De FilmBlog

De 59-jarige Liam ‘Qui Gon-Jinn’ Neeson heeft zichzelf de laatste 3 jaar heruitgevonden door zich te laten casten in (doordeweekse) actiefilms allerhande. De vurige veramerikaniseerde Ier die bijna twee decennia geleden wereldfaam vergaarde door onder meer in de huid te kruipen van de Ierse verzetstrijder Rob Roy (1995) en Oscar Schindler in Schindler’s List (1994), heeft net als andere respectabele generatiegenoten (Kurt Russell, Val Kilmer…) enorm veel moeite om degelijke rollen te pakken te krijgen. Hij moet het afleggen tegen talentloze snotapen als Shia LaBeouf, Taylor Lautner en Sam Worthington. Hij wordt bovenal een dagje ouder en ondervindt de verloedering en commercialisatie (lees: moderne bedrijfscultuur) van Hollywood anno 21e eeuw.

Een mens moet dan keuzes maken. Neeson heeft een slimme zet gedaan door zich te profileren als ouder wordende actieheld. Hij wist reeds te overtuigen in Taken (2008). In het uiterst zwakke The A-Team (2010) kon hij toch een geloofwaardige Hannibal neerzetten en binnenkort gaat hij de survivaltour op in The Grey (2012).

Ook in Unknown (2011), niet te verwarren met Unknown (2006), behoudt hij zijn (geloof)waardigheid. Hij is dan ook in elke film een ‘class-act’: hij kan elk genre aan en acteert met volle overgave (met uitzondering van het wansmakelijke Clash of The Titans (2010), wat veel 'Cash for The Titans' in het laatje bracht). Liam heeft als één van de weinige gegadigden de gave om kleine producties toch naar een hoger niveau te tillen dankzij de passie voor het acteren en zijn charisma. Hij maakt er altijd een genietbaar geheel van.

Mede daarom is ook Unknown zeker geen slechte film. Het is echter een spijtige zaak dat de producenten van deze actiethriller overduidelijk een soort kopie van Taken wilden realiseren (lees: Cash-grab). De makers vallen op verschillende vlakken door de mand:

De posters en klederdracht (leren jekker) van Neeson zijn exacte kopieën, alsook het personage dat Neeson neerzet, tot zelfs een deel van het plot in de film. Dezelfde cinematografie, quasi dezelfde opbouw, tot zelfs een gelijkaardig einde: werkelijk alles doet denken aan Taken. Het enige verschil is hier dat de producent van de film niet Luc Besson heet maar wel Joel Silver. Deze parallellen worden bovendien nog eens gesterkt door de gratis kopie van Taken bij de aankoop van de Unknown Blu Ray.

Korte inhoud: Professor Martin Harris (Liam Neeson) is een gerespecteerde biochemicus die opgeroepen wordt voor een topbijeenkomst in Berlijn, waar alle toonaangevende wetenschappers, politici en enkele investeerders voor een baanbrekend project zijn uitgenodigd: de voorstelling van een revolutionaire technologie om maïs te kweken in elk klimaat op aarde. Deze doorbraak kan het einde van globale hongersnood betekenen…

Kort na het landen van hun vlucht nemen Harris en diens vrouw Elisabeth (een verrukkelijke January Jones) een taxi richting hun hotel. Kort na aankomst merkt Harris echter op dat hij zijn tas met identiteitskaart is vergeten op de luchthaven. Hij keert haastig terug om deze op te halen, maar dit blijkt catastrofale gevolgen te hebben: hij wordt onderweg het slachtoffer van een zwaar verkeersongeluk en belandt in een coma.

Harris ontwaakt na 4 dagen en keert onmiddellijk terug naar de bijeenkomst, daar hij het contact met zijn vrouw is verloren. Hij reageert geschokt als hij ontdekt dat ogenschijnlijk een bedrieger Marin Harris’ identiteit heeft overgenomen en arm in arm loopt met zijn vrouw. Bovendien herkent niemand hem. Harris panikeert en gaat als een gek op zoek naar antwoorden. Waarom zou iemand zijn leven overnemen, hoe komt het dat niemand hem nog herkent?

Met de hulp van zijn taxichauffeuse Gina (Diane Kruger) zoekt hij zijn toevlucht tot een ex-Stazi lid, Ernst Jürgen (de altijd uitstekende Bruno Ganz) die zich als hobby bezighoudt met dergelijke materie. Na wat onderzoek komen er intriges en complotten bovendrijven tegen Martin Harris die te onwaarschijnlijk lijken om waar te zijn. Bovendien wordt hij constant opgejaagd door 2 huurmoordenaars. Harris begint kritisch te denken en twijfelt aan zijn eigen identiteit: ben ik wel de man die ik denk te zijn, of ben ik iemand totaal anders…

Buiten enkele plotgaten en absurde wendingen is Unknown zeker een dragelijke film. Jaume Collet-Serra, die eerder de aardige horrorfilm Orphan (2009) regisseerde stelt dus niet teleur, maar blijkt anderzijds niet over het talent te beschikken (noch het originele scenario) om de film boven de middenmoot te laten uitstijgen. De finale plotwending weet te verrassen, de donkere sfeer biedt een meerwaarde en de actiescènes weten te vermaken. Dus vergis u niet: het is geen film die bij je Blu Ray collectie thuishoort: hij is het huren waard maar meer ook niet.

Een week na het bekijken ervan ben je helaas even radeloos als Liam Neeson’s personage: over wat ging de film, wat is er gebeurd? Het is hetzelfde oude verhaaltje, wat opgepimpt, met een slimme twist op het einde en een uitstekende Neeson als meerwaarde. Zoals te verwachten blijft deze film zoals zoveel Hollywoodproducties steken in de grijze zone van de middelmatigheid.

Warner heeft de film uitgebracht op een limited edition 2-disc Blu-ray & dvd met een making-off en een reportage over actieheld Liam Neeson.

***Related Posts***
08/04/2011: Liam Neeson en Maggie Grace in Taken 2
15/02/2011: Unknown heft veel wag van Taken
12/04/2009: Taken filmbespreking
22/03/2008: Holly Valance in Taken

Wanneer je de poster van Unknown (2011) bekijkt zou je denken dat het een vervolg is op Taken (2008), maar de twee films hebben naast hun hoofdacteur en een paar stuntmannen weinig met mekaar gemeen. Maar ook deze harde actie thriller is gefinancierd met Europees geld. Toch valt er op dat zowel voor deze film, net zoals bij Taken, de MPAA heel mild is geweest met hun rating; en de PG-13 al voldoende vonden. We zouden een waslijst van films kunnen opsommen met véél minder geweldscènes, die toch een R-rating hebben gekregen. Je zou denken dat een super-producer als Joel Silver misschien zijn charmes heeft gebruikt bij de keurings-commissie. Onderschat nooit de waarde van een invloedrijke producer!

Toch lijkt het niet op een Europese film wanneer je de trailer bekijkt. Persoonlijk vind ik het een wat inspiratieloze titel. Verwar tevens de film niet met die andere Unknown (2006). Wanneer je 'unknown' zal googelen komt je vast wel terecht op die film uit 2006 (zie poster). Een beetje een manke strategie van de makers om hun film zo te noemen. Nochtans hadden ze tientallen veel betere titels kunnen bedenken voor deze prent.

Korte inhoud: Dr. Martin Harris (Liam Neeson) ontwaakt na een auto ongeluk in Berlijn om te ontdekken dat zijn vrouw hem niet meer herkent en dat een andere man zijn identiteit heeft overgenomen. Genegeerd door ongelovige autoriteiten en opgejaagd door mysterieuze huurmoordenaars is Martin moe en alleen. Met hulp uit onverwachte hoek begint hij een avontuur, waarbij hij gaat twijfelen aan zijn geestelijke gesteldheid en zijn echte identiteit. Hoe ver zal hij gaan om de waarheid te achterhalen?

Het lijkt wel een soort Jason Bourne verhaal, met een vleugje van Taken en een hint van Frantic (1988). Een tijd geleden werd Liam Neeson nog getypecast als een wijze oudere man, maar tegenwoordig maakt hij indruk als de nieuwe Charles-i-kick-your-ass-Bronson. De man zal binnenkort 60 jaar oud zijn, maar hij bezit nog steeds gezonde cojones om te overtuigen als actie-ster. Na Taken en The A-Team gaat hij nu van leer in een film van de Spanjaard Jaume Collet-Serra, die zowel in staat is van het beste, ik denk aan Orphan (2009), als van het zwakste, zoals House of Wax (2005).

Je zou denken, wanneer gaat de man nog eens een deftige rol vertolken. Maar eigenlijk komen de actiefilms als geroepen. Neeson ziet er heel imposant uit en hij lijkt ook wel in staat zijn tegenstander met een paar meppen tot appelmoes te kunnen slaan. Hij heeft ook een zekere leeftijd wat meteen wijst om een man die alle truuken van de foor kent en genoeg ervaring heeft om specialist te zijn in allerhande disciplines. Misschien geen fijnzinnige James Bond figuur, maar wel een personage van vlees en bloed die we vol overgave willen volgen.

In de film treffen we ook nog de meertalige Diane Kruger aan, naast de blondine January Jones (die effectief in januari is geboren), alsook de Amerikaanse acteur Aiden Quinn en Frank Languella. De film komt bij ons uit op 2 maart 2011.

Het wordt uitkijken naar de nieuwe film van regisseur Paul Haggis (Crash, In the Valley of Elah), de thriller The Next Three Days (2010) met Russell Crowe in de hoofdrol. Het is een remake van de Franse film Pour Elle (2008) met Vincent Lindon en de aantrekkelijke Diane Kruger, die in deze film vervangen wordt door de al even aantrekkelijke Elizabeth Banks.

Korte inhoud: Het leven lijkt perfect voor John Brennan (Russell Crowe). Totdat zijn vrouw Lara (Elizabeth Banks) opgepakt wordt voor een gruwelijke moord die ze niet heeft gepleegd. Drie jaar later doet John er alles aan om zijn gezin bij elkaar te houden. Hij voedt hun zoon op, geeft les op school en doet er alles aan om haar onschuld te bewijzen. Als ook het laatste beroep wordt afgewezen en Lara suïcidaal wordt besluit John dat er maar één oplossing mogelijk is; hij moet zijn vrouw uit de gevangenis bevrijden. Hij bedenkt een gedetailleerd vluchtplan en stort zich in een gevaarlijke en onbekende wereld. Uiteindelijk alles op het spel zettend voor de liefde van zijn leven.

Haggis hoopt het in ieder geval beter te doen dan het origineel die nauwelijks volk over de vloer kreeg. Zo wil hij zijn success van Crash (2005) herhalen, zeker nadat geen kat kwam opdagen tijdens de release van zijn vorige film In the Valley of Elah (2007). Het is één zaak om een Oscar te winnen, een andere zaak is om ook talentvol genoeg te zijn om bezoekers naar uw film te lokken en vertrouwen te wekken bij de studiobonzen.

Maar één ding staat als een paal boven water: het scenario van Fred Cavayé, die uiteindelijk de film zelf heeft geregisseerd, is de moeite waard om verfilmd te worden door een "echte regisseur". Ik weet, het is een regel dat je maar pas aan een remake mag denken als de film ouder is dan pakwek 20 jaar, maar in dit geval denk ik dat we een onderscheid kunnen maken. Het origineel is geen slechte film, maar het kon allemaal véél beter in beeld gebracht worden. Door de verkeerde regie-keuzes voelt het zooitje ook veel te melodramatisch aan en bij momenten voorspelbaar. Bepaalde zaken zijn ook nauwelijks uitgewerkt en het voelt allemaal iets te gratuit en ongeloofwaardig aan. Maar anderzijds houdt het verhaal en de vertolkingen de film recht, en is het zelfs één van de betere Franse thrillers van de laatste 10 jaar.

Laat jullie niet misleiden door de standaard actie-trailer die ze hebben gemaakt, deze prent heeft heel wat meer te bieden dan wat op het eerste zicht lijkt. Alle ingrediënten zitten in het script voor een bloedstollende thriller, met kletterende actie, hartstochtelijke romantiek en adembenemende vluchtsequenties. Voor een keertje zou ik zeggen, en het gebeurt niet vaak, ga naar de remake kijken in plaats van het origineel. Daar, ik heb het gezegd! Ik geef nog even mee dat de remake meer dan 2 uur duurt en dat er ook een rol is weggelegd voor de knappe House M.D. actrice Olivia Wilde. Ook de muziek van Danny Elfman en Alberto Iglesias - reeds te verkrijgen in de betere muziekwinkels - is al vast een enorm pluspunt. Nu nog maar wachten op de film die op 17 november 2010 in onze bioscoop zal draaien.

Death Proof (2007)

Als Quentin Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds (2009), alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt en een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, neemt een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) wraak op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als 'The Basterds', zaait angst door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Met de hulp van de Duitse actrice Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ondernemen ze een missie om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen bij een Duitse filmpremière in het filmtheater van Shosanna Dreyfus, waar ook Shosanna zelf haar kans schoon ziet om wraak te nemen...

Een bekende uitspraak van Tarantino is: "Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat". En daar heb je het. De titel The Inglorious Bastards (1978) van Enzo G. Castellari werd dan ook een klein beetje gewijzigd maar er is een duidelijke verwijzing, alsook naar de beruchte klassieker The Dirty Dozen (1967), een mijlpaal in het actie-oorlogsgenre. Maar Tarantino maakt hier toch wel een hoogst persoonlijke prent van en verliest geen seconde vertelstijl.

Niet alleen het acteerwerk van de acteurs maar ook het camerawerk van Robert Richardson is uitmuntend. Tarantino heeft zijn reputatie als regisseur van eigenzinnige cinema hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor en veel vette knipogen, het is allemaal heerlijk om te volgen. Voor een film over de 2de WO blijven de explosies en de adrenaline-sequenties tot een minimum beperkt. Hoewel de scalpen met de regelmaat van de klok worden gesneden en de baseball-knuppel soms als terreurwapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack wordt aangeleverd door niemand minder dan western-componist Ennio Morricone en levert een opmerkelijke bijdrage, ook hier ee paar verwijzingen naar de muziek van diens spaghettiwesterns.

Kortom, Inglourious Basterds is een uitstekende film, en had nog stukken beter geweest mocht hier en daar de scenes wat korter geknipt zijn. Maar uiteindelijk verveelt de film nauwelijks en dat voor een prent van 153 minuten, wat op zich ook al een prestatie is. De dialogen komen op de voorgrond en de krankzinnige plot werd geregisseerd door een volwassen iemand die verzot is op cinema. Daar waar het zwakke Death Proof (2007) eerder een ontdekking was naar de ‘exploitation film’ is Inglourious Basterds eerder een traditionele film, met een eigen wereld waarin mensen een specifiek taalgebruik hebben en waar de taal een essentieel element vormt in de film. Een taal kennen kan deuren opnemen, en wie de taal niet meester is kan tijdens de oorlog in gevaar komen. Er zit ook heel wat name-dropping in de film met Duitste cineast maar dat zit geheel binnen de sfeer van de film en komt in geen geval opschepperig over. De film bevestigt voor mij de terugkeer van een meester die hier bewijst dat hij ook meer is dan een regisseur van gestileerde en gewelddadige actie thrillers.

Op de Blu-ray vinden jullie heel wat making-off filmpjes, de volledige en hilarische propagandafilm met soldaat Zoller (Daniel Brühl); alsook alternatieve en geknipte scènes. Jawel, u hoort het goed, de film kon nog langer zijn…véél langer.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies 2009
07/10/2009: Quentin Tarantino interesse in Kill Bill 3
17/07/2009: Inglourious Basterds poster
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer

Er zijn opnieuw drie nieuwe posters uit voor het opkomende exploitation vehikel van Quentin Tarantino, Inglourious Basterds (2009), die op 14 augustus bij ons in de zalen moet draaien. Met deze eigenzinnige character-sheet wil hij nog maar eens deze oorlogsfilms/spaghetti western aan het grote publiek voorstellen. Het litteken op de hals van het personage van Brad Pitt zou niet verder verklaard worden in de film, maar via goede bron weet ik dat in de background history stond dat hij een lynch-partij heeft overleefd. Dit kan dus niet meer stuk.

***Related Posts***
25/02/2009: Inglourious Basterds posters
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer
12/08/2008: Brad Pitt in Tarantino's Inglourious Basterds
10/02/2005: Quentin Tarantino's Inglourious Basterds

Inglourious Basterds (2009) heeft ondertussen al een spellingcorrectie ondergaan om misschien nog meer afstand te nemen van de originele prent, The Inglorious Bastards (1978). Verwacht dus geen remake maar eerder een rasechte Quentin Tarantino film die zijn inspiratie heeft gezocht in deze Italiaanse actieprent en ook wel een beetje in de klassieker The Dirty Dozen (1967) van Robert Aldrich. Toch wel een risico op zo maar je titel te veranderen, want dat zorgt ervoor dat niemand nu nog echt weet hoe je de titel van de film moet schijven. En zoiets kan niet bevorderlijk zijn voor de on-line promotie van de film.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, is een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) bezig met het organiseren van wraakaanvallen op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als ´The Basterds´, moet angst zaaien door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Ze stuiten op Shosanna Dreyfus en geheim agent Bridget Von Hammersmark (Diane Kruger), waarmee ze samen een missie zullen ondernemen om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen.

En in de trailer maakt Brad Pitt meteen duidelijk wat je kan verwachten van deze exploitation film. "We gonna do one thing and ONE thing only. Killing Nazi’s." De scène met Hostel-regisseur Eli Roth die met baseball knuppel zich klaar maakt om het hoofd van een Nazi te bewerken is gewoon te gek. Ja, ik kijk uit naar deze prent, dat mag duidelijk zijn.

De film komt op 29 september 2009 uit in de zalen.

***Related Posts***
07/05/2009: Nieuwe Inglourious Basterds posters
25/02/2009: Inglourious Basterds posters
12/08/2008: Brad Pitt in Tarantino's Inglourious Basterds
10/02/2005: Quentin Tarantino's Inglourious Basterds

De meningen lopen uiteen over Richard Gere, maar het valt niet te ontkennen dat de man toch een paar knappe rollen op zijn naam staan. Onlangs nog met The Hoax (2006), wat één van de betere Richard Gere-films is wat mij betreft, naast de populaire American Gigolo (1980), An Officer and a Gentleman (1982), Pretty Woman (1990) en Primal Fear (1996). Maar de man heeft ook een aantal miserabele miskleunen op zijn naam, zoals die Dr T and the Women (2000) van de regisseur-over-datum Robert Altman. Gelukkig heeft de acteur de laatste tijd meer geluk met regisseurs en scenaristen.

Korte inhoud: In The Hunting Party (2007) speelt Richard Gere de rol van TV News-reporter Simon Hunt, die samen met zijn vaste cameraman Duck (Terrence Howard) in de gevaarlijkste oorlogsgebieden van de wereld werkt; van Bosnië tot Irak en van Somalië tot El Salvador. Samen hebben ze veldslagen overleeft, onthullende verslagen gemaakt en prijzen gewonnen. Maar op een vreselijke dag in Bosnië verandert dat allemaal. Tijdens een live-verslag op de landelijke televisie krijgt Simon een inzinking. Na die dag wordt Duck gepromoveerd en verdwijnt Simon - letterlijk en figuurlijk - van het toneel. Vijf jaar later keert Duck terug naar Sarajevo met de jonge en ambitieuze reporter Benjamin (Jesse Eisenberg), om verslag te doen van hoe de oorlog door de plaatselijke bevolking in de afgelopen vijf jaar is verwerkt. Simon duikt plotseling op, als een geest uit het verleden, en hij belooft Duck een wereldprimeur. Hij beweert namelijk te weten waar de grootste oorlogsmisdadiger van Bosnië, bijgenaamd 'The Fox', zich ophoudt. Met louter onbetrouwbare informatie op zak besluiten Simon, Duck en Benjamin op zoek te gaan naar deze crimineel, waarbij ze zich in levensgevaarlijke situaties begeven.

The Hunting Party werd geschreven en geregisseerd door Richard Shepard, eerder verantwoordelijk voor onder meer The Matador (2005) met Pierce Brosnan. Het script werd gebaseerd op een artikel in Esquire, getiteld What I Did on My Summer Vacation van Scott Anderson die samen met vier andere oorlogsverslaggevers, een even bizar als boeiend avontuur meemaakte in Bosnië. Vijf jaar nadat ze de oorlog in het voormalige Joegoslavië hadden verslagen, besloten ze terug te gaan. Toen ze op een avond onder het genot van een biertje herinneringen ophaalden, kregen ze een lumineus idee: "Waarom sporen we oorlogsmisdadiger Radovan Karadicz niet op?" Met de hulp van een van de Servische politie vervreemde agent, die dacht dat de journalisten een stormtroep van de CIA waren, gingen ze op pad. Maar toen dook ineens de échte CIA op. Co-producent Scott Kroopf zag wel brood in het verhaal en trok Shepherd aan als regisseur. Shepard liep al langer rond met het plan om een film te maken die zich in een door oorlog verwoeste stad afspeelde - vanwege zijn fascinatie voor Carol Reed's The Third Man (1949) uit 1949 met Orson Welles, die zich afspeelt in het Wenen van net na de Tweede Wereldoorlog - dus dat kwam mooi uit.

Richard Gere was was zelf laaiend enthousiast over het verhaal. De oorlog in het voormalige Joegoslavië heeft al langer zijn interesse. In de late jaren 90 is hij zelfs naar Kosovo afgereisd. Vooral het feit dat Shepard het verhaal van een zwartkomisch randje heeft voorzien sprak hem aan. Als tegenspelers kreeg Gere twee bijzonder getalenteerde acteurs, Terrence Howard en Jesse Eisenberg. Howard kan sinds zijn succesjaar 2005, waarin hij de show stal in Crash en voor een Oscar werd genomineerd voor zijn hoofdrol in Hustle & Flow, niet meer stuk in Hollywood. De jonge Eisenberg schitterde naast veteranen Laura Linney en Jeff Daniels in het sterke acteursdrama The Squid and the Whale. Vooral de onderlinge chemie tussen de drie hoofdrolspelers werkt bijzonder goed, zelfs met een scenario die niet bepaald een meesterwerkje is. Bijrollen zijn er voor actrices Diane Kruger en Joy Bryant, naast een overwegend Bosnische en Kroatische cast.

Met de mededeling "Only the most ridiculous parts of this story are true" zet de film meteen de toon. Het eerste deel heeft veel weg van een zwarte komedie, met absurde situaties in het oorlogsgebied en karikaturale personages, waarbij je je gaat afvragen of het allemaal echt gebeurd is. Maar het werkt wel binnen zijn kader. Maar dan wordt alles iets dramatischer wanneer bekend wordt dat het personage van Gere achter de oorlogsmisdadiger Boghanovic (Ljubomir Kerekes) aan zit. De naam van Boghanovic verwijst uiteraard naar de echte Karadicz, maar juist omwille van creatieve vrijheden is gekozen voor een fictieve naam. Geen humoristisch kritisch verhaal, maar een sterk geromantiseerd staaltje Hollywood-film maken.

Spijtig genoeg ontspoort de film halfweg en probeert de regisseur nog wat bij te sturen met wat half-grappige scènes. Maar het kwaad is op dat moment al geschied en is de kijker al niet meer zo geïntrigeerd door de gebeurtenissen en de personages. De film begint met een kritische blik op de VN, de Europese Unie en alle andere organisaties die achter oorlogsmisdadigers aangaan, maar nadien valt alles in elkaar als een kaartenhuisje. Nochtans had het verhaal van Scott Anderson veel potentie, maar was klaarblijkelijk te hoog gegrepen voor Richard Sheppard om het te vertalen in een goed script. De film laat nu het midden tussen een politieke film en een doorsnee Hollywoodfilm, met als gevolg dat hij op beide vlakken niet echt weet te overtuigen.

Bij Nicolas Cage is het vaak erop (Leaving Las Vegas, Adaptation) of eronder (Ghost Rider, The Wicker Man) en ook bij deze sequel is het afwachten op zijn release. Cage was de laatste jaren enkel maar te zien in weinig interessante prenten. Zijn nieuwste film is het vervolg op de bioscoophit National Treasure (2004).

De sequel kreeg de naam National Treasure: Book of Secrets (2007). En zoals dat wel met meer sequels voorkomt zal je meer van hetzelfde mogen verwachten.

Korte inhoud: Schatzoeker Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) gaat op onderzoek naar de moord op voormalig president Abraham Lincoln door John Wilkes Booth. Hij heeft namelijk diens dagboek gevonden waarin 18 pagina's ontbreken. De moord blijkt samen te hangen met een complot dat ver over de grenzen van Amerika reikt. Samen met geschiedkundige Abigail Chase (Diane Kruger) en grapjas Riley Poole (Justin Bartha) stort hij zich in het avontuur. De zoektocht leidt hen naar Buckingham Palace, waar ze inbreken om aanwijzingen te achterhalen. Ook in de Oval Office, de werkplaats van de Amerikaanse president, vinden ze informatie die van belang kan zijn in hun onderzoek. Uiteindelijk stuiten ze op een van de grootste verborgen schatten aller tijden...

Net zoals de eerste National Treasure is de sequel geregisseerd door Jon Turtletaub (While You Were Sleeping, Phenomenon, The Kid). Aangezien hij en Nicolas Cage vroeger klasgenoten waren, was het voor hem niet lastig om de acteur over te halen om opnieuw in de huid van Ben Gates te kruipen. Turtletaub heeft met deze sequel de kans om de dingen die bij de eerste film niet helemaal vlekkeloos verliepen, recht te trekken. Een heikel punt uit de eerste National Treasure was dat het nogal cliché aanvoelde en naadloos het oude bekende patroon volgde van de avonturenfilms.

Het script van de eerste film had bovendien veel te veel plotgaten en onregelmatigheden, die voor het publiek werden verhuld met behulp van vele overdadige actiescènes, geïnspireerd door de blockbuster-producent Jerry Bruckheimer. Aangezien het script van dit tweede deel uit de koker van exact hetzelfde schrijversteam afkomstig is, is te hopen dat ze van hun eigen fouten zullen leren. Als we de eerste reacties uit de test-screenings in de Staten mogen geloven zou deze sequel beter zijn dan het origineel.

We zien tevens ook heel wat bekende gezichten terugkeren. Het enige personage dat verdwenen is, is Ian Howe, die in de eerste film gespeeld werd door Sean Bean en aan het einde van het verhaal in de gevangenis belandde. Het wegvallen van Bean is jammer, aangezien hij op uitstekende wijze het dubbelzinnige karakter van Howe wist neer te zetten. Ed Harris zou de rol van antagonist op zich nemen. Niet alleen Harris is nieuw, ook de oscarwinnende Helen Mirren zal in Book of Secrets opdraven. Jon Voight duikt net als in de eerste film weer op als Patrick Gates, Bens vader en ook Harvey Keitel is weer van de partij. Aan deze indrukwekkende cast zal het zeer waarschijnlijk niet liggen, mocht dit tweede deel niet het succes van het eerste evenaren, zover is duidelijk.

Ook al werd er aanvankelijk beweerd dat er geen sequel zou komen op National Treasure, om de wereldwijde opbrengst van $ 347,5 miljoen konden de studiobazen uiteraard niet heen. En het ziet ernaar uit dat ook deze tweede film weer een hoop geld in het laatje zal brengen. Dit is geen film om je druk te maken om karakterontwikkeling, een tot in de puntjes uitgewerkt verhaal of briljante acteerprestaties. Bij National Treasure: Book of Secrets staat, net als in zijn voorganger, de actie en het avontuur op de voorgrond. En hoewel de lat met het oog op de release van de nieuwe Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) dit keer erg hoog ligt, zal het publiek de bioscopen ongetwijfeld weer massaal weten te vinden. De film komt bij ons uit op 2 januari 2008. Hier is de HQ trailer.

***Related Post***
18/01/2005: National Treasure (2004)