De FilmBlog

Debuutfilms zijn altijd iets om naar uit te kijken. Neem nu Tyrannosaur (2011) van Paddy Considine, een grimmig verhaal over een eenzame, gewelddadige alcoholist die verlossing vindt bij een christelijke winkelbediende. Wat dat dan weer te maken heeft met 'Tyrannosaur' intrigeert mij, en bijgevolg ben ik meteen benieuwd naar deze prent.

Korte inhoud: Joseph (Peter Mullan) wordt geplaagd door zijn drang naar geweld en eindeloze woede, zelfdestructie lijkt het enige doel te zijn. Tot hij op een dag de liefdadigheidswinkel van de christelijke Hannah (Olivia Colman) binnenvlucht. Terwijl de twee nader tot elkaar komen, blijkt dat Hannah zelf ook een geheim met zich meedraagt. Een geheim dat verwoestende gevolgen op beide levens zal hebben.

Je zou de film kunnen omschrijven als een sociaal drama, een beetje als een film van de gebroeders Dardenne maar dan in een Brits kleedje. Het is dan ook niet te verwonderen dat deze prent al in verschillende Europese filmfestivals in de prijzen is gevallen, alsook de award voor beste regie en de juryprijs op het filmfestival van Sundance.

We bevinden ons aan de onderkant van de sociale ladder in een grijze, industriestad, een beetje zoals Charleroi, waar werkeloosheid een alledaags feit is. Aan elke hoek van de straat lonkt er gevaar, en alcoholisme, drugsmisbruik en geweld is er schering en inslag. Het hoofdpersonage grijpt na de dood van zijn vrouw naar de fles en groeit al snel uit tot een agressieveling waar iedereen liever uit de buurt van blijft. Iedereen, met uitzondering van Hannah. Een extravert type die rust vind bij een stille, brave vrouw, het lijk een filmcliché te zijn (cf. Rocky), maar iets dat werkt.

Of de film zo sterk zal zijn als een Dardenne-drama, valt nog te bezien, maar de trailer lijkt in ieder geval sterk genoeg om mij aan te sporen Tyrannosaur te gaan bekijken. Ik denk niet dat deze film een boodschap heeft, buiten de grauwheid van het bestaan van de twee personages. Ik voorspel wel dat je er niet vrolijk zal worden, maar het zal je des te meer in verroering brengen. Er is op dit moment nog geen releasedatum bekend voor België.

Wanneer we het over William Shakespeare hebben is onze eerste reflex te denken aan tragische liefdesperikelen en kostuumdrama’s, maar Shakespear is ook 'oorlog', en dit komt in Coriolanus (2011) pas goed tot zijn recht. De film speelt zich af in een hedendaags kader en de Romeinse krijgsheer wordt vervangen door een met moderne wapens uitgeruste militair.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Coriolanus (Ralph Fiennes), een Romeinse militair die niet kan aarden in de Romeinse samenleving. Coriolanus’ tirannieke moeder (Vanessa Redgrave) dwingt hem om de politiek in te gaan. Hij hengelt naar een zetel in de Senaat, maar moet daarvoor uiteraard in de genade van het volk komen. Omdat het publiek hem geen steun gunt, ontketent hij in z’n woede een rel die tot zijn verbanning van Rome leidt. In ballingschap smeedt hij een plan met gezworen vijand Tullus Aufidius (Gerard Butler), om wraak te nemen op Rome.

De reden waarom dit Shakespeare drama niet eerder de poort van Hollywood heeft bereikt is juist omwille van het vrij onsympatieke hoofdpersonage. In schril contrast met een Hamlet of een King Lear manifesteert Coriolanus zich hoofdzakelijk met monologen. Enerzijds moet hij niet weten van complimentjes en is zijn ambitie niet om politiek gewin te slaan uit zijn overwinningen, maar anderzijds straalt hij iets teveel trots uit en volgt uiteindelijk de voorstellen van zijn moeder om in de politiek te stappen. In het boek van Shakespeare vertegenwoordigt Coriolanus eigenlijk ook de autocratie (~dictatuur) in tegenstelling tot zijn tegenstanders die de democratie in hun vaandel dragen. Er is ook niets luchtig aan dit werk, en steekt er ook geen humor of liefde in dit verhaal. Er is hier wel een relatie tussen moeder en zoon, maar deze is ontdaan van elke seksuele spanning.

Opmerkelijk aan Coriolanus is dat het de debuutfilm is van Ralph Fiennes en het ziet er allemaal enorm bad-ass uit zonder dat we veel visuele pirouettes zien die we normaal kunnen verwachten van een beginnende regisseur. Fiennes neemt dus niet alleen een moeilijk werk van Shakespeare om te verfilmen, maar tevens iets wat niet beschouwd kan worden als 'autobiografisch' en cast zichzelf nota bene in de hoofdrol. Ik vraag me dus wel af of Fiennes zich hier niet gaat verslikken, want dat zijn drie factoren die wel eens kunnen wegen op een nog onervaren regisseur. Uiteraard heeft hij al heel wat ervaring voor de camera, maar een regisseur en acteur zijn toch twee totaal verschillende jobs.

De film zou ergens in december in onze zalen moeten draaien, maar een precieze datum is op dit ogenblik nog niet bekend.

Een actie-thriller met Robert De Niro, Jason Statham en Clive Owen, wie kan daar nu tegen zijn? Op zich kan dit enkel maar vonken geven. Maar dan kreeg ik de trailer te zien en begon ik spontaan te schaterlachen met de gebruikte soundtrack en de inhoud van de beelden.

Killer Elite (2011) pakt in het begin van zijn trailer uit met based on a true story. Dit is tevens wat het boek, The Feather Men, claimt. Maar auteur Ranulph Fiennes werd op de vingers gewezen door het Departement van Defensie in de UK. Blijkbaar zou het boek een samenraapsel zijn van zaken die nooit zijn gebeurd, maar dat hier en daar wel een aantal gegevens zijn waarin de schrijver zijn inspiratie zocht. Maar dat maakte voor de Ierse regisseur Gary McKendry niet veel uit. Alles wat zijn film meerlegitimiteit kon geven was meegenomen. En neen, deze film is geen remake van de Sam Peckinpah film The Killer Elite (1975).

Korte inhoud: Danny (Jason Statham) is een ex-Navy Seal die serieus in de problemen komt als Hunter (Robert De Niro), zijn beste vriend en mentor wordt ontvoerd in opdracht van een Arabische sjeik. Die laatste dwingt Danny een moord te plegen. Doet hij dat niet, dan sterft Hunter een ongetwijfeld pijnlijke en tragische dood.

Normaal kunnen debuutfilms heel verrassend uit de hoek komen, maar deze gaat voluit voor het actie-genre in de stijl van de Luc Besson Transporter-meets-Taken films. Het is net niet trashy genoeg om vergeleken te worden met een Crank film, maar de kwaliteit van een Jason Bourne film heeft het duidelijk niet.

Wat betreft Robert De Niro, wél, in tegenstelling tot een Michael Caine, kiest hij ervoor om scenario’s nauwelijks te lezen en zich vooral laat leiden door de omvang van de gage die hij kan opstrijken. Spijtig genoeg is de man geen garantie meer voor een goede film. Dat kon je ook al niet zeggen van Jason Statham. Is het nu aan de beurt van Clive Owen…? We zullen moeten wachten tot in oktober alvorens deze film in onze zalen draait.

*** Killer Elite trailer ***

Het 25-jarige model en vriendinnetje van Leonardo DiCaprio, de schone Israelische Bar Refaeli heeft haar eerste rol te pakken, in het psychologische suspense drama Session (2011) van de vrij onbekende Israelische regisseur Haim Bouzaglo.

Korte inhoud: Dr. Jake Tellman (Tom Bower) is een verveelde psychiater die zijn dagen afwisselt met werk en een affaire. Dat laatste heeft hij met zijn assistente, een gescheiden vrouw met twee kinderen. Op een dag wordt zijn routine verstoord door de knappe jonge serveerster Eden (Bar Refaeli) die bij de sushibar werkt waar Jake iedere dag eet. Hij nodigt haar uit voor een gratis sessie met hem. Tijdens het voortduren van de sessies raakt hij al meer door haar geobsedeerd, wanneer zij haar band met de realiteit verliest.

Op het eerste gezicht lijkt het wel een soort Final Analysis (1992) film, met dit verschil dat de psychiater en zijn patiënt waarschijnlijk geen relatie zullen beginnen, gezien het leeftijdsverschil. Enkel een acteur van het kaliber van Robert De Niro kan dit alsnog overbruggen (cf. Stone (2010)). Ik denk eerder date r mogelijks een romance in zit met tegenspeler Gil Hacohen, die een 5tal jaartjes geleden te zien was in die gekke slasher film Tamara (2005) (zie poster) van de makers van The Final Destination.

Veel details zijn er nog niet bekend, maar iedereen wil natuurlijk weten of er achter de godinnen-lichaam van Bar ook nog een talentvolle actrice schuil gaat. Ze stond al eerder voor de camera is de waardeloze serie "Pick Up", maar dit zal haar eerste echte test worden. Tevens ook een test voor de regisseur, die voor het eerst op Amerikaans grondgebied zal draaien. Session komt op 8 mei 2011 uit in de States. Mochten jullie niets afweten van die knappe dame, heb ik onder deze post een aantal afbeeldingen gezet. Laat het schuimbekken maar beginnen.

*** Bar Refaeli hq picture gallery ***

Een film die jullie moeten gaan zien in de bioscoop is The Chaser (2008). Zuid-Koreaan Hong-jin Na slaagde erin om met zijn debuut zomaar eventjes vijf miljoen landgenoten naar het grote scherm te lokken. En dit is in het bijzonder te danken aan de goede mond-aan-mond reclame want de film is echt wel de moeite. En dat is Hollywood niet ontgaan want zij plannen uiteraard al een Engelstalige remake. Maar laat dit vooral jullie niet hinderen om nu al de originele versie te zien.

Korte inhoud: Joong-ho Eom (Yun-seok Kim), ex-detective maar tegenwoordig pooier, is kwaad. Een aantal van zijn meisjes zijn plotseling verdwenen, terwijl ze nog een schuld bij hem open hadden staan. Aan deze boosheid van Joong-ho komt abrupt een einde wanneer hij een schrikbarende ontdekking doet. De klant waar hij net één van zijn overgebleven meisjes, Mi-jin (Yeong-hie Seo), naartoe heeft gestuurd, lijkt iets te maken te hebben met de verdwijning. Vrezend voor het leven van Mi-jin, gaat Joong-ho naar haar op zoek. Al aan het begin van zijn zoektocht gebeurd er iets merkwaardigs. Joong-ho botst per ongeluk tegen een auto en verrassend genoeg wil de bestuurder geen schadevergoeding ontvangen. Als Jung-ho dan ook nog ziet dat de bestuurder bloed op zijn shirt heeft, verdenkt hij deze man, Young-min (Jung-woo Ha), ervan de mysterieuze klant te zijn. Young-min slaat op de vlucht, maar na een spectaculaire achtervolging weet Joong-ho hem te pakken te krijgen. Eenmaal op het politiestation bekent Young-min dat hij inderdaad alle vermiste meisjes heeft vermoord, maar dat Mi-jin mogelijk nog in leven is. Bij gebrek aan bewijs kunnen ze Young-min slechts tijdelijk vasthouden op het bureau. In de tijd die nog rest gaat de politie geobsedeerd op zoek naar de lijken, daar waar Joong-ho de enige de enige is die nog geloofd dat Mi-jin in leven is. Met Young-min die nog maar 12 uur vastgehouden kan worden op het bureau, vervolgt Joong-ho koortsachtig zijn zoektocht naar Mi-jin...

De meeste thrillers die de moordenaar al vrij snel prijsgeven, tekenen meestal hun doodvonnis. De meeste scripts in dit genre staan of vallen met het principe van de whodonit. Maar de regisseur veegt dit gegeven radicaal van tafel. Koreaanse humor? Een staaltje blufpoker? Of gewoon een gimmick? Feit is dat het dan allemaal nog moet losbarsten. De ontmaskering is maar een aanloopje tot meer. Het verhaal oogt vrij standaard maar de uitwerking ervan ligt mijlenver van de gebruikelijke voorgekauwde kost. Deze inventieve Koreaan buigt een voorspelbare plot om naar onvoorspelbaarheid.

Bij die uitwerking hoort ook de stad Seoel. Om zo realistisch mogelijke beelden te kunnen schieten eiste de regisseur bloed, zweet en tranen van zijn crew. Zowat 90% van The Chaser werd 's nachts gefilmd over een periode van vijf maanden. Hong-Jin deinsde er niet voor terug om veertig uren aan een stuk te filmen. Voor een intensieve achtervolging trok hij maar liefst twintig uren uit. Over passie en vastberadenheid gesproken. Zelfs de zoektocht naar locaties, waarbij scouts zowat iedere straat van Seoel doorkruisten, nam zes maanden in beslag. De stad speelt menig figurant naar huis.

Onder al dat geweld sluipt er zelfs een boodschap in de film. Het uitgangspunt zijn de acties van één persoon die te maken krijgt met buitengewone omstandigheden en een falend sociaal systeem. Dit ruikt naar een sneer richting de Koreaanse overheid. Maar de regisseur houdt de kerk in het midden. "De kijkers mogen in principe denken wat ze willen, maar ik kan ze in ieder geval niet echt tegenspreken. Het hoofdpersonage doet wat hij kan. Op zijn manier en zelfs al maakt hij een fout wanneer hij de politie misleidt. Ik geef geen kritiek op een individu, maar richt mij tot een hele organisatie." Een erg cryptische omschrijving en stof genoeg voor een discussie.

Elke rechtgeaarde thriller-fanaat moet zijn hart voelen bonken als een jungle-drum bij het aanhoren van zoveel lekkers. De film is reeds in onze zalen vanaf 6 mei 2009, dus waarom nog langer wachten. Via deze link vinden jullie de weg naar de officiële website.

Acteur Eric Bana heeft talent (Munich), maar zijn filmkeuzes zijn niet altijd inspirerend. Meer nog, ze trekken geen volk naar de bioscoop. Maar nu pakt Bana uit met een documentaire over zijn passie met wagens, en in het bijzonder de Ford GT Falcon Coupe.

Ik heb wel iets voor motorsport en Top Gear blijft één van mijn favoriete non-fictie programma's. Toen ik de trailer bekeek van de docu was ik meteen verkocht en ik denk dat heel wat mensen ook wel verleid zullen worden door deze snelle trip. De film heet Love the Beast (2008).

Korte inhoud: Acteur Eric Bana is naast Hollywoodster ook een groot fanaat van auto's en racen. In deze documentaire belicht hij zijn al 25-jaar lopende liefde voor zijn allereerste auto: zijn Ford GT Falcon Coupe, bijgenaamd, The Beast. Na jaren restauratie met drie van zijn beste vrienden, hebben zij de auto ingeschreven in één van de gevaarlijkste en wreedste autoraces ter wereld, de Targa Tasmania Rally. Naast deze belevenissen gaat Bana op zoek naar enkele andere bekende grootheden en liefhebbers in de (race)autowereld zoals Jay Leno, Dr. Phil en Jeremy Clarkson.

Opmerkelijk aan de film is dat het geen star-power documentaire is zoals je had kunnen verwachten van een Hollywood-ster. Hollywood heeft hier niets mee te maken en alle aandacht gaat naar de passie van Bana, die met dit regiedebuut zijn Australisch accent niet wou wegmoffelen of alles niet wou opsmukken met visuele effecten. Als je de trailer bekijkt heb je de indruk een 70'ties docu te bekijken en gezien het onderwerp werkt dit wel. Het leuke aan deze prent is dat ook heel wat interessante figuren opduiken, gaande van Top Gear-presentator Jeremy Clarkson, de wereldberoemde psycholoog Phil McGraw en niemand minder dan Jay Leno.

Het is trouwens ook geen film die alleen maar snelle wagens in beeld brengt, maar er zit trouwens ook heel wat menselijk drama in, en daar kan je al flarden van oppikken in de trailer wanneer Bana crasht tijdens de Targa Tasmania Rally. Zelfs voor mensen die niets van wagens afweten denk ik dat deze prent ook wel voor hen toegankelijk is, meer nog dan een uitzending van Top Gear. Bekijk de trailer en laat me weten wat jullie hiervan vinden. Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum bekend voor België.