De FilmBlog

Ik vond 2010 niet zo'n uitzonderlijk filmjaar. Het waren hoofdzakelijk meer tegenvallers dan verrassingen en de beste films kwamen vaak uit onverwachte hoek. Maar het gros van de films vielen in de grijze zone: niet bijzonder goed of bijzonder slecht, maar gewoontjes. Films die je snel weer vergeet. Ik hoop in ieder geval dat 2011 stukken beter zal worden, maar na het zien van de wat tegenvallende trailers is mijn laaiend enthousiasme ondertussen tot in mijn schoenen gezakt.

Ik heb twee top 10 lijstjes, de eerste is mijn Top 10 van de Beste Films uit 2010, mijn tweede lijstje is dat van mijn Top 10 Slechtste Films uit 2010. Ik zal beginnen met de ere-lijst en nadien volgt de ‘list of shame’. Ik vertel er nog even bij dat ik films als Black Swan (2010), The King's Speech (2010) en True Grit (2010) nog niet heb gezien. Ik vermeld deze drie films omdat deze prenten potentiële kandidaten waren voor de prestigieuse Top 10.

Naast mezelf zullen jullie op De FilmBlog ook nog de top 10 lijst zien van de andere auteurs (Karen, Joris, Jeroen), en in het kader van de BlogTalk, een samenwerking tussen verschillende filmblogs, kunnen jullie ook een bezoekje brengen bij Timothy die zijn lijstje spoedig zal bekend maken op de filmblog At the Movies, alsook Stijn die zijn Top 10 lijstje zal plaatsen op Tagoean.

10. Despicable Me (2010) Pierre Coffin & Chris Renaud

Net zoals Megamind (2010) zet Despicable Me de villain in de kijker in plaats van de held, met dat verschil dat de tweede film veel origineler is. Daar waar de ene zich inspireert op Lex Luthor, zien we in Despicable Me een soort 007-villain-à-la-Ernst-Stavro-Blofeld, met dat verschil dat hij niet leeft in een ondergronds paleis en droomt van de verovering van de planeet. Het hoofdpersonage (ingesproken door Steve Carell) woont in zijn kelder in zijn ambitie is om de grootste slechterik te worden bij de kijkcijfers van een tv-station. Geen Pixar, maar wel de mensen van Universal Animation Studios hebben deze film in elkaar gestoken en het resultaat is opmerkelijk, zeker in 3D. Het verhaal is om van te schaterlachen en zit boordevol sentiment voor de gehele familie. Het is geen Pixar, maar het is wel één van de beste animatiefilms van 2010.

09. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright

De comic-adaptatie Scott Pilgrim vs. the World is een te gekke film, ook al was het een flop aan de Amerikaanse box-office. De reden hiervan is dat de film bestemd is voor een heel select publiek van jongeren en mensen die comics wel kunnen smaken. Deze prent kan jij bijna zien als een letterlijke samensmelting van de filmwereld en de strip, en dat levert vaak hilarische en fascinerende beelden op. Acteur Michael Cera is perfect gecast voor deze romance uit de 21e eeuw. Het lijkt bij momenten wel een soort Quentin Tarantino film voor teenagers. Dit moet één van de leukste films zijn uit 2010.

08. The Ghost Writer (2010) Roman Polanski

The Ghost Writer heeft ook geen brokken gemaakt aan de kassa, maar het was wél één van de beste thrillers uit 2010 en zeker één van de betere films van Roman Polanski. Het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiële humor. De melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

07. Mr. Nobody (2010) Jaco Van Dormael

Mr. Nobody is een film uit eigen bodem, en dan nog wel een film waar we fier op mogen zijn, want zelden straalt een Belgische filmproductie zoveel charisma en overtuigingskracht uit als deze van Jaco Van Dormael (Le Huitième Jour, Toto Le Hero). Het is een soort science-fiction film, met een romantische liefdesdrama als plot, die ons in een fascinerende wereld meesleept naar de Big Bang, vliegende fietsen via het Butterfly-effect, met geweldig acteerwerk van Jared Leto, Diane Kruger, Sarah Polley en Rhys Ifans. Het is een droomwereld die op je netvlies zal blijven plakken. Zonder twijfel dé beste Belgische film van 2010, in een jaar met heel wat Belgische-competitie.

06. The Crazies (2010) Breck Eisner

Een degelijke horror-remake mag ook eens in de kijker worden gezet, en het gaat dan nog wel om een zombie film zoals er zovele zijn gemaakt de laatste jaren. En toch weet The Crazies (2010) zich min of meer te onderscheiden van de andere films door zijn strakke regie, zijn behoorlijk sterke acteurswerk en zijn nooit aflatende spanningsboog die de juiste knipoog maakt naar Romero’s 70’ties horrorfilms. Deze film werd niet gemaakt om het publiek aan het denken te zetten, maar is er om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ik heb deze gezien op het filmfestival van de Fantastische film en mede door het enthousiasme van het publiek was dit één van de leuke verrassingen. Het is onversneden escapisme, zonder noodzakelijk "brainless" te zijn.

05. The Fighter (2010) David O. Russell

Ik was aangenaam verrast bij het zien van The Fighter (2010), naar het waar gebeurde verhaal van de bokser Mickey Ward, maar dat had je al kunnen vermoeden met Christian Bale en Amy Adams in de credits. Maar alles draait uiteindelijk rond Mark Wahlberg die hier één van zijn beste rollen neerzet. Ook Melissa Leo zet hier een sterke rol neer. U hoort het, het is een acteursfilm, met meer drama buiten dan binnen de boksring.

04. The Social Network (2010) David Fincher

De halve biopic The Social Network (2010) is een schot in de roos, ook al kreeg het maar een bescheiden recette aan de Amerikaanse box-office. Maar dit is nog maar eens een film waar de opkomst niet recht evenredig is tot de kwaliteit van de prent. Het is een hedendaagse verhaal die heel nauwkeurig de geest van de internet-generatie weergeeft. Dit is nog maar eens een meesterwerkje van David Fincher, die ontegensprekelijk één van de meest talentvolle cineasten van de laatste 15 jaar is geworden. Het is een drama met Shakespeariaanse trekjes en een hoofdpersonage die je gemakkelijk kan omschrijven als een onvoorstelbare etter en genie. Dé antipool op zijn Fight Club (1999).

03. Inception (2010) Christopher Nolan

Er zijn uiteraard heel wat films geweest waar het onderbewustzijn en de droomwereld centraal stonden in het verhaal en waar illusie en realiteit nauwelijks te onderscheiden zijn van elkaar, maar het is sinds The Matrix dat we met Inception (2010) nog eens te maken hadden met zo’een visueel indrukwekkende en realistische wereld met zo’een adembenemend plot. Het is tevens het soort film die je kan herbekijken om er telkens nieuwe zaken in te ontdekken. Inception heeft een slim en weldoordacht script en wat mij betreft een verademing op het voorgekauwde materiaal die we dikwijls aangereikt krijgen. De terra-forming scènes waar een straat over een andere komt te liggen of wolkenkrabbers wegzakken in de zee, zien er verbluffend uit. Maar ook de zero-gravity sequenties uit de Matrix, worden in deze film her-uitgevonden op een fascinerende manier. Het is de ultieme rollercoaster-film die ons geen minuut tot rust laat komen.

02. Toy Story 3 (2010) Lee Unkrich

Pixar heeft zijn reputatie hoog te houden en levert elk jaar een meesterwerkje van formaat af. Deze keer valt de eer te beurt aan de threequel Toy Story 3 (2010), en het is me der eentje. Het is een buitengewoon grappige prison-break film. Ik denk niet dat er zoiets bestaat als een 'perfecte film', maar mocht er ooit zoiets bestaan dan zou het waarschijnlijk lijken op deze Pixar-film. Naar goede gewoonte is het een vehikel voor jong en oud, met geniale dialogen, sterke karakters, een schattige romance, Barbie & Ken en uiteraard voldoende spanning en actie. Je kunt er enkel met bewondering naar kijken en hopen dat de Pixar-batterij nooit uitgeput raakt.

01. Kick-Ass (2010) Matthew Vaughn

Maar de film waar ik verzot op was het voorbije jaar is en blijft Kick-Ass. Deze adaptatie heeft misschien wat jeugdpuistjes, maar heeft geen beugel nodig. Het is een intelligente comic-adaptatie die wederom grenzen verlegt. Het is allemaal best leutig, maar deze post-moderne prent is ook spectaculair gewelddadig en grof gebekt. Duidelijk een teenager-film die bestemd is voor een eerder volwassen publiek die tegen een stootje kan. Maar het geweld is niet zomaar gratuit, integendeel, er steekt een geniale choreografie in met knip-oogjes naar de John Woo en de Kill Bill films, die volledig afstand neemt van de Jason-Bourne-shaky-camera actie-sequenties. Alles staat in functie van de analyse van de superhero-mythe die de misantrope weldoeners in onze maatschappij doorzeeft met kogelgaten en bazooka-geweld. Net wanneer je dacht dat het genre zo goed als uitgeput was, komt deze Kick-Ass. Ik hoor nog de woorden van mijn docent op de filmschool "Film is dood". Nope, it still kick's ass!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Sommige acteurs hebben alles over voor hun kunst. Sommige acteurs gaan kilo’sverdikken (Robert de Niro in Raging Bull), sommige gaan op een graatmager dieet (Christian Bale in The Machinist), en sommige nemen anabole steroïden om hun lichaam op te pompen. Dat deed eerder Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone, maar nu ‘waarschijnlijk’ ook Mark Wahlberg voor zijn nieuwe film, The Fighter (2010) van David O. Russell.

Korte inhoud: 'The Fighter' vertelt het verhaal van "Irish" Mickey Ward (Mark Wahlberg), een vechter uit Boston die op het punt staat zijn handschoenen in de ring te gooien, als zijn halfbroer, voormalig bokser Dicky Eklund (Christian Bale), na een gevangenisstraf van vijftien jaar weer in zijn leven komt. Om weer met zichzelf in het reine te komen, helpt hij zijn halfbroertje door hem te trainen voor de kampioenschappen in de lichtgewichtcategorie.

Toch valt het me op, wanneer ik het parcours van Mickey Ward bekijk, dat de man uiteindelijk niet zo heel veel belangrijke kampen heeft gewonnen, en had moeite met doodgewone middelmoot boksers. Dit is dus geen verhaal van een kleine bokser die een grote kampioen verslaat (cf. Cinderella Man, Rocky). Het verhaal draait dan ook meer rond zijn relatie met zijn broer en zijn gemeenschap. Anderzijds is Rocky een fictie film en Cinderella Man een verbloeming van de realiteit, en zal dit verhaal misschien iets dichter staan bij wat echt is gebeurd. En dat kan ik alleen maar toejuichen. Het zal een vergaal worden van een bokser die niet met zijn vuisten, maar met zijn hart bokst, terwijl het leven hem niet mee zit.

Mark Wahlberg aan de anabole steroïden? Laat het me zo stellen. Een acteur kan op korte termijn fors wat spieren ontwikkelen (bekijk Bradley Cooper in The A-Team) maar de spieren van Wahlberg waren zo perfect gevormd toen hij nog maar 19 was (cf. Calvin Klein pics) dat ik mijn twijfels heb dat hij toen niet aan de pillen zat. Hij was een succesvol model en je gaat mij niet vertellen dat in dat wereldje alles volgens de regels gebeurt. Mocht het op een natuurlijke manier gebeurd zijn, dan zou het heel veel tijd en discipline hebben gekost, en ik betwijfel dat de acteur meer bezig zou zijn met zijn lichaam, dan met zijn carrière. Maar de discussie ligt open en we zullen het nooit weten…

In de film is er ook een vrouwelijke hoofdrol weggelegd voor Amy Adams, maar voor de rest zien we niet meteen bekende namen in de casting. De film heeft op dit moment nog geen releasedatum, maar de film zou in principe in januari 2011 bij ons in de zalen moeten draaien.

We weten ondertussen allemaal wel dat regisseur David O. Russell niet de beste reputatie heeft wanneer het over ‘werken met acteurs’ gaat. De man ging op de vuist met George Clooney op de set van Three Kings (1999) en ging compleet door het lint op de set van I Love Huckabees (2004). Het laatste slachtoffer van Russell’s charme-offensief viel op de set van de politieke-komedie Nailed (2009), waar acteur James Caan officeel de set heeft verlaten.

We weten ondertussen allemaal wel dat regisseur David O. Russell niet de beste reputatie heeft wanneer het over ‘werken met acteurs’ gaat. De man ging op de vuist met George Clooney op de set van Three Kings (1999) en ging compleet door het lint op de set van I Love Huckabees (2004). Het laatste slachtoffer van Russell’s charme-offensief viel op de set van de politieke-komedie Nailed (2009), waar acteur James Caan officeel de set heeft verlaten.

De redden van het dispuut draaide rond een koekje. Volgens de Hollywood Reporter speelde Caan een man die zich verslikte op een koekje. Nu wou Russell dat hij enerzijds zich verslikte maar anderzijds ook nog eens aan het hoesten was om alles waarschijnlijk veel dramatischer te maken. Caan repliceerde dat dit niet kon. Als iemand stikt op een koekje gaat deze niet staan hoesten. Russell wilde niet toegeven en zei de twee versies op te nemen, met als gevolg dat Caan de set verliet, overtuigd dat de regisseur zijn eigen versie zou kiezen en niet de interpretatie van de acteur.

De filmproducer zou nog getracht hebben om de meningsverschillen te verhelpen, maar zonder succes. Blijkbaar zou er een onderliggend conflict zijn tussen de twee mannen. Volgens de producer zou Russell zich wel professioneel hebben gedragen en is de toestand niet ontaard in irrationele uitspattingen. Caan had echter maar een klein rolletje van twee dagen shoot en de schade van de her-casting zou minimaal zijn.

Nailed is het verhaal van een naïeve serveerster Alice Eckle (gespeeld door Jessica Biel) die per ongeluk in het hoofd wordt geschoten door een onhandige klusjesman en zijn spijkerpistool. Door het incident lijkt ze emotioneel onstabiel te zijn en constant hunkerend naar seks. De niet verzekerde Alice besluit vervolgens voor haar rechten op te komen en vertrekt naar Washington. Daar ontmoet ze het immorele congreslid Howard Ryder (Jake Gyllenhaal), met wie ze al snel in bed belandt, maar die haar toch helpt om haar eigen politieke carrière van de grond te krijgen.

In de film is ook een rol weggelegd voor James Marsden, Catherine Keener, Olivia Crocicchia en Tracy Morgan.

Jessica Biel met een overdreven seksuele appetijt, lijkt mij al een voltreffer te zijn. Hoewel, Black Snake Moan (2006) - een film met een oversekste Christina Ricci – flopte gigantisch aan de box-office. Benieuwd naar de trailer van deze film en dan vooral ook naar de nu al beruchte koekjes-scène.

***Related Post***
04/02/2009: Christian Bale werpt F-bommen op Terminator Salvation set
03/04/2007: David O. Russell flipt op de set van I Love Huckabees

Het is al een tijdje geleden dat we nog iets van regisseur Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights) hebben gehoord. Zijn laatste bioscoopfilm was de komedie/drama Punch-Drunk Love (2002) met Adam Sandler en Emily Watson.

Maar binnenkort komt There Will Be Blood (2007) uit, met Daniel Day-Lewis in de hoofdrol. De titel 'There Will Be Blood' komt jullie waarschijnlijk bekend voor. Deze werd eerder gebruikt als ondertitel voor Saw II (2005). Laten we hopen dat deze film véél beter wordt.

Korte inhoud: Plainview (Daniel Day-Lewis) is een goudzoeker die de olierechten van een ranch opkoopt, waarna hij op een oliebron stuit. Maar dan herinnert hij zich de Amerikaanse droom en wordt hij erdoor verscheurd. Hij grijpt terug naar zijn geloof en familie, maar zij weten niet hoe ze hem van zijn hebzucht kunnen afhelpen. Stilaan wordt hij de man die hij altijd heeft gehaat.

Anderson is hij één van die cineasten die boordevol talent zit en véél te weinig films maakt. In diezelfde categorie zitten Wes Anderson, David Fincher, Terrence Malick, David O. Russell en ook wel Spike Jonze. Maar misschien is dit net het geheim van hun kunnen. Ze maken tijd vrij om te werken aan een ijzersterke film. En deze film heeft er alle schijn van om een contender te zijn bij de oscars. En dan zeker met een acteur als Daniel Day-Lewis, komaan! De man ontbloot zowel het beest als de pure menselijkheid in elk van zijn vertolkingen, uiterst complex en tezelfdertijd van een eerlijke eenvoud. Buitengewoon fascinerend. O ja, hier zal waarschijnlijk nog een Oscar-contender zijn voor Beste Mannelijke Hoofdrol. Dat voel je al bij het bekijken van de eerste beelden.

De film is gebaseerd op Oil, het boek van Upton Sinclair, en draait rond thema’s als familie, hebzucht en geloof tijdens de eeuwwisseling in Texas, waar de eerste oliebaronnen het zwarte goud ontdekken. De fotografie van Robert Elswit ziet er in ieder geval bijzonder knap uit. In deze prent treffen we geen Hollywood-sterren aan, maar daarom geen minderwaardige acteurs, zoals Paul Dano (Little Miss Sunshine en Ciarán Hinds (Miami Vice, de serie "Rome"). De film wordt bij ons verwacht in het voorjaar van 2008.