De FilmBlog

Shutter Island (2009) van regisseur Martin Scorsese is gebaseerd op de roman van bejubeld auteur Dennis Lehane (Mystic River). Het verhaal speelt zich af in 1954 en gaat over US Federal Marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn partner Chuck (een sterk gecaste Mark Ruffalo) die naar de psychiatrische instelling Ashcliffe Hospital varen op het geïsoleerde Shutter Island. Reden: de mysterieuze verdwijning onderzoeken van kindermoordenares Rachel Solando.

Mysterie en verdachtmakingen troef al blijkt dat directeur dr. Crowley (een uitstekende Ben Kingsley) geheimzinnig doet over deze verdwijning alsook wat er gaande is in 'The Lighthouse' of 'Ward C', waar alle zware psychopaten opgesloten zitten. Bovendien stijgt de spanning als Teddy een dreigende omgeving gewaar wordt, waarbij iedereen wel iets te verbergen lijkt te hebben & waar iedereen zich tegen hem lijkt te keren.

De film heeft van het begin af een hoog Things-are-not-what-they-seem –gehalte. Hier wordt echter mooi omheen gewerkt door een orgie van duistere sfeer, spanning, actie en een solide plot. Deze film is een soort ode aan thrillers uit de jaren '50, overgoten met een sausje van stilistische grandeur die weinig gezien kan worden in de hedendaagse popcorn-cinema. Het fifties B-film gevoel blijft tevens overeind in dit emotioneel drama. Alfred Hitchcock comes to mind bij vele scènes, en Le Procès (1962) van Orson Welles diende duidelijk als inspiratie voor deze prent.

Buiten het wat voorspelbare, uitgerokken einde is dit een sterke film en een lust voor het oog. Je wordt geprikkeld door emoties, angst en medeleven. De rauwe flashbacks van Teddy zijn overleden vrouw en zijn belevenissen in WOII maken van deze film een emotioneel geladen schouwspel dat je na een tijdje meer en meer bij de keel grijpt, eens je dieper in de verwikkeling van intriges, leugens, complottheorieën en psychoses op het eiland terecht komt. De setting en sfeer zuigt je mee in het verhaal. Je krijgt het gevoel alsof je zelf een patiënt was in de instelling.

Martin Scorsese speelt al zijn troeven uit in Shutter Island. Karaktervolle, angstaanjagende locaties, een pakkende claustrofobische sfeer en een stevige dosis gruwel en geweld. Dit alles stijlvol, strak en met oog voor detail in beeld getoverd: de cinematografie is de drijvende kracht van de film. De dialogen zijn spits, doordacht. De casting is nagenoeg perfect en de personages krijgen allemaal mooi de tijd om zich te ontplooien. De hedendaagse klassieke muziek past perfect in deze mix en geeft een stevige boost aan de al beangstigende sfeer. De meester onderscheidt zich wederom van de mediocriteit van Hollywood-Blockbuster-regisseurs. Shutter Island is een film die hij al jaren wilde maken, zonder al te veel druk van buitenaf, puur om zijn klasse als visionair regisseur opnieuw aan de wereld te kunnen tonen. Geen film die gemaakt werd met het oog op de Oscars, maar een duistere thriller pur-sang, die puur dient om te entertainen en schokken.

Het is Di Caprio’s beste acteerprestatie tot nu toe. Dit is de ultieme bevestiging voor Leonardo "babyface" Di Caprio die de criticasters het nakijken geeft. De karaktervolle, met vuur en passie gespeelde vertolking van Leo als Teddy Daniels was buitengewoon sterk. Zijn personage is zo diepzinnig en emotioneel geladen in beeld gezet dat dit bij momenten angstaanjagend wordt. Zoveel emotie en diepgang... Met elke film die hij met beschermengel Scorsese draait groeit zijn talent en kunnen. Mensen moeten gaan begrijpen waarom Marty steeds voor deze knaap kiest en niet voor gevestigde/oudere karakteracteurs. Hoe ouder Leo wordt, hoe meer karakter en zelfzekerheid hij begint te vertonen in gelaatsuitdrukkingen en fysieke handelingen. De babyface opmerkingen kunnen niet meer gelden als een excuus om hem af te breken

Kortom, deze prent hoort niet thuis in het rijtje van klassiekers als Goodfellas, Raging Bull of Mean Streets, maar Scorsese vestigt zich toch weer bij de top in de hedendaagse cinema. Deze film kan hoger geplaatst worden dan The Departed (2006) en zou probleemloos bij de Oscars de concurrentie aan kunnen gaan met films als Up in the Air , The Hurt Locker of Crazy Heart. Spijtig dat Paramount er voor koos om de film nà de selectie van de Oscarnominaties uit te brengen. Maar dit is een ijzersterke thriller die de gemiddelde cinemabezoeker absoluut niet over het hoofd mag zien. Deze film blijft je achtervolgen, zo hoort het ook.

***Related Post***
31/07/2009: Leonardo DiCaprio op Shutter Island van Martin Scorsese

Mijn eerste gedacht bij het zien van de trailer van de nieuwe Martin Scorsese prent Shutter Island (2009) was: "Waarom moeten ze zoveel verklappen?!?" Ik heb het boek van Dennis Lehane waarop de film gebaseerd is niet gelezen, maar bij het zien van de eerste beelden weet ik al hoe de film zal eindigen. Dit is een mystery-ghost-thriller en hoe meer je laat zien in een trailer hoe meer je op voorhand het mysterie zal blootleggen en het thriller-effect uiteindelijk zal uitdoven.

Korte inhoud: De film speelt zich af in 1954. De U.S. Marshalls Chuck Aule (Mark Ruffalo) en zijn nieuwe partner Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) gaan op zoek naar een moordenares die ontsnapt is uit T.B.S.-kliniek 'Ashecliffe Hospital' voor langgestraften op Shutter Island, een eiland voor de kust van Massachusetts. Aangenomen wordt dat ze zich daar nog verborgen houdt. Een web van intrige en misleiding zorgt er al snel voor de nodige problemen. Zo krijgt Daniels van de plaatselijke doctoren geen toegang tot de archieven van het hospitaal die hem de broodnodige informatie zouden kunnen verschaffen. Een plotseling opstekende orkaan verbreekt de verbinding met het vasteland waardoor ze nu op zichzelf zijn aangewezen. Diverse langgestraften maken van de verwarring gebruik om uit de kliniek te ontsnappen. Teddy begint zo langzamerhand aan zijn geheugen, zijn partner en zelfs zijn gezondheid te twijfelen.

Dit is in ieder geval de eerste speelfilm van Scorsese sinds The Departed in 2006. In tussentijd heeft de Oscar winnende regisseur zich voornamelijk bezig gehouden met Shine a Light (2008), de documentaire over de Rolling Stones. Blijkbaar had de cineast bereikt wat hij wou bereiken, nadat zijn buddies Spielberg en Coppola hem voor hadden geweest met hun oscars. Scorsese werd 5 keer genomineerd voor Beste Regisseur maar het was pas in 2006 dat hij die erkenning ook kon verzilveren. En nu hij zijn doel heeft bereikt kan hij zichtbaar opnieuw freewheelen met documentaires, kortfilms en genre-thrillers voor het grote publiek.

Maar ook al is dit een populaire genrefilm, toch barst Shutter Island van het acteer-talent, te beginnen met zijn fetish-acteur DiCaprio, maar ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Max Von Sydow. Ik verwacht er toch niet zo heel veel van, maar een beetje in de lijn van Cape Fear (1991) kan dit best nog ontspannend worden. Ik hoop alleen niet dat de trailer de film voor mij heeft verpest. De film komt bij ons uit op 14 oktober 2009.

Met wat acteurs in Hollywood verdienen maak ik mezelf niet druk over de financiële situatie wanneer hun carrière (al dan niet tijdelijk) in het slop zit. Neem nu Ben Affleck. Had een mooie loopbaan met Matt Damon aan zijn kant (Good Will Hunting, Dogma), maar besliste toen om al zijn geld op Jennifer Lopez te zetten, en toen liep alles in het honderd, met Gigli (2003) als het dieptepunt uit zijn loopbaan. Maar die relatie, waar hij volgens hem onder geleden heeft, ligt nu achter de rug en kan hij opnieuw beginnen. In 2005 huwde hij met Jennifer Garner en toen leken de zaak opnieuw de goede kant uit te gaan voor de acteur.

Na rollen in geslaagde films als Smokin' Aces (2007) en het veelgeprezen Hollywoodland (2006) gooit hij het nu eens over een heel andere boeg en staat de acteur nu achter de camera. In zijn nieuwste film Gone Baby Gone (2007) speelt hijzelf niet maar wel zijn jongere broer Casey Affleck de hoofdrol.

Ben regisseert niet alleen de film, maar neemt ook de productie op zich en heeft het script geschreven. Als basis voor Gone Baby Gone nam Ben het gelijknamige boek van Dennis Lehane (Mystic River), een van zijn persoonlijke favoriete romans. Een film waarin 'goed' en 'kwaad' haast onmerkbaar in elkaar over en doen ook mensen met de beste bedoelingen soms heel wat verkeerde dingen.

Korte inhoud: Op een warme zomernacht ziet een apathische moeder zichzelf op de televisie. Haar vierjarige dochter Amanda (Madeline O'Brien) is enkele uren eerder uit haar bedje ontvoerd. De prive-detectives Patrick Kenzie (Casey Affleck) en Angela Gennaro (Michelle Monaghan) kunnen de smeekbeden van de tante van het vermiste meisje niet weerstaan. Maar ondanks hardnekkig politiewerk, de fanatieke media en de enorme publieke belangstelling, stuit het onderzoek herhaaldelijk op een stenen muur. Amanda blijft weg, zo compleet verdwenen dat het lijkt of ze nooit heeft bestaan. Dan verdwijnt er een tweede kind. Patrick en Angie dwingen de hulp af van enkele louche figuren uit de onderwereld van Boston - en zetten zo hun relatie, hun gezonde verstand en zelfs hun leven op het spel. Hun zoektocht leidt hen naar een wereld vol drugs, criminaliteit, pedofilie en corruptie. Hier is de trailer.

Casey is enkel bekend voor de Ocean’s trilogie, maar met deze film zou hij wel eens kunnen doorbreken. En wie weet, maakt hij nog meer indruk dan zijn oudere broer. Michelle Monaghan is dan vooral bekend van Kiss Kiss Bang Bang (2005) en North Country (2005). Net zoals bij vele Hollywood-debuutfilms loopt de cast over van bekende koppen. Ik denk dan aan Morgan Freeman, Ed Harris, John Ashton, Amy Ryan en Mark Margolis.

Ik heb zelf de film nog niet gezien maar blijkbaar zouden er heel wat geruchten de kop op steken dat hij misschien beter zijn acteerwerk maar moet laten voor wat het is en zich volledig op het regisseren van films moet storten. En zoals Steven Spielberg ooit zei: "Een beginnend regisseur moet nooit over de top willen gaan maar beter eerst laten zien wat zijn kunnen is met het vertellen van een goed verhaal." En dat is precies wat Affleck gedaan heeft, in tegenstelling tot cineasten die geen beetje regie-ervaring hebben en projecten zoals de Akira remake krijgen voorgeschoteld. De film zal op 26 december 2007 bij ons in de zalen draaien, en dat is veel vroeger dan in Engeland die met de affaire Madeleine McCann liever de première nog een paar weken/maanden wil uitstellen.