dogma

  • Antichrist (2009) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Laat u niet misleiden of afschrikken door de geruchtenmolen die Antichrist (2009) van Lars Von Trier bestempelt als een 'schokkende gruwelprent'. De meeste van die geruchten komen van mensen die de film niet gezien hebben. Het is voornamelijk een drama tussen een man en een vrouw, en de expliciete beelden (genitale verminking, de truuk met de slijpsteen) duren nauwelijks 2 minuten op een totale speelduur van 104 minuten. De eerste beste Saw-film presenteert meer gruwel in zijn epiloog, dan in deze gehele Antichrist. Naast Inglourious Basterds (2009), The Hurt Locker (2009), Un Prophète (2009) en District 9 (2009) is Antichrist de enige film die momenteel de prijs van zijn filmticket waard is.

    antichrist_lars_von_trier_2009_blu-ray.jpg

    En toch weet Antichrist niet altijd te overtuigen, maar het is zeker wel een prent met aangrijpende vertolkingen, en dit op zich verdient een bezoekje in de bioscoop. De Franse actrice Charlotte Gainsbourg zet hier een dramatische en ontroerende vertolking neer als een moeder die de dood van haar kind nauwelijks kan verwerken en leeft met schuldgevoelens en pijn op de rand van de waanzin. Zij wordt geholpen door haar man, gespeeld door Willem Dafoe, die zelf therapeut is.

    Korte inhoud: Terwijl een echtpaar de liefde bedrijft, valt hun kind uit het raam en sterft. De vrouw raakt in een diepe depressie. Haar man, zelf therapeut, wijst de medische behandeling die ze krijgt af en wil haar genezen met rationele praatsessies. De vrouw heeft een diepe maar onbestemde angst die verband lijkt te houden met het woud waar ze eerder aan een historisch onderzoek naar religieus gefundeerd geweld tegen vrouwen werkte. Om haar met die angst te confronteren reist het paar af naar het woud dat de Bijbelse naam Eden draagt.

    De film steekt heel academisch in elkaar in die zin dat de ideeën vaak de bovenhand nemen op het echte drama, en dat is mijn voornaamste kritiek op de film. Dat de ideeën in de film een wel heel vrouw-onvriendelijk portret schetsen moet je er maar bij nemen. Lars maakt geen anti-vrouwenfilm, hij zet wel de vrouw op een troon gedurende de ganse film, maar het is wel een wankele troon die naar het einde toe helemaal door elkaar zakt. De vraag die je op het einde kan stellen is wie de 'antichrist' incarneert. De heidense vrouw die liever van een orgasme geniet dan haar kind te redden, de therapeut die de angsten weet bloot te leggen en vaak genadeloos in de ziel van de mens snijdt of de natuur die zijn protagonisten meesleurt in Satan’s Church (de kerk van Satan). Uiteindelijk is de vrouw het slachtoffer die met schuldgevoelens leeft in een wereld die heel vrouwonvriendelijk is, maar in plaats van er zich van af te zetten, herdefinieert ze haar positie. En dit gaat vaak gepaard met gevoelens van woede en schuld.

    Muzikale begeleiding ontbreekt vrijwel geheel, maar is op de weinige momenten waar dit wel aanwezig is sterk ondersteunend. Alles is geconcentreerd op de beeldtaal, realistisch en soms zeer surrealistisch op zijn Hieronymus Bosch. Op een gegeven moment zien we tussen de struiken een vos die zijn eigen vlees aan het benutten is. Hij kijkt op en zegt: "chaos reigns". Later zien we een kraai die reïncarneert uit de dodenwereld en vecht voor zijn leven. In bepaalde shots krijgen we ook extreem vertraagde beelden te zien met waterdruppels of vallende eikels, die ons meeslepen in de waanzin van het moment. De dialogen zijn vlijmscherp en vaak heel hard. Op cinematografisch vlak is het technisch uitstekend verzorgd, sublieme veelal monochrome kleuren en fraai camerawerk van de Brit Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire) versterken de beklemmende sfeer in hoge mate.

    Antichrist 0001 Antichrist 0002

    De film is onderverdeeld in verschillende hoofdstukken: Rouw, Pijn, Wanhoop en De Drie Bedelaars (de vos, de kraai en het hert) die waarschijnlijk verwijst naar het gedicht van William Butler Yeats en die misschien wel een mooie handleiding is voor deze Antichrist. Op het einde van de rit zal je ofwel afkerig of enthousiast zijn over de prent, maar geheel onberoerd zal het je toch niet laten. Lard Von Trier is geen doorsnee filmregisseur, maar wel iemand met een geniale en tezelfdertijd knotsgekke geest die met deze film zijn mentale breakdown van zich af wist te schudden. We zijn tevens ook ver weg van de Dogma vormexperimentjes à la Dogville en The Boss of it All. De film, opgedragen aan Andrei Tarkovsky, draait al sinds 16 september 2009 bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 1 oktober 2009

    ***Related Posts***
    25/05/2009: Charlotte Gainsbourg krijgt prijs voor Beste Actrice in Cannes
    28/09/2006: Lars Von Trier maakt Antichrist

     

    *** Antichrist trailer ***

  • 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (2007) **** recensie

    Pin it!

    Nog maar zelden kom je dergelijke films tegen die een heikel thema zoals abortus op zo’n volwassen manier weet te benaderen en toch nog een adembenemende film kan afleveren. Meestal heb je te maken met moraliserende films zoals The Cider House Rules (1999) of Knocked Up die meestal nooit tot de essentie komen, maar abortus snel afdoen als iets mensonterends. Maar deze 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (2007) probeert geen pro of contra abortus verhaal op te hangen, maar start al van in het begin met een jonge vrouw die kost wat kost een abortus wil. Je weet dus niet welke pijnlijke discussies hieraan vooraf gegaan zijn, maar de film focust op de dramatische gevolgen van deze beslissing. De vrouw leeft namelijk in een land waar abortus illegaal is en er straffen op staan van 5 tot 10 jaar.

    poster

    Korte inhoud: We bevinden on in het Roemenië van 1987, ten tijde van de laatste dagen van het communisme. Otilia (Anamaria Marinca) en Gabriela 'Gabita' Dragut (Laura Vasiliu) zijn studentes; ze delen een kamer in Boekarest. Găbiţa is zwanger. De meisjes maken een afspraak om een zekere heer Domnu' Bebe (Vlad Ivanov) te ontmoeten in een goedkoop hotel. Hij zal Găbiţa's illegale abortus uitvoeren. Maar Bebe weigert het geld van de studentes en wil betaald worden door een wederdienst.

    De Roemeense regisseur en scenarist Cristian Mungiu is heel kritisch tegenover de recente geschiedenis van zijn land, en dat is ook iets wat je niet alle dagen aantreft. En het is geen simpele zaak om de analyse te maken van iets wat men eigenlijk liever wil vergeten. Twee jaar geleden was er een gelijkaardige film, Das Leben Der Anderen (2006), die de praktijken van de geheime dienst uit de doeken deed. Het zijn in ieder geval twee films die de noodzaak aankaarten van de regels te breken, en in een autoritaire omgeving als deze zijn er heel wat regels te breken.

    De visuele stijl zorgt voor een constant beklemmend en claustrofobisch gevoel. Als kijker bevinden we ons in de schoenen van het hoofdpersonage met een schoudercamera die alles schijnt te aanschouwen van op redelijk dichte afstand. Het realisme is de film wordt nog versterkt doordat er bijna niet wordt geknipt. We zien bijvoorbeeld een tien minuten lange eetscène waar alles wordt gefilmd vanuit één statisch standpunt, en in een andere scène zien we personages die in een kamer rondlopen met een camera die zonder te knippen de acteurs probeert te volgen. Ik beschouw het niet als een Dogma-film, hoewel ook deze prent zoveel mogelijk met natuurlijk licht werkt, bijna geen cuts en muziek vermijdt. Maar alles werd toch gefilmd op dure Kodak 35mm met Zeiss Ultra Prime objectieven. En wees gerust, voor een productiebudget van slechts 600'000 euro is dat een pak geld. Maar de film heeft reeds zijn productiebudget in veelvoud terug gewonnen.

    Hoewel de regisseur met zijn visuele stijl, zijn oog voor detail en zijn grondige studie van de karakters zijn er toch een aantal sequenties die met een iets meer ervaren regisseur beter tot hun recht hadden gekomen. Soms verlies je een beetje de aandacht en blijf je op je honger zitten. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die fameuze eetscène die ik hierboven heb beschreven, waar 5 minuten net dezelfde informatie had meegegeven en de spanningsboog niet had aangetast. Het is een beslissing van de regisseur die misschien op papier een interessante manier was om de scène aan te pakken, maar het werkt niet. Met dergelijke scènes verliest hij namelijk voor een deel die band met het publiek die hij op een efficiënte manier wist op te bouwen. En zo zijn er nog een paar momenten waar een betere kadrage en montage de filmervaring had kunnen bevorderen.

    4 Months, 3 Weeks & 2 Days 0014 Months, 3 Weeks & 2 Days 002
    © Mobra Films

    Zoals ik in mijn inleiding heb verteld wil de film geen morele les verkondigen, maar de gevolgen van een systeem in beeld wil brengen, en in die zin vertoont deze film meer verwantschap met een film als Lilja 4-Ever (2002) van Lukas Moodysson of Maria Full of Grace (2004) van Joshua Marston. Het zijn beide exploraties in de grauwe werkelijkheid van de exploitatie van vrouwen. En voor de vertolking van die vrouwen koos de regisseur nieuwe gezichten, en met succes, want het verhaal wint aan geloofwaardigheid. Je gaat volledig mee met de actrices en de film biedt nog maar eens een antwoord aan al die mensen die dachten dat de cinema dood was.

    4 Months, 3 Weeks and 2 Days heeft in Cannes terecht de Gouden Palm gewonnen, alsook de award voor Beste Buitenlandse film in Toronto. Vreemd genoeg had het establishment van The Academy geen oog voor de film en werd deze zelfs niet genomineerd. Maar de categorie Buitenlandse Film is al een aantal jaren een dubieuze categorie bij de Oscars. Het is in ieder geval een schitterende prent over abortus die de discussie van ‘kiezen voor het leven’ op de achtergrond schuift, om zo meer ruimte te geven aan een meer menselijk verhaal in plaats van een filosofisch debat. Los van die paar momenten waar de spanningsboog wordt onderbroken is het een buitengewoon confronterende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 8 december 2008

     

    *** 4 Months, 3 Weeks and 2 Days trailer ***

  • Zack and Miri Make a Porno van Kevin Smith

    Pin it!

    Zack and Miri Make a Porno

    Als er één komedie is waar ik naar uitkijk, dan is het toch wel Zack and Miri Make a Porno (2008) van de enige en onvervalste Kevin Smith. De trailer ziet er in ieder geval hilarisch uit.

    Ik vind Elizabeth Banks te gek en Seth Rogen is best wel een grappige pee. Hij is misschien niet echt de "leading actor" die een film kan dragen, maar toch wel leuk als side-kick.

    Korte inhoud: Zack (Seth Rogen) en Miri (Elizabeth Banks) zijn twee vrienden met flinke geldproblemen. Op een dag komen ze echter tot een plan om deze geldproblemen tot het verleden te laten behoren; ze gaan een pornofilm maken. Maar zodra het duo begint met filmen, komen ze tot de ontdekking dat ze toch meer voor elkaar voelen dan ze in eerste instantie dachten.

    Je bent ofwel vóór de films van Kevin Smith of je kunt ze niet uitstaan. Soms zijn er films die je compleet fout vindt, zoals die van Clerks II (2006), en soms zijn er films waar je compleet weg van bent, zoals Dogma (1999). Maar ik heb zo een voorgevoel dat Porno serieus op onze lachspieren zal werken.

    Smith had voor de film eerst Rosario Dawson op het oog, maar gezien zij een probleem had met de planning werd Elizabeth ingeschakeld. Zij had wel enige bezorgdheid of ze al dan niet haar tieten zou moeten openbaren, maar wij zullen moeten afwachten op de film of ze effectief verleid is geweest full frontal te gaan.

    Het volgende Smith project zou zich moeten afspelen 'in space', maar meer details wou de filmmaker niet kwijt. Zack and Miri Make a Porno heeft nog geen releasedatum bij ons gekregen, maar er wordt verwacht dat de film in de winter van 2009 bij ons in de zalen moet komen.

    *** Zack and Miri Make a Porno trailer ***

  • Welke filmposter hangt in jouw kamer?

    Pin it!

    Ik heb nogal wat vrienden die het behangpapier in hun kamer vervangen hebben met filmposters, en vaak kan je via de filmposters ook een idee krijgen van 'wie' de persoon is. Vergeet dus, 'kleren maken de man' of 'de theorie van het schudden van handjes', kijk gewoon naar wat de persoon aan zijn (of haar) muur heeft hangen. Jongeren in een identiteitscrisis en zij die gewoon op zoek zijn naar een identiteit met posters van Tokio Hotel en Britney Spears komen hier niet in aanmerking. Dit postje legt ook de nadruk op mannen in plaats van vrouwen, gezien vrouwen minder geneigd zijn hun behangpapier of muurverf op te offeren.

    Als er een persoon gigantisch veel posters aan zijn muur heeft hangen, moet je op zoek gaan naar de exemplaren die een belangrijke positie bekleden in de kamer (boven de haard, dicht bij het bed,…). Er zijn uiteraard uitzonderingen aan de theorie, maar over het algemeen kan je de volgende conclusies trekken wanneer je de volgende affiches zou aantreffen. Voel jullie vrij om de theorie aan te vullen in de reacties.

    RockyRocky, Million Dollar Baby

    Een poster die je regelmatig aantreft is deze van Rocky (1976). Bij meisjes zal dit dan Million Dollar Baby (2004) zijn. Meestal heb je dan ook te maken met ambitieuze én sportieve mensen. De film is voor hen een bron van inspiratie en in vele gevallen hebben ze ook wel ergens de CD liggen met "The Eye of the Tiger".

    Het zijn vaak heel joviale mensen die regelmatig eens een blockbuster op dvd zien, maar niet echt wakker liggen van de nieuwe David Cronenberg. Ze lopen ook niet te koop met hun filmkennis en zijn zich goed bewust dat het om entertainment gaat.

    Een paar jaar gelden trof ik nog Bloodsport (1988) posters aan, maar deze zijn ondertussen helemaal verdwenen nadat JC iets teveel met een scheef oog wordt bekeken.

    Star WarsStar Wars, Star Trek

    Welkom in het huis van een gepassioneerde filmgeek! In dit geval is hij ook meestal mannelijk én vrijgezel. Je weet maar best "iets" af van Star Wars (1977) of Star Trek als je met zo iemand een relatie wil beginnen.

    Bij mijn weten zijn de Star Trek fans iets ouder en iets meer geeky, dan de Star Wars posterboys. Maar wees gerust, er zitten ook geeks bij de SW-fans. Ze bekijken ook hopen films en hebben een enorme filmbagage, waaronder ook film noir films of Amerikaanse exploitation films. Een discussie over Star Trek en Star Wars schepen, en welke beter zijn, is stof voor een uitdeinende discussie waar zelfs Einstein en andere geleerden bijgesleurd kan worden. Maar ook op filosofisch of psycho-analitisch vlak weten de SW-fans heel wat. The Lord of the Rings begint stilaan een gelijkaardige fanbase.

    the matrixThe Matrix

    Wees op je hoede van mensen die The Matrix (1999) poster aan hun muur hebben hangen. In veel gevallen zijn ze ook verzot op wapens en steekt er ene in het nachtkastje of in een kartonnen doos in de kleerkast.

    Ze zijn iets intelligenter dan het doosnee NRA-lid, maar diepgaande filmdiscussies ga je niet met hen hebben. Buiten de Matrix-filosofie hebben ze een vrij beperkte filmkennis.

    Ze zijn ook verzot op computer-spelletjes, grunge en hardrock muziek. Ze zijn vaak opvliegend wanneer je hun favoriete films durft te bekritiseren. Hun levensstijl kan vaak ook heel excentrieke vormen aannemen. Maar bon, het zijn niet allemaal 'problem childs' ... sommigen zijn gewoon verzot op latex, trenchcoats en Keanu Reeves.

    SpidyX-Men, Spiderman, Batman

    In tegenstelling tot Matrix fans, bezitten de superhero-posterboys geen wapens, wel poppetjes van hun helden (tot 500 euro per figuurtje) en heel wat comic t-shirts in hun kast. Ze lezen nu en dan eens een comic en zijn verzot op vintage issues die geïmporteerd zijn uit de States of uit Azië. Ze bezitten quasi allemaal een universitair-diploma (filosofie/geschiedenis) of hebben een Master-Degree uit een kunst-academie (film of animatie), en denken daarmee de top bereikt te hebben. Ze staan echter even ver in hun leven als de dag wanneer ze hun studies hebben aangevat. Ze zijn niet getrouwd en hebben moeite om 'de ware' te vinden. Ze zijn ook verzot op het Fantastische genre en beluisteren heel wat filmmuziek. Het zijn ook meestal vegetariërs en onverbeterlijke betweters.

    Zij hebben net zoals de Star Wars posterboys een enorme filmbagage. They love Bryan Singer, they hate Brett Ratner. Van mensen als Lindsay Lohan of Sarah Michelle Gellar krijgen ze spontaan braakneigingen, maar je kunt met hen op café urenlang discussiëren over het Batman-pak in de Schumacher-films of de Spiderman-villains. Ze weten niets van musicals of romantische komedies, of beter, ze willen er niets van weten.

    SmokeClerks, Dogma, Smoke

    Zij bezitten geen poppetjes of vuurwapens, maar misschien wel een plastiekzakje met marihuana. In tegenstelling tot de Rocky posterboys hebben zij geen grotere ambitie dan genieten van het moment. Ik weet niet hoe het komt, maar ze hebben bijna allemaal CD’s van Prins, The Police of Public Enemy in hun kast liggen, en situeert zich hun muziekvoorkeur tussen de late jaren ’80 en beginjaren ’90. Ze liggen niet wakker van hedendaagse muziek, en zijn niet echt verzot op videogames, maar wel op een spelletje poker.

    Clerks-posterboys zijn plezierige mensen met een groot gevoel voor humor en een zachtaardig karakter. Zij hebben meestal geen diploma’s, maar zijn veruit de meest intelligente mensen die je zal tegenkomen, met niet alleen een enorme filmbagage maar tevens ook heel wat levenswijsheid – al lopen er ze niet mee te koop.

    Zij hebben geen problemen om de ideale vrouw te vinden, ze vinden quasi elke vrouw geschikt. Het probleem is dat vrouwen niet zo verzot zijn op mensen wiens enige ambitie is om 'status quo' te blijven.

    03Planet Terror, Dukes of Hazzard, Barbarella, Death Proof

    Als je verzeilt in een kamer vol met sexy posters van Barbarella (1968), Planet Terror (2007) of zelfs The Dukes of Hazzard (2005), let dan vooral goed op waarop je gaat zitten.
    Tip: breng een fluorescerend licht mee, rubber handschoenen en wat anti-bacteriën crème. Handen schudden doe je beter niet. Groet de persoon in kwestie van op een veilige afstand en vergeet uw handen niet te wassen na vertrek.

    requiemTop Gun, Brokeback Mountain, Requiem for a Dream

    De jongen in deze kamer is homoseksueel, en is er zich (nog niet) van bewust. Indien hij er voor uit komt zal je er ook wel een poster aantreffen van Brokeback Mountain (2005), maar zij die het weten dat ze gay zijn, maar nog geen "coming-out" ondernomen, hebben meestal ook nog een filmposter hangen van Y Tu Mama También (2001) en/of Requiem for a Dream (2000).

    Het zijn geen grote filmkenners en gaan ook niet bijster veel naar de bioscoop … om naar een film te kijken (if you know what I mean), maar ze weten wel welke films in de prijzen is gevallen op filmfestivals en lopen maar lopen er niet mee te koop.

    4American Gigolo, Risky Business, Swingers

    Op zoek naar een playboy, in deze kamer heb je hem gevonden – of toch iemand die denk van zichzelf een playboy te zijn. Maar in realiteit zijn ze niet bijster knap of intelligent, en hebben ze ook niet veel geluk met vrouwen. Het is te zeggen, ze zijn voor vrouwen véél te doorzichtig.

    Hij weet niet dat de regisseur van American Gigolo (1980) het scenario schreef van Taxi Driver (1976), maar heeft wel overwogen een cursus Zweeds te volgen of een paar lessen gitaar of drum, om zo indruk te maken.

    Ze zijn niet vies om hun haar vol met gel in te wrijven, ook al worden ze hierdoor vrijwel kaal op hun 35e. Ladies, you have been warned!

    4Rebel Without A Cause, Taxi Driver, Reservoir Dogs

    Dit zijn rustige zielen die klassiekers kunnen waarderen en ze zelfs verkiezen boven blockbusters. Voor hen zijn er een duidelijke verschillen tussen een gewone film en een artfilm en ja, met hen kan er grondig gediscussieerd worden over smaak.

    Maar hij is geen conformist, zoals de superhero’s posterboys wel kunnen zijn. Hij maakt geen regeltjes en laat zich graag verrassen. Toch zal hij liever naar het filmmuseum trekken dan naar een groot filmcomplex.

    Ze zijn meestal ook gek op regisseurs als Spike Jonze en Wes Anderson.

    4Scarface, Goodfellas, Lost Highway

    Er zijn 3 soorten mensen die deze posters hebben hangen. Enerzijds heb je de echte fans van Martin Scorsese, Brian De Palma of David Lynch. Ze zijn ook in het bezit van de boeken en in het geval van de Lynch ook de filmmuziek. Ze hebben ook een duidelijke voorkeur voor bepaalde films en vinden niet noodzakelijk alles goed.

    Het tweede soort mensen, die posters van Scarface (1983) en Goodfellas (1990) ophangen, zijn de materialisten. Alles wat ruikt naar geld, vrouwen en macht is hun ding.

    De derde soort – en zij behoren tot de overgrote meerderheid – zijn de "posers" of nog, de echte conformisten. Zij hebben regeltjes nodig omdat ze zich heel onzeker voelen. Dus, "blockbusters zijn bij voorbaat verderfelijk en alternatieve films moet je gezien hebben". Ze pakken graag uit met klassieke voorbeelden van regisseurs met ronkende namen, maar weten vaak niet veel meer dan de quotes uit de film. Ze beschouwen zichzelf als filmkenners omdat ze af en toe een alternatieve film zien, maar zouden in geen geval weten wat ze ervan moeten denken als het niet op voorhand door prominente filmcritici is beoordeeld. Zelden heb ik er al ontmoet met een 'eigen mening'. Meestal heb ik hun mening al ergens gelezen in een filmmagazine.

    4Audition, Chungking Express, Sympathy for Mr. Vengeance

    Dat zijn geeks die verzot zijn op goeie entertainment, zoals Odishon (1999), Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Chungking Express (1994). Zij die deze posters hebben hangen kunnen gerust urenlang zitten palaveren over aziatische remakes, of Wong Kar-Wai al dan niet overroepen is of de analyse van Blue Velvet (1986).

    Na deze post zou het kunnen gebeuren, maar in de meeste gevallen zijn dit geen 'posers', maar echte filmliefhebbers die zowel thuis zijn op de markt van blockbusters als independent producties. Ze houden niet van Vlaamse films en zijn niet vies om naar Transformers te gaan zien.