De FilmBlog

De kogel is door de kerk: Zack Snyder, regisseur achter stijlvolle CGI-werken als 300 (2006), Watchmen (2009) en het te verwachten Sucker Punch (2011) neemt plaats in de regisseurstoel voor een nieuw hoofdstuk in de Superman franchise: Superman: Man of Steel (2012) komt over twee jaar in de zalen.

Studio Warner Bros. liet zijn oog eerder al vallen op andere topregisseurs: Darren Aronofsky (The Wrestler), Duncan Jones (Moon), Matt Reeves (Cloverfield) en Tony Scott. Verder is het nieuws bekendgemaakt dat ene General Zod de nemesis van Superman zal worden. David S. Goyer (schrijver van Blade en The Dark Knight) zijn scenario zal dus volop in ontwikkeling zijn.

Snyder en Christopher Nolan (die zal waken over deze productie als een soort Godfather) kunnen nu hun zoektocht beginnen naar de nieuwe Clark Kent. Enkele namen die in de geruchtenmolen opduiken zijn: Henry Cavill (hoofdacteur in de serie The Tudors), John Hamm ("Mad Men") en Armie Hammer (The Social Network (2010)).

Maar Ook Ben Affleck zou kans maken op de titelrol. Hij heeft namelijk terug de top bereikt in Hollywood, na het regisseren van topfilm Gone Baby Gone (2007) en zijn recentste The Town (2010), waar hij ook nog als acteur aardig uit de hoek komt. Als laatste kunnen we niet om Brandon Routh heen (de vorige Superman) en Tom Welling (Clark Kent in de langlopende Superman serie "Smallville")

Het wordt een zeer moeilijke keuze want het zijn allen goede acteurs, met uitzondering van Brandon Routh, die fysiek wel een kloon lijkt van Christopher Reeve, maar acteert als een emotieloze robot. Mijn keuze gaat naar John Hamm, die een uitstekend acteur is. Dit bewijst hij keer op keer in Golden Globe winnaar Mad Men. Hij heeft een goede fysiek en lijkt sprekend op Superman. (Hoekig gezicht, kin, haar)

Hij is niet van de jongste, maar Superman hoeft geen jonge kerel te zijn, dat was hij al niet in een deel van de oudere Superman comics. Het staat in de sterren geschreven dat deze film een succes gaat worden. Het team achter The Dark Knight en visionair regisseur Zack Snyder die hun krachten bundelen: dat gaat vuurwerk geven. De Superman franchise is een hapklare brok voor Snyder, die met zijn prachtige visuele effecten en sfeer een sterk universum op poten kan zetten zoals in de DC Comics. Het script wordt ongetwijfeld goed en Nolan kan de puntjes op de i zetten qua afwerking. Zowel in het script als bij de regie. Het kan haast niet meer stuk.

Bij deze is dit de meest geanticipeerde film voor 2012 (samen met de opkomende Alien prequel 1 (2011)) , maar toch eerst kijken welke impact Batman 3 (2012) gaat hebben op het filmlandschap. Captain America (2011) is ondertussen ook in productie. Het ziet er zeer rooskleurig uit voor filmadaptaties van combicbook-helden!

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
31/01/2011: Henry Cavill gecast als nieuwe superman
01/10/2010: Natalie Portman misschien Lois Lane in Superman: Man of Steel
11/02/2010: Christopher Nolan maakt nieuwe Superman film
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een Lois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Januari is in de States de maand van de zwakke releases en dit is er zo eentje. Blijkbaar moet Hollywood zijn inspiratie niet meer te halen uit Japanse horrorfilms om een afschuwelijk slechte PG-13 horrorprenten te maken. Nu kunnen ze het op hun eentje.

De promotie-campagne van The Unborn (2009) is verleidelijk voor de fans van het genre, maar de prent zelf is een enorme teleurstelling (en dat is zacht uitgedrukt). Maar wat had je anders verwacht van regisseur David S. Goyer die al heeft bewezen dat hij een uitstekende franchise om zeep kan helpen, cf. Blade Trinity (2004) en trouwens nog geen enkele film op zijn palmares heeft staan die het bekijken waard is. En deze Unborn is misschien wel zijn meest verwerpelijke van allemaal. Misschien moet hij maar blijven doen waar hij goed in is, en dat is het schrijven van scenario's voor comics (The Dark Knight).

Korte inhoud: Haar hele leven heeft Casey Beldon (Odette Yustman) haar moeder gehaat, vanwege het feit dat ze haar op jonge leeftijd heeft verlaten. Maar als Casey geteisterd wordt door nachtmerries en achtervolgd wordt door geesten begint ze langzamerhand te begrijpen wat de reden was van haar moeder om dit te doen. Langzaam maar zeker komt ze erachter dat een geest haar lichaam aan het overnemen is en moet ze alles doen om dit te stoppen. Haar enige redding lijkt een man genaamd Sendak (Gary Oldman)...

Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden.

Zonder te willen spoilen moet ik zelfs toegeven dat deze pg-13 pseudo horrorfilm zelfs niet beangstigend is. Alles wat Casey ziet, is daar niet en kan haar zelfs niet pijn doen. Dus je kunt ons wel doen schrikken voor een paar keer, maar nadien heb je het wel door en begint de irritatie toe te nemen. De eerste regel van horror is dat de horror effectief levensbedreigend is. Freddy Krueger zou nooit zo schrikwekkend zijn als hij niet daadwerkelijk mensen kon kwetsen en doden terwijl ze sliepen. Mocht het blijven bij een nachtmerrie zonder consequenties dan zou er zelfs nooit een sequel van gemaakt worden. Het enige wat nog een beetje de moeite is aan de film is de niet-onaardige belichting van James Hawkinson en de muziek van de Duitse componist Ramin Djawadi (Ironman, Mr Brooks, "Prison Break"). Op 11 maart 2009 komt deze troep in de zalen en eind 2009 mag je deze film verwachten in mijn Top 10 Worst Movies.

En nu dat Tobey Maguire liever geen Spider-Man 4 (2011) wil doen, lijkt het me logisch dat Sony wel interesse heeft in een Venom spin-off., zeker nu ze nog altijd de rechten hebben op het Marvel personage van Spiderman, en dus ook op alle villains. Het zijn de mensen van Yahoo die het nieuws breken:

Sony is moving forward with "Venom", a potential "Spider-Man" spinoff based on a bad guy.

The studio is developing the project, based on the gooey nemesis who appeared in Spider-Man (2007) from Sam Raimi, and is hoping the character could serve as an antidote to the aging "Spider-Man" franchise just as Fox has used Wolverine to add longevity to its "X-Men" franchise.

Spider-Man 3 was een grote teleurstelling, zeker na het tweede deel, en ook de vertolking van Venom door Topher Grace was allesbehalve memorabel te noemen. Om dan een spin-off te willen maken van dit personage vind ik bijzonder merkwaardig. Wie zou hier naar uitkijken? Ik denk echter niet dat de makers dezelfde acteur zullen gebruiken, anders zal je noodgedwongen ook andere acteurs uit de Spider-Man films moeten casten en ik ben niet zeker hoe je zoiets voor elkaar kan spelen. Topher Grace is trouwens geen leading-actor en zou in geen geval de film op zijn eentje kunnen dragen. In plaats van Venom hadden ze beter een andere villain genomen (bv. Carnage) als ze de Spider-Man films willen laten rusten, maar misschien is Marvel niet zo happig in het geven van rechten…

Na het zien van de vertolking van The Joker door Heath Ledger in The Dark Knight (2008), denk ik dat een spin-off gebaseerd op een villain best wel de moeite kan zijn. Maar The Joker is Venom niet, en Topher Grace komt nog niet aan de enkels van Ledger. Het lijkt me een enorm delicate zaak die meer kansen heeft op floppen (vooral met het zware prijskaartje voor de cgi) dan op succes. Wat zullen we trouwens tezien krijgen, 90 minuten van een monster die kleine kindjes opslokt? Waar zit het plot? De beste hero-villains zijn nooit enkel maar slecht. Het is net die dualiteit in het karakter dat hem interessant maakt.

Regisseur David S. Goyer had eerder een scenario klaar met Venom als anti-held en Carnage als aartsrivaal, maar toen verloor New Line de rechten van Venom. Sony heeft deze rechten verworven, maar het idee van een Venom-film naast zich laten liggen. Nu willen ze er toch iets mee aanvangen. Dat Goyer misschien een rol zal spelen in het productie-project is niet geheel uitgesloten, maar ik denk toch niet dat ze hem als regisseur zullen aanduiden. Zeker niet na zijn Ghost Rider (2007) flop. Toch vind ik een spin-off minder interessant dan een nieuwe Spider-Man film.

Ik vroeg me al een tijdje af waarom Marvel Comics (Spider Man, Iron Man, Silver Surfer, Hulk, Wolverine, Ghost Rider, X-Men, Thor) de laatste jaren iets meer van zich liet horen dan DC Comics (Batman, Superman, Wonder Woman). Waarom worden de Marvel adaptaties één voor één op de markt, terwijl DC met zweet en tranen zijn superhelden op het witte doek kan uitbrengen. Wel, het antwoord vond ik bij de mensen van Yahoo.

Well, actually, there is one big difference: Marvel is its own entity, cutting its own deals, and even financing its own movies. DC Comics is a subsidiary of Warner Bros. Even higher profile DC properties have to fight through other Warner priorities and projects to get made.

To Jim Littler, webmaster of ComicBookMovie.com, the long-planned Wonder Woman (2009) movie is a prime example of the superhuman challenges a DC superhero can face. "Warner Bros. was able to get Joss Whedon at the helm—AND THEN THEY REJECTED HIS SCRIPT! Joss Whedon of Firefly, Buffy the Vampire Slayer and more!" Littler wrote in an email. "I'll bet the DC people were crying when that fell apart."

En ik dacht vroeger dat Marvel gewoon iets meer lef had en doorzettingsvermogen dan DC Comics, maar niet dus. Als je een film moet maken met twee verantwoordelijken in plaats van één zorgt dat meteen voor vertragingen en zelfs onvruchtbare beslissingen. Daarentegen maakt Marvel hopen geld. Nog maar pas met de release van Iron Man (2009) van Jon Favreau die zomaar eventjes 365 miljoen dollar opbracht (…and counting) wereldwijd in slechts 2 weken tijd. Het zal dus ook niemand verbazen dat Iron Man 2 (2010) nu al in pre-productie is. Binnenkort is er The Incredible Hulk (2009) en ook The Avengers (2011) van Zak Penn, Thor (2009), Ant-Man (2010) van Edgar Wright, Doctor Strange (2010) van Guillermo del Toro, Luke Cage (2009) van John Singleton, Magneto (2009) van David S. Goyer, Deathlok (2008) en Captain America (2011) van Nick Cassavetes. Stuk voor stuk films die indruk kunnen maken aan de box-office.

Misschien moet Warner Bros zich maar eens dringend beraden over hun eigen structuur en misschien het model van Marvel maar eens navolgen en een eigen filmstudio in leven roepen die zich ontfermt over de adaptaties, naast de WB studio. Dit zou problemen als bij Justice League of America voor een stuk kunnen opvangen. Stel je voor welke films DC zo allemaal zou kunnen uitbrengen: Wonder Woman, Green Lantern, Green Arrow, Aquaman, en ga zomaar door. Twee comics uitbrengen per jaar zou een haalbare kaart moeten zijn voor DC als ze min-of-meer onafhankelijk hun budget kunnen beheren. Het blijft een risico, maar Marvel heeft bewezen dat het mogelijk is en dat er een groeiende markt is voor dergelijke films.

Update 16/07/2008: Ian McKellen ziet wel brood in een Magneto spin-off, het personage dat hij speelde in de X-Men-trilogie. Dat vertelt de Britse acteur aan de BBC. "Ik weet dat er wordt gesproken over een dergelijk script. Het zou dan wel gaan over een jongere Magneto. Als ik bij het project betrokken zou worden, zou dat dus wel alleen aan het begin en het einde van de film zijn." De 69-jarige McKellen kroop voor alle drie de X-Men-films in de huid van de mutant Magneto. Deze beschikt over magnetische krachten, waardoor hij onder meer voorwerpen kan laten bewegen en van vorm veranderen.

De spanning was te snijden en de verwachtingen hoog gespannen. Een stemming waarin de Batman-fans de film zouden kunnen verslinden als deze moest ontgoochelen. Denk maar aan Catwoman of Hulk. Maar integendeel. De film ontgoochelt niet! Meer nog, hij is zonder enige twijfel tot nu toe de ‘beste film uit 2005’ en de beste Batman film, en zeker een van de beste comic book films. Christopher Nolan’s versie van Batman is buitengewoon adembenemend, schrikwekkend, gigantisch en action-packed. Zelden is een film zo volmaakt als deze, zowel in de geweldige acteursprestaties, de vlotte mise-en-scenes, de perfecte timing, de uitzinnige sets, het zalige verhaal, de duistere atmosfeer en vooral ook de overweldigende muziek van Newton en Zimmer.

De film is niet alleen realistischer maar voor een stuk ook meer volwassen, in vergelijking met de fantasie van Tim Burton en het campy-overkill-neon-circus van Joel Schumacher (we zijn de tepels op de batman-suit nog niet vergeten)

Batman Begins is voor mij een nieuw hoogtepunt in het comic book genre, die nog net, en ik ben ook een grote fan, boven Spider-Man 2 uitsteekt. Batman Begins RULES en bezorgt de franchise een compleet nieuwe wending, en wel een heel onverhoedse wending. Verwacht dus geen popcornfilm waar je meteen de fladderende vleugels van Batman ziet neerstrijken op een misdadiger. Nolan (Memento/Insomnia) wil zich verdiepen in de Zwarte Ridder en minder op de gadgets en de explosies. Op die manier is de film stukken realistischer geworden. Niet helemaal uiteraard, het blijft een batman-film, maar met meer diepgang vergeleken met de vorige films. Voor een keer komen de rivalen in de film op het tweede plan en gaat alle aandacht naar Batman die push-up’s moet doen en zware verwondingen overhoudt na zijn nachtelijke escapades. Het verhaal wordt plausibel en we zien hoe de jonge Bruce werkelijk door een hel gaat en nooit echt uit de nachtmerrie ontwaakt. Zonder te verdwalen op een zijspoor van het "fantastische"-genre, blijft de film zoeken naar de psychologie achter het masker. Op een grauwe en donkere manier laten ze een Batman zien van vlees en bloed, die op zoek is naar een nieuwe identiteit om de criminaliteit aan te pakken. Hij is daarom niet zwakker, integendeel, hij is meer schrikwekkender dan ooit tevoren. Christian Bale is niet enkel geknipt voor de rol; Christian Bale IS gewoon Batman! Een film die u na de eerste visie in de bioscoop opnieuw in de zaal trekt voor een tweede visie. Dit is uiteindelijk nog eens een succesvolle film voor DC Comics (Batman, Superman), de "concurrent" van Marvel Comics (Hulk, Spiderman, X-Men).

Al van in het prille begin toen ik het nieuws vernam van een nieuwe Batman met Christopher Nolan als regisseur en Christian Bale als hoofdacteur had ik zoiets van: 'dit wordt dé Film van het Jaar'. En ik had gelijk: Ze hadden na verschillende pogingen de franchise eindelijk bij het rechte eind. De geschiedenis zal uitmaken of dit de eerste film van het post-millennium tijdperk zal zijn. Batman Begins is, in tegenstelling tot andere sequels/prequels, sterker dan het origineel. Nolan maakt geen ingewikkeld spelletje met de structuur van de film zoals in Memento, maar blijft heel dicht bij zijn hoofdpersonage en monteert zijn film op een heel dramatisch a-synchrone manier over een jongen uit een rijke familie die tijdens zijn jeugd in een waterput valt vol met vleermuizen en later in zijn leven zijn grootste angst omzet in zijn bondgenoot.

De eerste Batman (1989) was geïnspireerd op het personage van Bob Kane in 1939. Tim Burton bracht een interessante en onvergetelijke versie. Het minpunt aan de film was dat The Joker (gespeeld door de charismatische Jack Nicholson) alle aandacht ging opeisen en dat het personage van Batman snel naar het tweede plan werd gepushed. We kregen het ontstaan van de Joker te zien, zijn transformatie, het conflict met zijn baas en diens maîtresse, zijn versiertruukjes tegenover Vicky Vale en uiteindelijk ook zijn diabolische plan die helemaal uit de doeken werd gedaan. Batman had een aantal scènes maar niets vergeleken met die van The Joker.

De tweede Batman, eveneens van Tim Burton, ging nog meer in diezelfde donkere en gotische atmosfeer en bleef de beste referentie voor Batman tot de dag van vandaag. Het probleem met Batman Returns (1992) was dat de Zwarte Ridder opnieuw een bijrol kreeg in de film en deze keer alle aandacht naar niet één maar 2 "depressieve" rivalen ging, Penguin en Catwoman. Maar de film had zijn momenten en was zeker geen slechte film, maar eigenlijk ook geen ‘echte’ batman film. Tim Burton is een talentvolle regisseur, maar men voelde teveel dat hij zijn verhaal wou vertellen in plaats van dat van Batman. Michael Keaton stond er bij en keek er naar.

En toen kwam Joel Schumacher op het toneel. Een regisseur wiens beginperiode een paar knappe films heeft opgeleverd (The Lost Boys, Flatliners). Hij zou zijn inspiratie halen uit de campy serie van de jaren ’60, en Batman over een compleet andere boeg gooien. Maar ook hij maakte de fout om meer aandacht aan de rivalen te geven, Two-Face (Tommy Lee Jones) en The Riddler (Jim Carrey). Batman Forever (1995) maakt de Batman franchise iets lichter van toon, vergeleken met de depressieve zwartgalligheid van de eerste film. Er zit meer humor in de film en de flitsende gimmicks zijn omnipresent. Let hoe de rubber kleding van Batman bijna een fetish wordt (en in Batman 4 nog een beetje erger met Batgirl). De film heeft geen ritme, laat staan een structuur, en gaat van het ene spektakel naar het andere zonder zich echt af te vragen “Wie is Batman”. Val Kilmer was geen slechte Batman, maar ook hij kreeg de ruimte niet om zijn personage uit te diepen.

En Joel mocht ook de volgende Batman film regisseren van Warner Bros, de special effects extravaganza Batman & Robin (1997), een draak van een film. Opnieuw kreeg Batman een bijrol en opnieuw moesten we het stellen met pijnlijke scènes van Arnold Schwarzenegger als Mr Freeze (“The iceman cometh!”) en Uma Thurman als Poison Ivy. En daarnaast kwamen nog twee jongere de show stelen; Chris O'Donnell als Robin en Alicia Silverstone als de Batgirl. Wat aan de film nog ontbrak waren de ‘POW’ en ‘WHAM’ en ‘SMACK’ bordjes om de acties te onderstrepen. George Clooney als Batman bleek geheel oninteressant. Op zijn beurt kreeg hij de ruimte niet om zijn personage meer reliëf te geven. De nieuwe Batman Begins (2005) is de eerste “echte” Batman film!

Korte inhoud: De jonge Bruce Wayne zag op jonge leeftijd hoe zijn rijke ouders door een ordinaire dief werden neergeschoten in een klein steegje van Gotham City. Zijn trauma leidde snel naar een gevoel van haat en wraak. Wanneer de boef op vrije voeten ging komen, besloot Bruce om hem met een pistool om het leven te brengen. Maar het lot besliste daar anders over. Bruce daalt af op een pad naar de hel, maar wordt opgevangen door een ninja-meester, Ducard (Liam Neeson), die hem in de cirkel brengt van Ra's Al-Ghul (Ken Watanabe) en zijn occulte groepering van ninja’s. Na zijn training keert Bruce terug naar Gotham, waar de misdaad hoogtijden viert en corrupte individuen de stad leiden. Ook het bedrijf, die Bruce had overgeërfd, blijkt uit zijn handen te glippen. Maar Bruce heeft plannen om Gotham te zuiveren van alle kwaad, en daarvoor zoekt hij diep in zijn psyche naar een personage die dit zou kunnen vertolken. Een personage waar de criminelen van huiveren. Met de hulp van zijn trouwe dienaar Alfred Pennyworth(Michael Cane) en archiefhouder Lucius Fox (Morgan Freeman) wordt Bruce Wayne, Batman. Samen met een goedhartige politie-agent Jim Gordon (Gary Oldman) gaat hij in de aanval. Maar Batman krijgt snel te doen met geduchte tegenstanders, zoals de maffialeider (Carmine Falcone), een gekke dokter Jonathan 'The Scarecrow' Crane (Cillian Murphy) en nog een derde rivaal die zijn tijd afwacht om toe te slaan.

Door te graven naar de drijfveren van de man achter het masker, schept de film meteen een gevoel van geloofwaardigheid. Hij is niet meer dat mysterieuze personage die er af en toe een crimineel uitpikt om hem een lesje te leren. Ook de opbouw naar zijn alter-ego is nauwkeurig uitgetekend. Net zoals Peter Parker in Spider-Man gaat hij op zoek naar wat hem onverwoestbaar kan maken. Het is een proces van vallen en opstaan. (of zoals Afred zegt: “Why do we fall, sir? So that we might better learn to pick ourselves up.”) En dit is allemaal met glans vertolkt door Christian Bale. Het is tevens de eerste keer dat een Batman acteur zowel geloofwaardig is in de rol van Bruce als in die van batman. Michael Keaton was goed als Bruce, maar kon niet altijd overtuigen als Batman (vooral in Batman Returns). De batman is de strip jaagt de stuipen op het lijf en Michael Keaton was dat nooit. Val Kilmer was een ander soort Batman, maar kon dan weer de rol van die verstrooide rijke playboy met een identiteitscrisis niet aan. En George Clooney als 3de Batman had de charmes van Bruce, maar had die agressiviteit niet en was niet waarachtig als Batman. Bale heeft alles en nog veel meer. In een bepaalde scène zien we hem een corrupte flik aanpakken op zoek naar informatie. Hij neemt de man beet en brult met zware stem in zijn gezicht: "Where is he?" in big close-up met daverende camera. Zelden zo efficiënt sinds de kus van Michael Corleone op de wang van Fredo op nieuwjaar in het Presidentiële paleis in Havana tijdens de invasie van Castro. Ik overdrijf misschien door de twee films te vergelijken, maar op het niveau van de comic book is dit de efficiëntiegraad van heel wat scènes. De vertolking is geniaal. Let tevens op de spierenmassa van Bale in vergelijking met de magere figuur in The Machinist. Een quasi metamorfose ten dienste van het personage.

De andere acteurs hebben allen een geweldige uitstraling in de film. Ik denk bijvoorbeeld aan Gary Oldman als loyale Detective Sergeant Jim Gordon, speelt zijn rol meesterlijk. We leven herkennen de man meteen en leven volledig met hem mee wanneer hij verzeilt in de batmobiel en even in de huid mag kruipen van Batman. Ook een schitterende Michael Caine als Alfred Pennyworth speelt de rol met heel veel diepte. Hij draagt voor een stuk het leed van het verlies van zijn heer Thomas Wayne en we zien zijn bezorgdheid voor Bruce Wayne. Een groot verschil met het 2-dimensionale karakter van Alfred in de eerste Batman films. Morgan Freeman speelt Lucius Fox met de nodige cynisme en zorgt in de film voor wat ademruimte. Hij zal Batman bedienen van een high-tec wapenarsenaal, en is in dat opzicht een beetje de ‘M’ uit James Bond. Er is ook een klein rolletje weggelegd voor Rutger Hauer in de rol van Richard Earle, de zakenvoerder die het bedrijf van Wayne wil wegkapen. Ook Liam Neeson zoals te verwachten was, de pannen van het dak, als Henri Ducard. Vreemd genoeg speelt hij diezelfde mentor-rol in Kingdom of Heaven. De rol van Jonathan Crane, gespeeld door de talentvolle acteur uit 28 Days Later, Cillian Murphy, speelt een van de rivalen van Batman, onder de naam van de Scarecrow. Wat jullie op de foto zien is niets vergeleken met wat de film te bieden heeft. Je bent bij deze gewaarschuwd.

Ik had maar twee opmerkingen na het zien van de film. Het ene minpunt had te doen met de supporting actress Katie Holmes die wel een belangrijke rol speelt als DA Rachel Dawes, maar gewoon tekortschiet in haar acteren tegenover die uitzonderlijke cast. Katie Holmes doet het OK, maar op bepaalde momenten zie je gewoon dat ze staat te acteren, terwijl je daar bij haar tegenspelers nooit zou aan denken. Ze ademt te weinig haar rol en staat vaak stijf te kijken, wachtend op een repliek. Ik was hoopvol dat Katie ons zou verbazen in haar eerste echte grote rol, maar dat doet ze dus niet. Ze is stukken beter dan die andere vogelverschrikker uit Spider-Man, miss Kirsten Dunst (cf Spiderman), maar niet goed genoeg. Er is ook nooit echt een verleiding in haar blik of in haar lichaamstaal. En dat vind ik spijtig, want dat had het innerlijke conflict misschien nog groter gemaakt. En Katie kan aantrekkelijk zijn (cf. Wonder Boys). Ik hoop dat ze in de sequel iets meer werk zullen steken in repetities met haar om de juiste toon te bekomen. Anders vervaagt haar rol in een doodgewone bijrol.

Mijn tweede minpunt in de film is de fel bewegende camera tijdens de vechtscènes. En dit is een plaag die veel actiefilms teistert, sinds de verschrikking Battlefield Earth. Ik begrijp de motivatie, maar het resultaat is dat de kijker helemaal niet meer weet wat er aan het gebeuren is. Hij ziet flarden en weet absoluut niet hoe de held zijn tegenstanders onschadelijk maakt. En dat vond ik ook storend in de film The Bourne Supremacy. Het werkt gewoon niet. Of toch, het werkt op de zenuwen. En waarom trouwens? De mise-en-scenes in de film zien er knap uit en je zou denken dat de regisseur zich niet hoeft te verschuilen achter artificiële en camouflerende cameratechnieken. Ik hoop dat de sequel hier een mouw aan zal passen.

Ja een sequel, want op het einde van de film wordt de volgende tegenstander onthuld. Ik kan haast wachten. (Voor diegene die niet wil weten wie moet nu stoppen met lezen.) Hoewel deze film misschien maar pas ten vroegste voor de zomer van 2006 is, maak ik nu al met graagte gewag van wat we mogen verwachten. De nieuwe tegenstander van Batman zal niemand minder zijn dan zijn aartsvijand The Joker. Geruchten doen de ronde dat Crispin Glover zou aangesproken worden, en dat zou geweldig nieuws zijn. Crispin IS gewoon The Joker! (Ja, jullie kennen hem vast nog van Back to the Future en Charlie’s Angels 2)

Zoals ik al eerder had vermeld is de muziek van de film bijzonder geslaagd. Het bekende fantastische themaatje van Danny Elfman is nergens te bespeuren. Nog meer, er zit geen enkel themaatje in de film. Maar we krijgen een bijzondere, mature, atmosferische, opera-achtige, dramatische en donkere filmscore, bijna over de gehele duur van de film (2u20 min). De muziek komt van James Newton Howard en Hans Zimmer. Als jullie even willen proeven van de muziek is hier de relevante post. Als jullie de filmmuziek willen kopen van de film, weet dat de totale van de cd 60 minuten duurt. (Ga maar eens een kijkje nemen bij de betere cd-winkel zoals Melopee in Brussel, nabij de Beurs).

De production design is de film ziet er eveneens veel realistischer uit. We zitten niet meer in de artificiële gothische-art-deco stijl, maar eerder in een grillige futuristische toekomst. Een decor waar men gelooft dat er mensen in de gebouwen leven. Lijkt misschien logisch, maar dat was niet het geval in de vorige films. De batcave is een echte grot, bevolkt met vleermuizen en gecamoufleerd door een gigantische waterval. Let ook op de gedetailleerde oosterse tempel in het begin van de film, of de scène met de metro in Gotham City (neo-Chicago). Grandioos.

Kortom, een 4 sterren film, met slechts een paar verwaarloosbare zwaktes, die zich kenmerkt door zijn sobere aanpak, alsof Nolan niet meteen zin heeft (of het lef…?) om crowd-pleasing scènes te brengen. Nogmaals, dit is geen popcorn film zoals de 2 vorige batman vehikels. De sobere en ingetogen toon lijkt vergiffenis te vragen voor de zonden die het in de vorige films had begaan. Batman Begins is het begin van een nieuwe trilogie die de toekomstige comic-book helden voor een lange tijd zal beïnvloeden. En maar goed ook. Er zijn regels in de adaptatie van comics en Batman Begins eerbiedigt duidelijk de code. Samengevat: [1] Respecteer de bron (de strip), [2] Wees recht voor de raap (speel geen spelletje en maak uw personage overtuigend) [3] Cast personages, geen acteurs (ster-acteurs helpen de comic book niet altijd – cf. Arnold Schwarzenegger) [4] Kies een gepassioneerde en talentvolle regisseur i.p.v. een flashy video-clip regisseur [5] Het alter-ego is even belangrijk als de superheld [6] Maak de film realistisch maar niet té realistisch [7] Vergeet de fun niet van de Comic Books.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
13/11/2007: The Dark Knight teaser
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey TwoFace Dent ?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes

Ze hebben hun fouten ingezien, zo blijkt. Volgens het magazine CinemaBlend zouden de gesprekken al begonnen zijn voor de maak van Blade 4, na de idiote Blade Trinity.

"Well it looks like perhaps New Line has learned their lesson where Blade is concerned… namely that the Blade franchise is all about Blade, not hot, young sidekicks however well acted and funny they may be. David Goyer (de regisseur) of course doesn’t agree, so according to a rumour being run by the folks at MoviesOnline.ca, he’s out the door for a proposed Blade 4."

Dus ja, ik vind dit best goed nieuws, en ‘who cares’ dat Goyer er liever niets mee wil te maken hebben. Volgens de geruchten zou hij het zelfs niet helemaal vinden met Wesley Snipes. Beide zouden elkaar niet kunnen uitstaan. Dergelijke reacties heb je vaak bij films die ontsporen. Regisseurs steken maar al te graag de schuld op hun acteurs en vice-versa. En dat is toch vreemd gezien Goyer zijn debuutfilm ZigZag eveneens deed met Snipes. Conclusie, laat Goyer maar lopen en maak opnieuw een echte Blade film, met echte gevaarlijke, intelligente en schrikwekkende vampiers. Ik kijk er al naar uit.

***Related Posts***
25/04/2008: Wesley Snipes voor 3 jaar de cel in
22/10/2006: Wesley Snipes ontduikt belastingen
09/08/2006: Chaos met Wesley Snipes review
27/10/2005: Jean-Claude Van Damme vs Wesley Snipes ?
13/12/2004: Blade Trinity review
19/09/2004: Blade Trinity trailer

De Blade films zijn een absolute must, zowel de techno-noir Blade van Stephen Norrington, als de bloederige en sinistere Blade 2 van comic-book fanaat Guillermo del Toro. Maar het derde deel van de Blade-trilogie ontgoochelt evenveel als het derde deel van The Godfather-sage. Erger nog, hij maakt een grote kans om zelfs een Razzie-Award te krijgen. Ik weet zelfs niet meteen wat ik moet vertellen van positieve punten. Misschien komt er wel iets opduiken tijdens het schrijven van deze post.

Quotering: *
Titel: Blade Trinity
Regisseur: David S. Goyer
Acteurs: Wesley Snipes, Kris Kristofferson, Ryan Reynolds, Jessica Biel, Parker Posey, Cascy Beddow, Natasha Lyonne, Dominic Purcell, Callum Keith Rennie
Genre: Horror, Actie
Duur: 113 min
Land: VS
Site: http://bladetrinity.com
Extra: trailer
Release in België: 15 december 2004

De film speelt zich af op een onbepaalde tijd ergens na het tweede deel, waar de half vampier/half mens Blade (de geslepen Wesley Snipes) nog steeds de straten van de grootstad onveilig maakt voor vampiers. Deze moderne versie van de Van Helsing-figuur is volledig toegewijd aan zijn kruistocht en schakelt alle tegenstand uit op de enige manier die hij kent; één voor één. Zijn mentor en wapen-expert Whistler (Kris Kristofferson) is echter bezorgd dat zijn frequente strooptochten teveel aandacht trekken en dat zijn nonchalante “buurtpreventiecampagne” wel eens tegen zich zou kunnen keren. Voor de mensen die zich vragen stellen over het feit dat Whistler eigenlijk dood moest zijn, wel ja, Whistler moest dood zijn!!

En ja, wat al werd aangekondigd met fanfare en marionetten blijkt ook te gebeuren, wanneer de vampieren de FBI loodsen naar de geheime schuilplaats van de Daywalker. Wanneer de zon opkomt wordt Blade gearresteerd en verliest hij ook zijn trouwe metgezel. Maak plaats voor de Nightstalkers, een bende vampieren-doders die geleid wordt door de dochter van Whistler, Abigail (gespeeld door Jessica Biel) en voormalige bloedzuiger, met de schitterende naam, Hannibal King (de perfect gecaste Ryan Reynolds). Ze kunnen Blade nog net verlossen uit de klauwen van Danica Talos (gespeeld door de mysterieuze Parker Posey) en haar bloedlustige vampierenbende (niets vergeleken met de hippe Blood Pack uit de eerste film). Ze brengen hem naar een veilige beschutting en daar zal hij te horen krijgen wat haar plan is om paal en perk te stellen aan dat zooitje ongeregeld met slagtanden. Een jacht naar de originele vampier, de amorele en machtige Drake a.k.a. Dracula (Dominic Purcell), wiens bloed de genetische code kan aanpassen van de vampieren om van hen ook ‘daywalkers’ te maken en zo hun plannen, voor de onderwerping van het ondergeschikte menselijke ras aan hun grillen, mogelijk te maken. Althans, dat is de bedoeling, hoewel dit laatste feit een netelig punt in de film is en helemaal niet uitgewerkt. Je kunt moeilijk spreken van een demonisch meester-plan. En dat is niet te verwonderen wat de vampieren die hier worden voorgesteld, hebben niet meteen het warm water uitgevonden. Dus de tegenstand voor de Night Stalkers wordt a walk in the park…

Blade, gecreëerd door Marv Wolfman, is een vrij belangrijk personage, gezien hij toch de eerste zwarte stripheld was, en tevens ook de eerste die niet in een soort spandex kostuumke moest rondlopen. Blade, the Vampire Slayer, werd gekleed in een realistisch lederen outfit, legerboots, een speciale design-zonnebril en een arsenaal aan design-wapens (ook al volstond een gewone zilveren spies doorheen hun vlees). Films zoals Blade, Spider-Man, The Hulk, Batman, X-Men,…behoren allen tot het domein van de comic book en zijn bijgevolg de films die het meest bestudeerd, geprezen en bekritiseerd worden door miljoenen hardcore fans over de hele wereld. Meer dan bij welk ander filmgenre. De strips hebben een bepaalde code, een uitgekiend design, verschillende rituelen, flamboyante karakters en een nauwkeurig uitgestippelde verhaallijn. En uiteraard bestaan er honderden afleveringen waarin het personage in ontelbare situaties verzeild geraakt. Het is dus geen sinecure om een dergelijke film uit te brengen. Dus dachten de studiobonzen om op veilig te spelen en regisseur David S. Goyer aan te spreken voor de regie van Trinity, gezien hij uiteindelijk alle scenario’s schreef van Blade en hij een background had als comic-book-schrijver. Wat kon er mis gaan? Wel, blijkbaar heel veel…

Het grootste mankement aan de film is niet onmiddellijk de regie van de nog onervaren Goyer, maar het gebrekkige scenario die iets teveel wil vertellen en zichzelf verliest in een spaghetti van verhaallijnen. Een veel voorkomend scenario probleem bij beginnende regisseurs. De relatie tussen Blade en Drake had de film kunnen kenmerken, net zoals dit het geval was met Stephen Dorff in de eerste Blade. Maar hier wordt Dracula, het hoofd van alle vampiers, de Prins van de Duisternis, de Demoon van de Nacht, afgeschilderd als een naar hip-hop en techno luisterende weirdo, die wanneer hij in confrontatie komt met Blade…WEGLOOPT!?!? Van een ontgoocheling gesproken. En in plaats van karakteropbouw is hier enkel de finale deathmatch van belang, met een flitsende en vooral slaapwekkende montage. Het is tevens compleet onduidelijk wat de echte reden is waarom de vampieren hem hebben ontwaakt. Zo is er sprake dat het zou zijn om Blade uit te schakelen, maar daar hadden ze toch een geniaal plan voor om hem te laten oppakken door de FBI. En dan kom dat DNA ding tevoorschijn. Maar dit wordt geheel overschaduwd door grappige one-liners. En waarom zijn die paar rebelse Night Stalkers uiteindelijk zo belangrijk voor hen. Hun onophoudelijk gepuzzel om hen uit te schakelen is opnieuw een manier om hen af te schilderen als een stelletje onbenullen die eigenlijk niet kunnen functioneren met de aanwezigheid van een lastig steentje in hun schoen.

Verschillende veelbelovende plotlijnen in de film vallen ook gewoon weg, zoals de rol van de FBI-agent (gespeeld door de schitterende James Remar). Ook het subplot, van de demonische plannen van de vampiers, blijkt een non-event te zijn, gezien de uitgedokterde bloedbank wordt doorprikt door een plat grapje van Blade. Neen, Trinity ligt niet wakker van grote plotwendingen. Een leuke camera-beweging is trouwens voor de makers veel leuker.

In de film wordt ronduit slecht geacteerd. Dit is uiteraard geen Shakespeare vertolking, maar wanneer de op de set verloren gelopen Jessica Biel meer bezig is met haar iPod te regelen en de haren te schudden heb je de indruk dat je naar een met reclame verknipte film op VT4 aan het zien bent. Ik heb niets tegen product-placement, maar wanneer de film slecht is valt dit vreselijk op. (Misschien een nuttige tip voor de marketing mensen om opzoek te gaan naar de toekomstige flops voor hun producten te promoten.) Ook het personage van Jarko Grimwood, in de film gespeeld de worstelaar en bodybuilder, Paul Michael Levesque (Triple H), getipt om Arnold Schwarzenegger te vervangen als Conan de Barbaar, moet niet meteen afscheid nemen van zijn dagtaak; want acteren is niet bepaald voor hem weggelegd.

De enige acteur die een knappe prestatie levert, naast Snipes die gewoon in zijn routine zit, is Ryan Reynolds. Zijn grappige interventies in de film zijn efficiënt en goed getimed en zijn presence op het scherm is zo sterk dat een spin-off à la Elektra, zeker niet uitgesloten is. Had het scenario iets meer inhoud en iets minder one-liners, dan had de nieuwkomer de film nog kunnen redden. Parker Posey, die we onlangs hebben kunnen zien in Laws of Attraction, doet aan haar kant wat ze kan met de rol en de dialogen die ze heeft gekregen, maar deze actrice zullen we zeker terug zien op de voorgrond met hopelijk iets beter materiaal.

Verschillende dingen in de film zijn compleet niet logisch, in vergelijking met de voorgeschiedenis die we hebben uit de voorgaande films. Het personage dat Reynolds vertolkt is ooit gebeten door een vampier, maar in plaats van in een vampier of zombie te veranderen na 2 dagen, blijft hij overleven met een dagelijkse portie groentesoep. De vampiers in de film zijn tevens ook allerminst fascinerend. De ernst waarmee de orde van de vampiers werd voorgesteld in de eerste film, wordt hier nu afgeschilderd als een bende knullige losers die verward kunnen worden met de Keystone Cop’s. Dat de jonge dochter van Whistler in een handomdraai zes vampieren kan uitschakelen, is een directe aanval op het realisme in de film en verbreekt elke vorm van spanning. Los van het feit dat we nergens te weten komen waar Abigail haar training heeft gehad (mitoch niet van naar de tv-serie Buffy the Vampire Slayer te kijken), zijn de incompetente bloedzuigers absoluut geen dreiging.

Kortom, Blade Trinity (trinity ~tri ~ drie, de enige link) is een valse noot in een anders knappe en angstwekkende Blade-serie, en is naast Alien vs Predator de grootste teleurstelling uit 2004. Had de film een beter uitgewerkt scenario, een betere regisseur, iets minder Jar Jar Binks grappen, "slimme" vampieren, sterke vampieren en een schrikwekkende Dracula, dan kon Trinity zeker naast de twee andere films staan zonder te blozen. Maar helaas is deze film voor de vuilbak. Het is schandalig, want Wesley Snipes deed er alles aan om de meubelen te redden, en de Blade I en Blade II waren schitterend. Klungels!!!

***Related Posts***
25/04/2008: Wesley Snipes voor 3 jaar de cel in
22/10/2006: Wesley Snipes ontduikt belastingen
09/08/2006: Chaos met Wesley Snipes review
27/10/2005: Jean-Claude Van Damme vs Wesley Snipes ?
17/12/2004: Blade 4 ?
19/09/2004: Blade Trinity trailer

Blade Trinity is bijna afgewerkt en de trilogie is compleet. Hoewel het derde deel van Blade iets minder obscuur blijkt te zijn als zijn 2 voorgangers, blijf ik toch wel een grote fan. Guillermo del Toro kon helaas het 3de deel niet voor zijn rekening nemen, gezien hij liever op de set was van zijn troetelkind Hellboy.

Trinity wordt in beeld gezet door de nog jonge David S. Goyer. Een toch wel vreemde keuze. Maar zelfs al zijn de beelden iets minder overtuigend, kan de daywalker nog steeds flamboyant uit de hoek komen met zijn zwart-lederen coat, gewapend met vlijmscherpe design-wapens en een vrij efficiente aikido-techniek.

Wat mij nog het meeste boeit is zijn attitude. Jessica Biel daarentegen, die in het derde deel eveneens met pijl en boog schijnt te werken, vind ik iets minder charisma hebben. Haar acteerwerk resumeert zich ook tot gewoon mooi zijn en kwaad kijken. Geniet toch maar van de volgende trailer. Laat me weten wat je ervan denkt. Zelf verwacht ik dat dit derde deel de minst sterke uit de trilogie zal zijn, maar een mens kan zich wel eens vergissen...

***Related Posts***
17/12/2004: Blade 4 ?
13/12/2004: Blade Trinity review