd, een land verdeeld in de 'Hoofdstad' en twaalf regio's. Elk jaar worden twee jonge deelnemers van elk district uitgeloot met het doel om in een competitie de andere deelnemers uit te schakelen. Het volk wordt gedwongen om deze 'wedstrijden' te kijken. Voor vermaak, maar ook ter intimidatie van de onderworpen districten. Katniss (Jennifer Lawrence) neemt vrijwillig de plaats in van haar zusje in, die geselecteerd was om deel te nemen. Peeta (Josh Hutcherson), een man zonder enige gevechtsvaardigheden, zal haar vergezellen. Samen moeten ze het opnemen tegen veel sterkere en beter getrainde deelnemers...

De Hongerspelen zijn niet alleen geïnspireerd op de vorige films, maar is tevens gebaseerd op de Griekse mythe van de Minotaurus, Theseus en Ariadne. Volgens de mythologie kreeg Athene een straf voor zijn verleden, en moesten 7 jongens en 7 meisjes naar Kreta gestuurd worden. Daar werden ze in een labyrint gebracht waar ze verslonden werden door de Minotaurus. Vandaar de “Griekse naampjes”. Meng dit met de reality spelprogramma’s, en je hebt stof voor een moderne science-fiction. Origineel kan je het niet echt noemen, maar spanning verzekerd. Panem et circenses (brood en spelen) voor iedereen, dus.

In tegenstelling tot Battle Royale wordt dit een gekuiste PG-13 versie. Zelfs het boek gaat veel verder dan wat de trailer ons laat vermoeden. Het boek accentueert de gruwel van de hongerspelen en de deelnemers lopen er eigenlijk vaak poedelnaakt rond. In deze film beperkt het naakt zich tot een shot van 2 seconden van een blote kont. Maar aan geweld zal er wel geen gebrek zijn. Amerikanen zien geen graten wanneer iemand tot bloedens toe wordt toegetakeld en afgemaakt, maar o wee als er een blote borst in beeld komt, laat staan een penis.

Daarentegen heb ik wel vertrouwen in de regisseur die toch wel een aantal behoorlijk knappe films op zijn naam heeft staan, met name Pleasantville (1998) en Seabiscuit (2003). Dit wordt zijn derde film. Ook qua casting zit het wel goed met Elizabeth Banks, Stanley Tucci, Woody Harrelson, Liam Hemsworth, Amandla Stenberg, Alexander Ludwig en Donald Sutherland. Er is zelfs een rol weggelegd voor Lenny Kravitz. De film komt bij ons uit in maart van 2012.

Machete (2010) was een lekker gewelddadige exploitation film. Het enige probleem met dergelijke vehikels is dat ze op vlak van verhaal en karakter-ontwikkeling geen potten breken.

Je kan jezelf wel afvragen of je dit uiteindelijk nodig hebt in zo’n verstand-op-nul-rollercounter, maar voor mij, zorgt het extra vlees aan het been voor nog meer kijkplezier. De expoitationfilms zijn leuk om naar te kijken terwijl je nog iets anders aan het doen bent. Je hoeft niet elke scène te volgen om te weten wat er aan het gebeuren is. Maar als ik mocht kiezen voor een R-rated actie prent, dan kies ik liever voor een film als The Mechanic (2011), die tenminste nog een script heeft met karakters, dialogen en een plot die enigszins nog steek houdt.

Korte inhoud: Na jarenlang een meester in zijn vak geweest te zijn wil een gepensioneerde huurmoordenaar (Jason Statham), bijgenaamd 'The Mechanic', niets anders dan rust. Wanneer de vader van Steve McKenna (Ben Foster) vermoord wordt, vraagt Steve echter om zijn hulp en wil hij dat 'The Mechanic' hem de kneepjes van het vak leert, zodat hij uiteindelijk de dood van zijn vader kan wreken.

De film wordt geregisseerd door Con Air regisseur Simon West, die de laatste jaren in het tv-film circuit is beland. Hij hoopt dat deze film hem opnieuw op de A-list zal brengen. En na het zien van de beelden denk ik dat hij goed op weg is. De film zelf is een remake van The Mechanic (1972) van Michael Winner met Charles Bronson in de hoofdrol als ervaren huurdoder. In deze film was het wel zo dat Steve op een bepaald ogenblik de wapens richt op zijn meester, maar dat is niet duidelijk of scenarist Richard Wenk het originele verhaal van Lewis John Carlino op de voet heeft gevolgd. In ieder geval heeft Carlino opnieuw zijn medewerking geboden aan de nieuwe film.

In de cast treffen we er ook nog Donald Sutherland, Ghost-acteur Tony Goldwyn, Mini Anden, Katarzyna Wolejnio en het lingerie-model Christa Campbell. En als je haar pics bekijkt (pic 1, pic 2, pic 3, pic 4 en pic 5), samen met de vele geweld-sequenties, weet je meteen waarom deze film R-rated is. De film zou binnen afzienbare tijd in onze zalen moeten draaien. Een precieze datum is op dit ogenblik nog niet bekend.

*** Mini Anden high quality picture gallery ***

*** The Mechanic red band trailer ***

De ultieme firefighter-film is en blijft Backdraft (1991). Er is bij mijn weten één poging ondernomen om een gelijkwaardige prent af te leveren, met name Ladder 49 (2004), maar die film kwam nog niet aan de knieën van Backdraft. Backdraft is de perfecte film met het perfecte scenario van Gregory Widen, die zowat ALLE anekdotes en kenmerken van brandweermannen omvat. Het zal dan ook niet verbazen dat Ron Howard een beetje wordt aanzien als de patroonheilige van de pompiers overal ter wereld.

Korte inhoud: Als kind heeft Brian McCaffrey (William Baldwin) zijn vader, een brandweerman, zien sterven. Jaren later sluit hij zich zelf aan bij de brandweer, waar zijn broer Stephen (Kurt Russell) al werkt. De twee hebben vaak ruzie, wat alleen maar versterkt wordt door het feit dat ze collega's zijn. Nadat Brian angst voor het vuur krijgt gaat hij bij een onderzoeksbureau werken, waar hij met de hulp van Donald 'Shadow' Rimgale (Robert De Niro) achter een pyromaan aan gaat.

De film zelf werd door de pers met een scheef oog bekeken, maar misschien hadden ze deze prent maar met een andere bril moeten bekijken. Het is amusement van de bovenste plank. Natuurlijk druipt de meligheid van het scherm, natuurlijk is het plot een beetje getelefoneerd en verre van geloofwaardig, maar wat maakt het uit! De actie-sequenties zijn adembenemend, de testosteron-opstootjes zijn te gek en de muziek Bruce Hornsby is om kippenvel van te krijgen en deze van Hans Zimmer is gewoon kick-ass.

Laten we niet uit het oog verliezen dat de cgi in die periode nog een beetje in zijn kinderschoenen stond. De regisseur heeft dus de juiste beslissing genomen om te film te maken met pyro-technieken in plaats van virtuele effecten. Het gevolg was een explosieve en gevaarlijke filmset met een steadycamer die met brandwerende kleding tussen de vlammen moest lopen. Het resultaat is vuurwerk op het witte doek, die zelfs tot de dag van vandaag nog steeds bangelijk blijft.

Maar de film werkt ook omwille van zijn acteurs. Als toeschouwer vergeef je de platte dialogen, zeker wanneer deze lijnen komen uit de mond van een Kurt Russell. Zelfs William Baldwin, die eigenlijk een verschrikkelijk slecht acteur is, past perfect in zijn rol. Hij brengt de nodige ontlasting in de film, die noodzakelijk is voor het genre film die Ron Howard wil brengen. Ron Howard maakt dé HERO-film bij uitstek met een noodzakelijke dosis patriottisme, en hij is hier verschrikkelijk goed in. Dit is uiteindelijk een prent voor mannen, maar de vrouwen zijn niet zomaar figranten. Ze hebben sterke rollen en komen niet over als triviale eye-candy. Enerzijds is er Rebecca De Mornay als de ex-vrouw van Bull, en Jennifer Jason Leigh als het liefje van Brian, die naar een leuke seks-scène zal leiden op een brandweerwagen. In de deleted scenes op de blu-ray staat trouwens het voorspel met al te evidente brandweer-seks-grapjes. Ja, Ron Howard kon echt wel vervallen in mediocriteit en platvloersheid, maar gelukkig heeft de monteur hem op andere gedachten kunnen brengen. De film duurt ondertussen wel 137 minuten. Mocht Howard zijn goesting hebben gekregen, dan had deze film gemakkelijk 3 uur kunnen duren.

Het plot is heerlijk krankzinnig. Iemand is er bezig met het vermoorden van de partners van een volksvertegenwoordiger, met ingewikkelde 'backdraft' vuurexplosies. Iets wat enkel waar gedaan kan worden door mensen die iets van vuur kennen. Een puber zou halverwege de film al door hebben waar gezocht moest worden. Naar het einde toe gaat Baldwin trouwens een pyromaan opzoeken, gespeeld door een geweldige Donald Sutherland, die hem letterlijk vertelt: "Who hates fire and is around trychtichlorate all day long?" Nog steeds niet?? Maar het probleem ligt niet bij deze verhaallijn, maar wel bij al die anekdotes die allemaal in film moesten zitten en die in essentie weinig tot niets met het verhaal te maken hebben. Ze zullen wel fijn zijn voor al die brandweermannen, maar voor het publiek komt het over als flauwe intermezzo’s. De goedkope boot-camp montage, het verhaaltje tussen de twee rivaliserende broers en hun respectievelijke relatie was maar half uitgewerkt en komt bijgevolg heel oppervlakkig over. Voor mij was er veel meer te rapen in het mysterieuze verhaal van de pyromaan en het getormenteerde verleden van Robert De Niro. Maar zoals ik eerder zei, dit is niet het soort mysterie thriller die Ron Howard wou maken. Het wou een feelgood-entertainment blijven die het beroep van de brandweermannen op een voetstuk zou plaatsen.

Maar de film slaat een homerun wanneer het erop aankomt welke gevaren deze mannen iedere dag moeten doorstaan. Een echte hommage aan zij die iedere dag hun leven riskeren, tussen de opflakkerende vlammen, de gas-explosies en de vloeren die doorzakken, en dit terwijl ze slachtoffers moeten redden van verbrandings- of verstikkingsdood. Op het einde krijg je een massa-scène, met allemaal echte brandweermannen. Ze lopen in een optocht ter ere van twee overleden brandweermannen. Een scène die nog lang zal blijven nazinderen in ons collectief filmgeheugen. Howard is niet gekend voor zijn fijngevoeligheid of zijn delicate karakterschetsen, maar hij weet wel hoe hij een film moet regisseren en blijft één van de betere verhalenvertellers in Hollywood (…de Da Vinci Code films even buiten beschouwing gelaten). Het is een slimme spektakelfilm waar het vuur een eigen personage vormt en waar de andere personages elk op hun manier bouwen aan de heldenstatus van die brandweermannen.

De Blu-ray van deze film is dan ook een hebbeding, met een haarscherp 2:35 scope beeld en een klankband om de buren de stuipen op het lijf te jagen. Ook het bonusmateriaal is indrukwekkend, met reportages over brandweermannen, stunts en explosies en deleted scenes. Spijtig genoeg was er geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, enkel een kleine intro.

Fans van Romeinse oorlogsdrama’s zullen binnenkort kunnen genieten van The Eagle (2010) van regisseur Kevin Macdonald die eerder de niet onaardige The Last King of Scotland (2006) maakte. U ziet het meteen, de man is geboren in Schotland en heeft dus wel voeling met de streek en de mensen die er leven. En wil nu net dat de Romeinen op een zeker ogenblik ook in Schotland zijn verzeild – ook al werd dit gebied in die tijd niet zo genoemd en kwamen de Schotten, afkomstig van Ierland (Hibernian), pas veel later in actie (tussen 400 en 500 na christus).

Toen Macdonald het boek las van Rosemary Sutcliff was hij meteen voor het idee gewonnen hiervan een adaptatie te maken. Scenarist van dienst is wederom Jeremy Brock, die naast het scenario van The Last King of Scotland ook dat van Mrs Brown (1997) schreef.

Korte inhoud: Het jaar 140. Twintig jaar naar het verdwijnen van het Negende Legioen in de bergen van Schotland, gaat de centurio Marcus Aquila (Channing Tatum) op zoek naar de oplossing van dit mysterie. Zijn vader was commandant van deze eenheid en hij wil zijn reputatie in ere herstellen.

Channing Tatum is zo’n acteur die het tot nu toe vooral moest hebben van zijn fysiek, want veel acteertalent heeft hij tot nu toe nog niet kunnen etaleren. Maar misschien ligt het aan de dubieuze projecten die hij in zijn schoot krijgt geworpen (cf. She’s the Man, Step Up, Step Up 2, Fighting). Onlangs was hij ook al te zien in Public Enemies (2009), weliswaar in een kleine rol, en ook nog in G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009). Met die laatste film had Tatum zijn doorbraak moeten forceren, maar het draaide anders uit. De film kon in de States zijn productiebudget van 170 miljoen dollar niet terugwinnen, maar wat nog erger was, zo goed als iedereen vond de film middelmatig tot ronduit slecht.

Met deze film kan hij misschien meer indruk maken, zeker met een verhaal die op zijn gespierde lijf staat geschreven, en tevens met een regisseur die goed weet hoe hij acteurs moet begeleiden. Mocht dit echter ook een flop worden, dan kan de acteur zich alsnog bewijzen in het komedie-genre met The Dilemma (2011) van Ron Howard én in het thriller genre met Haywire (2011) van Steven Soderbergh. Twee regisseur die normaal gezien een acteur goed op weg kunnen zetten naar het sterrendom.

In The Eagle zien we ook nog Mark Strong, die niet meer weg te branden is van het witte, alsook Jamie Bell en Donald Sutherland. Wat me is opgevallen is dat er geen actrices aan te pas komen in deze prent. Er worden wel twee vrouwen opgevoerd in een veredelde figurantenrol, maar dit is vooral een film met veel testosteron en weinig romantiek…en gezien de PG-13 rating waarschijnlijk ook weinig homo-erotiek. Het tweede wat me is opgevallen is dat de film allesbehalve een getrouwe weergave is van wat er echt is gebeurd. Maar goed, dit is cinema geen geschiedenisles.

We hebben op deze blog al genoeg vrouwelijk schoont tentoongespreid, dat de tijd rijp was om eens was mannelijke en vrouwelijk 'onschoon' te presenteren, en dan nog wel met een Top 10 van de Meest Verontrustende Naakstscènes. Dit als antwoord op mijn toch wel frequent bezochte en felbegeerde Top 10 van de Beste Naaktscènes. De Top 10 wordt gracieus geopend door de zwalpende dikke kont van Oscarwinnaar Philip Seymour Hoffman die de niet onaardige naakte Marisa Tomei een flinke beurt geeft langs achteren in Before the Devil Knows You're Dead (2007). Geniet van het lijstje en laat het vooral jullie middagmaal niet verpesten.

10. Before the Devil Knows You're Dead (2007)

Before the Devil Knows You're Dead is de nieuwe film van regisseur Sidney Lumet (Dog Day Afternoon, The Verdicht, Network). Twee broers, Henry (Ethan Hawke) & Andrew Hanson (Hoffman), besluiten uit geldnood een overval te plegen. Zorgvuldig voorbereid gaan ze ervan uit dat alles goed gaat. Geen geweld, geen doden en dus geen slachtoffers. Maar als een van hen zich niet aan afspraak houdt, valt het hele plan in het water en moet er haastig een nieuwe uitweg bedacht worden. Hier is de trailer en hieronder is een fragmentje uit de fameuze seks-scène. Wees gerust, ik heb jullie gespaard van al te schokkende vleeswaren.

9. Space Cowboys (2000)

Het is de vader van Kiefer die alle eer verdient om in dit lijstje te pronken. In Space Cowboys zien we een naakte Donald Sutherland die niet veel zin heeft om zijn genitaliën te verbergen nadat een verpleegster de onderzoekskamer binnenkomt. Van the wrong stuff gesproken. Donald staat in zijn halve maan te paraderen in een prent vol met Hollywood fossielen zoals Tommy Lee Jones, James Garner en Clint Eastwood. Een Russische satelliet heeft problemen, en dreigt neer te storten op aarde. Een crew van oude mannen moet 'm redden, aangezien zij de enige zijn die de verouderde technologie begrijpen.

8. About Schmidt (2002)

De enige vrouw in het rijtje is Oscar-winnares Kathy Bates die haar plaats dankt aan een klein maar opzichtelijk rolletje in About Schmidt, waarin ze met met Jack Nicholson in de jacuzzi springt. Bates is trouwens niet aan haar proefstuk toe, want in At Play in the Fields of the Lord (1991) liep ze al met haar naakte lichaam, volledig ingesmeerd met modder, door de jungle. Gezien ik mijn ogen dicht had geknepen voor deze scène en dus niets heb kunnen gezien, staat deze prent niet in mijn lijstje...mijn nederige excuses hiervoor.

7. The Cooler (2003)

En om deze top 10 niet te ontzien van het nodige maagzuur vermeld ik even die gruwelijke clash tussen de opdringerige blondine Maria Bello die zich in The Cooler als een oude Mustang manoeuvreert onder de versleten en oliedruipende minivan William H. Macy. Bernie Lootz (Macy) is een gokker die zoveel ongeluk heeft dat hij van een gelukshand van een ander een slechte hand met kaarten kan maken als hij alleen al aan de speeltafel komt staan. De casinobaas eist van Bernie dat hij hem helpt in het casino, vanwege een oude schuld. Maar wanneer de schuld afbetaald is, wil hij Bernie houden om de schatkist van het casino vol te houden. Dan ontmoet Bernie de mooie serveerster Natalie (Bello).

6. Some Girls (1988)

Patrick Dempsey, de ster uit Grey’s Anatomy, bezet een eervolle plaats in deze Top 10 met zijn 'full-frontal' naaktscène in de comedy Some Girls uit 1988. Dempsey speelt er een student die de Kerst doorbrengt bij zijn vriendin Gabriella en haar familie, in Canada. Daar aangekomen vertelt zij hem dat ze niet meer van hem houdt. Bovendien zijn de leden van Gabriella's familie stuk voor stuk nogal bizar te noemen…In de belastende scène zien we de acteur in zijn naakie achter Jennifer Connelly hollen. We zien trouwens ook even zijn slurf hangen, of moet ik zeggen zijn zwam-worstje, want het plasbuisje ziet er verontrustend klein uit.

5. Along Came Polly (2004)

In Along Came Polly komt een naakte Hank Azaria de badplaats onveilig maken waar Ben Stiller probeert te genieten van zijn honeymoon met Jennifer Aniston. Hank heeft voor de scène zijn lichaam wat afgetraind, maar dit kon niet beletten dat zijn achterkant toch maar een teleurstellende verschijning was. Of toch vergeleken met mijn David-kontje…uhum.

4. Rogue Trader (1999)

Een paar maanden geleden was beurs-specualtie nog een hot topic nadat de trader Jérôme Kerviel zomaar eventjes 4,9 miljard euro wist te verkwanselen van de Societé Générale, de tweede grootste bank van Frankrijk. In 1995 deed zich net hetzelfde voor. De beurshandelaar Nick Leeson bracht de Barings Bank in Groot-Brittannië naar de ondergang. Wel daarover werd een film gemaakt met Ewan McGregor in de hoofdrol. Rogue Trader (1999) had gemakkelijk een tweede Wall Street (1987) kunnen zijn, mits een betere regie, meer talentvolle acteurs, een bekwamer scenarist en Director of Photography, een betere producer, meer geld en een beter einde. Zelfs de blote platte kont, tot tweemaal toe, van McGregor kon de film niet redden.

3. Old School (2003)

Quasi alle films met Will Ferrell vertonen bezwarend naakt materiaal, maar in deze Old School doet hij werkelijk geen moeite om zijn behaarde borsten en billen te verhullen. Deze man is véél te trots op zijn pens met appendix-litteken. Ik heb hier het desbetreffende filmpje gevonden dus wegkijken wie wegkijken kan.

2. Failure to Launch (2006)

Mocht je een naakte Matthew McConaughey aan het werk zien zou niemand klagen, maar wat had je gedacht van een 60-jarige Terry Bradshaw van wie het lichaam al in een vergevorderde staat van ontbinding is? McConaughey speelt in Failure to Launch een 35-jarige loser die nog steeds bij zijn ouders woont. Altijd had hij wel een reden om nog bij paps en mams te blijven hangen. Helaas hebben zijn ouders inmiddels schoongenoeg van hem, maar ze kunnen hun zoon maar niet zover krijgen dat hij op zichzelf gaat wonen. Ze besluiten de aantrekkelijke en succesvolle Paula in te huren, die garandeert dat dat ze Tripp binnen niet al te lange tijd 'zelfstandig' kan maken.

1. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (2006)

Maar de kers op de bedorven taart is deze prent. Dit moet de meest schokkende naakt-scène zijn uit de geschiedenis van de naakt-scènes. In Borat zien we een naakte Sacha Baron Cohen die de naakte tientonner Ken Davitian te lijf gaat. Het resultaat is al zo wansmakelijk als de verkrachte covers van Kate Ryan. Het filmpje was wél beschikbaar op het net, te bekijken op eigen risico.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Op de DVD stond 'van de maker van Chinatown'. Helaas niet van de talentvolle regisseur Roman Polanski, maar wel van de al even talentvolle scenarist van Chinatown (1974), Robert Towne, die als regisseur zichtbaar niet zo talentvol is.

Ask the Dust (2006) is dus geen cinematografisch meesterwerk laat staan een knappe romance, maar het script heeft toch zijn merites en de (neven)personages zijn bij momenten heel ontroerend. Maar dit is dan weer de verdienste van de auteur achter de scenarist, namelijk John Fante die met zijn roman een verhaal vertelt van een Amerikaans-Italiaanse schrijver die in de jaren ’30 in Los Angeles valt voor de charmes van een Mexicaanse serveerster. De periode waarin de film zich afspeelt is misschien wel de enige link met Chinatown. Het is niet echt een film noire, maar wel degelijk een melodrama "van de oude stempel", en daarmee bedoel ik dat buiten de naakt-scènes deze film eigenlijk heel klassiek in elkaar steekt.

Korte inhoud: Arturo Bandini (Colin Farrell) is een Italiaanse migrantenzoon die alles opgeeft en naar Los Angeles vertrekt om zijn ultieme schrijversdroom te vervullen. Hij wil zich als een "echte Amerikaan" voelen, maar wordt in zijn plan gedwarsboomd door zijn gebrek aan geld en Camilla Lopez (Salma Hayek) ontmoet, een Mexicaanse schone die hoopt boven haar stand te rijzen door een rijke Amerikaan te trouwen. Er ontstaat een haat-liefde verhouding die gedoemd is te mislukken, maar Arthuro is er zich van bewust dat er voor hem twee grote liefdes zijn: schrijven en Camilla.

In de handen van een meer bekwaam regisseur had dit verhaal waarschijnlijk wel beter tot zijn recht gekomen, want aan ideeën ontbreekt het scenario zeker niet. Enkel de uitwerking van die ideeën ontgoochelt. De relatie die ze hebben wordt nauwelijks uitgewerkt en de raciale vooroordelen die er zijn tegenover Italianen en Mexicanen zit ergens verstrengeld in de vertelling, maar komt nooit echt op de voorgrond. Ter compensatie word je wel overdonderd met het ene 'schrijvers-cliché' na het andere. Ik hou mijn hart vast voor zijn volgende film, The 39 Steps (2006), de remake van het gelijknamige Alfred Hitchcock meesterwerk.

Toch doen de acteurs hun best met de aanwijzingen die ze krijgen, hoewel de situatie soms heel theatraal en lomp overkomt, op het randje van de kitsch. Salma Hayek is heel aanstekelijk als sexy en opvliegende Mexicaanse serveerster, Donald Sutherland is best grappig als de slome pyjama buurman, Idina Menzel is bij mij het meest bijgebleven als een verminkte joodse verleidster. Colin Farrell daarentegen is niet echt bijzonder in deze prent en zet er een steriele en weinig emotionele Arturo neer. De enige films met Farrell die ik trouwens goed vond zijn Tigerland (2000) en Minority Report (2002). Colin Farrell is wat mij betreft eigenlijk maar een matige acteur. Maar dit heeft voor een stuk ook te maken met de keuze van zijn projecten. Toch speelt Farrell het voor elkaar om zijn Ierse accent helemaal weg te moffelen, wat een puike prestatie mag genoemd worden. Alles is verteld via het personage van Arthuro, dus moet hij zich door heel wat dialoog worstelen, ook al bewegen zijn lippen niet.

De verdienstelijke fotografie van Caleb Deschanel (The Passion of Chrust, The Hunted) mag er zeker zijn en haalt de film uit het B-circuit. Ook al zag je dat er niet veel middelen waren voor deze productie - ik schat het budget van de film op een kleine 10 miljoen dollar - mag je genieten van mooie stranden die baden in een zonovergoten hemel en een mise-en-scène van een aardverschuiving. Dit laatste om een personage in de film te laten verdwijnen ... Fascinerend, was het niet dat dit nu net voor mij het meest interessante personage was. De fotografie aan de kust waarbij Colin en Salma in hun blootje de grote golven trotseren is bijzonder knap gefilmd en hij mag samen met Emmanuel Lubezki (cf. Children of Men) van mijn part genomineerd worden voor de oscar van Beste fotografie.

Dat alles niet echt wordt ingelost naar het einde toe vind ik zelf niet zo erg. Vele films worden nu eenmaal snel voorspelbaar en saai als alles er veel te perfect en afgelijnd uitziet. Maar ik mis toch wat meer "verstaanbare" emoties (want personages waar je geen greep op hebt, kan je moeilijk liefhebben), dramatische crescendo’s (de film is bij momenten echt saai) en voor een romance toch een beetje meer ...eu... PASSIE! Maar voor een zondagnamiddag in de luie zetel is deze Ask the Dusk best wel te doen ... je ziet er Salma Hayek naakt !! Hoe dan ook, in een periode waar heel wat films voor teenagers in de bioscoop lopen is deze film een mooi afwisseling. De film probeert ook duidelijk een iets ouder publiek te bereiken. Ik ga deze film dus zeker nog eens beoordelen … binnen een jaartje of 35. Mijn beoordeling blijft vandaag niet meer dan *½ op ****.

An American Haunting (2005) is gebaseerd op ware gebeurtenissen, waarin voor de eerste keer in de geschiedenis van de VS de autoriteiten toegaven dat bovennatuurlijke krachten verantwoordelijk waren voor iemands dood. Gebaseerd op Monahan's boek, The Bell Witch: An American Haunting maakt regisseur Courtney Solomon (verantwoordelijk voor het afschuwelijk slechte Dungeons & Dragons (2000)). Ik ben benieuwd of de Canadees zich zal herpakken of ik zal samen met het luidruchtige festival-publiek de film in de grond joelen. lol.

Korte inhoud: Tennessee, 1818. Landeigenaar John Bell (Donald Sutherland) en zijn vrouw Lucy (Sissy Spacek) wekken de woede op van een buurvrouw over een slecht verlopen eigendomstransactie. De bewoners van het plattelandsdorpje fluisteren dat de vrouw een pact met de Duivel heeft gesloten. Ze zweert zich te zullen wreken op Bell en zijn familie, en vooral op zijn oudste dochter Betsy (Rachel Hurd-Wood). De jonge meisje krijgt vreselijke visioenen van huilende wolven en een spookachtig meisje. Dan, op een avond, wordt ze aangevallen door een onbekende aanrander. Betsy's aanbidder, de plaatselijke leraar Richard Powel (James D’Arcy), probeert de gebeurtenissen rationeel te verklaren, maar de aanvallen blijven iedere nacht aanhouden en niemand schijnt bij machte te zijn om ze te stoppen.

Opmerkelijke cast, maar dat was ook het geval in Dungeons & Dragons. Ik ga met een zeker scepticisme vanavond naar de film. Ik weet jullie wel te vertellen wat ik ervan vond. Hier vinden jullie trouwens de weinig originele trailer van de film.

Zonet de film gezien. Wel, laat ik meteen stellen dat ik aangenaam verrast was en dat de regisseur, Courtney Solomon, duidelijk heeft geleerd uit zijn fouten van zijn eerste film. Technisch ziet alles er hoogstaand uit. Ik ben verzot op een mooie fotografie en in deze film werd de regisseur gesteund door één van de betere horror-DOP’s, Adrian Biddle, die met deze film een beetje het pad bewandelt van Emmanuel Lubezki’s Sleepy Hollow (1999).

Twee acteurs steken er een beetje uit, Donald Sutherland en het meisje Rachel Hurd-Wood. Hun enthousiasme en liefde voor de rol straalt doorheen de vertolkingen. Het lijk vreemd voor een horrorfilm, maar ik had echt de indruk dat iedereen met heel veel overgave en passie aan het spelen was. Een beetje te vergelijken met de vertolking van die andere nieuwkomer Bryce Dallas Howard in The Village (2003). James D'arcy daarentegen hadden ze beter na de eerste draaidag vervangen door de eerste beste electro of productie-assistent, wat hij herdefinieert op zijn eentje de term “slecht acteren”.

Is de film angstaanjagend? Wel ja, en dit zonder veel speciale effecten, vrouwen met lang zwart haar die op het plafond kruipen, rond zijn as draaiende hoofden, waterputten of jongetjes met lijkbleke gezichtjes. Hoezeer de trailer zeer cliché lijkt, is de film dat eigenlijk allerminst. De film heeft quasi ook geen bloed of gore en in tegenstelling tot vele rip-offs van Aziatische horror gaat deze film zijn mosterd halen bij de klassieke horrorfilms. Ik ga niet zeggen dat de film zo sterk is als The Others (2001), maar behoort zeker bij de iets betere horrorfilms.

Er zitten ook een paar knipoogjes naar The Evil Dead (1981), maar dit had ik zelf niet gedaan. De POV’s van de entiteit werken bijvoorbeeld voor mij helemaal niet. Het is een effect die eigenlijk voor niets nodig is en verzwakt de opgebouwde dramatische intensiteit. Ook de scène met een huilende Sutherland, die je ook al in de trailer kan zien, is belachelijk en werkt eveneens niet. Schoonheidsfoutjes van een nog jonge regisseur.

Conclusie: Het is een film die sommige mensen heel goed zullen vinden en andere eigenlijk niet zullen aanspreken. Toch heeft An American Haunting heel veel pluspunten. Het verhaal is aangrijpend, de acteurs zijn over het algemeen zeer overtuigend, de muziek is deftig en de horror is vrij efficiënt. Buiten een paar schoonheidsfoutjes zou ik het productieteam aanraden de monteur van de trailer te ontslaan en iemand te nemen die verstand heeft van montage. Ik had hem veel beter in elkaar kunnen steken op mijn Final Cut. De film heeft nog geen releasedatum in België, maar daar komt hopelijk verandering in, want deze mag zeker gezien worden.

***Related Post***
10/03/2006: An American Haunting als openingsfilm op het Bifff