denis villeneuve

  • 5 redenen waarom Blade Runner 2049 flopt aan de box-office

    Pin it!

    Alcon Entertainment zit in zak en as nadat Blade Runner (2017) van Denis Villeneuve ook in zijn tweede weekend niet aan de box-office verwachtingen voldoet, en slechts een miserabele recette van 15 miljoen dollar kon vergaren in de States , wat het totaal brengt op 60 miljoen dollar, wat bitter weinig is voor een film die 150 miljoen dollar heeft gekost (enkel en alleen in productiekost).

    De film doet het iets beter in het buitenland met een recette van een kleine 100 miljoen. De film heeft nog een lange weg af te leggen om de break-even grens te halen van +/-300 miljoen dollar. Alle hoop is nu gesteld op China die pas volgende week vrijdag (27/10) in de bioscoop komt, lang genoeg alvorens iedereen de film al heeft gedownload.

    blade_runner_2019_flop.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Nu hadden we op het internet veel onzin gelezen over de reden waarom Blade Runner een flop is geworden, en veel van die redenen zijn al even krankzinnig als ze idioot zijn. Science-fiction is helemaal niet dood en deze Blade Runner 2049 is een geniale film in elk opzicht. Ik ben er tevens zeker van dat deze film zijn geld zal terugwinnen. Net als de originele film zal het tijd nodig hebben om zijn publiek te vinden. Maar wat zijn dan de echte redenen voor deze teleurstellende box-office cijfers?

     

    5 redenen waarom Blade Runner 2046 flopt

     

    1. De film is een sequel op iets wat 35 jaar oud is

    Dit is de hoofdreden waarom het jongeren publiek het liet afweten. De generatie van de 35-45 jarigen - bij wie deze film wel iets zal betekenen - staan niet meteen in de rij bij een bioscoop première, maar zien tegenwoordig films in de beslotenheid van hun huis op een Home Cinema systeem. Anderzijds zal de jongere generatie zijn huiswerk moeten doen, en als je weet dat er zomaar eventjes zeven (!) versies zijn van Blade Runner (1982), dan vraag je wel heel veel van je puibliek. In de documentaire Dangerous Days: The Making of Blade Runner (2007) maakt Ridley zelfs gewag van een 8ste versie.

    2. De marketing zette vooral in op stijl in plaats van verhaal

    Een film als Valerian and the City of a Thousand Planets (2017) leert ons dat toeschouwers niet meer zo snel te paaien zijn met mooie beeldjes. Ze willen vooral een goed verhaal. Dat het er allemaal mooi uitziet is een plus. Hadden de trailer misschien iets meer ingezet op verhaal (ook al ging je spoilen) dan denk ik dat deze prent gemakkelijk zijn publiek kon verdubbelen. De eerste film was 35 jaar geleden, ik heb met tientallen jongeren van 18-22 gepraat vorig weekend en tot mijn verbazing had quasi niemand het origineel gezien.

    3. Een duurtijd van 164 minuten is wel heel lang

    Een film mag meer dan 2 uur duren. Heel wat succesvolle films duren zelfs rond de 2 uur en 15 minuten. Echter 2 uur en 44 minuten is misschien wel iets teveel van het goede voor een toch wel vrij ingewikkelde prent. The Lord of the Rings films duurden allemaal langer met Return of the King die zelfs 3 uur en 21 minuten duurde, en het waren stuk voor stuk box-office hits. Het is dus niet altijd waar dat langere films een meer langzame box-office hebben omdat er simpelweg minder viewings zijn op één dag. Het is wel zo dat een publiek geen 3 uur zal spenderen voor een existentialistische en stilistische prent. Hij wil zich ook wel kunnen ontspannen, en eigenlijk had Blade Runner 2049 gerust 30 minuten korter kunnen zijn.

    4. Een te hoog productiebudget

    Een budget van 150 miljoen dollar is misschien wel wat veel. Visueel kon deze film volgens mijn bescheiden mening wel gemaakt worden voor 100 miljoen. Een dergelijk budget impliceert dat er ook een hoger marketing budget is en dat maakt een hoop geld dat moet opgehaald worden om nog maar break-even te zijn. In een artikel in de Hollywood Reporter zou de film voor Alcon Entertainment een slordige 400 miljoen moeten ophalen of het 45 koppige bedrijf zou wel eens kunnen kapseizen. Alcon houdt wel van een gokje – met geld van shareholders – en hebben een vreselijke track record. Hun vorige verkeerde gok was het Point Break (2015) treinongeluk die zowat 200 miljoen moest ophalen maar wereldwijd slechts 133 miljoen dollar opbracht. Blade Runner 2049 haalt geen 400 miljoen, dat is nu al een feit!

    5. De acteurs zijn geen box-office magneten

    Deze laatste reden zal misschien heel wat wenkbrauwen doen fronsen, maar Harrison Ford mag dan vroeger wel een box-office magneet geweest zijn, deze periode is lang geleden. En Ryan Gosling is los van La La Land (2016) nooit geen acteur geweest die massa’s volk kon trekken naar zijn films. Hetzelfde kan gezegd worden van Jared Leto en zo goed als niemand kent Ana de Armas. Wat mij betreft zijn het stuk voor stuk talentvolle acteurs, ook al moet je als producer weten dat deze 4 acteurs geen publiek zullen trekken en niet van hetzelfde kaliber zijn als een Denzel Washington of een Leonardo DiCaprio. Die laatste twee zorgen er tevens voor dat hun films altijd wel van niveau zijn en zullen zich niet laten vangen door B-films zoals een Robert De Niro dat doet. Een film met deze twee iconen is gegarandeerd een geslaagde prent.

  • Blade Runner 2049 (2017) ****½ recensie

    Pin it!

    Gisteren kon de Belgische pers eindelijk de persvisie bijwonen (in de Imax-zaal van Kinepolis Brussel) van Blade Runner 2049 (2017), de sequel 35 jaar na datum. En deze neo-noir science-fiction vervolgfilm - geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve - moet niet onderdoen voor het origineel, gebaseerd op het boek ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ van Philip K. Dick.

    blade_runner_2049_2017_poster06.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Tijdens de persvisie kregen we een bericht die afkomstig zou zijn van de regisseur, met het verzoek spoilers te vermijden in de reviews. Of dit bericht werkelijk van hem kwam, of van Warner, laat ik in het midden, maar veel spoilers waren er voor mij eigenlijk niet. Er zijn eigenlijk geen immense dramatische twists die je niet op voorhand had zien aankomen. En toch is het grandioze cinema, en misschien wel één van de betere science-fiction films sinds Ex Machina (2015). Je kunt haast niet anders dat de twee films met elkaar vergelijken en er zijn ook heel wat links met mekaar, maar uiteindelijk zijn het ook twee verschillende films.

    Het meest indrukwekkende aan deze prent is zijn visuele stijl. Ridley Scott had een duidelijke richting aangegeven met zijn eerste film, maar Denis heeft dat naar een ander niveau gebracht. Het contrast met de kleine hokjes waar de mensen in leven en de Egyptische tempels van de grote corporaties kon nauwelijks groter. Ook de regen en de rook zijn van de partij in deze post apocalyptische and desolate plek. Een plek waar androids het recht opeisen om hun leven te leiden en de replicant-makers die hun macht niet uit handen willen geven. De fotografie van Roger Deakins is buitengewoon en hij zal hiermee zijn nominatie voor de Oscars wel op zak hebben. Zoals we van de regisseur ook gewend zijn is de indrukwekkende klankband, niet alleen de synthesizer muziek die echo’s oproept van Vangelis, maar tevens de geluids-effecten die op een bijzonder doeltreffende manier inspelen op ons gemoed. Hans Zimmer werkte hiervoor samen met Benjamin Wallfisch (It, Dunkirk). In het begin van de film zien we K afdalen in de stad en we horen op repetitieve wijze het voorbij zoeven van trams gemengd met het geluid van reclameboodschappen van hologram strippers die potentiële klanten aansporen om een hologram meisje in huis te halen. Op geen enkel moment voel je dat we op een filmset staan, maar worden meegezogen in deze kille wereld van androids en mensen, tussen datgene wat bestaat en het imaginaire.

    Wat Villeneuve brengt is 180° verwijderd van een doorsnee Michael Bay film. Deze regisseur is niet uit op effecten of coole camera-bewegingen, het is bij momenten zelfs een artistieke prent die het vuur te laten smeulen in plaats van de boel op te blazen. Er zijn heel wat momenten waar de camera zich traag door een ijzig stille ruimte begeeft, en waar de spanning nauwelijks te houden te houden is. Het is tevens een terugkeer naar het noir genre en het mysterie rond een verdwenen kind en de existentiële rollercoaster die het hoofdpersonage meemaakt.

    blade_runner_2049_pic04.jpgblade_runner_2049_pic05.jpgblade_runner_2049_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Wat ik nog kan zeggen over de film zonder te spoilen is dat de vertolkingen over de gehele lijn fantastisch zijn. Gaande uiteraard van Gosling die hier één van zijn betere vertolkingen neerzet, tot Harrison Ford die een charsmatische aantrekking blijft. Ook de kleinere rollen zijn stuk voor stuk noemenswaardig te noemen, gaande van een Dave Bautista als replicant, tot het hoofd van het politiedepartelment Lieutenant Joshi (Robin Wright), de hoertjes Mariette (Mackenzie Davis), Doxie #2 (Krista Kosonen) en Doxie #3 (Elarica Johnson), of de mysterieuze megalomane industrialist Niander Wallace (Jared Leto) met zijn gevaarlijke replicant rechterhand Luv, briljant vertolkt door de Nederlandse Sylvia Hoeks. Zelfs het hologram meisje gespeeld door Ana de Armas, zorgt er voor dat we werkelijk geloven dat liefde tussen een replicant en een A.I. hologram niet noodzakelijk steriel en emotieloos moet zijn. Meer nog, het laat ons inzien dat datgene wat ons mens maakt misschien niet zo ver verwijderd is van een aantal geprogrammeerde algoritmes.

    Zijn er minpuntjes aan Blade Runner 2049? Het script van Hampton Fancher, die de eerste Blade Runner schreef, en Michael Green steekt verdomd goed in mekaar voor een film waarvan iedereen dacht dat het één van de meest waanzinnige ideeën was. Het brengt niet alleen datgene wat je verwacht van een Blade Runner sequel, maar graaft ook meer in de psyche van androids en laat ons onderduiken in een fascinerende wereld van holograms, desolatie plekken en enorme tempels. Er zijn een aantal verhaallijnen in de film die nauwelijks worden uitgewerkt (zoals de replicants die een rebellie opzetten), ook al had ik het vermoeden dat het zaadjes waren voor een eventuele trilogie, ook al kan je einde ook zien als waardige afsluiter. Hoef ik nog te vermelden dat Blade Runner 2049 een aanrader is? Vanaf morgen 4 oktober 2017 bij ons in de bioscoop, en indien jullie de mogelijkheid hebben de film te zien op een Imax scherm, gewoon doen! Dit is één van de weinige films waar Imax een toegevoegde waarde met zich meebrengt.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 3 oktober 2017

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***

  • Gloednieuwe Blade Runner 2049 posters

    Pin it!

    Het was een indrukwekkende trailer van de sequel op Blade Runner (1982), genaamd Blade Runner 2049 (2017), geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve die onlangs nog Arrival (2016) had gemaakt, een meesterlijke science-fiction film die jullie moeten gezien hebben.

    blade_runner_2049_2017_poster04.jpgblade_runner_2049_2017_poster05.jpgblade_runner_2049_2017_poster03.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Hoe schrijf je een sequel op een meesterwerk als Blade Runner van Ridley Scott. Hampton Fancher (Blade Runner) en Michael Green (Green Lantern) hebben er in ieder geval hun tanden in gezet, een mengeling tussen een oude scenarist die nog heeft geschreven aan de originele film, en een jongere scenarist die vooral bekend is voor zijn series Heroes en Smallville. En na het zien van de beelden denk ik dat ze de vibe van het origineel wel begrepen hebben.

    blade_runner_2049_2017_poster01.jpgblade_runner_2049_2017_poster02.jpg
    blade_runner_2049_pic01.jpgblade_runner_2049_pic02.jpgblade_runner_2049_pic03.jpg
    © Sony Pictures Releasing

    Maar met een dergelijke regisseur als Villeneuve aan het roer, en een Ridley Scott als uitvoerend producer, kan dit haast enkel maar een succesverhaal zijn. Ik ben in ieder geval tevreden dat ze een sequel hebben gemaakt in plaats van een prequel, of God spare ons, een remake. De toon van de film is ook meteen gezet en ik ben nu echt wel benieuwd om meer te zien, hoewel ik vanaf nu geen trailer meer ga bekijken. Naast de twee hoofdacteurs zien we ook nog Jared Leto met creepy ogen, Robin Wright, Dave Bautista die overal blijkt op te duiken, Lennie James, Sylvia Hoeks en Mackenzie Davis. Ook Ana de Armas (01, 02, 03, 04, 05, 06 & 07) is van de partij. Een actrice die er niet alleen goed uitziet, maar ook nog eens goed kan acteren. Ze was onlangs nog te zien in War Dogs (2016).

    Mijn enigste zorg bij de nieuwe Blade runner film is het feit dat het misschien wel de mysteries uit de eerste film noodgedwongen zal moeten ontrafelen, met deze de ware identiteit van Deckard. De discussies rond het einde van de film zou op deze manier wel snel kunnen opdrogen. Toch blijf ik de hoop koesteren dat hij het enigma in stand zal houden en misschien een nieuwe zal creëren: "speelt Ryan Gosling een replica?" . We zullen er wel nog lang moeten op wachten want de film komt pas uit op 18 oktober 2017.

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***

  • Arrival (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van mijn favoriete regisseurs van de laatste 10 jaar is zonder twijfel Denis Villeneuve, en na het schitterende Sicario (2015) kwam hij vorig jaar met een alien science fiction film, genaamd Arrival (2016), een film die wel zijn plaats mocht krijgen op de Oscar-uitreiking, maar van de 8 nominaties won het enkel de Oscar voor Best Achievement in Sound Editing. Spijtig verklapte de trailer alweer iets teveel van de plot, maar het was toch genieten van begin tot eind van deze a-typische alien-film.

    arrival_2016_poster13.jpg

    Korte inhoud: Nadat buitenaardse wezens op de aarde landen, wordt de taalkundige Louise Banks (Amy Adams) gerekruteerd door de Amerikaanse overheid om de bedoelingen van de wezens te ontcijferen. Terwijl ze de taal van de wezens begint te begrijpen, krijgt ze te maken met een aantal flashbacks. Deze blijken de sleutel tot het ontraadselen van een groter mysterie rondom het buitenaards bezoek.

    En deze film waren we van de regisseur bijna vergeten, en de reden hiertoe is omdat deze prent wat overschaduwd werd door zijn opkomende Blade Runner (2016) sequel met Ryan Gosling en Harrison Ford, maar deze sci-fi prent is het intelligente antwoord op de absurditeit van het idiote Independence Day. Het is uiteindelijk een soort kruising geworden van Close Encounters of the Third Kind (1977), met de gravitas van een Christopher Nolan. Maar de muziek en de lugubere sfeer maakt van deze film een zuivere Villeneuve prent. Personages die afdwalen in de duisternis komt hier ook aan bod, en opnieuw is het acteerwerk tussen de karakters van cruciaal belang.

    Het is allesbehalve een gewone sci-fi film. Het is een film die filosofeert over het leven en het nut van taal ontrafelt tussen verschillende entiteiten. De vraag die aan het begin van de film wordt gesteld is of taal of wetenschap de sleutel is van vooruitgang. Een discussie die in het begin niet wordt opgelost maar een samenwerking tussen een wetenschapper en een taalkundige zal zorgen voor een heuse doorbraak. Spijtig genoeg blijft de mens de grootste bedreiging en wanneer andere landen hun onderzoek beginnen af te schermen en zich klaar maken om de aliens aan te vallen, lijkt er meteen een hoogdringendheid.

    Qua visuele effecten hebben we hier geen explosies, maar wel indrukwekkende alien-schepen met een wel heel bijzonder binnenwerk waar de wetten van de zwaartekracht blijkbaar een eigen invulling hebben gekregen. Ja, er zijn ook aliens, maar hierover zal ik niks vertellen. Ik laat jullie er zelf van genieten.

    arrival_2016_poster01.jpgarrival_2016_poster02.jpgarrival_2016_poster03.jpgarrival_2016_poster04.jpgarrival_2016_poster05.jpgarrival_2016_poster06.jpg
    arrival_2016_poster07.jpgarrival_2016_poster08.jpgarrival_2016_poster09.jpgarrival_2016_poster10.jpgarrival_2016_poster11.jpgarrival_2016_poster12.jpg
    © 2016 Xenolinguistics, LLC. All Rights Reserved

    Het acteertalent aan boord van dit duister drama is indrukwekkend; naast de hoofdactrice zien we ook nog Jeremy Renner, Forest Whitaker en Michael Stuhlbarg (de acteur uit Boardwalk Empire). Eigenlijk zou ik aanraden de onderstaande trailer niet te bekijken, of bekijk hem maar voor de helft om de smaak te pakken te krijgen. Maar opnieuw willen ze teveel vertellen en hadden ze mij de film al verkocht na 40 seconden. Waarom zoveel plotwendingen in de trailer te steken? Ik zal het nooit begrijpen.

    arrival_2016_blu-ray_pic01.jpgarrival_2016_blu-ray_pic02.jpgarrival_2016_blu-ray_pic03.jpg
    © 2016 Xenolinguistics, LLC. All Rights Reserved

    Wat nog meer indrukwekkend is, is dat deze film werd gemaakt met een productiebudget van 50 miljoen dollar! Leg dat maar eens naast de 175 miljoen dollar van een Suicide Squad (2016). Maar wat mij nog het meeste boeit is dat we hier te maken hebben met een originele film. Arrival is gebaseerd op op een kort verhaal van Ted Chiang, en in scenario gegoten door Eric Heisserer (Lights Out).

    Deze week op 5 mei 2017 zal de film bij ons moeten uitkomen op DVD, Blu-ray, Ultra HD en er is zelfs een steelbox editie van de film. Er staat spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur op de film, maar anderzijds zijn er wel een aantal making of filmpjes die hun licht werpen op de muziekscore, het geluidsontwerp, de montage en het begrijpen van het verhaal.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 6 december 2016

     

    *** Arrival trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2016

    Pin it!

    Het jaar 2016 mag dan nog wel een rampjaar zijn met al die sterfgevallen in de muziekwereld en aanslagen in de wereld, maar op filmvlak hadden we toch wel een aantal aangename verrassingen. Voor deze Top 10 Beste en Slechtste Films van 2016. Films worden niet overal op hetzelfde tijdstip uitgebracht en soms verschilt het ene lijstje wel met het andere. Wij houden er de simpele regel op na, met name, films die wij gezien hebben in dat jaar, al dan niet in persvisie of in filmfestivals. Uiteraard waren er ook een aantal stinkers, en het zal moeilijk zijn om een keuze te maken welke films de lijstjes zullen halen.

    Een paar films die net uit mijn Top 10 van Beste films zijn gevallen en die ik hier toch nog even wil vermelden zijn 10 Cloverfield Lane (2016), een fascinerende thriller die de kijker constant op het verkeerde been zet, alsook het verontrustende en lugubere The Witch (2016). Ook de aangrijpende Room (2015) en Elle (2016) van Paul Verhoeven zijn net buiten de Top 10 beland maar zeker films die indruk op ons hebben gemaakt. Bij de Wost Movies heb ik een film als Fifty Shades of Black (2016) eruit gelaten omdat niemand had verwacht dat deze prent ook nog maar de moeite zou zijn om te zien. Ook The Girl on the Train (2016) heeft net de lijst niet gehaald, ook al had ik deze er wel willen tussen steken.

    The Best Movies of 2016

    10. Embrace of the Serpent (2015) Ciro Guerra

    Er zijn niet zo heel veel Vlaamse films die ik echt de moeite vond om in deze lijst te zetten, maar wel heel wat films met Vlaamse acteurs die zeker in aanmerking kwamen. Laat ik meteen uitpakken met Embrace of the Serpent, een film die eigenlijk al in 2015 vertoond is geweest op het filmfestval van Cannes, maar wij hebben deze pas ontdekt op het Offscreen festival in Brussel in maart van 2016. Een fascinerende prent over een wetenschapper die in het Amazone woud op zoek is naar een helende plant en er in contact komt met inboorlingen. In één van de hoofdrollen zien we de geweldige Jan Bijvoet. De film deed me wat denken aan Werner Herzog Fitzcarraldo (1982), maar in tegenstelling tot deze film krijgen we nu alles te zien vanuit het perspectief van de inboorlingen. Zondermeer een geniale film, met geweldige vertolkingen, prachtige 35mm zwart wit fotografie en een verhaal die blijft nazinderen.

    best_2016_10.jpg

    9. The Assassin (2016) Hsiao-Hsien Hou

    The Assassin is een stuk trager zijn dan datgene wat we gewend zijn uit de States. Het resultaat is een soort mix tussen kinetische en meer abstracte scènes. Dit is tevens de eerste Wuxia-film van de cineast in 35 jaar tijd. In tegenstelling tot veel andere films waar geweld op gratuite manier wordt gebruikt op het spektakel niveau artificieel hoog te houden, hebben we hier een film die geweld beschouwd als een kunstvorm. Onze assassin doodt op een manier zoals een schaakspeler zijn aanval inzet; berekend in een precies aantal stappen, rekening houdend met de tegenaanval, om zo lijnrecht en op de meest efficiënte manier de vijand uit te schakelen. Ze gebruikt een kleine dolk zodat ze haar slachtoffers van dichtbij geruisloos kan vermoorden, maar uiteindelijk heeft ze haar wapen zelfs niet echt nodig. The Assassin is deze The Assassin geen publiekstrekker zoals Ang Lee's Crouching Tiger, Hidden Dragon of Zhang Yimou's Hero - maar een streling voor het oog voor al wie net iets meer zoekt.

    best_2016_9.jpg

    8. The Jungle Book (2016) Jon Favreau

    Ik had zelf niet veel verwacht van The Jungle Book maar Jon Favreau is er weer in geslaagd om mij te verrassen met een geweldig visueel spektakel. Ik wist zelfs niet wat de bedoeling was om deze cartoon om te zetten naar een live-action film, maar na het zien van deze prent was ik echt wel onder de indruk van het resultaat. Het slaagt er bijzonder wel in om actie te doseren met humor en momenten van dreiging. De wereld heeft iets dromerig maar heeft ook een zekere fotorealisme. De animatie is bijzonder knap gedaan en de muziek is echt wel pakkend. Zelfs het gezang in de film werkt volledig in de film zonder dat het een musical wordt. De film heeft diepte en duisternis, het is zowel een film voor de allerjongsten als voor een ouder publiek. En alle die verschillende zaken werken perfect in elkaar.

    best_2016_8.jpg

    7. The Handmaiden (2016) Chan-wook Park

    Dit Victoriaanse misdaadverhaal The Handmaiden is een heerlijk geflipte en sexy prent over vrouwen die voortdurend worden onderschat door de mannen om hen heen, en die zullen leren hoe ze hiervan misbruik kunnen maken. Park staat bekend voor zijn stijlvolle mise-en-scène en zijn aandacht voor kostuums, vrouwelijke hoofdpersonages en setdesign. Alles in deze film is erotisch, van de gebeurtenissen tot en met de prachtige kadrages, met zijn fetisch shots van oorringen, inktpotten, vingerhoedjes, het gekletter van schoenen op het parket, of het openen van een korset. Om nog maar te zwijgen over het gebruik van zilveren ballen en zilveren klokjes die luiden op de maat van de orgasmes. Een cinematografisch pareltje waar cinefielen verzot op zijn.

    best_2016_7.jpg

    6. Hell or High Water (2016) David Mackenzie

    Deze Hell or High Water neemt ons terug naar die rurale Sam Peckinpah periode, waar de cinematografie de leegte toont van het bestaan. Het is een verhaal over een bakoverval, maar het is vooral een prent over twee broers en een sheriff en zijn partner. De film heeft wel iets weg qua toon als No Country For Old Men (2007) van de Coen Brothers, maar deze film lijkt iets meer sociaal maatschappelijke klemtonen te leggen. We rijden langs landwegen waar bedrijven verlaten zijn, huizen vervallen en iedereen uitgeput lijkt. Het zijn bijna spook dorpjes. Los van het thriller aspect is het bijna een soort maatschappelijk drama geworden van een familie die is getroffen door de crisis en moet zien af te rekenen met sluwe bankiers en landeigenaars die hen van hun ranch willen verjagen. Een western waar de pistolen zijn ingeruild voor karakters van vlees en bloed.

    best_2016_6.jpg

    5. Don't Breathe (2016) Fede Alvarez

    Hands down de beste thriller van 2016 is deze Don't Breathe. Tot mijn grote opluchting is het niet de zoveelste 'found footage' film maar het is een goed gemaakte horror, met een bijzonder aanstekelijke cast. Maar het is vooral de eenvoudige premisse die deze film zo aantrekkelijk maakt. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht te gaan over drie inbrekers die misschien iets te ver gaan door een blinde te overvallen. Maar dan draaien de rollen plots om en wordt het slachtoffer eigenlijk de "moordmachine". Hier is geen ruimte voor kartonnen screamqueens en pretty teenagers vs een cliché serial killer, maar wel karakters met een achtergrond die elk foute dingen doen in de ogen van de andere.

    best_2016_5.jpg

    4. Deadpool (2016) Tim Miller

    Als er één comic-adaptatie verdiend om in een Top 10 van Beste Films te staan is het toch wel deze vuilgebekte en politiek incorrecte Deadpool. Het script is geweldig, maar wat deze film vooral zo knap maakt en dat hij onder zijn ruwe bolster een zacht kantje heeft met een love story tussen Wilson en Vanessa dat misschien wel het beste romantische koppel uit alle comic adaptaties tot nog toe. De chemie werkt bijzonder wel tussen deze twee karakters en je voelt echt met hen mee van begin tot einde, ook al krijgen we heel wat grappige onzin te verwerken.

    best_2016_4.jpg

    3. 13th (2016) Ava DuVernay

    De beste documentaire van 2016 is zonder twijfel deze 13th, die slaat op het 13de amendement, die slavernij verbiedt tenzij het als straf wordt gebruikt in het correctionele systeem. En dat is nu net een bijzonder aangrijpend en onthutsend relaas. Het is een kracht verhaal over de nieuwe chain gang-generatie. Het is tevens een film die jullie gezien moeten hebben want het open de ogen voor iets wat gezien kan worden als "gedogen slavernij" en misschien ook heel wat vragen oproept over de maatschappij waarin wij leven.

    best_2016_3.jpg

    2. Under the Shadow (2016) Babak Anvari

    Under the Shadow speelt zich af in Iran, en het is een briljante mengeling tussen een drama te midden van de Irak-Iran oorlog en een haunted house horror. Het is een bijzonder originele prent die ons laat smaken van de gruwel van de oorlog alsook van de metaforische en ingebeelde gruwel. En net zoals bij heel wat horrorfilm is de soundtrack van cruciaal belang en ook hier werkt het bijzonder wel. Het is net zoals bij Don't Breathe een film die weet hoe je met stiltes moet omgaan en dat de grootste gruwel niet altijd een schreeuwend monster moet zijn met kettingzaag. Het zijn stiltes waar je die kleine en creepy achtergrondgeluidjes hoort en dat werkt bijzonder goed op ons gemoed. Veel horrorfilms zijn niet meer griezelig, deze is dat wel. Maar het is niet alleen een film die ons de stuipen op het lijf jaagt maar ons tevens laat meeleven met de personages, en het heeft zelfs een politiek/maatschappelijke subtext die niet mis te verstaan is. Een briljante horrorfilm zoals we ze graag zien komen.

    best_2016_2.jpg

    1. Arrival (2016) Denis Villeneuve

    De film die voor mij de grootste impact heeft gehad is toch wel deze Arrival van een regisseur die zo goed als niks verkeerd kan doen en Christopher Nolan binnenkort voorbij zal steken. Het is allesbehalve een gewone sci-fi film. Het is een prent die filosofeert over het leven en het nut van taal ontrafelt tussen verschillende entiteiten, maar vooral ook een drama tussen mensen. De vraag die aan het begin van de film wordt gesteld is of taal of wetenschap de sleutel is van vooruitgang. Visueel ziet de film er bijzonder aangrijpend uit (en dit met beperkte middelen voor een dergelijke film), maar ook de vertolkingen zijn van een superieur niveau.

    best_2016_1.jpg

    The Worst Movies of 2016

    10. Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) Zack Snyder

    Ik vond 2016 geen bijzonder goed jaar voor comic adaptaties, want er waren toch heel wat teleurstellingen, in het bijzonder deze Batman v Superman: Dawn of Justice. Wat zowat dé comic adaptatie van de eeuw had moeten worden, met een clash tussen Superman en Batman, draaide uit op een sisser. De film duurde 151 minuten lang en nog waren er onduidelijkheden en zaken die niet ingevuld werden, dat ze er nog eens 32 minuten aan hebben toegevoegd in de Blu-ray cut. En dit met slechts 8 minuten van effectief gevecht tussen Superman en Batman!

    worst_2016_10.jpg

    9. Suicide Squad (2016) David Ayer

    En laten we meteen ook die ander comic ramp aanhalen, de verschrikkelijk teleurstellende Suicide Squad. Dit was nog zo een film waar ik heel veel van had verwacht, maar de uitwerking was om van te huilen. Het script is een puinhoop van mini-verhaaltjes en background stories. En ik begrijp nog steeds niet waarom ze het PG13 wilden spelen. Om de zoveel minuten horen we een personage letterlijk zeggen dat ze 'bad' zijn, alsof het echt wel met dialogen duidelijk moest gemaakt worden gezien de film dat niet kon overbrengen. Met deze film ga je niet lachen gezien de regisseur absoluut geen gevoel voor humor en timing heeft. Serieus kan je de film ook niet echt noemen want het verhaal is dermate zot dat je niets geloofwaardig kan nemen. Maar ook op vlak van actie moet ik zeggen dat ik zwaar teleurgesteld ben. Er zit op geen enkel moment een knap uitgevoerde actie-scène in waarin alle figuren kunnen uitblinken. Een pijnlijke verspilling van energie en talent.

    worst_2016_9.jpg

    8. Assassin's Creed (2016) Justin Kurzel

    Game-adaptaties blijven de vloek met zich meedragen en de Assassin's Creed mag dan wel de visueel meest indrukwekkende film zijn, het is een drol van de meest verderfelijke soort. De beste game-adaptatie blijft bij deze Warcraft (2016) en deze prent had ondanks een productiebudget van 125 miljoen dollar en een fantastische Michael Fassbender in de hoofdrol, is een miskleun. Ik ben een fan van de games en het deed pijn om te zien hoe ze met alle middelen die ze voorhanden hadden, er gewoon een zooitje van hebben gemaakt. Ik had de indruk dat regisseur Justin Kurzel niet echt goed wist hoe hij deze adaptatie moest aanpakken, en zijn grootste fout was om deze film voor een flink deel te laten afspelen in het heden ipv het verleden. Dit had de film moeten zijn die met gemak de vloeg van de game-adaptaties had moeten breken, maar de filmmakers hebben de bal laten vallen.

    worst_2016_8.jpg

    7. Grimsby (2016) Louis Leterrier

    Ik had eigenlijk nog wel veel verwacht van deze Grimsby na de vele lovende kritieken en de veelbelovende cast...maar dit was schandalig slecht. Ik hou enorm veel van Sacha Baron Cohen, ook al had ik soms wel moeite met het feit dat hij altijd een beetje de draak stak met mensen die eigenlijk gemakkelijke prooien waren (de ietwat dwaze Amerikaanse redneck, de landloper uit Kazachstan, het domme blondje, ...). Ik heb op geen enkel moment moeten lachen. Sacha is een geweldig acteur en kon zich volledig laten verdwijnen in een karakter, maar dit personage was echt de moeite niet om te vertolken. Er is ook niets nieuws of scherp aan deze prent. De film moet het hebben van zijn groteske scènes (de olifant scène) en wanneer je hiermee niet kunt lachen is er niks anders meer over en wordt het zielig. Regisseur Leterrier begrijpt ook de humor niet die Sacha waarschijnlijk wou brengen, en bijgevolg voelt alles verkeerd aan.

    worst_2016_7.jpg

    6. Criminal (2016) Ariel Vromen

    Dat er heel wat acteertalent rondloopt in deze Criminal staat buiten kijf, maar wat een miskleun is het geworden! Gary Oldman staat constant te roepen in deze film, terwijl we Kevin Costner vooral zien weglopen. Het grappige is dat het verhaal draait rond een neurochirurg en een hersen-operatie, en dat dit misschien wel dat het script zo goed als geen hersenactiviteit vertoont. Hoe deze acteurs er toe gekomen zijn om deel te nemen aan dit treinongeluk is een mysterie.

    worst_2016_6.jpg

    5. Zoolander 2 (2016) Ben Stiller

    Het grootste probleem met Zoolander 2, wat eigenlijk Twolander had moeten heten, is dat de sequel gewoon niet grappig is. Ik wou echt wel houden van deze prent, maar na 20 minuten heb ik alle hoop laten vallen. Er zijn heel wat personages, uitzinnig grote sets en veel gepraat, maar wat ontbrak was humor. Geslaagde grappen. De sequel lijkt gemaakt door een bende nitwits die denken dat je geen origineel script van doen hebt, wanneer je alles gewoon 'bigger' maakt. Meer actie, meer sterren, grotere sets, ... en deze camp-explosie zal wel zijn publiek vinden...wel het pakte anders uit.

    worst_2016_5.jpg

    4. Independence Day: Resurgence (2016) Roland Emmerich

    Het is misschien niet de meest mislukte film van 2016 maar deze Independence Day: Resurgence is er niet ver van weg. Een aap zonder regie-ervaring had met de middelen die voorhanden waren en het talent voor de camera een véél betere film kunnen maken dan dit. Het vreemde is dat het doelpubliek voor deze prent waarschijnlijk nog niet geboren waren ten tijde van Independence Day (1996), maar ik heb het vermoeden dat zowel de fans van de originele film als de nieuwkomers geen boodschap hebben aan deze rotzooi. Het was een pijnlijke ervaring om dit te zien. Was Jeff Goldblum niet in deze film had deze lijst veel hoger gestaan in deze lijst.

    worst_2016_4.jpg

    3. Ben-Hur (2016) Timur Bekmambetov

    Iedereen zei bij de eerste geruchten over een remake van Ben-Hur dat het een belachelijk idee was. Zelf vond ik dat niet. Ik denk dat deze prent wel een update kon gebruiken. Maar deze Ben-Hur is niet meteen de film die ik in mijn gedachten had. Dit is de meest saaie film van 2016 en dat is toch wel opmerkelijk gezien het onderwerp en het feit dat de filmmakers hiervan een echte actiefilm wilden maken. De grootste reden waarom deze film niet werk is omdat we als publiek geen moer zijn geïnteresseerd in deze karakters. Het maakt ons niet uit wat er met hen gebeurt. Actie-scènes hebben maar impact wanneer je meeleeft met de personages, en dat was hier allesbehalve het geval. Alles ziet er zo fake uit dat je niets echt serieus kan nemen.

    worst_2016_3.jpg

    2. Inferno (2016) Ron Howard

    Een top 10 lijst van de Slechtste Films kan niet zonder een Ron Howard film, en hier hebben we dan Inferno, het derde deel uit een mislukte trilogie die bakken geld opbrengt. Dus blijven ze deze troep maken. Het verhaal is te dom om na te vertellen, maar in essentie moeten Tom Hanks en Felicity Jones rondhollen van land tot land, in kerken en musea, om er te wijzen naar verschillende objecten en ondertussen alles proberen uit te leggen. Overal zitten er aanwijzingen naar andere aanwijzingen die op zich dan weer wijzen naar nog meer verborgen geheimen. Voor gek van te worden. Het is intergalactisch dom met een getelefoneerd script die constant de plot aan ons wil verduidelijken zonder zich af te vragen op welke manier deze nonsens dramatisch interessant kan zijn voor een publiek.

    worst_2016_2.jpg

    1. Gods of Egypt (2016) Alex Proyas

    Maar dé film die de hoofdprijs afschiet in de lijst van de Slechtste Films van 2016 is toch wel deze Gods of Egypt, waarvoor ik zelfs geen zin had er een review over te schrijven. Alex Proyas was lang geleden één van mijn favoriete regisseurs, en ik ben deze prent gaan zien met hoge verwachtingen. Maar na 5 minuten was mijn conclusie kristalhelder: dit is luidruchtige nonsens van de meest verderfelijke soort. Gods of Egypt heeft 140 miljoen dollar gekost waarvan het gros naar de speciale effecten zijn gegaan en ik begrijp er niks van, want ik ken oude computer-spelletjes die er veel beter uitzien. Ook het script is bespottelijk slecht. De scenaristen hebben alles een ironiserende toon willen geven maar geen enkele grap komt over en het resultaat is om schaamrode wangen van te krijgen. Maar het ergste van deze prent zijn toch wel de vertolkingen, met misschien wel de meest vreselijke Engelse tongval uit de filmgeschiedenis. Je zou denken dat er geen enkel Engels sprekend individu op de set rondliep en de bemerking had gemaakt dat NIEMAND in Engeland zo spreekt. Als bewijs van de slechte vertolkingen: Gerard Butler geeft zowat de beste vertolking... door precies het personage te spelen dat hij altijd speelt...Gerard Butler speelt Gerard Butler (cf. 300, Olympus/Londen Has Fallen, ...). Kortom, een schijtfilm van begin tot einde.

    worst_2016_1.jpg

    ***Related Posts***
    25/12/2015: Top 10 Best & Worst Movies of 2015
    24/12/2014: Top 10 Best & Worst Movies of 2014
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Sicario krijgt twee vervolgfilms te beginnen met Soldado

    Pin it!

    Eén van mijn Top 10 Beste Films van vorige jaar, Sicario (2015), krijgt niet één maar twee vervolgfilms. Regisseur Denis Villeneuve zal de films niet regisseren, want hij wil al zijn energie steken in Blade Runner 2 (2017).

    Het zal Stefano Sollima (Suburra) zijn die deze films in goede banen zal leiden, of toch zeker al de eerste sequel, genaamd Soldado (2016). Toch beweert de nieuwe regisseur dat het geen directe sequel zal worden. "Het is niet een echte vervolgfilm. Het is volstrekt een standalone film. Een compleet ander verhaal met alleen twee personages die je kent uit Sicario. De reden waarom ik van Soldado hou is omdat het niet echt een vervolg is, het is iets waar je plezier aan beleeft zonder dat je de eerste hebt gezien. Het idee is om een driedelige bloemlezing te maken met enkele van de basisacteurs in dezelfde wereld."

    sicario_pic_001.jpg

    De twee namen die terugkomen zijn Alejandro (Benicio Del Toro) en Matt Graver (Josh Brolin) en ondanks dat regisseur Villeneuve niet terugkeert wordt het script van Soldado opnieuw geschreven door Taylor Sheridan (Taylor Sheridan). Of Emily Blunt een plaats zal krijgen binnen het nieuwe gebeuren valt nog af te wachten, maar het zou me verbazen van niet, want volgens mij zou een clash tussen haar personage Kate Macy en Alejandro wel vuurwerk kunnen geven.

    Maar een ander belangrijk onderdeel van Sicario was de muziek van Jóhann Jóhannsson, en hij zal sowieso wel de score willen maken voor de nieuwe Blade Runner film. Ondertussen heeft hij ook de score geschreven voor de laatste film van Villeneuve, met name Arrival (2016), een soort nieuwe interpretatie van Close Encounters of the Third Kind (1977), waarbij alien ruimtetuigen crashen op aarde en een onderzoeksteam moet uitvissen of de bezoekers al dan niet in vrede komen. Arrival zou in november van 2016 in de bioscoop moeten komen.