De FilmBlog

Een origineel scenario begint met een origineel uitgangspunt, en voor een zoveelste oorlogsfilm heb je dit echt wel nodig. En die originele angle heeft The Hurt Locker (2008) ook. In plaats van een zoveelste verhaal over verloren onschuld aan het front, draait alles rond een divisie die gespecialiseerd is in de ontmanteling van explosieven op de gevaarlijkste plek op aarde. En wat deze film zo boeiend maakt is dat hij niet alleen geregisseerd is door een rasechte actie-cineaste (Kathryn Bigelow) en vertolkt door een acteertalent (Jeremy Renner)

Korte inhoud: Een groep Amerikaanse elitesoldaten is in Irak belast met een levensgevaarlijke opdracht: bommen ontmantelen in het heetst van de strijd. Wanneer sergeant James (Jeremy Renner) de leiding krijgt over een getraind ontmijningsteam, sleept hij zijn ondergeschikten roekeloos mee in een dodelijk kat-en-muisspel met de vijand. De dood laat hem schijnbaar onverschillig. Terwijl de mannen hun losgeslagen leider onder controle proberen te houden, explodeert de stad in chaos...

De film voelt “echt” aan, bijna documentair, en dat is niet alleen te danken aan de filmstijl. Het script werd geschreven door Mark Boal, een journalist die een tijdlang heeft meegereisd met de ontmijningsdienst tijdens de Irak-oorlog in 2004. Hij was dus een scenarist die sprak met ervaring en dat merk je meteen. Ook al hebben we te maken met fictieve karakters, het verhaal voelt betrouwbaar aan. Regisseur Bigelow heeft op haar beurt de personages uitgewerkt met hun uiterlijke karaktertrekken en innerlijk lijden. Er heerst zowel angst om te sterven, angst om te falen en zelfs angst om belangstelling in het leven te verliezen. En dat laatste komt zeker naar boven wanneer de militairen Sergeant William James aan het werk zien, zonder angst en schijnbaar met een zekere zorgeloosheid od zelfs roekeloosheid. En dat wanneer zijn team vaak op de rand van de dood verkeert. James lijkt wel verslaafd te zijn op gevaar. Leven op de rand lijkt voor hem noodzakelijk te zijn om te kunnen functioneren als één van de beste ontmijners.

Jeremy Renner steelt de show, ook al zien we ook tal van bekende koppen opduiken, met name Guy Pearce, Ralph Fiennes, David Morse en Evangeline Lilly. Maar dit is uiteindelijk ook niet meer dan normaal gezien Jeremy ook de meste screentijd heeft van allemaal, en bepaalde bekende koppen slechts een paar minuten in beeld verschijnen.

The Hurt Locker is niet de beste oorlogsfilm, laat staan een Oscarfilm (ook al won hij 6 oscars, waaronder Beste Film), maar het is wel een uitstekend portret die ons eens laat zien dat er nog helden zijn op de wereld, ook al dragen ze geen schild of wapperende cape. Dit is het antwoord op een film als Full Metal Jacket (1987). De getuige-camera van Bigelow plaatst de kijker in het midden van de actie, en in tegenstelling tot de Kubrick film heeft deze prent niet meteen een politieke dan wel morele agenda. Oorlog wordt voorgesteld als drug waaraan je verslaafd kan worden.

En dit enkelvoudig standpunt heeft misschien ook wel zijn nadelen. Soms lijkt het erop dat het verhaal voldoende uitweid over het dagdagelijkse leven van een soldaat in Irak, maar iets meer op de vlakte blijft bij de emotionele en psychologische implicaties. En als de film al een punt wil maken (oorlog is een drug), dan is dit punt toch wat lichtjes uitgevallen. Ook al word je niet meteen geconfronteerd met grote levensvraagstukken tijdens het onschadelijk maken van een bom.

Richard Donner is één van die regisseurs die filmgeschiedenis heeft geschreven met films zoal Superman en de Lethal Weapon serie, maar de laatste tijd heeft het er alle schijn van dat hij zonder kogels zit en met blanks staat te schieten.

Films als Timeline (2003) of Assassins (1995) zijn daarvan pijnlijke voorbeelden. Ook 16 Blocks (2006) stelt teleur. Het is geen slechte actiefilm, maar komende van een regisseur zoals Richard Donner had ik er veel meer van verwacht. De film is een opeenstapeling van al te bekende stereotiepen die op geen enkel moment de spanning in de film ten goede komen. Door het gebrek aan creativiteit van de regisseur en de scenarist is de film op momenten zelfs vervelend. Voor de mensen die The Gauntlet (1977) hebben gezien met Clint Eastwood, zou men zelfs kunnen spreken van een remake. Maar uiteindelijk valt het al bij al nog mee door een geslaagde casting van talentvolle en charismatische acteurs.

Korte inhoud: Jack Mosley (Bruce Willis) is een uitgebluste rechercheur die regelmatig aan de fles zit en niet bekend staat om zijn fijnzinnige methodes. Zijn opdracht is het begeleiden van een belangrijke boef (Mos Def) van het politiebureau naar de rechtbank. De afstand waarover dit moet plaatsvinden is 16 straatblokken. Onderweg komt Mosley er achter dat deze man zal getuigen tegen zijn corrupte collega's en dat het volledige New Yorkse politiekorps er alles aan zal doen om hem uit de weg te ruimen. Mosley wordt nu gedwongen te kiezen tussen loyaliteit aan zijn collega's en het beschermen van deze getuige… Hier vinden jullie de trailer + pics.

De uitgebluste fin-de-carrière flik die op elk moment wel een hartaanval kan krijgen en de crimineel met het gouden hart die een patisserie wil openen in Seattle, worden - noodgedwongen – buddies. Maar waar zitten die gelijkenissen, waar zit dat wederzijds respect, wat maakt dan hun relatie daadwerkelijk geloofwaardig lijkt? Nergens. Daar waar de Lethal Weapon de personages van Riggs en Murtaugh perfect wist af te meten, neemt Richard Donner met 16 Blocks iets teveel shortcuts. Het gevolg is dat er geen enkele dynamiek is tussen beiden.

Het meest intrigerende personage in de film is dat van David Morse, in de rol van de corrupte flik Frank Nugent. Het personage krijgt daarom niet meer screentijd dan de rol van Willis, maar het heeft er alle schijn van dat David Morse iets beter staat te acteren. Let gewoon even op de bar-scène en je zult meteen zien wat ik bedoel. Het personage van Mos Def is dan weer teleurstellend, juist omdat ik op geen enkel moment de crimineel in hem zag – laat staan dat ik zelfs sympathie voor hem kreeg. Was hij een iets meer lastige klant geweest voor Willis dan had de film er volgens mij al stukken beter uitgezien. Maar neen, Mos Def speelt een doetje met een nasaal stemmetje die zijn personage enkel maar nog meer kwetsbaar maakt. Maar het pop-idool bewijst met deze film dat hij wel degelijk kan acteren.

Voor de rest zijn alle clichés aanwezig, met dat verschil dat de slechteriken niet in het zwart zijn gekleed. Het einde van de film is er dan ook ene om op te hangen in het museum voor lachwekkende banaliteiten en geforceerde conclusies. Je had het getelefoneerde einde trouwens al zien aankomen van veel verder dan 16 blocks.

Indien dit scenario werd verfilmd door een regisseur met minder talent als Donner, had 16 Blocks niet meer dan een tv-film geweest. De film heeft wel degelijk zijn momenten, zoals de fameuze bar-scène, waar je als kijker nooit echt weet welke kant het plot zal uitdraaien. En deze graad van onvoorspelbaarheid maakt de spanning juist intenser. Hoe dan ook, het duurt 95 minuten om in New York 16 woonblokken af te leggen, en dat is met dit scenario al véél te lang. Misschien hadden ze maar beter de metro genomen. Of zoals de flik het niet beter had kunnen verwoorden: "move along, there’s nothing to see here."

***Related Post***
26/02/2006: 16 Blocks trailer + pics

Af en toe een stevige actiefilm is altijd goed als ontspanning. En dan bij voorkeur een Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone of een Bruce Willis vehicle. En de laatste acteur uit dit rijtje, misschien ook wel de meest talentvolle van de drie, heeft een nieuwe actiefilm op stapel, 16 Blocks (2006), in een regie van Lethal Weapon regisseur Richard Donner. Dit is trouwens de eerste samenwerking tussen actie-acteur Willis en actie-regisseur Donner.

Korte inhoud: Jack Mosley (Willis) is een ervaren burn-out NYPD-agent die een nogal loslippige getuige, Eddie Bunker (Mos Def), vanaf het politiebureau moet begeleiden naar een rechtbank die 16 woonblokken verderop ligt. Wat later blijkt is dat Bunker zou moeten getuigen tegen aan aantal van Mosley’s collega’s, waaronder de corrupte flik Frank Nugent (David Morse), en de NYPD ziet hem liever dood dan levend. 16 woonblokken lijkt dichtbij, maar een groot aantal belanghebbenden ziet het duo liever niet hun doel bereiken, met alle gevolgen van dien.

Het is een vrij klassiek gegeven, maar met dergelijk talent aan boord verwacht ik heel veel van 16 Blocks. En de trailer belooft vuurwerk.

Let ook op de fijne vertolking van de hip hop zanger Mos Def. Ik heb het altijd moeilijk met pop-idolen voor de camera omwille van het feit dat 9 keer op 10 je een belabberde acteerprestatie krijgt voorgeschoteld (cf. related posts), maar deze keer heb ik het gevoel dat Mos een sterke casting is en de man zichtbaar acteertalent heeft.

***Related Post***
04/10/2006: 16 Blocks review