de helaasheid der dingen

  • Dossier K. ontgoochelt aan de kassa

    Pin it!

    Als een film succes kent, kunnen de distributeurs niet zwijgen over de prent en pakken ze maar al te graag uit met mogelijke nominaties op buitenlandse filmfestivals (ook al betekent het festival in kwestie niet zo heel veel) of bekogelen ze wekenlang kranten met cijfers over het box-office resultaat. Een doodgewone journalist kan nauwelijks die cijfers interpreteren, laat staan deze bezoekers-aantallen naar waarde inschatten. En zo kan je gemakkelijk een hype creëren. Is dit een goede of een slechte zaak? Wel, Vlamingen gaan nu al niet naar Nederlandstalige films kijken, dus als we de promotie nu ook nog eens aan banden leggen wordt het echt wel tragisch. Dus, van mij mogen ze; zolang ze de zaken wel in perspectief brengen en de toeschouwer niet misleiden, zoals dat voor bepaalde Vlaamse producties al meermaals is voorgekomen.

    Maar bij één veelbelovend film begon de promo-motor plots te sputteren. Dossier K. (2009), de sequel op De Zaak Alzheimer (2003), had de nieuwe Vlaamse blockbuster moeten worden, maar het draaide anders uit. De dure productie werd overklast door De Helaasheid Der Dingen (2009). Deze prent van Felix Van Groeningen naar een verhaal van Dimitri Verhulst had een productiebudget van onder de 2 miljoen euro, en dus zowat 1/3 minder budget dan de Alzheimer sequel. De Helaasheid haalde maar liefst een slordige 425'000 bezoekers, daarentegen haalde Dossier K. volgens recente cijfers van het VAF de eindmeet met slechts 265'000 bezoekers. De film draait nog steeds in een aantal complexen, maar nog maar voor een handjevol mensen.

    Nadat Erik Van Looy met zijn Loft (2008) de kaap van 1 miljoen bezoekers had bereikt dachten de makers van Dossier K. dit record in een paar weken te breken, zeker in het licht van de oorspronkelijke film De Zaak Alzheimer die maar liefst 750'000 bezoekers haalde. Maar de bezoekers bleven weg of kozen voor die andere (net niet-Oscar-genomineerde) Vlaamse film. En dat is toch wel een gigantische streep door de rekening van Eyeworks, het productiehuis die van mening was dat Jan Verheyen de beste man was om deze veelbelovende Jef Geeraerts sequel te verfilmen. Laten we nog 270 000 bezoekers nemen en een prijsticket van pakweg 9 euro, dat maakt nog geen 2,5 miljoen euro BRUTO recette. Uiteraard zit hier Vlaams geld in (via VAF), maar ook Hollands geld (via Film Fonds), maar niemand zal hier rijk van worden, integendeel.

    Was de film slecht? Niet meteen, maar het was niet meer dan een goed gemaakte tv-film. Het origineel was verbazingwekkend knap, zeker voor Vlaams niveau, maar deze sequel leek nauwelijks de ambitie te hebben beter te doen. Maar ook Jan Verheyen was een maatje te klein vergeleken met Van Looy. Het zijn twee filmmakers die het visueel element in de film uiterst belangrijk vinden (bij momenten zelfs iets teveel vorm boven inhoud), maar Erik weet ook wel zijn personages te voorzien van de nodige diepgang terwijl hij de spanningsboog van zijn verhaal nauwelijks uit het oog verliest. Los van de openingssequentie valt er uiteindelijk niet zo heel veel te beleven in Dossier K., en daar heb je meteen een mogelijke reden waarom het publiek massaal weg bleef.

    ***Related Posts***
    29/08/2008: Jan Verheyen regisseert Dossier K.
    07/06/2008: Top 10 Best bekeken Vlaamse Films
    29/09/2004: Top 10 Zwakste Vlaamse Films

  • Dead Snow trekt aandacht met sexy viral clip

    Pin it!

    Low-budget filmproducties kunnen niet opboksen tegen Hollywood. Hun films raken met moeite in de bioscoop en hun beperkte middelen maakt het voor hen vrijwel onmogelijk om veel geld te besteden aan een ‘broodnodige’ promotie-campagne. Daarom moet men vaak heel creatief tewerk gaan of met een stunt de aandacht te trekken (denk maar aan de naakte fietsers in Cannes ter promotie van De Helaasheid der Dingen).

    Dead Snow 01 Dead Snow 03 Dead Snow 04 Dead Snow 02

    De Noorse nazi-zombie prent Dead Snow (2009) van Tommy Wirkola is zich bewust van de impact die een geslaagde marketingcampagne kan hebben op het succes van een film. Daarom bracht hij niet alleen een reeks van indrukwekkende filmposters met afgehakte hoofden van nazi-zombies. Deze splatter-horror film zou niet onopgemerkt de revue passeren. De game-fans onder jullie zullen waarschijnlijk meteen denken aan Call of Duty: World at War – Nazi Zombies, ik heb dit nog uren aan een stuk zitten spelen. Buitengewoon verslavend!

    Korte inhoud: In 1945 werd in Øksfjord de lokale bevolking door de Duitsers afgeslacht. Ze vluchtten hierna de bergen in, waar ze doodvroren. Jaren later is een groepje vrienden op weg naar een huisje in Øksfjord. Met ski's en een ongelofelijk hoeveelheid bier zijn ze voorbereid op een gezellig weekend. Sara (Ane Dahl Torp) is het best bekend in de bergen. Ze heeft een andere route naar het huisje gekozen, maar niemand kijkt op als zij eerder arriveren dan haar. Misschien zat ze vast door het slechte weer. Niemand vermoedt echter dat ze het slachtoffer zou kunnen zijn van het kwaad dat zich al jaren in de bergen verbergt. Dat verandert al snel wanneer de hut omringd wordt door een bataljon bloeddorstige Duitse zombiesoldaten...

    *** Dead Snow trailer ***

    Als je verzot bent op zombies, bloeddorstige nazi’s en een gezonde dosis kitsch, dan is dit uw film. Maar eenmaal je voorbij de clichés bent zal deze film waarschijnlijk zwaar tegenvallen, want je kan al van mijkenver voorspellen wat er zal gebeuren. Het enige grote verschil met de zombie-films die we gewend zijn, is dat het dit keer een film is afkomstig van Noorwegen. Regisseur Wirkola, die eerder al een parodie maakte op Kill Bill met Kill Buljo: The Movie (2007), is een grote fan van Quentin Tarantino, maar zichtbaar ook van Sam Raimi en George Romero. Spijtig genoeg heeft hij tot op heden nog niet bewezen ook maar in de buurt te komen van het talent van deze drie filmmakers. Maar hij slaagt er wel in zijn films in de aandacht te brengen, net zoals Uwe Boll dat klaarspeelt met zijn miserabele filmpjes. Het enige verschil tussen beide heren is dat Wirkola veel meer geslepen is dan de Duitse worstendraaier.

    Om de promotie van de film enigszins nog aan te wakkeren loopt er een sexy viral-videoclip met een flirtende jonge deerne die haar bloot kontje staat te zwingen op een melodie die ons met de neus "tussen" de feiten duwt. En terwijl deze Benny Benassi-achtige videoclip loopt wordt even de aandacht verlegt naar de nieuwe horror-prent. Nu ben ik niet zeker of iedereen wel zal letten op de bordjes. Doe de test en oordeel zelf hoe efficiënt deze viral-clip wel is. Maar één ding kan je moeilijk ontkennen, 'seks trekt de aandacht'.

    *** Music Video - Linni Meister 'My Ass' (Uncensored) ***

  • Michael Haneke wint Gouden Palm voor Das Weisse Band

    Pin it!

    Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

    Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

    Das Weisse Band pic Antichrist pic

    De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

    De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

    Spring Fever pic De Helaasheid der Dingen pic

    De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

    Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

    *** Antichrist van Lars Von Trier trailer ***