deliver us from evil

  • Er is nog niet veel buzz rond Marvel's Doctor Strange

    Pin it!

    We zijn een maand verwijderd van de release van Doctor Strange (2016) van Scott Derrickson (Sinister, The Exorcism of Emily Rose), een film waar ik heel veel van verwacht maar geregisseerd wordt door iemand die al heel wat bedenkelijke films op zijn naam heeft staan, zoals het oerslechte Deliver Us from Evil (2014) en The Day the Earth Stood Still (2008).

    Korte inhoud: Wanneer zijn carrière als chirurg voorbij is, gaat Stephen Strange (Benedict Cumberbatch) op onderzoek uit naar het mystieke. Tijdens zijn zoektocht ontmoet hij een tovenaar, the Ancient One, die hem niet alleen beter maakt, maar hem ook magische krachten geeft en leert te beheersen. Al snel moet hij deze magie gebruiken om de aarde te beschermen tegen kwaad uit andere dimensies.

    doctor_strange_2016_poster01.jpgdoctor_strange_2016_poster02.jpgdoctor_strange_2016_poster03.jpg

    Vreemd genoeg voel ik de hype niet rond deze prent als bij vele andere Marvel films, nochtans zou dit personage binnenkort onderdeel moeten uitmaken van de opkomende Avengers: Infinity War (2018), een film die de 1 miljard box-office recette zou moeten halen. Niets zal dus aan het toeval worden overgelaten. Misschien is het personage net dat tikkeltje minder bekend bij het grote publiek dan pakweg Batman of The Hulk, maar toch heeft het karakters alles om te overtuigen. Te overtuigen met een talentvol hoofdacteur, naast heel wat andere talenten zoals Rachel McAdams, Mads Mikkelsen, Tilda Swinton, Chiwetel Ejiofor en Michael Stuhlbarg.

    Maar in een verwoede poging om toch nog wat buzz te creëren heeft Marvel vermoedelijk een pak tv-spotjes uitgebracht van Doctor Strange. Persoonlijk heb ik zelf slechts interesse voor één trailer en daar houdt het meestal mee op. Al de rest is er maar om de film te spoilen. In ieder geval heb ik wel min-of-meer vertrouwen in de film en dat omwille van de cast. Zelfs al maakt Cumberbatch er een soepje van, denk ik dat we zeker ook wel kunnen uitkijken naar de villainrol gespeeld door Mikkelsen. Laten we niet vergeten dat Suicide Squad (2016) ons de gevaren van het ontbreken van een echte villain heeft geleerd. Doctor Strange komt bij ons uit op 26 oktober 2016. Geniet in ieder geval van deze Inception achtige trailer.

     

    *** Doctor Strange trailer ***

  • Sinister 2 (2015) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wel ja, ik heb Sinister 2 (2015) een kans gegeven nadat ik eerder Sinister (2012) had gezien in de bioscoop, met de altijd wel genietbare Ethan Hawke in de hoofdrol.

    sinister_2_2015_blu-ray.jpg

    En de opzet zag er veelbelovend uit - zeker de eerste 30 minuten - met een schrijver die met zijn gezin naar een huis verhuist waar een gehele familie is uitgemoord. Wanneer ze in het huis een doos met videobanden vinden waar nog meer moorden op staan, leidt dit zijn onderzoek naar een bovennatuurlijke entiteit. Ethan is niet terug voor de sequel en het resultaat is ook een pak minder spannend, creepy of zelfs geen beetje interessant.

    Korte inhoud: Een zorgzame moeder is met haar negenjarige tweeling (de broersRobert Daniel Sloan en Dartanian Sloan) gevlucht van haar abusieve vent (Lea Coco) en zich verschanst in een landelijk huis dat een geheim lijkt te herbergen. Hun levens komen in gevaar als blijkt dat in het huis de boze geest van Bhughul (Nicholas King) schuilgaat, die met angstaanjagende intensiteit tracht hen kwaad te doen. Ook opnieuw van de partij is Ex-Deputy So & So (James Ransone)

    Is dit een 'found footage' film? Ook al vinden de kids snuff films en dus "found footage", is dit toch een gewone haunted house horrorfilm. Met het found footage genre wordt de film opgebouwd op basis van deze gevonden beelden. Het verhaal wordt dan ook verteld vanuit het perspectief van de cameraman, en dit is niet het geval in Sinister. Maar de horror is wel een pak minder dan bij de eerste Sinister film, ondanks het feit dat er hier meer gore in zit. De makers hebben datgene wat goed was in de eerste film (zoals het spel met oude filmrollen) een beetje gratuit gemaakt in deze film en krijgen we heel veel cliché effecten met een Marilyn Manson achtige figuur die plots overal gaat opduiken. The Babadook (2014) is bijvoorbeeld een veel efficiëntere film met een gelijkaardig concept.

    De kinderen zijn deze keer stout en dat doet meteen denken aan Stephen King's Children of the Corn (1984), maar je mist toch wel de aanwezigheid van Ethan Hawke. Ransone heeft wel charisma maar het is toch niet hetzelfde. Regisseur Ciarán Foy heeft met deze film ook zijn debuut gemaakt en dat voel je in negatieve zin. Meestal proberen debuutregisseurs iets nieuws, maar dat is hier niet het geval. Maar mijn grootste probleem met de film is toch wel het zwak scenario van Scott Derrickson en C. Robert Cargill. Derrickson is tevens de regisseur van de vorige film, maar hij ha de kans om Deliver Us From Evil (2013) te regisseren, wat uiteindelijk een barslechte horror is geworden.

    sinister_2_2015_blu-ray_pic01.jpgsinister_2_2015_blu-ray_pic02.jpgsinister_2_2015_blu-ray_pic03.jpg

    Ondertussen is de film te verkrijgen op DVD en Blu-ray. Als jullie echter de eerste film nog niet hebben gezien zou ik deze eerder aanraden. Sinister 2 heeft wel zijn momenten en is geen slechte horror, maar vergeleken met de eerste film is het toch wel wat een stap achteruit.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 februari 2016

     

    *** trailer ***

  • Deliver Us from Evil (2014) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tegenwoordig zie je het vaak gebeuren dat filmmakers genres met elkaar gaan mixen. Dit soort hybride cinema heeft soms knappe resultaten voortgebracht, zoals de zombie komedie Shaun of the Dead (2004) of de western martial arts film Kill Bill (2003). Maar de voorbeelden van gefaalde experimenten zijn spijtig genoeg legio (Cowboys vs. Aliens, Pathfinder, Season Of The Witch, Dead Snow, ...). En met de exorcist politie thriller Deliver Us from Evil (2014) mogen ze een nieuw fiasco aan de lijst toevoegen.

    deliver_us_from_evil_2013_poster.jpg

    Korte inhoud: De film is gebaseerd op de waargebeurde "feiten" in het leven van Ralph Sarchie (Eric Bana), een New Yorkse politieagent wiens routine bestaat uit het vinden van dode baby-lijkjes en helpen van vrouwen die door hun man worden geslaan. Op een dag ontmoet hij een Castiliaans priester die interesse heeft in het onderzoek die hij voert. Volgens de priester heeft de zaak een demonisch karakter, iets wat tegenin de religieuze overtuiging is van de nuchtere flik. Maar stilaan raakt hij zelf onder de invloed van de duivelse invloeden. De twee bundelen dan maar hun krachten en komen te weten dat de drie betrokken hoofdverdachten allemaal iets hebben ontdekt in een grot in Irak die hun leven heeft veranderd. Wanneer de familie van Sarchie plots ook een doelwit worden van de demon, beginnen de stoppen door te slaan en is de enige uitweg een exorcisme uit te voeren op de nog enige overlevende veteraan Santino (Sean Harris).

    Dit moet één van de slechtste films zijn van 2014, en nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Het productiebudget van 30 miljoen dollar was evenveel als dat van die andere politie-thriller Se7en (1995) (een film die duidelijk als inspiratiebron heeft gediend), maar het verschil tussen beide films - op vlak van verhaal, karakter-uitwerking, sfeer, regie, fotografie, montage, spanning - kunnen haast niet verder uit mekaar liggen. Meer nog, de productie van Deliver Us from Evil was in handen van mega-producer Jerry Bruckheimer die ALLE wensen van een regisseur kan inwilligen met een vingerknip. Regisseur Scott Derrickson heeft dus geen enkel excuus voor zijn B-film creatie met een A-List cast.

    Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Neem nu The Exorcist (1973), nog steeds dé beste duiveluitdrijvings-prent tot op heden. Wat deze film zo sterk maakt is dat je als kijker gelooft in de personages en in de wereld die werd neergezet. Bijgevolg zit je te huiveren wanneer Linda Blair ook maar een beetje met haar hoofd begint te draaien. In deze prent is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. De cast, bestaande uit bekende koppen, hangt ook nauwelijks samen. Daar waar de ene getypecast is, zien we dat de andere gewoon niet in het plaatje past.

    Neem nu de keuze om de bloedmooie Olivia Munn (pics) te kiezen als vrouw van de grijs-wordende 46-jarige Eric Bana. Munn is 34 jaar maar ze ziet er eerder 28 uit, en het koppel Bane-Munn is op geen enkel ogenblik geloofwaardig. Je bent op een geven moment zelfs wat afgeleid door de aanwezigheid van Munn. Ze is net iets teveel van een zonnestraal in en prent waar je iets meer grimmigheid verwacht. Aan de andere kant is de casting van Olivia Horton als geflipte bezetene echt wel spot-on.

     Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture

    Het is allemaal 'overkill' wat de klok slaat. De film is luidruchtig en om de haverklap is er een effect: als het regent is het gietende regen, bij de eerste aanblik van een leeuw krijg je er meteen twee te zien, in elke scène moeten er flashlights aan te pas komen, als er al een lijk gevonden moet worden dat moet het in een ver stadium van ontbinding zijn met een nest vliegen die uit rotte buikholte komen gevlogen,... Maar geen enkel effect was vernieuwend of efficiënt. Daarnaast zaten er heel wat continuïteitsfouten in de prent (let bijvoorbeeld maar op de wonde aan de arm die Bana oploopt in het begin van het verhaal). Ook het centrale geluidselement van lachende kinderen is een sample die op alle stock-sound cd's te vinden is. Iets wat je zelfs hoort in allerhande commercials en die je meteen herkent. Hoe LAME kan een regisseur zijn om het cruciale geluidje, die om de 15 minuten wordt gehoord, van een stock-cd te rippen voor 50 dollar (all rights included), in plaats van een originele klank op te nemen van lachende kinderen. Maar zo waren er nog beslissingen die genomen werden uit gemakzucht in plaats vanuit een creatieve overweging, alsof het publiek toch te dom is om te helpen donderen.

    deliver_us_from_evil_2013_pic01.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic02.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic03.jpg

    Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven. Gelukkig zal Jim Morrison nooit te weten komen dat zijn muziek werd misbruikt als een gateway-muziek voor demonen. En ik zal hier nog zwijgen over die climax eindscène, die er al zo schokkend uitzag als lachwekkend. Misschien moeten ze maar de tagline 'gebaseerd op een waar gebeurd verhaal' wijzigen door 'gebaseerd op een goed idee'. Spijtig genoeg is de uitwerking ervan allesbehalve geslaagd.

    Deliver Us from Evil komt bij ons uit op DVD en Blu-ray op 23 januari 2015. En hierop vinden jullie een pak extraatjes, beginnend bij het audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, naast een resem making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 16 januari 2015

    ***Related Post***
    09/03/2014: Deliver Us from Evil lijkt veelbelovend

     

    *** Deliver Us from Evil trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Veelbelovende horrorprent Deliver Us From Evil met Eric Bana

    Pin it!

    Regisseur Scott Derrickson heeft 6 jaar geleden een misstap begaan met zijn The Day The Earth Stood Still (2008), maar anderzijds heeft de man twee behoorlijke horrorfilms afgeleverd: enerzijds The Exorcism of Emily Rose (2005) en anderzijds Sinister (2012). Nu komt hij met Deliver Us From Evil (2014), een nieuwe exorcist film.

    Deliver Us From Evil 2014 picture

    Korte inhoud: De New Yorkse politieagent Ralph Saatchi (Eric Bana), die het geloof de rug heeft toegekeerd, ontmoet een afvallige priester (Édgar Ramírez). De priester betrekt hem in een zaak en overtuigt hem ervan dat het gerelateerd is aan demonen, dit tegen zijn religieuze overtuiging in. Samen proberen ze de zaak op te lossen en de paranormale krachten te bestrijden die de stad dreigen te bedreigen. En het ziet er naar uit dat zijn vrouw (Olivia Munn) en dochter (Lulu Wilson).

    Net als Sinister, hebben we hier een vrij rustige trailer die niet de behoefte voelt om uit te pakken met een aaneenschakeling van schrikmomenten op een beukende soundtrack. Hier volstaat het om de kijker een glimp van de intrige en de spanning te laten opvangen en naar het einde toe heb je meteen een ongemakkelijk gevoel. Hopelijk zal het ook het soort horrorfilm worden waar dosering van cruciaal belang is en waarbij de impact veel groter is dan een gewone horrorprent. Je gaat hier ook meer gaan meeleven met de personages, en met een talentvol acteur als Eric Bana zit je ook meteen goed. Olivia Munn is dan weer een streling voor het oog en mits een goede begeleiding kan ze wel een uitstekende vertolking neerzetten, en niet alleen fungeren als scream queen. Toch had ik voor de parter van Bana toch misschien een iets minder eye candy actrice genomen voor de rol. Vreemd genoeg is er ook een UK trailer opgedoken die de meer flashy kant in de verf wil zetten, zonder zich veel te bekommeren over de sfeer van de film, maar bedoeld voor een meer mainstream publiek. Ik weet dus niet goed wat ik moet verwachten.

    De film lijkt wel iets weg te hebben van Constantine (2005), die in de States geen al te goeie beurt heeft gemaakt. Het is een moeilijk genre en voor een acteur altijd een risico om zich te binden aan een dergelijk project. Zo heeft Mark Wahlberg de hoofdrol afgewezen. Anderzijds is Eric Bana een beetje teruggedrongen van het witte doek de laatste jaren, en heeft dringend nood aan meer zichtbaarheid - ook al heeft de acteur andere passies. Zijn laatste belangrijke film die ik me voor de geest kan halen is Hanna (2011). Deze Deliver Us From Evil komt op 2 juli 2014 in de Amerikaanse zalen, bij ons is er op dit ogenblik nog geen release.

    ***Related Post***
    02/09/2014: Deliver Us from Evil review

    *** Deliver UIs From Evil trailer #1 ***

  • 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel (Bifff)

    Pin it!

    Het is zover, het 28ste Festival van de Fantastische Film gaat vanavond van start met de openingsfilm The Fourth Kind (2009) in het enorme depot van Tour & Taxis te Brussel. En van wat ik heb vernomen zou dit wel eens het laatste jaar kunnen zijn op deze locatie. En dat is een spijtige zaak want de organisatoren waren maar net vertrokken uit de Passage 44 aan de Botanique. Als jullie nog niet in T&T zijn geweest, doe het dan zeker dit jaar, al was het maar om deze unieke sfeer om te snuiven. Het is een gigantische zaal met een comicbook winkeltje, body tatoo shop, bar, make-up set, diverse workshop exhibities, vip-ruimtes, interview sets en uiteraard een zaal met iets meer dan 1000 zitjes (In de Passage waren er slechts 900).

    fourth_kind_xlgBIFFFPontypool

    Ok, ik geef toe dat de openingsfilm allesbehalve een geslaagde opener is. The Fourth Kind (hier de trailer) is een beetje van een voorspelbare thriller over ontvoerde mensen door buitenaardse wezens, met als enige hoogtepunt de verschijning van de bevallige actrice en ex-model Milla Jovovich. De prent is niet alleen inhoudelijk teleurstellend, maar ook technisch laat de film heel wat steken vallen. Prutser van dienst, regisseur Olatunde Osunsanmi, is trouwens niet aan zijn proefstuk toe want hij bewees met WithIN (2005) de ballen kent van hoe je een aangrijpend verhaal moet vertellen met beelden. Ik had nooit gedacht dat ik bij het zien van deze Fourth Kind zou smeken naar de terugkeer van Fox Mulder. De openingsfilm zou wel eens de zwakste film van het festival kunnen zijn, tezamen met Ghost Machine (2009). Bij deze zijn jullie gewaarschuwd.

    Deliver us from evilthirstSymbol

    Er zijn heel wat film die ik zou kunnen aanraden, zoals de intelligente horrorfilm Pontypool (2008) van de Canadees Bruce McDonald. Grant werkt bij een radiostation, dat uitzendt vanuit de kelder van de kerk in het kleine stadje Pontypool. De saaie werkdag veranderd al snel in een ware nachtmerrie als hij en zijn collega's vast komen te zitten. Ze komen erachter dat er een dodelijk virus heerst. Een platterprent met figuurlijk meer brains dan letterlijk, iets wat we normaal niet gewend zijn van het zombiefilm-genre (zie hier de trailer).

    Kijk ook uit naar 1 (2009) van Pater Sparrow (hier de trailer trailer), over een boekhandelaar die ontdekt dat alle boeken in zijn winkel vervangen zijn door duizenden exemplaren van hetzelfde werk. Een geniale en vindingrijke satire over werkelijkheid en verbeelding, naar een essay van Stanislaw Lem (Solaris). De thriller Deliver Us From Evil (2009) van de Deen Ole Bornedal (The Nightwatch, The Substitute) is zeker ook wel de moeite waard. Het is een bloedstollende vendetta-film over het recht op zelfverdediging, waar het geweld door merg en been gaat. Het is een soort moderne versie van Straw Dogs (1971). Hier vinden jullie de trailer.

    Valhalla Risingheartless1

    Ik zou ook de nieuwe Chan-wook Park (Oldboy) film aanraden, Thirst (2009), over een diepgelovige priester die deelneemt aan een uit de hand gelopen medisch experiment die hem verandert in een bloeddorstige vampier. Als je maar één film kan zien, ga dan misschien maar naar deze. Hier is de trailer. Iets luchtiger maar daarom niet minder interessant is Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto. Een surrealistische prent over een man die ontwaakt in een witte ruimte zonder ramen of deuren. Hier vinden jullie de trailer.

    Films die op mijn 'to see' lijstje staan zijn de slasher Valhalla Rising (2009) van Nicolas Winding Refn over een eenogige krijger (Mads Mikkelsen) in de tijden van de vikings (trailer) en Slice (2009) van de Thai Kongkiat Khomsiri, een zinderende thriller over een seriemoordenaar die de ledematen van zijn slachtoffers overal in Bangkok dumpt. Een film met heel wat Brian De Palma trekjes. Ook Heartless (2009) van cultregisseur Philip Ridley trekt mijn aandacht. De film vertelt het verhaal van een introverte jongen met een hartvormige geboorteplek op zijn gezicht, die een pakt met de duivel sluit. Hier de trailer.

    human_centipedea serbian movieSlice

    Tot slot zijn er een paar films die zou afraden voor gevoelige kijkers (en hiermee bedoel ik 80% van de gemiddelde bioscoopbezoekers), met name The Human Centipede (2009) van de Nederlander Tom Six over een diabolische chirurg die op het idee kwam om een menselijke versie te maken van de duizendpoot door de anus van een slachtoffer te verbinden met de mond van andere slachtoffer, en zo een rijtje te maken van 3 mensen. Als jullie Taxidermia iets te braaf vonden, dan zal deze maagomkerende prent zeker niet ontgoochelen (hier de trailer). Verder zijn er nog wat geflipte Servische films die nog moeten afrekenen met hun verleden, en dit met pornografische snuff films. De meest gewelddadige en brutale in zijn soort is A Serbian Film (2009) (bekijk de trailer best niet op het werk) en de meest creatieve is Life and Death of a Porno Gang (2009) (hier de trailer).

    Het festival duurt tot 22 april en op deze link vinden jullie het volledige programma. Laat weten welke films jullie