de behandeling

  • Vlaamse Films van 2015 kunnen bioscoopbezoekers niet overtuigen

    Pin it!

    De Vlaamse film zit in een dipje, en dit ondanks het ruime aanbod. Zoals we hier al in een vorig bericht hadden opgemerkt hebben de distributeurs al hun films in het najaar willen zetten, een periode die volgens hen voor betere resultaten kan zorgen. Maar het pakt dit jaar behoorlijk anders uit.

    Volgens het VAF (Vlaams Audio-Visueel Fonds) gingen er vorig jaar 2.650.753 bioscoopbezoekers naar een Belgische film kijken, maar 2015 zou in vergelijking wel eens een rampjaar kunnen worden voor de Vlaamse films, en met uitbreiding ook een slecht jaar voor de bioscoopuitbaters die vorig jaar toch konden rekenen op een aantal kleppers zoals Het Vonnis (2013) met 375'000 bezoekers, Marina (2013) met 372'000 bezoekers en De Behandeling (2014) met meer dan 140'000 bezoekers. Volgens de cijfers van Kinepolis hebben ze in het voorjaar van 2015 10% minder bezoekers in vergelijking met vorig jaar, terwijl in Frankrijk de omzet steeg met 2,3% en in Spanje met maar liefst 37%. In ons land was enkel de Vlaamse film Bowling Balls (2014) van Mark Punt nog een redelijk succes met iets meer dan 100'000 bezoekers, de ondergrens om van een hit te kunnen spreken.

    cafe_derby_2015_poster.jpglee_and_cindy_c_2015_poster.jpgtrouw_met_mij_2014_poster.jpg

    De rest van de films presteerde ondermaats. Nu kan je gaan discussiëren of dit de fout is van de distributeurs die iets teveel Vlaamse films bij elkaar hebben gepropt, de verkeerde keuzes van het VAF bij de toekenning van subsidies (van 100.000 tot 400.000 euro) of ligt de reden gewoon bij de tegenvallende kwaliteit van de filmproducties. Een komedie als Trouw Met Mij (2014) kijkt gemakkelijk weg, maar is verre van een film die je in de bioscoop moet gaan zien. Zoiets kon een perfecte tv-film zijn. En dan was er nog de arthouse film Lucifer (2014) van Gust Van den Berghe, die filmtechnisch wel een verrassende prent is om te bekijken met Tondoscope framing (zie making of), maar inhoudelijk en thematisch eigenlijk zo goed als niets zinnigs weet te vertellen over de val van de duivel in 3 hoofdstukken. Een ideale prent voor een filmfestival, maar weegt net iets te licht voor een multiplex release. Beide films halen een paar duizend bezoekers, en dat was eigenlijk voor een groot stuk voorspelbaar.

    Daarnaast waren er nog een aantal debuutfilms met verdiensten, maar geen grootse cinema, zoals Lee & Cindy C. (2015) van Stany Crets, een onevenwichtige liefdesverhaal tussen twee muzikanten met een pak vervelende personages die de boel behoorlijk verpesten. Ondanks de positieve recensies moest de film het stellen met slechts 6000 bezoekers. Café Derby (2015) van Lenny Van Wesemael is misschien wel de beste debuutfilm van het jaar, maar ook deze film strandde op 26.000 bezoekers. Ook Matteo Simoni en zijn Terug Naar Morgen (2015) van debuutregisseur Lukas Bossuyt ging zwaar uit de bocht met slechts 20'000 bezoekers. Deze Vlaamse Back to the Future was dan ook een gigantische tegenvaller, met vlakke personages en een script met ronduit slecht geschreven dialogen en een regie dat op geen enkel moment de dramatiek weet aan te scherpen. En uiteindelijk was er ook nog Paradise Trips (2015) met Gene Bervoets als de norse en oerconservatieve reisbus-chauffeur, die ook bleef steken op een 20'000 bezoekers. De film was dan ook geen voltreffer met een verhaal die ons nauwelijks kon bekoren en cameravoering om zeeziek van te worden, maar erger nog wat dat de makers geen idee leken te hebben om de personages tot leven te laten komen.

    black_2015_poster.jpggalloping_mind_2015_poster.jpgdardennen_2015_poster.jpg

    Ook de magisch realistische Galloping Mind (2015), het regiedebuut van de choreograaf Wim Vandekeybus, moet het na een maand in de cinema met nauwelijks 3.000 bezoekers stellen. En eigenlijk was dat nog veel gezien de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. De film werd gefinancierd door verschillende Europese landen via de Tax-shelter en de regisseur slaagt er nauwelijks in om een samenhangende film te maken met al die vreemde culturen. Het voelt allemaal ook behoorlijk pretentieus aan en op geen enkel moment heb je voeling met de personages of het verhaal. Ik vrees echter dat dergelijke films bezoekers in de toekomst gaan beïnvloeden in hun keuze om naar een Amerikaanse of Vlaamse film te gaan.

    Maar laten we afsluiten met een positieve noot. Er zijn nog twee veelbelovende films die het niveau wat kunnen optrekken en hopelijk meer bezoekers naar de bioscoop kan trekken. Zo is er Black (2015) van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar zeker ook de politie thriller D'Ardennen (2015) van Robin Pront. Twee films die één ding gemeen hebben, de geslaagde fotografie van Robrecht Heyvaert. Black komt uit op 11 november 2015 en D'Ardennen komt bij ons uit op 14 oktober 2014.

  • Frankrijk rolt de rode loper uit voor de Vlaamse cinema

    Pin it!

    Van 24-31 maart komen maar liefst 18 films in de aandacht in Straatsburg in Frankrijk. Het filmfestival heeft als thema 'De Andere Belgische Film' (l’Autre Cinéma Belge). Hier is de poster van het evenement. En het is Waste Land (2014) van Pieter Van Hees die de spits mag afbijten. De film zal nadien vertoond worden in het reguliere circuit de volgende dagen. Hopelijk nadien in ons land!

    waste_land_2014_poster_pieter_van_hees.jpg

    Korte inhoud: In Waste Land volgen we Leo Woeste (Jérémie Renier) die samen woont met zijn vriendin Kathleen (Natali Broods) en haar vijfjarig zoontje Jack in een wijk in Brussel. Als hoofdinspecteur Moordzaken komt hij dagelijks in aanraking met de onderbuik van de stad en vecht hij een soort persoonlijke guerrilla uit tegen de zieken van geest die de stad bevolken. Maar het criminele Waste Land brengt hem steeds meer aan het wankelen. Zijn gezin en de nodige dosis Xanax houden hem nog overeind.

    Maar ook de nieuwe film van Hans Herbots (Verlengd Weekend), de thriller De Behandeling (2014), is één van de geselecteerde films. Deze film werd bij ons vorige zomer al uitgebracht op Blu-ray. Ook Lucifer (2014) van Gust Van Den Berghe (Blue Bird) heeft er zijn plaats naast de Vlaamse horrorprent Welp (2014) van Jonas Govaerts, Labyrinthus (2014) van Douglas Boswell, Kid (2012) van Fien Troch, de debuutfilm Violet (2014) van Bas Devos en de nieuwe film van Geoffrey Enthoven (Hasta la Vista), de komedie Halfweg (2012)

    Korte inhoud: In deze film zien we Stef (Koen De Graeve) die te midden van een scheiding zit en verhuist naar een prachtig huis dat hij flink onder de prijs heeft kunnen kopen. Daar wil hij in alle rust de dingen op een rij zetten, maar die rust wordt al snel verstoord. De vreemde Theo (Jurgen Delnaet), die als een natte zwerver te pas en te onpas in het huis opduikt, beweert de ware eigenaar te zijn. Stef wil niet wijken en de pesterijen tussen de twee mannen lopen compleet uit de hand. Tot Stef ontdekt dat Theo inderdaad de vorige eigenaar is. En twee jaar geleden overleden. Maar dan staat er plots een jong meisje aan de deur en keert de rust weer. Of toch niet helemaal.

    Laten we hopen dat onze Vlaamse filmmakers voldoende de show kunnen stelen in het hexagoon. Het aanbod is in ieder geval gevarieerd en er is voor iedereen wel wat: van artistieke auteursfilms tot commerciële thrillers en vlotte komedies.

    *** Waste Land trailer ***

  • De Behandeling (2014) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vorig jaar was een uitstekende periode voor de Vlaamse films qua bioscoopbezoeken. Enerzijds had je de nieuwe Stijn Coninx film Marina (2013) met 506'421 bezoekers, alsook Het Vonnis (2013) van Jan Verheyen met 394'928 bezoekers. Er was dan ook nog het FC. De Kampioenen gedrocht dat zowat 720'000 mensen kon overtuigen hiervoor een filmticket te kopen ... begrijpen wie begrijpen kan. Dit voorjaar was het uitkijken naar Halfweg (2014) van Geoffrey Enthoven en De Behandeling (2014) van Hans Herbots. Twee films die niet echt hebben kunnen overtuigen en ver onder de grens van 150'000 bezoekers zijn beland.

    de_behandeling_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Agent Nick Cafmeyer (Geert Van Rampelberg) lijkt op het eerste gezicht een gedreven rechercheur te zijn. Maar er hangt een donkere schaduw over zijn leven en relaties. Nick worstelt sinds zijn 9de met de onopgeloste verdwijning van zijn broertje Bjorn. Op aanwijzen van Nick is zijn buurman Plettinckx (Johan van Assche), een zedendelinquent, toen verhoord en weer vrijgelaten. Plettinckx woont na al die jaren nog steeds in dezelfde buurt als Nick en schept er genoegen in om hem te tergen. Het blijft op Nick wegen. De enige vrouw die op de hoogte is van dit drama uit zijn verleden, is zijn chef, de iets oudere Danni (Ina Geerts). Danni aarzelt om Nick te betrekken bij een nieuwe onrustwekkende zaak : een koppel is 3 dagen vastgehouden door een indringer. Van hun 9-jarig zoontje Robin en de dader ontbreekt elk spoor. Nick neemt de leiding in een adembenemende klopjacht.

    Alle ingrediënten waren aanwezig voor een geslaagde thriller. Enerzijds is er de talentvolle Director of Photography Frank Van den Eeden (The Invader, Het Vonnis, Swooni), de geslepen en ervaren monteur Philippe Ravoet (De Zaak Alzheimer, Hasta La Vista, Loft) en ook een beloftevolle en charismatische hoofdacteur die zich een beetje opwerkt als de nieuwe Koen De Bouw. Ook scenarist Carl Joos (The Broken Circle Breakdown, De Zaak Alzheimer) is een vaste waarde en hier heeft hij een bestseller van de Britse Mo Hayder, die gekend staat voor haar expliciete gruwel beschrijvingen, tot een filmscript vertaald.

    Maar het script en de regie waren spijtig genoeg niet van het niveau om de vele genre-clichés te overstijgen. Bij momenten heb je de indruk naar een aflevering van Code 37 te kijken en anderzijds naar de B-roll van een Amerikaanse thriller. En hierin zie je meteen het verschil tussen een Erik Van Looy en een Hans Herbots. Beiden zijn ze enorme fans van de Amerikaanse cinema, en het is hen gegund want geslaagde thrillers zijn dun gezaaid in ons filmlandschap. Maar je moet wel iets te vertellen hebben en ons niet 2 uur lang opzadelen met een personage die woest heen en weer schopt en van het ene huis naar het andere loopt met een zaklamp. Dat Hans Herbots een fan is van Se7en (1995) is overduidelijk, maar Se7en was 20 jaar geleden een film die grenzen heeft verlegd op vlak van fotografie en sfeer, met een ijzersterk plot en een uitzinnig knappe cast. Het was een thriller die bestemd was voor de echte filmliefhebbers.

    Deze Behandeling is op geen enkel vlak vernieuwend, laat staan dat het zelfs een beetje interessant of spannend is. Komt daar nog bij dat het doelpubliek waarvoor deze prent is bestemd, net iets meer verwacht van een thriller. Je kunt hiermee slechts een tv-publiek mee bekoren. Een publiek die op het puntje van hun stoel zitten voor series als "Cordon" of "Deadline 25/5" maar die nauwelijks nog een bioscoop binnenstappen, tenzij er een FC De Kampioenen film op het programma staat (720'000! Dat is meer dan 1 op 10 Vlamingen!). Maar hiervoor was dit project niet commercieel genoeg en bijgevolg heb je dan ook een tegenvallende opkomst. Herbots wou nochtans het doorsnee Jan Verheyen vertier overstijgen maar zoiets speel je niet voor mekaar met geforceerde trage slow motion shots en veel te dichte close-ups waar het artificieel karakter ervan af druipt.

    De Behandeling animated pictureDe Behandeling animated picture

    Ik heb het boek niet gelezen en kan enkel een oordeel geven over datgene wat ik te zien kreeg in deze filmversie, maar het hoofdpersonage was allesbehalve interessant te noemen, laat staan dat we er ooit sympathie voor konden krijgen. En dit zou wel eens een verklaring kunnen zijn waarom de Amerikanen niet meteen staan te springen om de boeken van Mo Hayder te verfilmen. Dit had een helletocht moeten worden van een personage die de duisternis ging trotseren, maar bleef steken in banaliteiten en stereotypen. En wanneer je als kijker iets teveel bezig bent met de sfeer en het fotografische aspect, heb je een probleem. De intrige in het verhaal is minimaal en de uitwerking van de ontspoorde ontvoering mist geloofwaardigheid. Het resultaat is een schots en scheef in mekaar zittende thriller met 3 verschillende plotlijnen die elk afzonderlijk verfijning en originaliteit missen. Van Rampelberg slaagt er hier ook niet in om weerwoord te bieden op het flauwe script of de steriele regie, maar ik wil deze acteur nog wel zien opdraven als hoofdacteur in hopelijk iets betere thrillers met regisseurs die zijn acteergeweld kunnen doseren.

    de_behandeling_2014_pic01.jpgde_behandeling_2014_pic02.jpg

    'De Behandeling' draait rond karakters die ten gevolge van een ziek brein of van een trauma een behandeling kunnen gebruiken, maar deze niet hebben gekregen met alle gevolgen van dien. En jawel, deze prent wil bovendien choqueren met pedo-gruwel en ouwe VHS cassettes met mannen die jongetjes vastnemen bij de arm en een bizar shot van een liggende naakte man en een been van een tiener over zich heen. Was ik op dit moment al niet half in slaap gevallen, had ik er misschien wel mee zitten lachen. Iets wat ik nu en dan toch deed zoals bij de scene waarin Van Rampelberg verstrikt raakte in een bloedzakje of met het urine-leitmotiv die gewoon te dom is om na te vertellen. Plaats daarnaast een serie als "True Detective" en het contrast kan haast niet groter zijn.

    De Blu-ray en DVD van De Behandeling is vanaf 6 juni 2014 beschikbaar met een première-verslag, fotogalerij en nog wat verwijderde scènes. Er is spijtig genoeg geen audio-commentaar op de film, en ik denk niet dat ik al een Blu-ray van een Vlaamse langspeelfilm heb gezien met audio-commentaar. Ik hoop dat daar snel eens verandering in komt. Ook al heeft deze Vlaamse prent me niet kunnen overtuigen, wil ik de regisseur wel eens aan het woord laten en zijn motivaties horen bij de uiteenlopende scènes. Maar tot nu toe moeten we het stellen met de bovenvermelde extraatjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 juni 2014

     

    *** De Behandeling trailer ***