De FilmBlog

Er werd een paar maand geleden reikhalzend uitgekeken naar de release van de allerlaatste Harry Potterfilm. Iedereen was benieuwd of deze achtste film uit de reeks een waardig sluitstuk zou worden van de franchise, of zou de hele reeks eindigen met een sisser? En de fans werden uiteindelijk gerustgesteld: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011) voldoet aan alle verwachtingen en rond de hele reeks keurig af. Het tweede deel van The Deathly Hallows biedt alles waar een moderne blockbuster aan moet voldoen: actie, romantiek, humor, emoties en knappe special effects. En nu is er dus de blu-ray, en daarnaast ook een editie in 3D. (Je hebt er wel een 3D tv voor nodig met 3d-brilletje).

Korte inhoud: Onze drie vrienden Harry Potter (Daniel Radcliffe), Ron Weasley (Rupert Grint) en Hermione Granger (Emma Watson) vormen in deze allerlaatste film het ultieme obstakel voor Lord Voldemort (Ralph Fiennes) om de definitieve heerschappij van de wereld te veroveren. In Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 hebben de drie vrienden al een paar horcruxes (zeven artefacten die een deel van de ziel van Voldemort bevatten) kunnen vernietigen, maar om de donkere meester definitief te verslaan, zullen ze ze allemaal moeten vinden en verwoesten.

En dat is geen gemakkelijke opgave want Voldemort weet waar de drie naar op zoek zijn en hij zal zich vanzelfsprekend niet zomaar gewonnen geven. Harry en co moeten terugkeren naar Hogwarts waar de laatste horcruxes zich bevinden. En zo is de cirkel rond, want op en rond Hogwarts, waar het jaren eerder allemaal begon voor Harry Potter zal het ultieme duel tussen hem en Lord Voldemort zich afspelen. En terwijl de twee kemphanen zich met elkaar bezighouden, vechten hun beide legers een ultieme confrontatie uit in Hogwarts.

The Deathly Hallows: Part 2 begint waar het eerste deel eindigde, namelijk bij het graf van Dobby de huiself. Deze scène dient om je terug in het verhaal te oriënteren en vormt meteen zowat het enige rustpunt in de hele film, want daarna dendert de film met een rotvaart voort. Harry en co willen infiltreren in de kluis van Bellatrix Lestrange (Helena Bonham Carter) in de bank Gringotts op zoek naar een van de horcruxes. Geen gemakkelijke opgave en deze scène zorgt meteen voor een eerste adrenalinestoot in de film (en een schitterende prestatie van Bonham Carter die Lestrange speelt als Watson).

Regisseur David Yates houdt de teugels strak in handen en biedt waar de fans om vragen. Wanneer Harry, Ron en Hermione eindelijk weer op Hogwarts zijn, hoor je bijna kreten van geluk door de zaal gaan. Op Hogwarts bevinden zich namelijk enkele oude bekenden die in het eerste deel van The Deathly Hallows niet in beeld kwamen. Neville Longbottom (Matthew Lewis), professor McGonagall (Maggie Smith), professor Slughorn (Jim Broadbent), Hagrid (Robbie Coltrane), professor Lupin (David Thewlis), professor Snape (Alan Rickman), Ollivander (John Hurt), zelfs professor Dumbledore (Michael Gambon) en Sirius Black (Gary Oldman)…: ze zijn allemaal weer van de partij. Sommige passeren slechts vluchtig door het beeld, maar het is begrijpelijk dat men er voor gekozen heeft om in de allerlaatste film alle bekende personages toch op zijn minst enkele minuten screentime te geven.

De special effects zijn zoals in elke Harry Potterfilm meer dan dik in orde en zien er vaak adembenemend uit (deze film is trouwens de eerste uit de reeks die je ook in 3D kan bekijken). Maar Yates weet in deze laatste film bovendien een perfecte balans te vinden tussen actie (bv. de belegering van Hogwarts), romantiek (bv. de kus van Ron en Harmione), humor (die deze keer vooral van professor McGonagall en Neville Longbottom komt) en ontroering (bv. de herinneringen van professor Snape). Het is geen uitgebalanceerde combinatie die je doorgaans verwacht van zulke blockbusters, maar The Deathly Hallows: Part 2 toont zich dan ook meer dan de zoveelste actiefilm waarin de actiescènes zich aan een razend tempo opvolgen en je na afloop murw (en halfdoof) in je zetel wordt achtergelaten.

Je verveelt je dan ook geen seconde, en meermaals brak er in het publiek een spontaan applaus los, iets wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. Yates maakt van dit laatste deel niet alleen een entertainende film, maar breide er een magische, haast epische conclusie aan. Meer dan 4200 bladzijden boek werden omgezet in acht films met een duur van meer dan 20 uur en een opbrengst van meer dan 6,3 miljard dollar. Net als de boeken zullen de films nog jaren meegaan en het zal waarschijnlijk nog jaren duren eer er een nieuwe franchise van deze omvang in de bioscoop zal te zien zijn.

Enig minpunt toch: er werd gekozen om de epiloog van het boek, die zich negentien jaar na de feiten afspeelt, te behouden. De keuze om de acteurs niet digitaal te verouderen maar via de old fashioned way met make-up, komt niet echt overtuigend over. Twintigjarige acteurs laten doorgaan voor bijna-veertigers is niet geloofwaardig. Maar laat dat geen smet zijn op deze film: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 is absoluut een waardige en bevredigende bioscoopafsluiter van een van de grootste fenomenen van de laatste jaren. Het ga je goed Harry!

De speciale 3D-editie van de film komt in een verpakking waar je ook een gewone blu-ray krijgt, naast een bonus blu-ray met een pak reportages, making-off's van de film en een aantal deleted scenes. Een must-have voor alle fans van de franchise.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !

En tussendoor de overdosis aan filmreviews die nog in de pijplijn zitten wil ik nog even ruimte maken voor deze trailer van London Boulevard (2010). Er is dan uiteindelijk geen Bodyguard-achtige film gekomen met Rihanna, maar nu is er wel iets gelijkaardigs met Keira Knightley en Colin Farrell in de hoofdrollen.

Korte inhoud: Mitchel (Farrell) is een net vrijgelaten crimineel. Hij wil het criminele milieu graag achter zich laten. Dat lijkt te lukken als hij een baan aangeboden krijgt waarbij hij Charlotte (Knightley), een geïsoleerd levende jonge actrice, moet beschermen. Maar zijn verkeerde vrienden uit het verleden blijven maar bij hem aankloppen, en slepen hem mee in hun criminele activiteiten die steeds verder uit de hand lopen. Het is net simpel om een klus te weigeren van de machtige gangsterbaas Gant (Ray Winstone). En terwijl de klussen zich opstapelen, groeit Mitchel ook steeds dichter naar Charlotte toe.

We hebben hier te maken met de debuutfilm van William Monahan, die actief was als scenarist voor heel wat opvallende Hollywood toppers, zoals Body of Lies (2008), Edge of Darkness (2009), The Departed (2006) en Kingdom of Heaven (2005). De filmstijl die hij hier hanteert lijkt wel voor een stuk geïnspireerd op het werk van Matthew Vaughn (Layer Cake) en Guy Ritchie (Snatch).

Die twee acteurs zijn voor het metier geboren en het zal dus zeker wel genieten zijn om die twee knappe mensen in actie te zien. Hopelijk komen ze niet te koel en eenzijdig over. Toch lijkt het verhaal allesbehalve origineel te zijn: "ex-gevangene probeert op het rechte pad te komen, ontmoet vrouw, zijn verleden komt terug en nu dreigt hij alles te verliezen en moet hij keuzes maken". Het klinkt heel bekend in de oren, misschien iets te bekend. De voorspelbaarheid zal wel om de hoek komen kijken.

In de bijrollen zien we nog David Thewlis als de gedrogeerde thuisgenoot en Ben Chaplin als de onhandige en onbedoeld grappige Billy. We zien ook Anna Friel als de wat labiele zus van Mitchel, en Eddie Marsan in een kleinere brijrol.

Scenaristen die goeie filmmakers worden, je kunt ze op één hand tellen, dit in tegenstelling tot mensen die uit de montage of de visuele effecten sector komen. Een scenarist werkt meestal in afzondering, terwijl een regisseur op een set sfeer moet maken, zijn visie met kadrages uitbeelden en met een gezonde dosis psychologie zijn acteurs helpen met hun vertolking. Hier speelt Monahan een beetje op ‘safe’ door ervaren acteurs te casten, maar ook talentvolle acteurs hebben begeleiding nodig, wil je een goede film afleveren. Anderzijds is er ook geen kijk meer van een regisseur op het werk van een scenarist, maar is de scenarist nu ook regisseur. Bijgevolg kan het wel eens gebeuren dat het verhaal gewoon niet werkt en dat de beelden te weinig vertellen in tegenstelling tot het sprekende woord. Dat de fotografie wel 'ok' zal zijn, is tegenwoordig geen verdienste meer. Maar je moet met je "mooie beelden" ook iets kunnen vertellen dat enigszins de banaliteit kan overstijgen. Of Monahan aan de hielen van Guy Ritchie of Matthew Vaughn zal komen is nog maar de vraag. Hij heeft in ieder geval reeds een geslaagde soundtrack op zijn film kunnen plakken, waarvan hier een voorsmaakje.

Damn, een film over een paard. Ik vraag me af wie er twee uur lang naar een verhaal wil zien over een paard. Een film over een hond, tot daar nog toe. Die dieren kunnen op z'n minst nog een beetje expressie en emotie meegeven. Bij een paard ligt dat al wat moeilijker.

Maar War Horse (2011) is een Steven Spielberg, dus zal hij er wel iets fascinerend van maken, ook al lig ik zelf niet wakker van een nieuwe Black Beauty (1994).

Korte inhoud: War Horse volgt een jongeman genaamd Albert (Jeremy Irvine) en zijn paard Joey. Hun band wordt verbroken wanneer Joey verkocht wordt aan het leger en meegenomen wordt voor het gebruik in de Eerste Wereldoorlog. Ondanks dat Albert nog te jong is om zich in te schrijven voor het leger, besluit hij toch naar Frankrijk te gaan om zijn vriend te redden.

De enige motivatie die ik zou hebben om alsnog War Horse te gaan zien is de muziek van John Williams en de indrukwekkende fotografie van Janusz Kaminski onder begeleiding van de grootmeester. Bekijk dat trackingshot van het paard in de nacht! En met al die digitale camera's die stilaan de filmwereld aan het veroveren zijn, is het nog wel eens fijn om old school Kodak 35mm fotografie te zien. Toegegeven, in tegenstelling tot regisseurs als Michael Mann en David Fincher blijft Spielberg kiezen voor filmpellicule.

Wordt het een saaie bedoening? Wel dit kan in ieder geval zwaar tegenvallen. En toch ook vreemd dat hij deze film in concurrentie brengt met zijn eigen The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011), twee films die uiteindelijk een zelfde doelpubliek aanspreken. Er zit amper twee weken tussen de release van beide films (Tintin op 26 oktober en War Horse op 9 november 2011). Weinig bekende koppen in deze prent. De enige namen die ons bekend in de oren klinken zijn Emily Watson en David Thewlis. Ben benieuwd wat het zal geven in de bioscoop. Hou in ieder geval al een zakdoek binnen handbereik.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, dan hebben we dat ook weer achter de rug: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) is eens te meer de donkerste film uit de reeks. Dat heeft er natuurlijk mee te maken dat het de voorlaatste film is uit de serie en de ultieme confrontatie tussen de bebrilde tovenaar en Lord Voldemort steeds dichterbij komt. Maar ondertussen is het doelpubliek natuurlijk ook weer paar jaartjes ouder, en mag het dus allemaal weer net ietsje duisterder. Dit eerste deel van de allerlaatste film dient vooral als opstapje naar Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 die deze zomer in première gaat en het sluitstuk vormt van de franchise.

Korte inhoud: Na de dood van Albus Dumbledore en de andere gebeurtenissen uit Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) is de macht van Lord Voldemort (Ralph Fiennes) alleen maar toegenomen. Voldemort heeft nu ook de volledige controle over het ministerie van magie en heeft in één moeite Harry Potter (Daniel Radcliffe) uitgeroepen tot publieke vijand nummer één. Er wordt dus met man en macht gejaagd op Potter en de jongen kan zich niet verplaatsen zonder dat anderen daarvoor hun leven moeten wagen.

Gelukkig kan Harry nog rekenen op zijn vrienden Ron Weasley (Rupert Grint) en Hermione Granger (Emma Watson), Rons familie en enkele sympathisanten. Maar ze zijn duidelijk in de minderheid tegenover Voldemorts steeds groeiende leger, en zonder Dumbledore zitten ze eigenlijk zonder duidelijke leider. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, moet Harry samen met Hermione en Ron op zoek naar de zeven Horcruxes, of zeven artefacten die allemaal een stukje van de ziel van Voldemort bevatten en de enige kans zijn om de donkere meester te verslaan en de wereld voor eens en altijd te bevrijden van zwarte magie.

De regie is opnieuw in handen van David Yates, die ook de vorige twee afleveringen voor zijn rekening nam, en momenteel ook het laatste deel inblikt. Dat maakt dat Yates vier van de acht films voor zijn rekening neemt. En de Britse regisseur groeit duidelijk naarmate hij meer ervaring krijgt met blockbusters in het algemeen en de ‘Harry Potter’-franchise in het bijzonder. Want kon Yates met Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007) zijn stempel nog niet helemaal doordrukken, dan was dat in Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) duidelijk al een pak zichtbaarder. Met The Deathly Hallows toont Yates zich opnieuw een stuk zekerder achter de camera, wat het beste doet verhopen voor het finale deel.

Het grootste verschil ten opzichte van de vorige films is dat The Deathly Hallows zich niet afspeelt in en rond Hogwarts, dat na Dumbledores dood in handen is van Voldemort en dus verboden terrein is voor iedereen die Harry Potter gunstig gezind is. Harry en co zijn daarentegen een ganse film op de vlucht voor Voldemort en zijn Death Eaters doorheen sombere Britse landschappen, het lijkt bijwijlen wel The Road 2. Gelukkig heeft Ron zijn transistorradio bij om af en toe berichten te krijgen van het thuisfront en zijn belaagde familie.

Doordat we vrijwel de ganse film het jonge drietal volgen, staat in The Deathly Hallows de relatie tussen Harry, Ron en Hermione centraal. Ron blijkt het moeilijk te hebben met de sterke band tussen Hermione en Harry en heeft zo zijn eigen manier om daarop te reageren. De vriendschap tussen de drie komt meermaals onder spanning te staan, en zo wordt er in Part 1 meer aandacht besteed aan de menselijke emoties dan in de vorige films.

Jammer is wel dat, omdat de nadruk zo sterk ligt op het centrale trio, een pleiade aan grote Britse namen wordt gedegradeerd tot bijrollen van sommige amper enkele minuten (zoals nieuwkomer Bill Nighy, of regulars als Alan Rickman (Severus Snape), Helena Bonham Carter (Bellatrix Lestrange), Robbie Coltrane (Hagrid), Brendan Gleeson (Mad’Eye Moody), David Thewlis (Remus Lupin), John Hurt (Ollivander), Imelda Staunton (Dolores Umbridge), Miranda Richardson (Rita Skeeter) of Julie Walters (Molly Weasley)).

Visueel ziet The Deathly Hallows er weer oogverblind uit — even werd gedacht om de film in 3D uit te brengen, maar door tijdsgebrek moesten die plannen opgeborgen worden —, de special effects zijn vakwerk, met daarbij een speciale vermelding voor de animatiesequentie waarin de geschiedenis van The Deathly Hallows wordt verteld. Misschien wel de mooiste scènes uit de hele reeks tot nu toe. Ook de beginscènes waarin Harry Potter zeven keer wordt vermenigvuldigd is een knap visueel staaltje.

Was het een goede beslissing om het laatste boek op te splitsen in twee films. Ja, want dat geeft de filmmakers iets meer ademruimte en zo kunnen ze ook enkele — vooral emotionele en poëtische — scènes aan de film toevoegen die niet in het boek staan, zoals de dansscène met Harry en Hermione. Nee, want uiteindelijk blijkt deze film met zijn 146 minuten ook net weer een tikkeltje te lang en vooral het middengedeelte had best wat gebalder gekund. De opsplitsing lijkt eens te meer een commerciële zet om de kijkers nog een tweede keer langs de kassa te zien passeren. Dat zullen ze dan ook met graagte doen, want Part 1 eindigt netjes op een cliffhanger en in Part 2 volgt eindelijk de confrontatie waar we nu al sinds 2001 op zitten te wachten: Potter vs. Voldemort.

De blu-ray van The Deathly Hallows Part 1 bestaat uit twee schijfjes. Op het eerste vind je de film en de extra ‘maximum movie mode’ waarin je de film kan bekijken met enkele castleden en ondertussen ook fragmenten uit de vorige films krijgt om je geheugen op te frissen. Op disc 2 vind je extra’s als ‘Dan, Rupert and Emma’s running competition’, ‘The seven Harrys’, ‘On the green with Rupert, Tom, Oliver and James’ en enkele bijkomende scenes.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Het wordt een beetje een afgezaagd liedje telkens opnieuw te zeggen dat met elke nieuwe film de ‘Harry Potter’-reeks weer een beetje donkerder wordt. Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix, de vijfde film in het rijtje, doorbreekt dit patroon niet, en dus is Hogwarts weer een stukje gevaarlijker en duisterder. Dat komt in deze film doordat de kracht van Harry en Lord Voldemort toeneemt, maar ook omdat Harry, zijn vrienden én het publiek ouder en volwassener zijn. The Order of the Phoenix is Harry Potters coming of age verhaal, met zijn eerste kus, maar ook met nieuwe verantwoordelijkheden.

Korte inhoud: Harry Potter keert na de zomervakantie terug naar Hogwarts voor zijn vijfde jaar aan de tovenaarsschool. Daar ontdekt hij daar al snel dat de tovenaarsgemeenschap de waarheid over zijn recente ontmoeting met Lord Voldemort (zie Harry Potter and the Goblet of Fire) ontkent. Omdat Cornelius Fudge, de minister van magie, vreest dat Dumbledore liegt over Voldemorts terugkeer om Fudges macht te ondermijnen en zijn baan af te pakken, stelt de minister met Dolores Umbridge een nieuwe leraar ‘Defense Against the Dark Arts’ aan. Umbridge moet een oogje in het zeil houden op Hogwarts en daarbij gaat haar aandacht vooral naar schoolhoofd Dumbledore. Daardoor verwaarloost ze de lessen en laat ze de leerlingen onvoorbereid achter. Harry besluit het recht in zijn eigen handen te nemen en organiseert met een aantal medestudenten geheime meetings (onder de naam ‘Dumbledore’s Army’) om zichzelf tegen de donkere krachten te beschermen.

De Brit David Yates is er in geslaagd van het dikste boek uit de hele reeks (ca. 800 bladzijden), de kortste film te maken. Met 138 minuten blijft The Order of the Phoenix, onder de speeltijd van The Sorcerer’s Stone (152 min.), The Chamber of Secrets (161 min.), The Prisoner of Azkaban (141 min.), The Goblet of Fire (157 min.), The Half-Blood Prince (153 min.) en The Deathly Hallows: Part 1 (146 min.).

In deze kortere speelduur zit meteen ook het grootste minpunt van The Order of the Phoenix want er is enorm veel interessant materiaal uit het boek gesneuveld. Het lijkt er zelfs op dat scenarist Michael Goldenberg (Contact) alle vrolijkheid uit het boek heeft weggetoverd en alleen de duisterheid heeft overgehouden. Geen spoor van de triomfen van Ron (Rupert Grint) tijdens het Quidditsch, de vriendschap tussen Harry (Daniel Radcliffe), Ron en Hermione (Emma Watson) komt zeer weinig aan bod en de ontluikende liefde tussen Harry en Cho wordt afgehaspeld met een vluchtige kus.

Veel van de terugkerende personages worden ook naar de achtergrond verschoven ten voordele van de strijd tussen Harry en Lord Voldemort (Ralph Fiennes). Severus Snape (Alan Rickman), Sybil Trelawney (Emma Thompson), Hagrid (Robbie Coltrane), Minerva McGonagall (Maggie Smith), Mad’Eye Moody (Brendan Gleeson), Remus Lupin (David Thewlis), Albus Dumbledore (Michael Gambon), de Weasley’s, de Malfoys en zelfs Sirius Black (Gary Oldman), ze lopen er allemaal een beetje voor spek en bonen bij en meer dan enkele lijnen tekst krijgen de meeste van hen niet. Als je dan ziet wat bijvoorbeeld Alan Rickman kan halen uit die paar minuten screentime, is het extra jammer dat zulke geweldige acteurs zo weinig krijgen om hun tanden in te zetten.

Wie er wel veelvuldig in beeld komt — en terecht — is Dolores Umbridge, de nieuwe kwelduivel van Harry Potter die met duivels plezier wordt gespeeld door Imelda Staunton. Umbridge terroriseert de school met haar nieuwe regels en met elke nieuwe wet wordt haar roze outfit een tikje donkerder. Ook nieuw is het personage van Luna Lovegood die met haar piepstemmetje en mysterieuze gedrag perfect wordt neergezet door nieuwkomer — én hevig Harry Potter fan — Evana Lynch. Ook Helena Bonham Carter is nieuw als de ontsnapte gevangene Bellatrix Lestrange, maar ook haar rol is te kort en vrijwel overbodig. Lestrange zal echter nog een belangrijke rol spelen in de volgende delen.

Een deel van de kritiek kan toegeschreven worden aan regisseur David Yates die met The Order of the Phoenix zijn eerste grote film draait. Yates is misschien niet zo bekend in onze contreien, maar kreeg in eigen land veel lof voor zijn televisiewerk “State of Play” en “The Bill”. Yates moet nog een beetje wennen aan het medium film en heeft hier en daar gekozen voor ietwat vreemde montages, maar hij levert al bij al toch zeer behoorlijk werk af. De regisseur slaagt er ook in om de duisterheid die Alfonso Cuaron met The Prisoner of Azkaban in de serie introduceerde, in stand te houden. Als dank mag Yates ook de resterende drie films regisseren.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit, de special effects zijn wat minder aanwezig dan in de vorige films (bv. geen schepen die opdoemen uit het meer), maar voor het eerst zien we Harry en co op hun bezem langs de Big Ben en andere Londense momenten vliegen. Vooral het ‘Ministry of Magic’ is een visueel pareltje met zijn zwarte glanzende muren, onheilspellende sfeer en dictatoriale aanwezige portret van minister Cornelius Fudge. Het roept haast Orwelliaanse beelden op.

Harry Potter and the Order of the Phoenix is de film waarin Harry Potter en zijn vrienden groot worden en vormt een soort overgang naar de zesde film, Harry Potter and the Half Blood Prince (2008). Dit is misschien niet de beste film uit de serie, maar wel een noodzakelijke aangezien enkele belangrijke verhaallijnen en personages worden geïntroduceerd die in The Half Blood Prince en in The Deathly Hallows (2010) zullen worden uitgewerkt. Dit mag dan wel niet de allersterkste film uit de serie zijn, maar hij zorgt toch voor 138 minuten puur entertainment. De film had wel wat langer mogen zijn om bepaalde zaken en personages beter tot hun recht te laten komen.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Begin alvast te huiveren voor 6/6/’06, want dan komt The Omen (2006) uit in de zalen van regisseur John Moore (Behind Enemy Lines, Flight of the Phoenix), de remake van de horrorfilm uit 1976.

Ik heb zelf niets tegen remakes, voor zolang ze maar beter zijn dan het origineel of een zekere meerwaarde kunnen bieden. De remake van OSS:117 is gewoon een veel betere film dan het origineel. Maar er zijn uiteraard heel wat meer voorbeelden van zinloze remakes. Wat had je gedacht.

Korte inhoud: Op 6 juni in Rome haast de Amerikaanse ambassadeur Robert Thorn (Liev Schreiber) zich naar het ziekenhuis omdat zijn vrouw Katherine (Julia Stiles) moet bevallen. Helaas overlijdt het baby'tje. Maar in overleg met de priester - en zonder dat Katherine het weet - wordt een andere pasgeboren baby die geen ouders meer heeft, omgedoopt tot Robert en Katherine's zoontje Damien (Seamus Davey-Fitzpatrick). Tot zijn vijfde gaat alles voorspoedig, op het eerste bezoekje aan de kerk na. Maar dan begint een vreemde serie ongelukken die start met de zelfmoord van de oppas en komt een mysterieuze vrouw, Mrs. Baylock (Mia Farrow), zich ontfermen over de kleine Damien. Robert wordt door priester Brennan (Pete Postlethwaite) en onderzoeksjournalist Keith Jennings (David Thewlis) gewaarschuwd dat er iets vreemds aan de hand is en dat de jonge Damien wel eens de zoon van de Duivel kan zijn.

De teaser trailer doet perfect wat een teaser trailer verondersteld is te doen: hij wakkert onze interesse aan. Maar een klassieker zoals deze film hermaken botst vanzelfsprekend op een muur van kritiek. Ik hoop dan ook dat ze iets nieuws aanvangen met de film, en niet gewoon het verhaal gaan navertellen, met iets betere middelen.

En dan zie je de teaser trailer 2 en ben je echt wel benieuwd naar de film. En uiteindelijk zien je dan de officiële trailer en denk je…wow, wat was die originele film uit 1976 toch zo knap.

***Related Posts***
05/06/2006: 6 minuten van The Omen
08/10/2005: Mia Farrow in The Omen remake
14/06/2005: Na Omen 4 komt Omen 666

Dé film die je momenteel moet gaan zien in de bioscoop is zonder enige twijfel het nieuwe epos van regisseur Ridley Scott, Kingdom of Heaven (2005). Niet meteen een meesterwerk maar wel een film met een geweldige energie. De film kan misschien afgeschreven worden als een brok spektakel, maar is, voor wie dieper wil graven, qua film echt te smaken (mise-en-scenes, fotografie). En hoe meer men over de film nadenkt, hoe groter de filmervaring wordt. Ridley blijft voor mij heer en meester van de cinema, maar schiet toch voor een stuk tekort in deze film. Voor de mensen die Gladiator recent hebben gezien zullen bij deze film een enorm déjà-vue gevoel hebben.

De aanval op Jeruzalem is een overweldigd staaltje cinema. Wat er wel aan ontbreekt, in tegenstelling tot Gladiator, is een uitgewerkte intrige. Er staat veel minder op het spel en we krijgen vaak de indruk dat Ridley Scott eerder iets wou vertellen over ‘de natuur van de mens’, dan zich in te lijven met potwendingen. Volgens mij is dit mankement te wijten aan commerciële overwegingen, dan aan het basismateriaal (de uitgebreide geschiedenis) die voorhanden was. Het relaas is reeds uitgesponnen tot 2u25, maar je voelt toch dat alles ingekort werd. Er zat heel wat meer in. Ik denk maar aan de politieke context van het gebeuren, de diverse relaties in de film, de geloofskwestie, maar al die zaken hadden misschien jeudige-filmbezoekers hebben afgeschrikt. Ook de duur van een film speelt een rol voor de distributie in de bioscoop-complexen en heeft een impact op het saldo van de box-office.

Korte Inhoud: We bevinden ons in het jaar 1184 in het gezelschap van een nederige Franse smid Balian (Orlando Bloom), die in rouw leeft nadat hij zijn vrouw en kind heeft begraven. In deze donkere dagen wordt hij gesteund door zijn onechtelijke vader Baron Godfrey of Ibelin (Liam Neeson) - een personage wiens bestaan in de film bijna volledig verzonnen is. Godfrey zoekt toenadering bij zijn zoon, en Balian besluit om met zijn vader naar Jeruzalem te reizen voor zijn zonden te vergeven alsook die van zijn gestorven vrouw (die zelfmoord heeft gepleegd en dat was een zonde voor de katholieke doctrine). Maar tijdens een slagveld op de weg naar Messina raakt Godfrey dodelijk gewond en slaat hij zijn zoon tot ridder met de titel Baron van Ibelin. Balian zal zijn vader opvolgen als beschermer van het volk.

Maanden later, na het overleven van een - vrij belachelijke - schipbreuk, komt Balian aan in Jeruzalem. Hij ontmoet er Koning Baldwin IV (Edward Norton), die aan lepra lijdt en een zilveren masker draagt, en Tiberias (Jeremy Irons). Een van de meest invloedrijke mannen van de koning, Guy de Lusignan (Marton Csokas), vertoont meteen afkeer voor Balian, maar dat baart de jonge ridder niet meteen zorgen en hij begint een affaire met Guy’s vrouw, Sibylla, de Prinses van Jeruzalem (Eva Green). Ondertussen marcheert het 200’000 koppige leger van Saladin (Ghassan Massoud) en zijn rechterhand Imad (Alexander Siddig) naar de Heilige Stad om er Jeruzalem opnieuw te veroveren na 100 jaar bezetting door de Christenen.

Toch even verduidelijken dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, maar dit belette de scenarist, William Monahan, uiteraard niet om de feiten te romantiseren in een boeiend verhaal. Zo heeft de relatie tussen Balian en Sibylla nooit bestaan. Volgens de kronieken was zij gelukkig getrouwd met Guy en waren er geen seksuele escapades met Balian te bespeuren, die op zijn beurt een vrouw had en kinderen die nog springlevend waren. Het erfrecht op de troon ging ook niet meteen van koning Baldwin naar Sibylla, zoals dit in de film het geval is. De troon werd even bezet door de jonge zoon van Sibylla, Baldwin V. En al die wijzigingen in het verhaal maken de film uiteraard dramatisch iets sterker.

Toch vond ik de relatie tussen Balian en Sibylla nu niet meteen het meest geslaagde. Zoals ik al eerder had vermeld, heb je echt de indruk dat er belangrijke scènes ontbreken tussen hen. Dat had je trouwens ook een beetje met de relatie tussen Lucilla en Maximus in Gladiator. Het leek alsof Ridley in het begin ervan uit ging dat deze relatie een centrale plaats zou innemen, en gaandeweg de gevechten zijn focus even verloor op het koppel en er slechts een subplot van maakte. Ook de relatie tussen Balian en Guy vervliegt als ether uit een openstaande fles. Het lot van Guy blijft ambigue en dat is toch een beetje frustrerend.

Maar deze mankementen zijn slechts akkefietjes in vergelijking met de grootsheid van de film. Kingdom of Heaven is een aangename en verrassende filmervaring. De massa-gevechten zijn gewoon uitzinnig knap. Het doet terugdenken aan de slag van de orcs bij Helm’s Deep in LotR: The Two Towers. Ridley Scott houdt zijn camera gericht op de Balian en concentreert de actie rond hem, in tegenstelling tot Oliver Stone in Alexander. Bijgevolg lijkt de film (2u25) pijlsnel voorbij te vliegen. En hoewel de film gaat over de meest intolerante periode uit onze geschiedenis, draagt Scott de boodschap van 'verdraagzaamheid' hoog in het vaandel. Het is het wederzijdse respect dat er uiteindelijk voor zal zorgen dat de Christenen en de Arabieren elkaar niet hebben uitgemoord. En uiteraard maakt Scott een link naar de huidige situatie waarin we leven: "De boodschap luidt: diegene die niet wil leren uit de geschiedenis, is gedoemd deze geschiedenis te herhalen." Scott suggereert in zijn film, althans dit is mijn indruk, dat de Moslims en de Christenen het met elkaar eigenlijk goed zouden kunnen stellen, lag het niet aan die groep van extremisten is beide kampen die de sfeer verzuren en aansturen op bloedvergieten. Iets waar we in België, tussen onze twee landsdelen, gelukkig nog niet aan toe zijn.

En wat nu met die eerste "echte" dramatische rol van Orlando Bloom, na Troy, The Lord of the Rings en Pirates of the Caribbean. Wel, zijn acteerprestatie is stukken beter, maar daarom nog niet bijzonder innemend. Ook als is Orlando geknipt voor de rol, moet hij zichtbaar opboksen tegenover betere acteurs zoals Liam Neeson en Jeremy Irons die opnieuw een aanlokkelijke en knappe prestatie neerleggen. Toch is zijn voorkomen in de film verdienstelijk en zijn toewijding om 12kg bij te komen voor de rol werpt zeker zijn vruchten af. Ook Eva Green komt niet meteen verrassend uit de hoek, na haar knappe prestatie in Bertolucci’s The Dreamers. Eva kwam nog recentelijk in het nieuws met haar ontgoocheling dat de erotische scènes tussen haar en Bloom uit de film werden geknipt. (nogmaals het bewijs van een hoofdverhaal die een subplot werd). Eva heeft minder charisma en allure dan Connie Nielsen in Gladiator.

Kortom, minder compleet en fascinerend als Scott’s peplum, maar zeker een opluchting na kwakkels als Troy en iets diepgaander in thema en geschiedenis dan Gladiator. Kingdom of Heaven heeft zijn negatieve kantjes, maar de film levert spektakel van de bovenste plank in een overweldigende fotografie van John Mathieson en prachtige decors van Arthur Max. Maar dat mocht wel voor een prijskaartje van 135 miljoen dollar. Inhoudelijk is de film geen revelatie voor het tijdperk van de kruisvaarders, dat wat ik eerder had verwacht van een Ridley Scott, maar wel een film die kan verbluffen met zijn visuele rijkdom, zijn meesterlijke mise-en-scenes en zijn kinetische energie. Dus, mis deze film niet op het grote scherm ! Maar deze film had echt stukken beter kunnen zijn.

***Related Posts***
05/09/2006: Gladiator 2: A Hero Will Rise Again
23/06/2006: Ridley Scott interesse in GUCCI film
08/05/2006: Ridley Scott denk aan Gladiator 2 & Tsunami film
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
11/05/2005: Arabieren tevreden met Kindom of Heaven
08/05/2005: Kindom of Heaven review
10/04/2005: Ridley mag kiezen tussen Gladiator II en Alien 5
04/04/2005: extended trailer van Kindom of Heaven
17/08/2004: Orlando Bloom als kruisvaarder