De FilmBlog

Na het zien van Jeremy Renner in The Hurt Locker (2008), The Town (2010), Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011) en de trailer van The Avengers (2012), heb ik er geen twijfel over dat hij zijn mannetje zal staan in de Jason Bourne spin-off, The Bourne Legacy (2012).

En dit 4de deel van de Bourne franchise is geen reboot of prequel, maar wel degelijk een sequel met een nieuw karakter die hetzelfde programma heeft gevold als Jason Bourne. Bij gevolg krijgen we opnieuw te maken met Dr. Albert Hirsch (Albert Finney), Noah Vosen (David Strathairn), Ezra Kramer (Scott Glenn) en Pam Landy (Joan Allen) , naast nieuwe personages zoals Marta (Rachel Weisz), Byer (Edward Norton) en Nummer 3 (Oscar Isaac).

De trailer, die iets weg heeft van een Saul Bass montage, slaagt er in ieder geval in om onze interesse op te wekken. Het is Jason Bourne, maar dan zonder de geheugenstoornis. Renner kicks ass! Met een beetje Moby muziek en we zullen zelfs het verschil nauwelijks merken met pakweg The Bourne Ultimatum (2007) of The Bourne Supremacy (2007)

De regisseur van dienst is niet Greengrass, maar wel Tony Gilroy, regisseur van Duplicity (2009) en Michael Clayton (2007). Ik zou net meteen zeggen dat de man veel actie-ervaring heeft op zijn showreel, maar dat had Brad Bird ook niet toen hij begon aan M:I 4 – Ghost Protocol. Het zal dus afwachten zijn. Michael Clayton was een geslaagde thriller, en hopelijk is The Bourne Legacy dat evenzeer.

Nadat Jeremy Renner de Bourne franchise zal overnemen, zal hij waarschijnlijk ook de Mission: Impossible franchise verder zetten. Misschien iets teveel van het goede. Een conflict van belangen als je het mij vraagt. Misschien moeten de M:I franchise misschien maar zoeken naar een alternatief, gezien deze twee spionage-thrillers toch wel enorm op elkaar trekken.

***Related Post***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

Hier is een wel heel bizarre prent met Paul Giamatti (Sideways, Cinderella Man) die in Cold Souls (2009) zichzelf speelt met heel wat filosofische ontboezemingen. Hij studeert de hoofdrol in van het toneelstuk Oom Vanja van Tjechov.

Hij stort zich volledig in de repetities maar heeft moeite om de ‘goddelijke inspiratie' te vinden, loopt uiteindelijk vast en staat op de rand om emotioneel in te storten. Hij zit in feite opgesloten in het personage van zijn toneelrol en verzeilt in een existentiële crisis. Zijn oog valt echter op een artikel in een magazine dat gaat over het futuristische bedrijf ‘Soul Storage' dat zielen kan opslaan. Dat zou de oplossing voor zijn emotionele crisis kunnen zijn, zijn geest is dan even schoon.

Korte inhoud: 'Cold Souls' is een surrealistische komedie waarin Paul Giamatti een acteur speelt, genaamd Paul Giamatti. In het magazine The New Yorker leest hij een artikel over een bedrijf dat zielen van mensen invriest en opslaat. Voor Paul zou het weleens de sleutel naar geluk kunnen zijn waarnaar hij op zoek is. Maar helaas wordt hij het slachtoffer van 'zielenhandel'. Paul reist naar Rusland waar hij zijn gestolen ziel terug wil krijgen van een ambitieuze, maar talentloze soapactrice.

Deze surrealistische prent van Sophie Barthes (Happiness) was te zien op het Filmfestival van de Fantastische Film (Bifff) te Brussel, een paar maand geleden. Het is geen film die me zal bijblijven, maar desondanks een mooie rol voor Giamatti. Je moet er in het begin wel even aan wennen. Hij bouwt heel rustig aan zijn rol en legt de onzekerheden van zijn karakter , en dus zichzelf, bloot. Zijn vertolking is zowel verontrustend als vreedzaam. Het concept lijkt wel dat Giamatti’s vertolking van Giamatti zichzelf niet kan begrijpen, tot op het moment dat zijn vertolking terugkijkt naar Giamatti zelf. Het klinkt ingewikkeld, maar zo zijn existentiële crisissituaties meestal wel.

Het is in ieder geval een verademing om nog een totaal eigenzinnige komedie te zien.die het niet moeten hebben van smoelenwerk van Ben Stiller of typetjes als Jack Black en Owen Wilson. Dit is humor van een compleet andere caliber. Het is het soort humor die je ziet in Being John Malkovich en Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Het is surrealistisch genot op een bedje van een complexe identiteitscrisis. Het is enerzijds een komisch drama met intelligente dialogen en woordspelingen, anderzijds een experimentele oefening, die zeker niet gesmaakt zal worden door een breed publiek.

Naast Giamatti is er ook een mooie vertolking van de Canadese Katheryn Winnick, de Russische Dina Korzun en de immer geweldige David Strathairn. Mijn enige puntje van kritiek is dat regisseuse Barthes iets teveel de mosterd gaat halen bij Charlie Kaufman in plaats van een eigen filmstijl te ontwikkelen. Maar Cold Souls blijft een opmerkelijke prent gekruid met subtiele humor. We zullen in ieder geval nog wel van deze dame horen, die misschien wel de nieuwe (vrouwelijke) Woody Allen kan worden. De toekomst zal het uitwijzen

Wat de Bourne films zo goed maakt is dat het een uitstekende balans weet te vinden tussen een Hollywood blockbuster en een independent filmproductie. Uiteraard wordt de franchise met zijn immens succes steeds minder independent. Maar toch weet regisseur Paul Greengrass zijn inspiratie te halen uit klassiekers als The French Connection (1971) en The Battle of Algiers (1966), en mengt dit op efficiënte manier met hedendaagse actie. Deze Bourne film gaat over angst en paranoia, en probeert minder dan een doorsnee James Bond film de formule achterna te zitten. Maar, het moet gezegd worden, is de productie gezegend door een talentvolle crew, op gebied van scenario (Tony Gilroy, Scott Z. Burns en George Nolfi) als op gebied van fotografie (Oliver Wood), muziek (John Powell), montage (Christopher Rouse) en stunt coördinatie (Dan Bradley). The Bourne Ultimatum (2007) is onversneden escapisme met een beetje substantie maar zo grandioos gecomponeerd dat het nog lange tijd zal blijven nazinderen.

Korte inhoud: De film begint meteen na de autoachtervolging in Moskou vlak voor het einde van The Bourne Supremacy (2004), met een gewonde Jason Bourne (Matt Damon) die de politie van Moskou probeert te ontwijken. Zes weken later reist Bourne naar Parijs. Onderweg leest hij in een artikel in The Guardian waarin journalist Simon Ross (Paddy Considine) hem omschrijft als een CIA-agent. Bourne besluit Ross uit te nodigen op Station Waterloo in Londen. Ross blijkt echter zonder het te weten onder toezicht te staan van de CIA omdat hij in een telefoongesprek met zijn editor het woord "Blackbriar" noemde, waardoor de CIA gewaarschuwd wordt. Plaatsvervangend directeur Pamela Landy (Joan Allen) wordt gevraagd om mee te helpen met het vangen van Bourne. Bourne zelf wil weten wat Blackbriar is en zo komt hij in het visier van Noah Vossen (David Strathairn), die hoofd was van de topgeheime Operatie Blackbriar.

Bourne kan je eigenlijk beter vergelijken met de Die Hard franchise, meer dan met de Bond franchise. Het zijn films die harde actie-sequenties brengen waar de slagen niet worden ingehouden en waar de cgi op de achtergrond komt en enkel gebruikt wanneer alle andere opties zijn opgebruikt. Maar de actie is niet het hoofddoel, maar slechts een middel om de karakters gestalte te geven. De macho-achtieheld wordt vervangen door een intelligente en berekende man met een hart en ziel. Een moreel karakter met een gevoel van verlies. En dit zorgt meteen voor een grotere identificatie met het personage. Dit is trouwens ook de reden waarom het personage iets relevanter aanvoelt dan vele andere actie-helden.

Matt Damon speelt Bourne opnieuw met perfectie. Bourne wil geen moordmachine zijn, maar hij wordt in een spiraal van geweld gezogen en moet zich noodgedwongen verdedigen. Het moment waar Bourne zijn tegenstander Desh (Joey Ansah) vermoord in de badkamer is zo een scène waar je ziet dat Bourne zo snel mogelijk van dit leventje af wil. In tegenstelling tot een James Bond is er geen genot in zijn tegenstander te vermoorden en dus ook geen grappige one-liner op het einde. Maar ook de andere vertolkingen in de film zijn van hoog niveau. David Strathairn is perfect gecast als de slechterik die Bourne wil klissen. Hij is diegene die intellectueel in staat is om met Bourne een partijtje schaken. Joan Allen en Julia Stiles brengen dan enige vrouwelijke zachtmoedigheid in deze harde wereld. Eigenaardig genoeg zijn er geen femmes fatales te bespeuren in de gehele trilogie. Een zoveelste tegenstelling met de 007 franchise.

Het uiterst complex verhaal wordt tot zijn puurste (en misschien ook wel meest 'simpele') vorm herleid, en dat zorgt meteen voor het hoge adrenaline gehalte. En waarbij een doorsnee actiefilm gewoon door de mand zou vallen en vervallen in een soort B-actie thriller-verhaal, blijft deze prent gewoon fascinerend tot op het eind. Je zit bijna geen minuut stil. De film begint met actie en eindigt ermee. Tussenin is er wel ruimte voor wat emotionele intermezzo's met Nicky Parsons (Julia Stiles), maar deze momenten duren vaak niet lang. De kinetische energie in deze prent blijft vrijwel constant. En dit in tegenstelling tot de eerste film waar iets meer emotionaliteit in zat met vriendin Marie (Franka Potente). Maar uiteraard steekt in Ultimatum heel wat drama in, maar deze zit voornamelijk in de confrontatie met zijn verleden. Bourne is op zoek naar zijn eigen identiteit en in deze prent kan hij de eindjes eindelijk aan elkaar knopen. Alle elementen van Bourne's verleden en heden komen samen in een ultieme confrontatie. En deze climax met Dr. Albert Hirsch, de man die van David Webb de moordmachine Jason Bourne heeft gemaakt, (Albert Finney) wordt op schitterende wijze gecomponeerd met een briljante montage. Een montage die eindigt met Jason Bourne in het water, dezelfde plaats waar de Bourne franchise mee begon. Alles komt in deze prent full circle zoals we dat noemen.

Als je de Trilogy Meter bekijkt zie je meteen dat er heel weinig trilogies zijn die hun kwaliteit op peil kunnen houden. De Bourne films doen dit wel. Het zijn drie uitstekende thrillers waarbij het laatste deel werkelijk de kers op de taart is, qua energie en qua actie en qua verhaal. Ik heb soms moeite met de ietwat overdreven camera-bewegingen in Supremacy, maar het is een stijl die na verloop van tijd eigen wordt aan de Bourne-films en die perfect samenlopen met de ingenieuze achtervolgings- en gevechts-mise-en-scenes. Paul Greengrass heeft Robert Ludlum boeken gelezen maar heeft toch zijn eigen Bourne geschapen en zijn creatie is om van te smullen. Twee scènes zullen op het netvlies blijven hangen, de scene in het Waterloo station en de achtervolging op de daken van Tangier. De film kreeg 3 Academy Award nominaties (beste montage, beste klank en beste klankmix) die hij alledrie verzilverde in Oscars. Kortom, er bestaat geen betere entertainment als deze Bourne Ultimatum.

***Related Posts***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne
01/03/2009: The Bourne Ultimatum review
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

Een paar regisseur kan je al herkennen door het bekijken van een still, en dat is zeker het geval bij de arthouse-regisseur Wong Kar-Wai, die iedereen wel zal kennen van zijn onvergetelijk gestileerd liefdesdrama over 'onmogelijke liefde' In the Mood for Love (2000), of voor de intimi het inventieve en originele Chungking Express (1994).

Het was dan ook wel uitkijken naar zijn eerste Engelstalige film, My Blueberry Nights (2007). Het is zeker niet zijn beste film, maar is toch een bijzondere prent die je niet ongeroerd zal laten. De perfectionist Wong Kar-Wai is altijd op zoek naar een esthetische manier om sensualiteit te benaderen. Dit gebeurt via mise-en-scènes, verzadigde warme kleurtinten, ontroerende score, juiste acteerprestaties, smaakvolle kostuums en uitgekiende camerahoeken van cameraman Christopher Doyle - hoewel My Blueberry Nights voor een keertje in beeld werd gezet door dat ander wonderkind van de fotografie, de Iraanse Darius Khondji (Delicatessen, Se7en).

Korte inhoud: Na een pijnlijke liefdesbreuk komt de jonge Elizabeth (Norah Jones) verward terecht bij een een café-uitbater in New York (Jude Law). Na de man herhaaldelijk bezoekjes te brengen, besluit ze om Amerika rond te trekken op zoek naar zichzelf. Onderweg ontmoet ze allerhande mensen die haar weten te raken en voor nieuwe situaties zorgen. Ondertussen blijkt de cafébaas hopeloos op zoek te zijn naar Elizabeth.

Vergeleken met Ang Lee, die na zijn Aziatische films met Sense and Sensibility (1995), The Ice Storm (1997) en Brokeback Mountain (2005) bewees net zo gemakkelijk in het Engels te kunnen opereren, blijft Wong Kar Wai met deze film toch wel een beetje dobberen halverwege de oceaan. De film zit vol van fortune cookie wijsheden, geforceerde dialogen en opdringerige en vrijwel nutteloze voice-overs die een onzekere cineast moeten gerust stellen dat de boodschap goed overkomt.

En wat zal de regisseur hebben bezield om de hoofdrol van zijn film te geven aan Norah Jones, die ondanks haar goede bedoelingen er toch echt naast zit. Gelukkig verandert Jones gaandeweg het verhaal van een protagonist in een bijrol, waardoor de nadruk op een natuurlijke manier komt te liggen op o.a. Natalie Portman als een gedreven gokster, Rachel Weisz als een overspelige slet en David Strathairn als haar alcoholistische echtgenoot. De film wint dus aan kracht naarmate hij langer duurt.

Was deze film een debuut van een regisseur, dan zou ik hebben gesproken van 'beloftevol', maar gezien de middelen, de ervaring en het talent die aan de film heeft meegewerkt, ben ik geneigd te zeggen dat de film een 'teleurstelling' is. Maar dat heb je vaak met regisseurs die een meesterwerk hebben gemaakt. Als kijker verwacht je minstens hetzelfde niveau of beter, en wanneer dat niet gebeurt is de teleurstelling des te groter (cf. Francis Ford Coppola, Ridley Scott, …). Wong Kar-Wai blijft interieurs filmen in plaats van landschappen, en dan ga je jezelf de vraag stellen waarom hij deze prent dan niet in Azië had opgenomen. Misschien moet hij maar eens zijn eigen film een Aziatische remake geven (om de rollen eens om te draaien), want dit kon véél beter. ***/*****

Maar laten we de sequel-koorts even doorspoelen met een politiek drama waarin een televisiejournalist de strijd aanbindt met de beruchte communistenjager en staatsman Joseph McCarthy. Ik moet toegeven dat George Clooney de vruchten aan het plukken is van jarenlange ervaring met uiteenlopende talentvolle regisseur. Good Night, and Good Luck. (2005) is zijn tweede film als regisseur na Confessions of a Dangerous Mind (2002), en ik heb zo de indruk dat hij deze keer een home-run heeft geslaan.

Korte inhoud: In de jaren 50 voerde senator Jospeh McCarthy een ware heksenjacht op de communisten in Amerika. Tijdens zijn beruchte verhoren werden mensen uit de film- en televisiewereld, die ook maar in de verste verte iets met het communisme te maken hadden, door McCarthy veroordeeld zonder een “eerlijk proces”. Zijn roekeloze gedrag trof ook Edward R. Murrow (David Strathairn), reporter bij de bekende CBS nieuwsshow See It Now. In de film zien we hoe hij samen met zijn producent Fred Friendly (Clooney) besluit om actie te ondernemen tegen McCarthy. Dit resulteert in een aantal afleveringen van See It Now, waarin Murrow op een persoonlijke en patriottische kruistocht gaat om Amerika te verlossen van McCarthy en diens harteloze vervolgingen. Download hier de trailer.

Dat Clooney houdt van uitdagingen is ook hier duidelijk. In plaats van een acteur in te huren voor de rol van McCarthy, heeft Clooney zich enkel maar verholpen van bestaand archief-beeldmateriaal van de senator. Het was dan ook grappig toen iemand tijdens een screentest op zijn papiertje schreef dat hij vond dat McCarthy teveel aan over-acting deed, niet realiserend dat hij de échte McCarthy had gezien. De film werd ook opgenomen op kleurnegatief om nadien in post-productie naar het zwart-wit en grijstinten te kleurcorrigeren.

Clooney regisseert en acteert in deze prent voor Warner Independent Film en schreef zelf het script, in samenwerking met Grant Heslov. In de film zijn de andere rollen weggelegd voor Robert Downey Jr., Patricia ClarksonA>, Jeff Daniels en Frank Langella. Good Night, and Good Luck. viel een aantal keer in de prijzen op het Film Festival van Venetië, waar de film zijn wereldpremière beleefde. De nominatie voor de Gouden Leeuw werd niet verzilverd, maar Strathairn werd er wel uitgeroepen tot Beste Acteur. En de film heeft ondertussen ook 4 Golden Globe nominaties: Beste Drama Film, Beste Acteur, Beste Scenario en Beste Regie. De film gaat vandaag (4 januari 2006) in première in de Belgische bioscopen. Ik zou zeggen “allen daarheen”, maar dat zal ik wegens het cliché-gehalte van deze uitspraak NIET doen. Maar jullie hebben bij deze de boodschap.

***Related Posts***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006
20/02/2006: De Bafta Award 2006 winners
31/01/2006: De Oscar Nominaties 2006

***Related Sites***
Imdb: Good Night, and Good Luck. (2005)
Officiële site: warnerbros.com/goodnightgoodluck
Pics: Out Now