de rouille et dos

  • Far from the Madding Crowd krijgt bijval bij Amerikaanse pers

    Pin it!

    En deze week hebben 20th Century Fox een tweede trailer online gezet van Far from the Madding Crowd (2015), de nieuwe film van Thomas Vinterberg (Jagten, Festen) met onze eigenste Matthias Schoenaerts. De film werd niet gedraaid op digitale HD camera's, maar wel op filmpellicule om zo die oude look weer te geven.

    Korte inhoud: Bathsheba Everdene (Carey Mulligan) is een mooie, trotse vrouw met een onafhankelijke geest. Ze wordt door drie zeer verschillende mannen het hof gemaakt: Gabriel Oak (Matthias Schoenaerts), een schapenhouder, Frank Troy (Tom Sturridge), een roekeloze sergeant en William Boldwood (Michael Sheen), een welgestelde en wat oudere vrijgezel. Een tijdloze verhaal de keuzes maken en passies van Bathseba, die meteen de aard van de relaties en liefde blootleggen, naast het menselijk vermogen om tegenslagen te overwinnen met veerkracht en doorzettingsvermogen.

    far_from_the_madding_crowd_2015_poster01.jpgfar_from_the_madding_crowd_2015_poster02.jpgfar_from_the_madding_crowd_2015_poster03.jpg

    De film is gebaseerd op het werk van Engels naturalistisch romanschrijver Thomas Hardy (Jude, Tess,...) en in scenario gegoten door David Nicholls. Het verhaal werd al eens verfilmd door John Schlesinger in 1967 met Julie Christie, Alan Bates en Terence Stamp, en nadien is er zelfs nog een tv-film van gemaakt in 1998. Het werd blijkbaar tijd om dit verhaal nog eens een facelift te geven.

    Zelf ben ik geen grote fan van het verhaal van Tom Hardy, ook al was het in zijn tijd behoorlijk normvervagend met een vrouw die de leiding nam van de boerderij naast de leiding in de liefde met meerdere mannen. Toch vond ik de karakters in het boek nogal banaal, alsook hun dialogen, en na het zien van de trailer heb ik de indruk dat ze vooral willen inzetten op de fotografie en de ietwat opgezwollen romantiek op een Legends of the Fall (1994)-achtige wijze. Het lijkt zelfs meer op een dure tv-film dan een waardige romantische langspeelfilm. Maar we zullen zien wat de regisseur ervan bakt. Het blijft toch wel een beetje van een vreemde keuze voor deze Deen, die drie jaar geleden had uitgepakt met het psychologisch drama Jagten (2012).

    far_from_the_madding_crowd_2015_pic01.jpgfar_from_the_madding_crowd_2015_pic02.jpg

    De film werd opgenomen in een 53 dagen - wat voor een dergelijke kostuumfilm toch wat aan de lage kant is. Wat betreft het accent van Schoenaerts die door Peter Bradshaw van de Britse krant The Guardian niet werd gesmaakt, dat is volgens mij een non-issue. Ik ken honderden acteurs met accenten die het allemaal heel ver hebben geschopt, gaande van de Peter Stormare's tot de Schwarzenegger's. De acteur spreekt tevens ook heel wat talen en ik hoorde niemand klagen over zijn Frans in De Rouille et d'Os (2012). Toch wordt de film goed ontvangen in de States met zowat 82% op Rotten Tomatoes. Maar ga het vooral zelf beoordelen vanaf 20 mei 2015 bij ons in de bioscoop.

    *** Far from the Madding Crowd trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2012

    Pin it!

    We zijn bijna aan het einde van 2012 en gezien wij op De FilmBlog goede tradities in ere houden is hier dan uiteindelijk het eindejaarslijstje van de Beste en Slechtste Films van 2012. Net zoals ieder jaar komen er in de maand december heel wat Oscar-waardige films uit die bij ons pas in januari of later in de bioscopen draaien. Ik denk bijvoorbeeld aan een Lincoln (2012), Les Misérables (2012), Cloud Atlas (2012) en ga zomaar verder. Ik moet ook nog Killing Them Softly (2012) en End of Watch (2012) zien, dus deze heb ik ook niet kunnen opnemen in de lijst. Maar gelukkig was er toch een ruim aanbod aan interessante films voor een top 10 samen te stellen.

    Net zoals elk jaar zijn er een aantal films die het vernoemen waard zijn, maar net uit de boot vielen. Neem nu Jagten (2012) van Thomas Vinterberg. Vinterberg heeft de gave om ons mee te slepen in een vertrouwde wereld waar we geconfronteerd worden met ongemakkelijke en beschamende situaties. Zijn film is een psychologisch drama waarin het hoofdpersonage (al dan niet valselijk) beschuldigd wordt van pedofilie. Het is niet zozeer het verhaal dan wel de vertolking van Mads Mikkelsen die pakkend is. Wanneer hij in beeld komt knettert er elektriciteit in de atmosfeer. Met een dergelijk controversieel thema kon je gemakkelijk verdwalen in een kluwen van ongenuanceerde clichés, maar Vinterberg schildert een emotioneel portret die van humor overslaat in steenkoude agressie en koelbloedige horror. Dit was ook zeker een film die een tijdlang blijft nazinderen.

    Twee andere films die ik nog zou willen vermelden zijn Prometheus (2012). Dit science-fiction epos van Ridley Scott is zowel fascinerend als frustrerend. Je kan de film niet zomaar afschrijven, maar scenarist Damon Lindelof heeft er toch zo’n zootje van gemaakt dat ik deze onmogelijk in mijn Top 10 kon zetten. Een andere film die mij is bijgebleven is Amerikaanse independent prent Compliance (2012), een schokkend waar gebeurd verhaal over een uit de hand gelopen telefoongrap. Het is een pakkend verhaal waar je enerzijds woedend van wordt en anderzijds wijst op het volgzame en weinig kritische gedrag van veel mensen. En met het drama in Engeland rond de zelfmoord van de verpleegster van Kate Middleton, is alles ook nog eens brandend actueel. Maar hieronder staan de films die de Top 10 lijst wel hebben gehaald.

    The Best Movies of 2012

    10. Looper (2012) Rian Johnson

    Sommigen vinden het een puinhoop van een film, voor andere is het een superoriginele en verkwikkende prent met een vleugje van Inception en Source Code, en ik behoor tot die tweede categorie. Looper (2012) is een een character driver sci-fi thriller met een schitterende vertolking van Joseph Gordon-Levitt en en pareltje van een script dat gonst van de geniale vondsten en intrigerende plotwendingen. Intelligent, inventief, visueel knap en bij momenten schrikwekkend, wat wil je meer? Ja, er zijn in de film een aantal zaken waar ik ook nog met vragen zit, maar al bij al heb ik hier enorm van genoten en zal ik die film zeker nog een aantal keertjes bekijken. Puik werk van regisseur/scenarist Rian Johnson, wiens carrière we bij deze op de voet zullen volgen.

    looper

    9. Skyfall (2012) Sam Mendes

    Ook al zijn de eerste 20 minuten niet meteen om over naar huis te schrijven, wat nadien komt is van het beste wat de James Bond sage te bieden heeft. Skyfall (2012) vond ik zelf net iets minder sterk dan Casino Royale (2006), maar na het belabberde Quantum of Boredom (2008) is dit weer een schot in de roos voor de Britse geheim agent. Je kunt het niet ontkennen dat regisseur Sam Mendes een volwassen film wou maken met een James Bond die met zichzelf in de knoop ligt. Zelfs de villain is niet meer de megalomane rijke slechterik die het einde van de wereld wil. De vertolking van Javier Bardem is al even tragisch als dat het complex is. Skyfall is bij deze echt een karakterfilm. En toch blijft het een Bond-film met alle nodige ingrediënten en een vette knipoog naar de Sean Connery periode. Ja, zelfs de oude Austin Martin werd van stal gehaald.

    Skyfall

    8. Holy Motors (2012) Leos Carax

    Een film die op je netvlies blijft plakken is Holy Motors (2012). Ik had geen voorkennis toen ik de film in de bioscoop zag en kwam aangenaam verrast uit de zaal. Het is een soort post-apocalyptische prent met een voorsmaakje voor sardonische zwarte humor en excessen in onze hedendaagse materialistische maatschappij. De film is zowel geschift in zijn inhoud als in zijn visuele bevlogenheid, maar tezelfdertijd een buitengewoon leuke kijkervaring. Holy Motors is geen experimentele cinema die enkel bestaat bij de gratie van het experiment, maar wel een verhaal die gedreven wordt door zijn menselijkheid. Het is in ieder geval een trip die in elke top 10 van 2012 thuis hoort wil deze lijst van enig belang zijn.

    Holy Motors

    7. Amour (2012) Michael Haneke

    Ik haat films die op voorhand bejubeld worden door de zogenaamde kritische pers, en dat je een beetje moreel verplicht bent om er naar toe te gaan. Ik heb Amour (2012) dus vrij laat gezien. Maar je kunt er niet omheen, Michael Haneke heeft opnieuw een ijzersterke film gemaakt. Amour is een aangrijpend portret van een koppel 80'tigers waarvan de vrouw getroffen worden door een aanval en plots het geheugen verliest. Ze wil niet opgenomen worden in het hospitaal en bijgevolg wordt hun huis een soort gevangenis of een soort mausoleum. Het acteursspel van beiden is van die aard dat je compleet opgezogen wordt door het drama en ingesloten door de claustrofobische regie van Haneke. We worden geconfronteerd met de kille dood, maar ook met menselijke warmte. Neen, je wordt er niet plezierig van, maar dit is wat mij betreft veruit de beste Haneke film tot nu toe en moest dan ook in deze lijst prijken.

    Amour

    6. The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) Peter Jackson

    Ik ben fan van Lord of the Rings, en deze The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) is alweer een glorieus epos. Het begin van de film, met zijn slapstick humor en zijn trage opbouw is misschien nog wat onwennig, maar nadien komt het verhaal op gang en zit je op het puntje van je stoel en de drie uur vliegen gewoon voorbij. Het eerste deel van The Hobbit is gewoon adembenemend, grappig en betoverend, en ik kan haast wachten op de twee vervolgfilms. Dit is geen Star Wars trilogie waar de actie dominant is. Dit is een J.R.R. Tolkien/Peter Jackson trilogie waar het verhaal en de personages op de voorgrond komen. Voor de rest is de 48 beelden projectie net iets als de 3D-technologie, het is een gimmick die niet kan opwegen tegen een sterk verhaal, maar ja, het is een andere kijkervaring. Neen, deze is voor mij niet de beste film van het jaar, maar wel zonder enige twijfel één van de 10.

     The Hobbit: An Unexpected Journey

    5. The Avengers (2012) Joss Whedon

    Het mag een klein mirakel heten dat scenarist/regisseur Joss Whedon - een erkend en bejubeld televisie icoon en de drijvende kracht achter cultreeksen als Firefly en Buffy: The Vampire Slayer - is geslaagd in zijn missie. Hij laat met The Avengers (2012) het ensemble van superhelden schitteren als nooit tevoren en brengt ons de allerbeste Marvel film ooit. Niet alleen dit, Whedon laat Ang Lee en Louis Leterrier ook nog eens zien hoe je Hulk op een overtuigende manier naar het witte doek kan brengen. Whedon verkiest zoals verwacht een makkelijk verteerbaar plot met voorspelbare keerpunten, maar kruid ditalles met subtiele inside jokes, grappige dialogen, en licht dramatische wendingen. Het is dan wel een clichématig geheel, toch is het Whedon's verdienste om toch enige originaliteit en frisheid voor de dag te leggen. Hij heeft gelukkig niet gekozen om de ernstige/donkere toer op te gaan à la Nolan met de Batman franchise, maar wel ten volle een correcte weerspiegeling te geven van de pulpy Marvel comics: ernst is ver zoek en overbodig. Het is comic entertainment om van te smullen.

    The Avengers

    4. Argo (2012) Ben Affleck

    Ik heb in mijn filmcollectie heel wat films uit de jaren ’70 en ook al is deze Argo (2012) een hedendaagse prent, vertoont deze toch heel wat gelijkenissen met die vorige periode waar ik zo van hield. Het bewijst nog maar eens het talent van Affleck, die er voor gekozen heeft om in zijn film mee te spelen en ook nog eens zijn energie te steken in de regie. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Deze briljante thriller gebaseerd op waar gebeurde feiten is veruit zijn meest volmaakte film. Het heeft niet die waauw-factor van de recente comic-adaptaties, maar het is zo knap omwille van zijn narratieve kwaliteit. Kan een film feilloos zijn, deze Argo is daar in ieder geval niet ver naast.

    Argo

    3. The Dark Knight Rises (2012) Christopher Nolan

    De visuele en inhoudelijke rijkdom die we hier in The Dark Knight Rises (2012) voorgeschoteld krijgen is om van te rillen. Als iemand me 7 jaar geleden zou vertellen dat een filmstudio bereid zou zijn om 585 miljoen dollar te investeren in een 7u35 minuten lange Imax blockbuster-trilogie die enkel bestemd is voor een volwassen en veeleisend filmpubliek - met plotgedreven actie en complexe, arglistige karakters, en waar de tedere romantiek is ingeruild voor een duistere en verontrustende thematiek – dan zou ik eens goed hebben gelachen. Het credo was 'hoge kwaliteit primeert boven beeldmanipulatie' en het was tevens een ode aan de filmpellicule in een digitaal tijdperk. En in dat licht hebben we hier een sterk verhaal van de geboorte, de val en de heropstanding van Batman. De derde film van een trilogie is meestal diegene dat het meest ontgoochelt, maar deze Dark Knight Rises is de perfecte afsluiter voor de perfecte trilogie. Ja, Bane is minder goed dan Heath Ledger, meer nog, The Dark Knight (2008) was een betere film, ja Marion Cotillard heeft een belachelijke sterfscène neergezet en ja, Nolan wou iets teveel zaken vertellen in veel te korte tijd. Maar desondanks al deze minpunten overstijgt deze prent de gemiddelde film, zowel op inhoudelijk als op visueel vlak.

    The Dark Knight Rises

    2. Django Unchained (2012) Quentin Tarantino

    Sommige regisseurs vallen in herhaling, andere willen hun films volproppen van visuele effecten en vreemde camerabewegingen. Quentin Tarantino blijft zijn eenvoudige zelf en is tezelfdertijd meer vernieuwend dan om het even welke filmmaker. Drie jaar na de knettergekke oorlogsfilm Inglourious Basterds, pakt hij uit met de geniale spaghetti western Django Unchained (2012). Het is gewaagde, originele, gesofistikeerde en stijlvol western die bovenden buitengewoon ontspannend en schokkend is. Django Unchained is onversneden Tarantino, en behoort tot zijn beste films. Het is het werk van een regisseur die aan de top van zijn carrière staat en die zonder schroom een zware stoot verkoopt in de onderbuik van het puriteinse Amerika, zonder neerbuigend, belerend of pretentieus over te komen. Het is bloederige spaghetti western met een infuus van blaxploitation gemaakt door iemand die opstaat en gaat slapen met klassiekers uit de filmgeschiedenis.

    Django Unchained

    1. Moonrise Kingdom (2012) Wes Anderson

    En tussenin al dat comicbook geweld (I eat comics for breakfast) komt Wes Anderson op de proppen met zijn eigenzinnige, hartverwarmende en verfrissende Moonrise Kingdom (2012), wat voor mij zonder twijfel de beste prent was van 2012. Als je in staat bent om op dezelfde golflengte van Anderson te komen, dan opent dit een poort naar een verrassend en wonderbaarlijk universum vol avontuur, humor en popmuziek voor zowel jong als oud. Fans van Anderson-eske cinema en 60’ties nostalgie zullen hier dolle prent aan beleven. Ik was er in ieder geval van in de wolken. De hoofdrollen mogen dan wel vertolkt worden door kleine kinderen, hun belevenissen zijn bigger than life. Zalige vertolkingen, bijzonder knappe regie en een uitstekend en fabelachtige script van Anderson en Roman Coppola (The Darjeeling Limited), inderdaad, de zoon van Francis Ford Coppola.

    Moonrise Kingdom

    The Worst Movies of 2012

    10. Silent Hill: Revelation (2012) Michael J. Bassett

    Het regende crapy horror films in 2012. Het was niet meer om bij te houden. Neem nu de sequel Silent Hill: Revelation (2012). Wat was me dat! In het beste geval is het een showreel van één of ander visueel effectenhuis, in alle andere gevallen is dit iets om schaamrode wangen van te krijgen. Voor iemand die zelfs al het spel heeft gespeeld, heb je geen flauw idee wat de makers ons eigenlijk willen vertellen. Ik kreeg zelfs tinnitus verschijnselen van al die oorverdovende geluidseffecten. Wisten ze dan niet dat dit een 'SILENT' Hill film was?! Geluk eindigt deze draak van een film niet met een open einde die een mogelijke nieuwe sequel zou kunnen inhouden. Laten we dit begraven en doen alsof het nooit heeft bestaan.

    Silent Hill Revelation

    9. Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) Mark Neveldine & Brian Taylor

    Een Top 10 worst movie lijstje zonder een Nicolas Cage film, zou een schande zijn. Dus hier is Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) (tevens ook de enige Cage film die er te zien was in 2012). De sequel kwam bij ons in de bioscoop in februari van 2012. De eerste prent was zware teleurstelling, maar deze vervolgfilm had zowaar een plot en doet dus net iets beter. Maar maak je geen illusies, ook deze sequel is een stinker. Het regisseursduo die verantwoordelijk is voor de Crank-vehikels en het oerslechte Gamer (2009) maken hun reputatie van B-regisseurs alle eer aan. Na de zoveelste flop denk ik dat ze best solliciteren voor een andere dagjob. Voor een keertje kan ik Nic Cage moeilijk met de vinger wijzen. Zelfs met goed acteerwerk kan je niets aanvangen met het aangereikte materiaal en de bijkomende dwalende regisseurs-aanwijzingen.

    Ghost Rider Spirit of Vengeance

    8. Resident Evil: Retribution (2012) Paul W.S. Anderson

    De ene Anderson is de andere niet, en deze Paul W.S. zou nog geen goeie film kunnen maken mocht hij een scenario krijgen van Steven Zaillian en bijgestaan worden door Christopher Nolan in een productie van Jerry Bruckheimer. Resident Evil: Retribution (2012) kon evengoed op 1 staan in deze lijst, maar mijn verwachtingen waren al zo laag dat ik niet meteen geschokt was door de kwaliteit. Met deze film zijn er maar liefst 5 Resident Evil vehikels en alle vijf zijn ze het bekijken nauwelijks waard. In deze prent heb je zelfs de indruk dat niemand nog de moeite deed om hier iets deugdelijk van te maken. Hier is geen verhaal, enkel een montage van een hoop flitserige actie-shots overladen met tonnen digitale effecten. En wat me keer op keer verbijsterd, is dat dergelijke troep goed verkoopt, want de film brengt zo’n slordige 220 miljoen in het laatje. Begrijpen wie begrijpen kan.

    Resident Evil Retribution

    7. Dark Shadows (2012) Tim Burton

    Het resultaat is een vervelde en onsamenhangende adaptatie, die nog maar weinig met de oorspronkelijke serie van doen heeft. Tim maakt om de zoveel jaar een bangelijke prent, maar tussendoor stelt hij zich tevreden met commercieel afgelikte, en half-grappige troep, en deze Dark Shadows (2012) mag je gerust tot deze orde degraderen. En zo zijn er nog onbegrijpelijke plotwendingen en schreeuwende tekortkomingen. De creativiteit in deze prent staat in ieder geval op een laag pitje en de humor is nooit echt uitgesproken. De toon wisselt, net zoveel als de motivaties en drijfveren van de personages. Een uitstekend begin, maar halverwege stuikt de film in mekaar en als kijker krijg je er noch kop of staart van.

    Dark Shadows

    6. Battleship (2012) Peter Berg

    Ik had deze vrij vertaalde adaptatie van het boardgame een kans gegeven, omwille van regisseur Peter Berg. In het verleden heeft hij wel eens een behoorlijke prent afgeleverd. Maar wat hij hier met Battleship (2012) heeft afgeleverd stinkt een uur in de wind. Zelden heb ik zo’n knappe visuele effecten verknoeid gezien door zo’n belabberd script, lachwekkende dialogen (op een gegeven moment zegt iemand zelfs in de film "Who talks like that?" - My thoughts exactly!), troosteloos acteerwerk en een ridicuul einde. Maar de onzin begint pas echt op kruissnelheid te komen wanneer de aliens eindelijk op aarde landen, nadat we hen met ons visitekaartje hebben gestuurd met een supersonisch radiosignaal die blijkbaar sneller is dan het licht. Het heeft hen slechts een paar dagen/maanden gekost om tot bij ons te komen, dus spreken we van zeer geavanceerde wezens. Maar het humanoïd wezen lijkt al zo dom als een achterdeur. De scenaristen van dienst hebben ook niet veel zin om scènes uit te leggen, laat staan om iets op papier te zetten waarmee ze zichzelf ’s avonds nog in de spiegel kunnen bekijken.

    Battleship

    5. Playing for Keeps (2012) Gabriele Muccino

    Er waren heel wat zwakke komedies en romcoms dit jaar, zoals One for the Money (2012), The Babymakers (2012), The Watch (2012) of de laatste Eddie Murphy film A Thousand Words (2012). Maar de prent waar je echt medelijden kreeg voor de cast was toch Playing for Keeps (2012). Gerard Butler heeft hier duidelijk gemaakt aan alle filmstudio’s dat niemand interesse heeft om hem op het witte doek te zien. Playing for Keeps had een productiebudget van 35 miljoen dollar en uitgebracht in maar liefst 2840 filmzalen, maar zo goed als niemand kwam opdagen. En wanneer je deze halve romcom uiteindelijk te zien krijgt weet je waarom.

    Playing for Keeps

    4. The Paperboy (2012) Lee Daniels

    Deze film werd genomineerd op het festival van Cannes, en kreeg een nominatie voor beste actrice van de Golden Globes, en ondanks het knappe acteerwerk van Nicole Kidman is The Paperboy (2012) niets meer dan smaakloze pulp. En het grootste struikelblok van deze prent was regisseur Lee Daniels, die iets teveel bezig was met een stijloefening in plaats van een verhaal te vertellen die ons als kijker kon boeien. Deze Oscar-genomineerde regisseur verdient voor deze prent dan ook de Razzie van Worst Director. Waarom staat deze zo hoog in de top 10? Voor de simpele reden dat dit echt wel een knappe film had kunnen worden, maar de man achter de camera verknalde het, big time!

    The Paperboy

    3. Mirror Mirror (2012) Tarsem Singh

    Er waren twee sneeuwwitje-films, een vrij geslaagde adaptatie genaamd Snow White and the Huntsman (2012) en het beschamende schouwspel Mirror Mirror (2012). Als kinderfilm denk ik wel dat hij de allerjongsten zal kunnen bekoren, maar voor het overgrote merendeel van het publiek is dit pure tijdverspilling. De regisseur had blijkbaar iets teveel naar Shrek gekeken, maar had blijkbaar de grappen niet begrepen. Er was een tijd wanneer ik gek was van de geflipte decors en kostuums van Tarsem Singh, maar dit is ondertussen al heel lang geleden.

    Mirror Mirror

    2. The Devil Inside (2012) William Brent Bell

    The Devil Inside (2012) is nog maar eens een found footage film, maar deze keer zonder iets wat men kan omschrijven als 'een verhaal'. Paranormal Activity 4 (2012) en The Apparition (2012) lijken wel meesterwerkjes tegenover dit flauw excuus voor een horrorfilm. Hier ga ik zelfs niet al teveel woorden aan vuil maken.

    The Devil Inside

    1. The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012) Bill Condon

    Maar het absolute dieptepunt moet ik toeschrijven aan The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012). En voor de miljoenen mensen die hebben afgezien in de bioscoop terwijl de vriendin kost wat kost Robert Pattinson wou zien blinken als de vampier Edward Cullen is er eindelijk het verlossende nieuws: het is GEDAAN! Dit laatste script is niet veel beter dan de vorige edities. De personages blijven zielloze wezens met onbegrijpelijke motivaties, die door de acteurs als kartonnen borden worden neergezet met als doel de emoties te bespelen van jonge teenage meisjes. De dialogen zijn ofwel om van te huilen of van te schaterlachen. Het verhaal komt heel traag op gang, en net wanneer je denkt dat alles beter zal worden, stuikt alles weer in mekaar in een onbegrijpelijk kluwen van zinloze conflict-situaties. En met dank aan de slechte visuele effecten is ook de grote finale één grote klucht. Maar vreemd genoeg ben je nadien toch tevreden, opgelucht dat het eindelijk gedaan is met die verwerpelijke films gebaseerd op die miserabele boeken. Good riddance!

    The Twilight Saga Breaking Dawn Part 2

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Michael Haneke wint Goude Palm met Amour

    Pin it!

    Het 65ste filmfestival van Cannes, onder leiding van de Italiaanse acteur en regisseur Nanni Moretti (La Stanza del Figlio, Habemus Papam), is vanavond geëindigd met de traditionele prijsuitreiking. De Oostenrijkse 70-jarige regisseur Michael Haneke wint zijn tweede Gouden Palm met Amour (2012), een film over twee gepensioneerde muziekleerkrachten. Drie jaar geleden won hij de gouden palm voor A White Ribbon (2009).

    Het is een interessante tien dagen geweest, met een hele resem aan veelbelovende films, met Beyond The Hills (2012), het verrassende Holy Motors (2012) en Moonrise Kingdom (2012) op kop. In de wandelgang werd er gefluisterd wie er kans zou maken op de hoofdprijs van het festival. Het was voor Beyond The Hills en Amour die over de lippen van de journalisten gingen. Die twee films waren dan ook de grote winnaars van deze prijs uitreiking. Amour gaat over een ouder echtpaar waarvan de vrouw door een beroerte wordt getroffen.

    michael haneke,amour,cannes,Moonrise Kingdom,Holy Motors,Beyond The Hills,Nanni Moretti,A White Ribbon,Matthias Schoenaerts,De Rouille et dOs,Jacques Audiard,Mads Mikkelsen,jagten,Carlos Reygadas,Post Tenebras Lux,Marion Cotillardmichael haneke,amour,cannes,Moonrise Kingdom,Holy Motors,Beyond The Hills,Nanni Moretti,A White Ribbon,Matthias Schoenaerts,De Rouille et dOs,Jacques Audiard,Mads Mikkelsen,jagten,Carlos Reygadas,Post Tenebras Lux,Marion Cotillardmichael haneke,amour,cannes,Moonrise Kingdom,Holy Motors,Beyond The Hills,Nanni Moretti,A White Ribbon,Matthias Schoenaerts,De Rouille et dOs,Jacques Audiard,Mads Mikkelsen,jagten,Carlos Reygadas,Post Tenebras Lux,Marion Cotillard

    Matthias Schoenaerts grijpt spijtig genoeg naast de acteursprijs voor zijn rol in De Rouille et d'Os (2012) van Jacques Audiard, naast de charmante Marion Cotillard. Mads Mikkelsen won de prijs voor beste mannelijke hoofdrol in Jagten (2012) waar hij de rol als kleuterleider speelt die ten onrechte van seksueel misbruik van een kind wordt beschuldigd.

    De prijs voor de beste regisseur werd toegekend aan de Mexicaanse cineast Carlos Reygadas. Zijn film Post Tenebras Lux (2012) (Het licht na de duisternis), was een metafoor van het zich uitbreidende geweld in Mexico. En als we de geruchten mogen geloven van de journalisten ter plekke zou de film over de visueel meest onvergetelijke openingsscène ooit beschikken. De film, gedraaid in de bossen van de deelstaat Morelos, volgt een familie van stedelingen die de hoofdstad de rug toekeren om zich op den buiten te installeren, waar hun steedse gewoonten botsen met de inheemse.

    De Gouden Camera, de beloning voor de beste debuutfilm, ging naar Beasts of the Southern Wild (2012) van de 29-jarige Amerikaan Benh Zeitlin. Hij won met deze filosofische prent over het zesjarig meisje Hushpuppy in Louisiana dat op zoek gaat naar haar moeder ook al de Grote Prijs op het indie-festival Sundance.