De FilmBlog

Captain America: The First Avenger (2011) brengt ons het verhaal van de eerste Avengers uit de S.H.I.E.L.D. organisatie die Nick Fury zal samenstellen in de opkomende The Avengers (2012) film. Ondertussen hebben we al een Hulk-film gehad, Iron Man en Thor. En nu heeft Marvel Comics dit personage een live-action versie gegeven, en ik moet toegeven, de film is verre van slecht.

Korte inhoud: Een dappere, maar zachtaardige jonge soldaat genaamd Steve Rogers (Chris Evans) moet aan een aantal experimenten deelnemen voor het Amerikaanse leger, het zogenaamde Super Soldier programma. Maar wanneer het experiment wordt stopgezet besluiten ze Steve te gebruiken om het imago van het Amerikaanse leger te verbeteren. Maar stilaan zal hij samen met Howard Stark (Dominic Cooper) en Peggy Carter (Hayley Atwell) ten strijde gaan tegen de zogenaamde Hydra organisatie, die geleid wordt door de meedogenloze Nazi-officier Johann Schmidt (Hugo Hugo Weaving) van de Red Skull organisatie.

Voor dit personage moeten we terugkeren in de tijd, welbepaald in 1942, in het Europa die onder de schaduw leeft van het Nazi-regime en het Amerika die zich klaar maakt om zich met de oorlog te bemoeien. In deze periode wordt de Captain America geschapen na een wetenschappelijk experiment. En hoe dit personage uiteindelijk in onze hedendaagse tijd is beland is ook een onderdeel van de film. Het werd dus meteen duidelijk dat deze film véél geld zou kosten en Paramount heeft voor deze prent zowat 140 miljoen dollar moeten ophoesten. Een groot risico, gezien het nog nooit een geslaagde live-action adaptatie heeft gekend. De druk was dus hoog voor regisseur Joe Johnston, die dringend op zoek was naar een kaskraker, na het teleurstellende The Wolfman (2010) en de financiële flop Hidalgo (2004).

Het grootste pluspunt aan deze prent is de casting. Chris Evans is perfect gecast als de Captain America, en zijn love-interest in de film Hayley Atwell maakt het plaatje compleet. Zelfs de bijrollen worden vertolkt door acteurs die net dat extraatje aan hun personage weten toe te voegen. En ook al is de superhero, nu niet meten het meest sexy personage uit de Avengers-club (buiten misschien de scène waar hij met zijn blote torso voor Peggy Carter staat), toch heb je wel sympathie voor het karakter. Hij was eens de magere underdog, die nu een held is geworden met een groot hart.

De twee grootste minpunten aan deze prent vind ik zelf het onnozele en vrij rechtlijnige verhaaltje, en de aartsvijand, die toch wel iets teveel van een karikatuur is die je op geen enkel ogenblik echt au serieus kan nemen. Hugo Weaving die de rol vertolkt speelt dan ook nog eens met een fake Duits accent die doet denken aan die nazi uit "Allo Allo". Mochten de personages en het verhaal met iets meer creativiteit en intellect benaderd zijn, dan zouden we een comic adaptatie hebben van het niveau van de eerste Iron Man (2008). Zoals ik zei in het begin, het is geen slechte film, maar een uitstekende film kan je het ook niet noemen. Nochtans waren de ingrediënten aanwezig, maar de mayonaise pakt hier bij momenten niet. Naar het einde toe heb je ook teveel de indruk dat ze eigenlijk een grote teaser hebben willen bouwen voor de Avengers film.

Maar er zitten voldoende leuke scènes in deze prent dat het nooit echt verveelt en alles blijft goed verteerbaar, ook voor bioscoopbezoekers die geen comic-geeks zijn. Captain America is ook gemaakt zonder pretenties om meer te willen zijn dan wat het uiteindelijk is, zowel in filmstijl als in toon, en heeft veel gevoel voor humor. Tevens ziet de film er verbluffend goed uit in blu-ray en zelfs in 3D-ziet alles er zelfs nog iets grafischer uit. Op de Limited 3D Edition vind je ook nog de audio-commentaar va de regisseur, de DoP Shelly Johnson en de monteur Jeffrey Ford. Naast een 4tal deleted scenes en making-off filmpjes.

***Related Posts***
23/05/2012: The Avengers filmbespreking
28/11/2011: The Avengers trailer
28/06/2011: Captain America: The First Avenger trailer
21/05/2011: Lachen met filmposters
08/02/2011: Captain America vs Thor
09/06/2011: Eerste afbeeldingen van Captain America

Kan je een film beoordelen aan de hand van een trailer en wat namen van filmmakers? Ik heb hierover al ad nauseam zitten palaveren op deze filmblog, en mijn conclusie blijft: ‘als je opstaat en gaat slapen met films én weet waarover je praat; dan zal je wel op basis van een trailer, een fatsoenlijk oordeel kunnen vormen die voor meer dan 80% zal overeenstemmen met de realiteit’. De FilmBlog is nog steeds (en dat ondertussen al bijna 7 jaar lang) een opinieblog, geen doorsnee filmnieuws blog. Hier kan je dus bevindingen lezen op filmnieuws, posters, trailers,… en dit door recensenten die dagelijks heel wat films verslinden. Dit belet niet dat je jouw eigen mening kan hebben over de films, maar de verschillende visies zorgen vaak voor boeiende filmgesprekken en kunnen de waardering van de films enkel maar ten goede komen.

En ja, ik heb al eens mijn mening moeten herzien. Onlangs dacht ik aan de hand van de trailer van The Tree of Life (2011) dat we een bijzonder knappe metafysische trip zouden meemaken, maar het was voornamelijk verveling troef. Maar daarentegen had ik het bij het rechte eind voor The Devil’s Double (2011), het was geen slechte film … maar verre van een film die ik zou willen aanraden.

Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

Laat ik beginnen met producent Paul Breuls te feliciteren voor zijn eerste "bekijkbare" prent. Laten we hopen dat hij op dit elan verder gaat, en berekende risico’s blijft nemen, en wie weet produceert hij weldra iets wat de moeite is om te zien. Zijn grootste blunder bij deze productie was echter de keuze van regisseur Lee Tamahori om het verhaal van Latif Yahia - de dubbelganger van Uday Hussein – te verfilmen. Tamahori heeft in het verleden bewezen (Die Another Day, Next) dat hij gewoon geen flauw besef heeft van hoe hij een verhaal moet brengen met nuance en diepgang. Twee dingen die voor deze biopic eigenlijk wel van toepassing waren. Tamahori heeft tevens geen smaak, iets waar Paul Breuls ook aan lijdt (cf. Shades, The Hessen Affair). En als ze de 'gore' toer even willen opgaan met een man wiens buik wordt opengereten (naar analogie met de kettingzaag scène uit Scarface), ziet het eruit alsof het gaat om een outtake van Night of the Creeps (1986).

Diegene die dachten een feilloos portret te zien van Saddam Houssein, diens zoon en zijn dubbelganger, komt van een kale reis terug. Het is de makers er niet om te doen om een historisch accurate film te brengen, maar om zich badend in de clichés een ontspannende en glimmende actiefilm af te leveren. Maar 109 minuten van clichés is zelfs voor een doorsnee publiek iets teveel van het goede. Zonder personages die het karikatuur konden overstijgen, intelligente dialogen of een plot met een minimum aan intrige, werd alles een behoorlijk saaie bedoening. Het was duidelijk dat Scarface van Brain De Palma als referentie was genomen, maar de makers zijn in hun opzet toch wel tekort geschoten. Toch zijn er nu en dan wel flitsen van creativiteit, maar deze blijven toch zo zeldzaam.

Met een beter scenario en een meer gestroomlijnde regie had dit een belangrijke kandidaat kunnen zijn voor de Oscar van Beste Buitenlandse film. Nu is deze prent zelfs niet geselecteerd, ook al scheelde alles niet veel. Maar nog erger, deze 19-miljoen-dollar-film werd een gigantische box-office flop in de States (met een recette die blijft hangen op 1,3 miljoen dollar) en het ziet er niet naar uit dat hij elders veel potten zal breken. Zelfs een film als Hasta La Vista, die het vreselijk slecht deed in de Vlaamse zalen (na 4 weken zal de film uiteindelijk stranden op 100’000 bezoekers, en dat na een mega-promotiecampagne en een wisselvallige-zomer) doet het nog beter dan The Devil's Double.

De twee sterren die ik de film nog wil toekennen gaan voor een groot stuk naar Dominic Cooper. Cooper zet hier toch een behoorlijke acteer-prestatie neer met de vertolking van twee totaal verschillende individuen, en dit in hetzelfde frame. Ja, de vertolking van Uday was er vaak over (maar naar verluidt was dat de bedoeling van Lee, go figure), maar deze van Latif was dan weer met voldoende dosering en psychologie. Het laat je denken hoeveel beter deze prent had kunnen zijn, mochten alle vertolken van diezelfde aard zijn. Het is echter Cooper die ons, desondanks het frivole scenario, in beroering kan brengen. Cooper, een acteur die ik zelf niet al te hoog had ingeschat, laat hier zonder twijfel zijn beste kant zien. Uiteraard was het mooi meegenomen dat de rest van de cast nauwelijks het vernoemen waard is. Vraag Aston Kutcher om in een aflevering van de tv-soap ‘Thuis’ te spelen, en je denkt meteen dat hij goed kan acteren.

Lee zag dat Pacino in Scarface ook een intense relatie had met Michelle Pfeiffer en besloot om er ook nog een liefdesverhaal bij te sleuren, die spijtig genoeg nergens op sloeg. De Franse actrice Ludivine Sagnier (Swimming Pool) liep er bij - met bengelende heupen - voor spek en bonen. De verboden relatie was al iets te voorspelbaar na de eerste introductie, en haar bizarre gedrag op het einde komt ook compleet ongeloofwaardig over. Maar zoiets komt wel meer voor bij films die hun prioriteiten niet op een rij hebben. De rest van de cast is ook niemand echt opgevallen, en valt zelfs wat tegen in vergelijking met de casting van de mini-serie House of Saddam (2008).

Kortom, The Devil’s Double is een ware puinhoop met een script die kant noch wal raken en bevolkt met houterige amateur-acteurs onder begeleiding van een mooie beeldjesmaker. Dat de film allesbehave waarheidsgetrouw is, zal je wel snel door hebben. De Irak-oorlog wordt hier gebruikt als arena om platvloerse actie te brengen, en dit met personages en gebeurtenissen die uit de werkelijkheid zijn gegrepen. Op het einde van de film is er een aanslag tegen Uday, die er ook is geweest. Maar in realiteit was het een aanslag van iemand die zijn vrouw wou wreken, en dus niet een wraak-actie van zijn dubbelganger. Maar wat kan het de makers schelen. En als kijker zou ik er nog mee kunnen leven als het verhaal enigszins steek hield, maar dat is hier nauwelijks het geval. Zelfs met popcorn tussen de tanden is het een fletse bedoening.

***Related Posts***
19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double
22/07/2011: The Devil’s Double wint verrassend een prijs in Rusland

Op 21 september 2011 is het zover en kunnen we zelfs gaan uitmaken of de half-Belgische The Devil's Double (2011) van Lee Tamahori zijn prijs heeft verdiend op internationaal filmfestival van Sint-Petersburg in Rusland, en of Dominic Cooper meteen kan aangeduid worden als Oscar-kandidaat.

Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

En voor deze geledenheid geeft De FilmBlog, opnieuw met de steun van Kinepolis, 5 duo-tickets weg. Wat jullie hiervoor moeten doen is een mailtje sturen naar filmblog[a]gmail.com met zoveel mogelijk correcte antwoorden op de filmquiz, alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam en officiële adres. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden. De eerste 4 deelnemers met het meeste punten winnen een duo-ticket voor The Devil's Double, alsook één trouwe deelnemer (ad random) die nog nooit heeft gewonnen.

Er wordt 1 punt toegekend per correct geraden naam, en er wordt 1 punt afgetrokken per foutief antwoord. Kandidaten die fan zijn van De Filmblog op Twitter of Facebook krijgen een extra punt toegekend. In geval van ex aequo zullen de vier eerste winnaars bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Inzendingen waarvan adres/naam/schiftingsantwoord ontbreken, worden niet in rekening genomen, alsook copy-paste mailtjes met verschillende adres-gegevens of inzendingen na deadline.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op vrijdag 30 september 2011. Jullie eerste email telt (denk dus goed na alvorens in te sturen). Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. Enkel filmfreaks woonachtig te België zijn toegelaten. Succes !

[ Geef een antwoord op de Schiftingsvraag ]

Schiftingsvraag:Gisteren was het autoloze zondag en dus ideaal om nog eens de fiets boven te halen. Ik had tijdens mijn parcours wel te maken met een lekke band. Raad eens hoeveel meters ik heb kunnen fietsen alvorens mijn voorband het begaf.

***Related Post***
21/07/2011: The Devil's Double wint verrassend in Rusland

Wat beter om na onze nationale feestdag uit te pakken met een Belgische film die in de prijzen is gevallen. Het internationaal filmfestival van Sint-Petersburg in Rusland is niet meteen een festival van het niveau van Cannes, Sundance of Toronto maar zij hebben de Belgische The Devil's Double (2011) van Lee Tamahori een prijs voor films buiten competitie overhandigd (?? tja, zo heet de prijs). En dat tot ieders verbazing gezien de regisseur ondermeer één van de meest idiote James Bond films heeft geregisseerd, met name Die Another Day en ook in staat was om een Philip K. Dick verhaal om zeep te helpen met zijn Next (2008).

Hoezo Belgisch? Zowel de regisseur, scenaristen, acteurs, componist, cameraman, monteur, decorateurs tot zelfs de make-up artiesten zijn niet Belgisch en spreken waarschijnlijk zelfs nog geen enkele van onze landstalen. En toch, de film werd gemaakt door het Antwerps productiehuis Corsan van de beruchte producent Paul Breuls, verantwoordelijk voor gedrochten als Suite 16 (1994), Shades (1999), De Verlossing (2001), The Box Collector (2008) en The Hessen Affair (2009). Dit zou dan zijn eerste geslaagde prent worden…hoewel ik het ten zeerste betwijfel. De film gaat in België op vrijdag 9 september in première op het filmfestival van Oostende. Dan pas zal ik mijn vermoedens kunnen bevestigen.

Maar mijn vermoeden na het zien van de eerste beelden is dat het vooral bestemd is voor mensen die gek zijn op pistool-psychopaten en Tony Montana klonen. Want ja, de wereld van Scarface (1983) is toch niet ver weg – met dit verschil dat we hier geen Al Pacino hebben voor de camera en een Brian De Palma achter de camera.

Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

Alles draait rond Dominic Cooper die zowel de zoon van Hussein als diens dubbelganger speelt, en dat is uiteraard een groot risico, gezien de man in kwestie eigenlijk geen bijster goed acteur was in zijn vorige films. Beeld je Scarface in en vervang Al Pacino door Rob Schneider, en je kan een voorsmaakje krijgen van wat de film zou kunnen zijn. Nochtans zijn er al krankzinnige geruchten dat Cooper genomineerd zou kunnen worden voor de Academy Awards. Ik gok zelf op de Razzie Awards, maar we zullen zien. Lee Tamahori is tevens een wacko regisseur die het vooral moet hebben van de extremen, en zeker niet in staat is om een evenwichtig en diepgravend portret te maken. Maar goed, het is al niet eenvoudig voor een Belgische producent om internationaal te scoren, dus proficiat aan Paul Breuls, en tevens aan de mensen van Ignition Print die weeral een te gekke filmposter hebben gemaakt.

*** The Devil's Double trailer ***

***Related Posts***
11/10/2011: The Devil’s Double filmbespreking
19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double

Keira Knightley heeft met Pride & Prejudice (2005) de smaak te pakken voor kostuumdrama’s. Binnenkort gaat ze de Shakespeare-tour op met King Lear (2005), maar eerst is ze nog te zien in The Duchess (2008) van Saul Dibb, gebaseerd op Georgiana, Duchess of Devonshire van Amanda Foreman. Amanda was tevens historisch adviseuse tijdens de productie van de film, en als we haar mogen geloven zou de film heel trouw zijn gebleven aan datgene wat men van deze ongelukkige hertogin weet.

Korte inhoud: Keira kruipt er in de huid van Georgiana Spencer, een meisje dat eind 18e eeuw op zeer jonge leeftijd door haar moeder (Charlotte Rampling) wordt uitgehuwelijkt aan de hertog van Devonshire (Ralph Fiennes). Georgiana lijdt een leven vol luxe waarbij ze veel schulden maakt door oa. haar gokverslaving. Ze groeit uit tot een mode-icoon, is zeer geliefd bij het volk en krijgt een vinger in de pap op politiek gebied. Ze leeft een turbulent leven, maar is diep ongelukkig in de liefde. Haar man, die zij nog geen zoon heeft kunnen schenken, houdt niet van haar, maar heeft ondertussen wel een oogje op haar beste vriendin Bess Foster (Hayley Atwell). Ondertussen begint Georgiana zelf een affaire met graaf Grey (Dominic Cooper), de eigenlijke liefde van haar leven.

The Duchess wordt gepromoot als een historische film met een hedendaags tintje, en opvallend genoeg lijken zij geen al te hoge pet op te hebben van kostuumdrama's. Regisseur Dibb geeft zelfs toe dat het genre 'Brits kostuumdrama' niet voor hem was weggelegd. Volgens de regisseur geven al deze producties een veel te eng beeld weer gestoeld op clichés, die louter tot doel hebben om een nostalgische snaar te raken. En dat kan tellen qua kritiek. The Duchess zou al die eenzijdige Britse kostuumdrama's moeten overstijgen. Maar of deze film beter zal worden dan Pride & Prejudice, Henry V, Persuasion, Elizabeth, Emma, Gosford Park, The Madness of King George of zelfs nog Howards End, valt nog maar te bezien. Dibb wou in ieder geval met The Duchess proberen om de personages als echte mensen te laten overkomen, en de kijker hier niet teveel bevreemden met victoriaans taalgebruik, al te bombastosche settings, en een overdosis aan kostuums en make-up. Het was dus niet de bedoeling dat er slechts een "mooi plaatje" werd gemaakt, maar wel een emotioneel, dramatisch verhaal over 'echte' mensen.

Maar bij het bekijken van de trailer (zie ook de website) komt dit toch niet helemaal tot uiting, want wat ik voornamelijk zie is een…eu…"mooi plaatje". En dat vind ik helemaal niet erg. De reputatie van de eerste fashion-queen komt sterk naar voren, en de historische kostuums zien er bijzonder knap uit, vergezeld met die typische en gigantisch hoge bepoederde pruiken waar Georgiana bekend om stond. Ook de fotografie van Gyula Pados ziet er heel stijlvol uit. Er is zoveel mogelijk gefilmd op historische locaties, waaronder Chatsworth House in Devonshire, waar Georgiana vroeger woonde en waar nu de huidige hertog en hertogin van Devonshire nog altijd wonen. Dat de historische setting de acteurs hielp om beter in de huid van hun personages te kruipen, zie je meteen aan de beelden.

De eerste voorzichtige recensies die opduiken naar aanleiding van ruwe montages van de film melden dat The Duchess zeer de moeite waard is. In The Daily Mail werd geschreven dat Keira Knightley een sublieme performance weggeeft en dat nieuwkomers Dominic Cooper en Hayley Atwell ook zeer goede prestaties afleveren. Op de website van filmblad Variety wordt de film zelfs al in verband gebracht met het aankomende awards season, en na het zien van de trailer denk ik wel dat we hier te maken hebben met een nieuwe contender voor de oscars. Wij zullen in ieder geval moeten wachten tot 3 december 2008 alvorens deze film bij ons in de zalen draait.