De FilmBlog

Tjah, ik ben eigenlijk wel super ontgoocheld in Cowboys & Aliens (2011) van Jon Favreau, en dat heeft waarschijnlijk ook wel iets te maken met mijn torenhoge verwachtingen na zijn geslaagde Iron Man (2008). Toch was ik op mijn hoede, want zijn sequel Iron Man 2 (2010) sloeg toch wel nergens op. Maar de trailer kon me vreemd genoeg wel boeien en de casting leek op het eerste gezicht wel knap...

Korte inhoud: In 1873 komt Jake Lonergan (Daniel Craig), die zich niks meer kan herinneren over zijn verleden, terecht in het woestijdstadje Absolution. De enige aanwijzing over zijn identiteit is een mysterieuze beugel om zijn hand. Jake komt er al snel achter dat het stadje vreemdelingen wantrouwt en niets doet zonder toestemming van Colonel Dolarhyde (Harrison Ford). Wanneer ze echter aangevallen worden door aliens en de dorpelingen één voor één ontvoerd worden door de buitenaardse wezens lijkt Jake, de vreemdeling die in eerste instantie niet welkom was in het stadje, de enige hoop op redding. Samen met de reizende Ella (Olivia Wilde) en Colonel Dolarhyde stelt hij een posse samen van dorpsbewoners, vogelvrij verklaarden en Apache indianen om te strijden tegen hun gemeenschappelijke vijand.

Universal en DreamWorks hebben nochtans zwaar gegokt op deze prent met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Maar tot grote verwondering haalde de film met veel moeite nog maar net 100 miljoen dollar aan de Amerikaanse box-office. En tot overmaat van ramp hebben ze nu ook nog een miljoenen rechtzaak aan hun broek wegens plagiaat. Volgens diverse bronnen zou de comic-artist Steven John Busti claimen dat de comic van Scott Mitchell Rosenberg waarop de film is gebaseerd, eigenlijk een rip-off is van zijn vroeger uitgebrachte én tevens gelijknamige comic Cowboys and Aliens. Busti klaagt niet alleen Rosenberg aan, de CEO van Platinum Studios, maar ook Universal Studios en Dreamworks.

En het ziet er naar uit dat Busti het bij het rechte eind heeft. Bekijk dit plaatje uit de comic van Busti, en dit plaatje uit die van Rosenberg. Zoiets kan je geen toeval meer noemen. Komt daar nog eens bij dat Rosenberg naar alle waarschijnlijkheid de comic van Busti kende, gezien deze werd gepubliceerd in Comic Shop News #388 waar ook een artikel stond over Rosenberg, op dezelfde pagina dan nog wel. Ik vraag me af of Tom Arvis niet de volgende in de rij zal zijn die Rosenberg zal beschuldigen van plagiaat, want hij was toch ook al een tijdje bezig met aliens en cowboys. Maar nu, het idee hebben volstaat niet, kopiëren van plaatjes en specifieke verhaallijnen daarentegen wel.

Maar wat maakt het allemaal uit. De film is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend (Roberto Orci, Alex Kurtzman, Damon Lindelof, Mark Fergus, Hawk Ostby, Mark Fergus, Hawk Ostby, Steve Oedekerk), hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. De broederschap tussen cowboys en indianen die een gemeenschappelijke vijand hebben valt trouwens in herhaling, gezien dit gegeven bij verschillende bendes in de film aan bod komt, maar nauwelijks wordt uitgewerkt. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

Soms kan je er vreemd genoeg van genieten. Er zitten een paar onbedoeld grappige scènes in de film, zoals die waarin Ford en Craig elkaar een paar kletsen geven (Craig krijgt trouwens om de haverklap een klap in het gezicht, wat op zich wel op te lachen is), of de scènes waar achterlijke dorpelingen met stokken en stenen naar de aliens werpen met hun geavanceerde en hoog-technologische schotels of cowboys die hun vijand te lijf gaan met hun six-shooters. De aliens in kwestie zagen er dan weer niet zo "ontwikkeld" uit, en leken trouwens op gorilla-achtige creaturen die net niet werden weerhouden voor de casting van Men in Black III (2012) (lees: iets te ridicuul). En als je over aliens praat kan je ook niet anders dan over de middelmatige tot ronduit slechte speciale effecten te spreken. Bij momenten leek het wel of ze de effecten hadden gemaakt op basis van prefab plugins van After Effects. District 9 (2009) had betere visuele effecten, en deze science-fiction werd gemaakt met nog geen 1/5 van het productiebudget van Cowboys & Aliens. Ik snap trouwens niet wat uitvoerend producent Steven Spielberg in deze treinramp kwam doen?! Hij had er toch al één met Super 8 (2011) (pun intended).

Jon Favreau bevestigt met deze prent zijn status van one-hit-wonder. Al de foute scènes samen in deze mainstream science-fiction comic adaptatie zijn minstens 6 Razzies waard. Wat me nog meer stoorde aan deze prent was het gebrek aan "intentionele humor", en het gebrek aan vrouwen (buiten Olivia Wilde) met een rol van enig belang. Maar wat me nog het meest irriteerde was de leegte, de saaiheid en "pretentieuze serieus " waar deze prent voor staat. De film had trouwens veel beter geweest ZONDER ALIENS! Je had een interessant conflict tussen Ford en Craig, met een vrouw tussen beiden. Iets meer uitgewerkt had het nog een geslaagde western kunnen worden. De enige verdienste van deze film is dat ze een klaar en duidelijk antwoord verschaft waarom nog niemand eerder het western-genre met de science-fiction wou mengen: het werkt gewoon niet.

Op de blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur, en hier kan je duidelijk horen waar het allemaal fout is gelopen. Vanuit een didactisch oogpunt misschien één reden om deze schijf dan toch aan te schaffen. Andere redenen schieten mij niet zo te binnen. Of toch,… Olivia Wild. Ah, Olivia Wilde...

***Related Post***
18/11/2010: Cowboys and Aliens trailer

Ik moet toegeven, ik was onder de indruk van de teaser trailer van World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Het leek een geslaagde apocaliptische mix te worden van District 9 (2009) en Independence Day (1996), maar werd uiteindelijk maar een teleurstellende en saaie bedoening met een verhaal die noch kant noch wal raakt en personages waar je geen moer om geeft. Visueel is het allemaal wel knap, maar wat heb je aan een mooi ogende maaltijd, als de smaak al zo flets is al een lap kurkdroog hamburger-vlees van de Quick?

En ik had toen één puntje van scepticisme in mijn bemerkingen op de eerste trailer van de film, met name de aanstelling van regisseur Jonathan Liebesman, die verantwoordelijk is voor drollen als The Killing Room (2009) en het infantiele The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), financieel gevoed door vervloekt producent Michael Bay. En ja, de vrees dat hij het zou verklooien is een realiteit geworden. Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan deze film ( - ik heb geen medelijden hoor, die zullen met het productiebudget van 70 miljoen dollar wel genoeg verdiend hebben -), maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar.

Korte inhoud: Al jaren worden er over de hele wereld ufo’s waargenomen en gedocumenteerd: Buenos Aires, Seoul, Frankrijk, Duitsland, China. Maar in 2011 worden die vage waarnemingen keiharde werkelijkheid wanneer de aarde wordt aangevallen door onbekende krachten. Terwijl overal ter wereld grote steden worden verwoest, houdt alleen Los Angeles nog stand in een strijd die nooit voor mogelijk werd gehouden. Een sergeant van de Marine (Aaron Eckhart) en zijn nieuwe peloton moeten een halt zien toe te roepen aan een vijand die alles overtreft waar ze ooit tegen hebben gestreden.

Het probleem van Battle Los Angeles - die nota bene werd opgenomen in Louisiana - ligt deels bij het weinig verrassende script van Christopher Bertolini die de vraag kreeg om een science fiction film te maken, maar eigenlijk meer ervaring heeft met militaire en oorlogsfilms. Bijgevolg is het noch vis noch vlees. De personages lopen van de ene locatie naar de andere tussenin de brokstukken en af en toe schieten ze eens op een alien. Dankzij het Jason-Bourne-camera-geschud van Lukas Ettlin zie je overigens nooit wat er gaande is. Anderzijds weet de regisseur niet wat hij met zijn personages moet aanvangen. We zien heel wat karakters opdraven, maar we hebben nauwelijks de tijd om elk van hen beter te leren kennen. Het enige personage die iets beter uit de verf komt is Aaron Eckhart, als een sergeant met ervaring en een verleden die hem op de hielen zit. Maar de rest van de personages (Ramon Rodriguez, Bridget Moynahan, Michelle Rodriguez) overstijgt met moeite de status van edel-figuratie.

De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, die met haken en ogen aan elkaar hangt. En dit zijn voor mij de 'echte helden' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

Het is een alien-invasie voor dummies met een Amerikaans leger bestaande uit ideale schoonzonen en -dochters. In tegenstelling tot een Full Metal Jacket (1987) heb je hier geen ego-trippers of hersenloze oorlogsmachines, maar fotogenieke jonge mensen die er niet voor terugschrikken om zichzelf op te offeren voor de goede zaak. En in Battle Los Angeles moeten deze militairen de wereld redden van de ondergang. En net zoals in Signs (2002) en War of the Worlds (2005) zoeken ze een manier om de aliens te vernietigen. Er is hier geen plaats voor al te complexe benaderingen van het gegeven, maar moet goed verteerbaar blijven voor een tienerpubliek. Op het dak van een gebouw zien we twee snipers die aan de overkant aliens zien die hun gewonden proberen weg te voeren. De mannen merken op dat die aliens misschien niet zo verschillend zijn. CUT TO een alien die aan flarden wordt geschoten en in stukken gesneden. Back to business.

De regisseur en scenarist moeten dringend eens opnieuw naar District 9 kijken, die een perfecte balans wist te vinden tussen het visuele en de inhoud, meer geld in het laatje bracht en de helft minder heeft gekost. Battle Los Angeles stelt zich tevreden met een paar mooie shots van ruimteschepen die langs wolkenkrabbers scheren en overdreven camerageschud als middel om alles authentiek te doen lijken, maar vooral ook de belabberde mise-en-scene moet maskeren en het pijnlijke gebrek aan spanning. Maar toch betwijfel ik dat de makers hun tienerpubliek met deze film zullen bereiken, want de dialogen zijn om van te huilen en er zit ook geen greintje romantiek van belang of humor in deze prent. Het potentiële publiek die zal opgezet zijn met deze dure rekruteringsprent zijn misschien de Amerikaanse militairen. Kortom, een gemiste kans voor een geslaagde science-fiction film, en uiteindelijk een oninteressante oorlogs-actiefilm.

Maar weet je, als ik mijn eerste langspeelfilm maak, dan wil ik kost wat kost de diensten inhuren van die man of vrouw die de trailer van deze film heeft gemaakt. Die monteur is geniaal!

***Related Post***
25/11/2010: Een knappe Battle Los Angeles trailer

Hand in hand met de vooruitgang van de speciale effecten zien we een nieuw ras van filmregisseurs opduiken. Wat ontbrak waren filmmakers die niet enkel grootschalige rampenfilms konden maken, maar hierbij nooit hun karakters en hun verhaal uit het oog verloren tussen al het cgi-geweld. Nog geen jaar geleden was er District 9 (2009) van beginnend cineast Neill Blomkamp en daarvoor was er Cloverfield (2008) van Matt Reeves, binnenkort kunnen we ons vergapen aan Monsters (2010) van de Brit Gareth Edwards, opnieuw iemand die uit de wereld van de visuele effecten komt.

Korte inhoud: Zes Jaar geleden ontdekte de NASA mogelijk buitenaards leven in ons zonnestelsel. Een sonde werd de ruimte ingestuurd om monsters te verzamelen, maar bij terugkomst op aarde stort deze neer in Centraal Amerika. Wanneer er nieuw leven blijkt te ontstaan wordt half Mexico in quarantaine genomen en bestempeld als geïnfecteerde zone. Vandaag de dag zijn de Mexicaanse en Amerikaanse militairen nog steeds bezig om de wezens te beheersen. De Amerikaanse foto-journalist, Andrew Kaulder (Scoot McNairy), stemt er mee in om de dochter van zijn werkgever, Samantha Wynden (Whitney Able), die in Mexico zit, te begeleiden door de geïnfecteerde zone, naar de veilige grens van Amerika.

Wanneer je de trailer bekijkt denk je dat je hier te maken hebt met een Hollywood-budget, maar niets is minder waar. Volgens de makers zouden ze de film gedraaid hebben met een productie budget van 15'000 dollar!!!, hetzelfde budget als Paranormal Activity (2009) trouwens die zo goed als in één kamertje werd gedraaid met zo goed als geen visuele computer geanimeerde effecten. Monsters werd gedraaid met een eenvoudige Sony EX3 videocamera en één Nikon 50mm lens. Gedraaid met een ploeg van 4 man (cameraman, klankman en de 2 acteurs) en gefilmd met bestaand licht met uitzondering van wat nacht-shots waar LED lights werden gebruikt. Gezien de regisseur uit het visuele effecten departement komt kon de grootste kost ook gratis gebeuren en werden alle effecten met After Effects opgevangen en gemonteerd op Premiere. Toch moet je het bedrag met een korrel zout nemen, wat de klank-afwerking en distributie van de film kan je niet gratis verkrijgen, tenzij je een nonkel hebt die in de sector werkzaam is. Het werkelijke budget van de film zullen we nooit te weten komen, maar het is duidelijk dat het voor véél minder was dan de traditionele SF-films. Het blijft knap werk en een klap in het gezicht van regisseurs als Roland Emmerich, die hun been niet verzetten als ze geen buidget krijgen van +100 miljoen dollar.

Mij baserend op de trailer denk ik wel dat District 9 net dat tikkeltje meer hersenen had dan deze Monsters, die op het eerste gezicht meer een soort Jurassic Park met aliens is, waar personages 90 minuten lang opgeschrikt zitten te kijken naar akelige geluidjes rondom hen. Ik blijf hopen dat de film voldoende aandacht zal geven aan de relatie tussen die twee personages, dan aan de creepy-geluidjes. Maar als de regisseur al zoiets kan maken met wat drinkgeld en een goedkope videocamera, is het veelbelovend wat hij kan doen met een redelijk filmbudget van 25 miljoen dollar en meer. Ik hoop dat deze film spoedig in onze zalen vertoond zal worden, maar tot op heden is er nog geen releasedatum bekend.

We worden de laatste jaren overdonderd met apocalyptische en post-apocalyptische verhalen, gaande van Hollywood-destructies zoals 2012, The Day After Tomorrow, I Am Legend tot dramatische films, Children of Men, Blindness, The Road, District 9 tot horrorfilms zoals 28 Days Later, Zombieland, Doomsday, Daybreakers. Binnenkort zal je echt wel kunnen spreken van een echt genre, en niet zomaar een science-fiction sub-genre.

The Book of Eli (2010) van Albert en Allen Hughes (Menace 2 Society, From Hell) is bijvoorbeeld nog zo’n prent, die veel weg heeft van een soort Mad Max spin-off. We volgen een eenzame zwerver die de beschermer is van een mysterieuze boek.

Korte inhoud: In de nabije toekomst is Amerika door een oorlog een kaal en gevaarlijke niemandsland geworden, waarbij steden en snelwegen zijn vergaan tot dodelijke vallen. Gewapend met zijn jachtgeweer, zwaard en instinct heeft Eli (Denzel Washington) deze wereld jarenlang afgezworven, zichzelf verdedigend tegen zeer gewelddadige bendes op zoek naar overlevingsmiddelen. Als Eli aankomt in het vervallen Californië wekt hij met zijn aanwezigheid woede op bij zelfverklaarde dictator Carnegie (Gary Oldman), die zijn mannen opdracht geeft Eli te overmeesteren. Carnegie's stiefdochter Solara (Mila Kunis) vertelt Eli over haar stiefvaders wrede plannen om het gebied te veroveren en wanneer Eli uit de handen van Carnegie's mannen weet te ontsnappen, volgt Solara hem. Samen vervolgen ze Eli's weg naar San Francisco, waar het einddoel ligt van zijn lange reis: het afleveren van een boek dat kan helpen bij het redden van de mensheid. Carnegie heeft echter de achtervolging ingezet, en is tot alles in staat om Eli uit te schakelen voor hij dit doel kan bereiken.

Indrukwekkend cast voor wat op het eerste gezicht lijkt op een doorsnee science-fiction actiefilm die deze keer een religieuze ondertoon wil bespelen, een beetje in dezelfde lijn als Legion (2010). De scenarist Gary Whitta is niet alleen een game-ontwikkelaar maar hij schreef ook een aantal afleveringen voor Star Trek: Voyager en Futurama. Niet meteen een diepzinnig auteur maar eerder iemand die voornamelijk geïnteresseerd is in licht verteerbaar science-fiction materiaal. Verwacht hier dus geen Children of Men-achtige film. Maar visueel is het wel een indrukwekkend, geheel gefilmd op de nieuwe Digitale Red Cam (de plaatsvervangers van de zwaardere digitale HD-camera’s waar Michael Mann zo verzot op is). De film werd in beeld gezet door Director of Photography Don Burgess (Spider-Man, Cast Away, Terminator 3).

De film werd op wisselvallige commentaren onthaald. Op 'Rotten Tomatoes' haalt de film amper 45% en dat is toch wel wat aan de lage kant. De voornaamste kritiek is dat de film heel verwarrend overkomt en voornamelijk berust op actie in plaats van karakter- of storyuitwerking. Criticus Robert Ebert omschrijft het misschien beter, de film is het bekijken waard, vooral naar het einde toe, waar je een hoop WTF-momenten over je heen krijgt. Book of Eli komt op 10 maart bij ons in de bioscoop.

Wie krijgt dit jaar de oscar voor Best Picture? Naar alle waarschijnlijkheid Avatar maar gezien The Academy dit jaar haar lijstje heeft uitgebreid met maar liefst 10 titels, koester ik de hoop dat ze ook afstand zullen nemen van hun principes en misschien voor een keertje de “enige echte beste film van het jaar” zullen uitpikken. Dat zou District 9 (2009) kunnen zijn, maar misschien ook The Hurt Locker (2009). Vorige oscar-edities kon ik zo de winners voorspellen, maar dit jaar zou ik het niet met quasi zekerheid kunnen zeggen.

Een film als District 9 (2009) had vorige edities nooit de nominatie gehaald voor de Beste Films, net zoals The Dark Knight (2008) ook over het hoofd werd gezien, of andere geweldige actieprenten als The Bourne Ultimatum (2007) of thrillers als Zodiac (2007). De stap die ze hebben gezegd om meer films toe te laten tot de categorie van Best Picture zet in ieder geval de deur op een kier voor films die niet meteen een Oscar-ettiquet dragen. Nog niet voor alle soorten films, maar toch voor een pak nieuwe contenders.

Hoewel, wanneer je naar de lijst van de 10 genomineerden kijkt heb je niet meteen de indruk dat ze hebben gekozen voor de 10 beste films, dan wel voor de 10 films uit 10 verschillende genres die elk op hun manier een invloedrijke stempel hebben gezet op het voorbije jaar. Elke film moet hoe dan ook “gewichtig” blijven, ofwel met de onderwerp-keuze ofwel met de dramatische uitwerking. Een komediefilm mag dus niet enkel bestaan uit grappen en grollen, maar moet ook een bittere ondertoon hebben. Het mag ook geen genre-film zijn (vooral geen comic-adaptatie of horrorfilm), tenzij het fel afwijkt van het uiteindelijke genre en het kan ook geen sequel, reboot of prequel zijn, daarom ook de onbegrijpelijke afwezigheid van de uitstekende Star Trek (2009) reboot.

De vraag die je nu kan stellen is of de kiezers, nu er meer films in de categorie zitten, zullen kiezen voor de beste film, dan wel voor de meest populaire. De Academy Awards zijn de MTV-Awards niet, maar nu het aanbod groter is zou er wel eens een andere wind kunnen waaien doorheen de Kodak Theatre. Welke film maakt hier dan het meeste kans, Avatar. Is dat de beste film? Nope, in geen geval. Maar de kans dat er een film wordt gekozen met minder nominaties in de andere categorieën, is wel een stuk groter geworden. Er zijn negen films met 2 nominaties en een stuk of 17 films met slechts één nominatie, en in de categorie van Beste Film zitten maar liefst 5 film met minder dan 6 nominaties. Wat denken jullie, tien beter dan vijf?

***Related Post***
02/02/2010: Oscarnominaties 2010

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

De trailer van District 9 (2009) van Neill Blomkamp is geland. Het is een verhaal over een fictionele wereld waarin onze Aarde door buitenaardse wezens is gevonden. Echter de mensheid heeft dit buitenaardse ras als tweederangsburgers ondergebracht in getto's in Zuid-Afrika. Ze krijgen steun van een overheidsfunctionaris wanneer deze hun biotechnologie ontdekt.

Een verfrissende nieuwe kijk op de groene mannetjes die op aarde landen. Ik ben in ieder geval benieuwd van Blomkamp ervan zal bakken gezien Peter Jackson de man ophemelt als de nieuwe messiah. De man kreeg eerder het Halo-project in de voeten geworpen door PJ, maar Microsoft had zijn bedenkingen om een +200 miljoen dollar project te overhandigen aan een groentje. Blomkamp zal zich toch eens moeten bewijzen op eigen krachten. De enige reden waarom deze special-fx artiest een kans maakt op een big budget film, is omdat hij de toy boy is van Peter Jackson.

Een andere film die ik even in de aandacht wil brengen is The Hangover (2009) van Todd Phillips (Starsky & Hutch, Old School). Twee dagen voor zijn huwelijk, gaat Doug (Justin Bartha) met drie vrienden naar Las Vegas, om daar een knallend vrijgezellenfeest te houden. Doug, Alan (Zach Galifianakis), Stu (Ed Helms) en Phil (Bradley Cooper) feesten er op los, maar als ze de volgende morgen wakker worden weten ze niks meer van de vorige avond. Om één of andere reden vinden ze een tijger in de douche en zitten ze opgescheept met een zes maanden oude baby. Doug is echter nergens te bekennen. Een race tegen de klok volgt om Doug toch nog op tijd voor het altaar te laten verschijnen.

Voor wie verzot is op Knocked Up, Superbad en Stepbrothers zal hier ook wel plezier aan beleven, toch denk ik niet dat dit een hoogvlieger zal worden. De enige reden waarom ik misschien toch deze film niet wil missen is om de bebaarde Zach Galifanaki aan het werk te zien. Ik heb hem bezig gezien in Visioneers (2008) en die heeft echt wel indruk gemaakt als nieuwkomer. Maar er zal ook slecht geacteerd worden in de film gezien ook Mike Tyson en Heather Graham van de partij zijn. Op 17 juni 2009 draait The Hangover in onze zalen.