dennis hopper

  • The Talented Mr. Ripley (1999) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een van de betere thrillers eind jaren '90 was zonder enige twijfel The Talented Mr. Ripley (1999) van de overleden regisseur Anthony Minghella, de man die ons nog The English Patient (1996) bracht, een film die werd bekroond met 9 Oscar, waaronder deze van Beste Film.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In de late jaren '50 wordt de getalenteerde, maar evenzoveel getormenteerde en opportunistische wees Tom Ripley (Matt Damon) - na het dragen van een Princeton jasje dat hem niet toebehoort, en waardoor hij een piano op een tuinfeest mag bespelen - door de vader van playboy Dickie Greenleaf (Jude Law) naar Italië gestuurd om Dickie over te halen terug te keren naar Amerika. Eenmaal aangekomen, raakt de 25-jarige Tom echter innig bevriend met Dickie en diens verloofde Marge (Gwyneth Paltrow). Hij valt voor jazzmuziek, Dickie en de luxueuze levensstijl... maar stilaan zien we de onschuldige jongeman veranderen in een koele moordenaar.

    De film is gebaseerd op de roman van Patricia Highsmith, een vrouw die moederziel alleen leefde en sommige van haar boeken opdroeg aan haar kat. In haar boeken worden de protagonisten altijd opgejaagd en achtervolgd (The Cry of the Owl, Strangers On A Train). Ze slaan vaak op de vlucht van de politie en soms ook van zichzelf in een claustrofobische en misantrope wereld. Het leven is één grote valstrik die op elk moment kan toe klappen. Highsmith is een Amerikaanse, maar bracht ondermeer heel veel tijd door in Italië. En het is eraan te zien, want met deze film snuiven we echt wel die typische Mediterraanse sfeer op. Het verhaal is op zijn beurt gebaseerd op de Henry James roman The Ambassadors, waarvan er zelfs een aantal verwijzingen in de film steken.

    De auteur zou nog vier Ripley boeken hebben geschreven en er zijn bij mijn weten in totaal vijf films gemaakt, waaronder één met Alain Delon, Purple Noon (1960) van René Clément, één met Dennis Hopper, The American Friend (1977) van regisseur Wim Wenders, één met John Malkovich, Ripley's Game (2002) en uiteindelijk nog Ripley Under Ground (2005) van Roger Spottiswoode. Maar de film die er met kop en schouders boven steekt is toch wel deze van Anthony Minghella, ook al wijkt zijn filmversie in tegenstelling tot deze van René Clément, ferm af van de roman.

    In tegenstelling tot de Agatha Christie verhalen hebben we hier niet te maken met een moordmysterie. Het is al van in het begin duidelijk wie misdrijven op zijn kerfstok heeft. Het is het verhaal van een 'niemand', die een 'iemand' wil worden. Ripley is geen berekende moordenaar, maar wel iemand die door omstandigheden gedwongen wordt om een moord te plegen. De casting van Matt Damon is een voortreffelijke zet. Damon heeft zowel een onzeker en onschuldig voorkomen, als die verontrustende ondoorgrondelijkheid. Eén van de betere momenten in de film is wanneer Ripley onwennig met zijn spierwitte lichaam en zijn zwarte schoenen tussen de bruingebrande lichamen loopt op een Italiaanse badplaats voor zijn eerste ontmoeting met Dickie. Ripley is een getalenteerde man, en blinkt uit in het imiteren van mensen. En dat heeft hem al uit heel wat netelige posities gehaald.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic02.jpg

    Anderzijds is Jude Law ook perfect gecast als de playboy. Zijn personage is verzot op jazzmuziek en is zowat de tegenpool van Ripley; verfijnd, galant, charismatisch en verzot op geneugten des leven. Minghella heeft de homo-erotische spanning in het verhaal ook uitvergroot. Ripley's aantrekking tot Dickie komt niet alleen voort uit een hunker om tot zijn levensstandaard te behoren, maar er is ook een seksuele aantrekking. Dickie heeft dit nooit echt door tot op het moment het voor hem fataal zal worden. Er gaat ook iets meer aandacht naar het personage van Marge, die in het boek het product lijkt van een lichte vorm van vrouwenhaat. Het enige wat haar personage kan is martini's maken. In de bijrollen zien we nog een sterke rol van Philip Seymour Hoffman die in een geniale scène Ripley begint te ontmaskeren wanneer hij hem aantreft te midden van zijn Dickie-imitatie. En Minghella voegde er nog een vrouwelijke rol aan toe, de textielerfgename Meredith Logue, fantastisch gespeeld door een ingetogen Cate Blanchett. Een minpunt aan de film is dat de regisseur de film eigenlijk 15 minuten vroeger had moeten stoppen, maar er nog een overbodige sequentie aanplakte die nog eens die homo-seksuele drijfveren in de verf moest zetten - alsof dat al niet overduidelijk was.

    Qua sfeer bevinden we ons in een sfeervolle en hartverwarmende Federico Fellini-film, maar onderliggend hebben we te maken met een duister verhaal. Onlangs is nog een andere prent gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith uitgekomen, eveneens een misdaadverhaal onder de Mediterrane zon. The Two Faces of January (2014) was geen slechte film, maar mist die finesse van een The Talented Mr. Ripley. Ook de muziek van Gabriel Yared (The English Patient, Cold Mountain) brengt deze prent naar een superieur niveau. Bij momenten heb je de indruk naar Bernard Herrmann te luisteren in een Alfred Hitchcock film. En ook al heb ik genoten van deze thriller, zijn we toch wel wat verwijderd van het werk van de meester van suspense.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 15 februari 2015

  • True Romance (1993) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat True Romance (1993) werd geschreven door Quentin Tarantino en verfilmd door Tony Scott kwam pas goed tot uiting in die aangrijpende scene over The Origin of the Sicilians, waarin Dennis Hopper even grapjes maakt met de man die hem zal vermoorden, gespeeld door een sublieme Christopher Walken. Ook het kleine gewelddadig onderonsje tussen de Italiaanse capo James Gandolfini en Patricia Arquette blijft aan ons netvlies kleven.

    true romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner bros

    Het was een klein intermezzo die weinig impact had op de hoofdpersonages (het gebeurde zelfs allemaal buiten hun weten), maar het werd meteen één van de meest memorabele scènes uit de filmgeschiedenis. Er doen verschillende geruchten de ronde dat Tarantino zijn scenario zou verkocht hebben voor $10’000, andere bronnen spreken dan weer van $50'000, maar één ding is zeker, het was belachelijk weinig.

    Korte inhoud: Clarence (Christian Slater) werkt in een stripboekenwinkel, en brengt het grootste deel van z'n vrije tijd door in de bioscoop waar hij kungfu-films kijkt. Op een dag ontmoet hij de prostituee Alabama (Patricia Arquette), op wie hij verliefd wordt. Ze kan echter niet zo maar stoppen met het werk, en dus moet Clarence eerst afrekenen met haar pooier Drexl Spivey (Gary Oldman). Tijdens de tumultueuze confrontatie met de pooier komt Clarence per ongeluk in bezit van een koffer cocaïne. Hij beslist deze enorme hoeveelheid op zijn eigen houtje te verkopen en trekt naar LA.

    En de film doet zijn titel alle eer aan door een aanstekelijke relatie uit te werken tussen Clarence en Alabama, en dit terwijl de kogels door het luchtruim suizen en het bloed zo goed als op de cameralens spat. Het is misschien niet het meest orthodoxe koppel, maar het is wel een leuk stel die je met veel belangstelling wil volgen. We volgen een aan lager wal geraakt koppel die wel uit de geest van de gebroeders Dardenne lijkt te zijn ontsproten, maar doorheen de Hollywood-machine is gedraaid. En de vonken vliegen van het scherm tussen die twee. Bijgevolg kan de regisseur het zich permitteren om het fragmentarische boek van Tarantino zonder concessies na te leven. Of toch bijna, want Scott koos voor een lineaire verhaalstructuur en uiteindelijk ook voor een Hollywood einde in plaats van het depri-einde die Tarantino in zijn script had voorzien. (Clarence Sterft en loopt er vandoor met het geld. In haar voice-over horen we dat ze uiteindelijk niet zo heel veel gaf om Clarence en dat ze hem had gebruikt om van Drexl te geraken). Persoonlijk vind ik het einde van Tony Scott véél beter werken en conform is met het verfilmde verhaal. Mocht Tarantino zelf de film hebben gemaakt, dan had zijn einde binnen een andere context misschien wel beter gewerkt.

    Ondanks het feit dat in True Romance heel veel actie zit, mag je de film niet gewoon bestempelen als een gewone actiefilm. Het is tezelfdertijd een thriller, een komedie, een romance en in het hart van dit alles schuilt een pakkend drama. En de pracht van deze prent is dat al die genres perfect gaan samenvloeien in één volwaardige prent die ons van begin tot eind aan onze stoel kluistert, en dit allemaal op de zwoele muzieknoten van Hans Zimmer . De gestroomlijnde en flitsende regie van Tony Scott zorgt ervoor dat de filmervaring nog boeiender wordt. Alles klopt; van de casting tot en met de kleding en belichting. En neen, we hebben hier niet te maken met een diepzinnig Krzysztof Kieslowski verhaal, maar voor wie tussen de regeltjes leest zal wel wat Shakespeare invloeden kunnen aanduiden in het narratieve gedeelte. Maar laten we eerlijk zijn, dit een pulp fiction avant la lettre. Het is bestemd om ons te ontspannen en slaagt daar wonderwel in. En veeleer de wansmaak van de stilist(e), verraad de spuuglelijke kleding van ons koppeltje allicht de zwakte van onze scenarist voor kleurrijke trash.

    true romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner brostrue romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner brostrue romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner bros
    true romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner brostrue romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner brostrue romance,tony scott,quentin tarantino,christopher walken,dennis hopper,patricia arquette,gary oldman,christian slater,hans zimmer,reservoir dogs,natural born killers,pulp fiction,dfw,warner bros

    Dankzij Tarantino krijgen we een lawine aan coole en knettergekke quotes over ons heen, in de stijl van "I would fuck Elvis... I mean when he was alive, not now." En dat is uiteraard de kracht van zijn films. Mensen herinneren zich Reservoir Dogs en Pulp Fiction vooral voor zijn dialogen, en hier wordt je ook wel in de watten gelegd. Quentin zei van True Romance zelfs dat het één van zijn meest auto-biografische films was, en dat kan toch wel tellen. Waarom heeft QT de film dan zelf niet geregisseerd? Blijkbaar had Warner Bros er geen vertrouwen in en stonden liever hun 13 miljoen dollar af aan een vaste waarde die een mooie bioscoop-recette kon verzekeren. Later kwamen ze hierop terug maar Tarantino had er geen zin meer in. Hetzelfde gebeurde met zijn tweede scenario, Natural Born Killers , die op een wel heel desastreuze manier werd verkracht door Oliver Stone. Met Reservoir Dogs (1992) kon hij zijn ding doen, en met Pulp Fiction (1994) kon hij zijn status bevestigen als één van de meest invloedrijke regisseur in Hollywood.

    Ook al werd True Romance niet meteen een kaskraker en is hij minder goed dan Reservoir Dogs, heeft het zijn publiek toch gevonden tijdens zijn video-release, en blijft het tot op heden nog steeds één van de betere misdaad thrillers uit de 90’ties. En het is dan ook mooi meegenomen deze prent te zien in high-def. En bij deze heeft Dutch Film Works de film uitgebracht op blu-ray in hun Prestige Collection. Enkel spijtig dat ze de extraatjes op de schijf zijn vergeten.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 3 oktober 2011

     

    *** True Romance The Sicilian Scene ***

  • Dennis Hopper (1936-2010) overleden

    Pin it!

    Acteur Dennis Hopper is een paar uur geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker. In januari 2010 was reeds bekend dat Hopper niet meer te behandelen was en terminaal ziek zou zijn. Hopper was 74 jaar. Volgens een vriend waren familie en vrienden aanwezig bij zijn dood in Los Angeles. Hopper was al een tijdje ernstig ziek, maar ging niettemin naar de Hollywood Walk of Fame om er zijn ster in te huldigen.

    Dennis Hopper was een veelzijdige acteur en regisseur die vooral bekend stond voor zijn culthit Easy Rider (1969) die hij zowel regisseerde als in acteerde aan de zij van Peter Fonda. Fonda had net zoals Hopper geen idee waar hij aan begon. Ze hadden nog geen half miljoen dollar aan budget beschikbaar en een idee over motoren, een drugsdeal en een LSD-trip. De film bracht wereldwijd niettemin veertig miljoen dollar op en de bravoure van de twee outsiders brak het Hollywoodbastion open, iets waar een nieuwe generatie filmmakers van Martin Scorsese tot Steven Spielberg de vruchten van plukte.

    Maar de filmfans zullen hem zeker ook wel kennen van zijn eigenzinnige vertolking in Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola, Speed (1994) van Jan de Bont en Blue Velvet (1986) van David Lynch. Of nog de roadmovie Red Rock West (1993), het sport-drama Hoosiers (1986), alsook zijn klein maar merkwaardig rolletje in True Romance (1993) van Quentin Tarantino.

    In zijn over 5 decennia overspannende loopbaan won Hopper nooit een Oscar maar kreeg wel 2 Oscar-nominaties (Easy Rider, Hoosiers) en twee Golden Globe-nominaties (Blue Velvet, Hoosiers). Dennis Hopper heeft ook een paar misstappen begaan, waaronder deze van Waterworld (1995) van en met Kevin Costner, waarvoor hij meteen een Razzie Award kreeg. Dennis is hoe dan ook te zien in een kleine 200 films, wat toch uitzinnig veel is. Zijn vertolkingen zullen om ons netvlies blijven plakken. RIP.

    *** Scene uit True Romance - Christopher Walken & Dennis Hopper ***

  • Speed 3 met Keanu Reeves en Sandra Bullock

    Pin it!

    De eerste Speed (1994) film was een heerlijk geschreven actie-thriller van scenarist Graham Yost met twee aantrekkelijke hoofdrolspelers en een regisseur, de Nederlander Jan de Bont, die op een efficiënte manier de ene actie-scène na de andere orkestreerde. Dit met de ritmische muziekscore van Mark Mancina en de klus was geklaard.

    Speed

    De chemistry tussen Keanu Reeves en Sandra Bullock was misschien ook wel de geheime formule van deze prent. De film kostte slechts 28 miljoen dollar om te maken en bracht een slordige 350 miljoen dollar op. Alstublieft!

    Met Speed 2: Cruise Control (1997) kwam de ontnuchtering. Alle ingrediënten werden gerecycled, met dat verschil dat het script van Randall McCormick en Jeff Nathanson ronduit beschamend was en Keanu Reeves zijn kat had gestuurd en deze werd vervangen door Jason Patric die er zichtbaar geen zin in had. Jan de Bont kan behangpapier op een spannende manier in beeld brengen, maar wanneer het verhaal op de ballen trekt wordt het een hopeloze zaak. De film kreeg een monsterbudget van 160 miljoen maar flopte aan de box-office met nog geen 50 miljoen in de States.

    Er was al eerder sprake van een Speed 3 en blijkbaar zou er schot in de zaak zitten. Ik hoop wel dat ze van hun oorspronkelijke idee zullen stappen om het personage van Dennis Hopper terug te brengen volgens de Guardian, want dat zou gewoon idioot zijn, tenzij dit karakter een tweelingsbroer had. Zonder te willen spoilen, maar ik denk dat ‘iedereen’ ondertussen wel Speed heeft gezien, werd de man letterlijk een kopje kleiner gemaakt in een scène op een metrostel. No way! Hij kan deze decapitatie onmogelijk overleven. Zelfs de Saw franchise zou deze heropstanding niet uit zijn duim kunnen zuigen. Een prequel zit al zeker niet in de mogelijkheden, want dan zou er geen duo Bullock-Reeves zijn.

    Maar de mensen van AICN heeft een bericht opgevangen van één van hun bronnen die stelt dat Fox een Speed 3 scenario in de pijpleiding heeft én dat Jack Traven, het personage van Keanu Reeves, zou terugkeren. En uiteraard zijn nu al de gespreken bezig met Keanu Reeves. Er is nog geen woord gevallen over Sandra Bullock maar ik zie niet in dat er een scenario zou geschreven worden zonder Bullock. Zij blijft in de States een box-office kanon en zoals ik al zei heeft het duo al meermaals bewezen goed op elkaar ingespeeld te zijn. Ze heeft trouwens niets beters te doen. Wat denken jullie van het mogelijke vervolg?

    ***Related Post***
    06/12/2008: Keanu Reeves geen zin in Speed 3

  • Top 10 Most Overrated Movies

    Pin it!

    We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

    De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

    Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

    Top 10 Most Overrated Movies

    10. Crash (2004) Paul Haggis
    Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

    Crash

    09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
    Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

    easy rider

    08. Satyricon (1969) Federico Fellini
    Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

     Satyricon

    07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
    Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

    Dances with Wolves

    06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
    Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

     Napoleon Dynamite

    05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
    Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

     The 39 Steps

    04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
    Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

     Casablanca

    03. Chicago (2002) Rob Marshall
    Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

    chicago

    02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
    Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

     Lost in Translation

    01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
    Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."

     Eyes Wide Shut

  • Land of the Dead en The Devil's Rejects

    Pin it!

    Voor de horrorfans zijn er de laatste jaren niet meteen hoogtijden geweest. Gelukkig kwam er zo af en toe nog een horror prent uit Azië, maar dan nog kon men niet echt spreken van pure horror. In mijn vorige post had ik het nog over het politieke klimaat in de Verenigde Staten die het genre heeft aangetast. Wat tegenwoordig moet staan voor ‘horror’ film zijn teenager films zoals Final Destination (2000) of The Amityville Horror (2005). Maar waar blijven de horrors zoals The Thing (1982), The Texas Chainsaw Massacre (1974), The Fly (1986), Halloween (1978), Friday the 13th (1980), The Omen (1976), An American Werewolf in London (1981), Poltergeist (1982) of The Exorcist (1973).

    Hier zijn misschien twee horrorfilms die hun genre waardig zijn: George A. Romero's Land of the Dead (2005) en The Devil’s Rejects (2005). Nadat Hollywood zijn grote kannonen heeft geledigd is er opnieuw ruimte voor pure en onversneden cinema en zou de horrorfilm wel eens echt op zijn retour kunnen zijn?

    In Land of the Dead is de hele wereld overgenomen door zombies. Slechts één stad heeft – dankzij het immense wapenarsenaal van hun leider Paul Kaufman (Dennis Hopper) - weerstand kunnen bieden aan de monsters. In het centrum van de stad leven de allerrijksten. Dat is ook de plaats waar Dead Reckoning, een versterkt rijdend fort waarmee de buitenwereld verkend kan worden, zich bevindt. Kaufmans heerschappij lijkt onbedreigd. Maar plots blijken de zombies onvermoede krachten te bezitten en keert de bemanning van Dead Reckoning zich tegen hun leider. (De trailer van de film bevindt zich onderaan de pagina). En bij wijze aan wederzijds respect heeft de regisseur Asia Argento in zijn film gecast, dochter van horror-meester Dario Argento.

    Regisseur Romero is één van de stichters van het genre dus is het altijd wel een soort eerbetoon om naar zijn films te zien. Aan de film zal dus veel bloed en geschreeuw aan te pas komen. Een paar maanden geleden moesten we nog een remake van Romero slikken, namelijk Dawn of the Dead (2004), maar hier is dus opnieuw een film van de grootmeester van de horror. Romero is niet alleen gekend voor zijn horror-scènes maar ook voor zijn gevoel voor zwarte humor. (Als jullie vandaag 31/07 inloggen op deze blog zien jullie trouwens een quote van Dennis Hopper in de film – grappig en zeer verhullend)

    Het tweede exemplaar, The Devil's Rejects, is misschien iets grauwer en gewelddadiger van ondertoon. Geen monstertjes maar wel veel bloedvergieten en terreur van psychopaten en sadistische ordediensten. De film is een vervolg op de horror culthit House of 1000 Corpses (2003), waarin sheriff Wydell wraak neemt op de psychopatisch gestoorde Firefly familie die niet raar opkijkt van moord, kannibalisme en satanistische rituelen. De inmiddels voortvluchtige Captain J.T. Spaulding, Otis B. Driftwood, en Vera-Ellen 'Baby' Firefly krijgen het dus opnieuw aan de stok met de wraakzuchtige sheriff Wydell (William Forsythe). Na de moord op zijn broer, heeft de sheriff het recht in eigen hand genomen. Geholpen door het premiejagersduo The Unholy Two, is hij uit op een bloederige afrekening.

    Zowel het script als de regie ligt opnieuw in handen van rockmuzikant Rob Zombie die met deze film zijn tweede langspeelfilm maakt. Devil’s Rejects is opnieuw een mix van horror, western en thriller. Terugkerend uit de House Of 1000 Corpses cast zien we onder meer Sid Haig als Captain Spaulding, Bill Moseley als Otis en de vrouw van Rob Zombie, Sheri Moon als Baby. En als je echt wil huiveren ga je misschien beter naar de bioscoop (2 november 2005). .

    ***Klik op de afbeeldingen om de trailer te zien.***