david fincher

  • Solace (2015) *½ review

    Pin it!

    Het is alweer een tijdje geleden dat we met een old school serial-killer thriller werden geconfronteerd, maar Solace (2015) bracht hier verandering in. Een film waarvan ik nog nooit had gehoord. Ondanks het feit dat deze Hollywood prent bezet was met een aantal A-list acteurs, was er niet veel geld over voor een adequate promotie. Enkele dagen voor de release was slechts deze miserabele Solace poster voor handen en onze Franse zuiderburen hebben dan maar een eigen affiche gemaakt onder de naam 'Prémonitions'. Toch een goede zaak dat E-One Solace heeft opgekocht van het failliete Relativity Media voor de Belgische markt, anders was deze prent gedoemd voor de DVD-markt.

    solace_2015_poster2.jpg

    Korte inhoud: John Clancy (Anthony Hopkins) is een gepensioneerde helderziende misdaadanalist. Wanneer de FBI-agent Joe Merriweather (Jeffrey Dean Morgan) en zijn partner Katherine Cowles (Abbie Cornish) te maken krijgt met een reeks bizarre moorden wordt Clancy erbij geroepen om te helpen bij het oplossen van de zaak en de seriemoordenaar te vinden.

    Gezien ik geen enkele trailer heb willen bekijken en zelfs geen korte inhoud heb gelezen kon ik spoiler free van deze neo-noir thriller genieten. En als je dit ook wil ervaren zou ik hier stoppen met deze review te lezen. Maar een prent met personages die in de toekomst kijken, en waar de regisseur Afonso Poyart het zo nodig vond om ad nauseam flash forwards te laten zien van wat komen zal, is de film één torenhoge spoiler op zich. Ja, net zoals het superieure Se7en (1995) wordt de identiteit van de serial killer pas op het einde onthult, maar wanneer ze overal uitpakken met de naam van Colin Farrell, weet je ondertussen al hoe laat het is. Sommige korte inhouden doen zelfs de moeite niet meer om deze naam te verbergen. Hadden ze het mysterie willen aanhouden, dat had de naam van Farrell niet bekend mogen worden in de outlets zoals Imdb, promo-affiches of had hij nergens moeten opduiken in trailers. Maar spijtig genoeg was een gebrek aan discipline het minste van de problemen met Solace. De film had tevens in een ver verleden (10 tot 15 jaar gelden) een sequel moeten zijn op Se7en, vandaar de vele gelijkenissen. Maar we zijn mijlenver van het werk van David Fincher en het script van Andrew Kevin Walker.

    De premisse van Sean Bailey en Ted Griffin was in essentie eigenlijk nog zo slecht niet, en met een andere regisseur achter de camera had dit nog wel een deftige thriller kunnen worden, mits een aantal broodnodige script-aanpassingen. Maar het was van de eerste minuten duidelijk dat de regisseur geen flauw benul had waarmee hij bezig was. De film begint met een oerlelijke close-up van het gezicht van een dode man. Het eerste slachtoffer van de serial killer. Alles werd heel statisch in beeld gebracht en de mise-en-scene leek wel op die van een eerstejaars student aan de filmschool. Momenten later, klaarblijkelijk op aangeven van de producer die in slaap was gedommeld, begint hij met zijn camera hevig te schudden. Zelfs bij scènes waar er NIETS in gebeurd en gewoon twee mensen een gesprek voeren. Hij zwiert er zelfs een aantal zoom-effectjes bij. Maar in de volgende scènes lijkt hij zich dan wat te herpakken, maar het blijft van een amateuristisch en smaakloos niveau, dat ik niet snap dat niemand van de productie het roer overnam. Dat je stuntelt bij een kortfilm, met beginnende acteurs en een minuscuul filmbudget kan ik nog begrijpen. Maar ik ga er van uit dat je met zo'n cast toch een regisseur achter de camera wil zetten met voldoende hersencellen om het verschil aan te voelen tussen actie-scène en een emotioneel dramatische scène.

    De regisseur slaagt er niet alleen in om de film te verneuken met zijn onbegrijpelijk camerawerk en zijn pseudo-artistieke visuele effecten, Afonso Poyart liet zijn gebrekkige smaak ook tot uiting komen in de muziek. Die kerel laat geen kans onbenut om muziek te gebruiken, zelfs om momenten waar stilte het dramatisch effect van de scène enkel maar kunnen versterken. De score komt van Brian Wayne Transeau, beter bekend als BT, die eerder een knappe muziekscore schreef voor Dark Places (2015). De muziekscore in deze Solace is van het slechtste wat ik in jaren heb gehoord.

    solace_2015_pic02.jpgsolace_2015_pic01.jpgsolace_2015_pic03.jpg
    solace_2015_pic04.jpgsolace_2015_pic05.jpgsolace_2015_pic06.jpg

    Zoals ik al eerder zei heeft deze Solace geen slechte premisse. Het lijkt me een interessant gegeven een serial killer op te voeren die in de toekomst kan kijken. Maar op scenariovlak rammelt het aan alle kanten. Ondanks het feit dat de serial killer weet hoe alles zich zal ontrollen is het onlogisch voor de agenten om een "helderziende" te contacteren voor een moordzaak die op zich niets met 'helderziendheid' te maken heeft. Deze seriemoordenaar is geen John Doe uit Se7en, die met zijn intelligentie kon bepalen hoe alles zich ging afspelen of een soort duivel die de daden van agenten kan manipuleren. Eigenlijk had de FBI al tot de conclusie moeten komen dat deze killer in de toekomst kon kijken, om dan pas beroep te doen op een helderziende om hen bij te staan. Hier contacteren de agenten een helderziende, en toeval wil dat ook de serial killer een helderziende is. What are the odds?

    Solace - de originle titel van de film - wijst tevens op de boodschap die de film wil meegeven, daar waar 'Prémonitions' wijst op de eigenschap die de hoofdpersonages bezitten. Want ja, in plaats van een intelligente thriller uit te werken, wilden de makers blijkbaar ook nog eens een absurd verhaal vertellen over euthanasie van mensen die lijden of ongeneselijk ziek zijn. Een delicaat gegeven die hier bij de haren wordt bij gesleurd en waarover ik verder niet veel kan vertellen zonder het verhaal nog meer te spoilen, maar het slaat nergens op en te krankzinnig om het in woorden uit te leggen. Ook de figuur van Christus en de symboliek van het kruis komt hier aan bod. Maar ook het geloof heeft zo goed als niets met dit verhaal te maken. Daarbovenop krijgen we een potentieel dramatisch scène - compleet verknoeit door visuele effecten - waarin het personage van Hopkins de FBI agente Katherine wil confronteren met haar verleden waarin ze een kind heeft afgestaan voor adoptie. Dit had een sterke scène moeten zijn, al is het me een raadsel wat de bedoeling was. Het personage van Katherine kent op geen enkel moment een loutering, en bijgevolg komt zoiets bijzonder goedkoop over.

    Maar gelukkig is het altijd wel genieten om naar acteurs als Hopkins te kijken. Zij hebben geen regisseur nodig om een scene naar hen toe te trekken. Ook Abbie Cornish (pics) is een actrice die ik graag bezig zie, ook al wordt ze hier compleet onderbenut. Er zit ook een klein rolletje in de film voor de Bates Motel acteur Kenny Johnson. Maar het is allemaal verloren moeite. Volgende week op 16 september 2015 komt de film bij ons uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 11 september 2015

     

    *** Solace trailer ***

  • House of Cards: seizoen 3 op Blu-ray en DVD

    Pin it!

    Op 8 juli 2015 komt het derde seizoen van "House of Cards" uit op DVD en Blu-ray, een top-serie van Beau Willimon en David Fincher. In het nieuwe seizoen zien we de eerste stappen van Frank Underwood (Kevin Spacey) als president van de VS, nadat President Garrett Walker (Michel Gill) afstand had moeten nemen van zijn ambt na een illegale partijfinanciering die aan de licht was gekomen.

    house_of_cards_season_3_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In het derde seizoen van House of Cards probeert President Underwood zijn nalatenschap te waarborgen. Anderzijds wil Claire (Robin Wright) meer zijn dan de First Lady. Hun grootste vijand is hun onderlinge strijd. Maar ook in eigen rangen ondervindt Underwood dat hij tegenstand krijgt, en willen zijn democratische onderdanen liever niet dat hij zich presenteert als president voor de verkiezingen in 2016. Dit weerhoudt de nieuwe president er niet van een groots en toch wel controversieel banenproject op te zetten waarbij alle sociale uitkeringen vervallen ten voordele van een deal die elke Amerikaan aan werk zou helpen.

    Ook Doug Stamper (Michael Kelly) komt terug in de aandacht en hij wil zich kost wat kost terug in het Witte Huis wringen. En ondertussen blijft hij zijn zoektocht verder zetten naar Rachel Posner (Rachel Brosnahan) en krijgt hij de hulp van de hacker Gavin Orsay (Jimmi Simpson). In het derde seizoen heeft Underwood ook af te rekenen met de president van Rusland Viktor Petrov (Lars Mikkelsen).

    Gisteren is ook bekend geworden dat Neve Campbell (pics) een vaste rol in het vierde seizoen zou krijgen. Er is volgens Deadline nog niets bekend over het personage dat de Scream-actrice gaat spelen. Seizoen vier wordt deze zomer opgenomen en verschijnt begin 2016 bij Netflix.

    Op de Blu-ray editie staan heel wat extraatjes gaande van reportages over bepaalde onderwerpen die in de serie worden aangesneden, maar tevens een blik achter de schermen. Het derde seizoen telt 13 episodes van ongeveer 1 uur, en elk van deze aflevering is wederom briljant in beeld gezet en de dialogen zijn om van te smullen.

    *** House of Cards season 3 trailer ***

    ***Related Posts***
    06/08/2014: House of Cards season 2
    29/07/2014: House of Cards season 1

  • Gone Girl (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was meteen duidelijk dat Gone Girl (2014) een typische David Fincher film zou worden, gedraaid met sfeervolle low lights waarin talentvolle acteurs het beste van zichzelf geven in een relaas waar de verborgen bloederige gruwel op het einde van de rit ontrafelt wordt en in ons gezicht spat. Deze psychologische thriller kon misschien wel wat korter en het einde komt niet zonder een zekere teleurstelling, maar de geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend.

    gone girl,David Fincher,Ben Affleck,Rosamund Pike,Patrick Fugit,Carrie Coon,Neil Patrick Harris,Missi Pyle,Jeff Cronenweth,Kirk Baxter,Trent Reznor,Atticus Ross,Kim Dickens,Gillian Flynn

    Korte inhoud: De film graaft in de geheimen van een modern getrouwd koppel. Ter gelegenheid van zijn vijfde huwelijksverjaardag, meldt Nick Dunne (Ben Affleck) dat zijn mooie vrouw, Amy (Rosamund Pike), is verdwenen. Onder druk van de politie en het groeiende media-circus, begint het portret van een uniek samenzijn af te brokkelen, en al snel moeten deze plaats ruimen voor leugens en bedrog. Een duistere vraag die iedereen zich stilaan begint te stellen: Heeft Nick Dunne misschien wel zijn vrouw vermoord?

    Dit is het soort film waar je eigenlijk zo weinig moet over lezen, want hier laat Fincher ons echt wel gissen naar het wie, waarom en het hoe van de mysterieuze verdwijning. Gone Girl is gebaseerd op de bestseller van Gillian Flynn, die tevens het scenario schreef, en dat betekent dus dat we hier dicht bij het originele werk aanleunen. Het resultaat is een gewiekste thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt. Deze thriller is minder brutaal dan een Se7en (1995) of een The Girl with the Dragon Tattoo (2011), maar daarom niet minder intens. Het is wat mij betreft toch de meest Hitchcockiaanse prent uit zijn gehele oeuvre, met een perfecte balans tussen elegantie en brutaal geweld. Zelfs thematisch zitten we dicht bij het werk van Alfred Hitchcock.

    Ik kan eigenlijk weinig over de acteurs vertellen zonder noodgedwongen een paar belangrijke plotpoints te spoilen, maar wat ik kan vertellen is dat niet Ben Affleck maar wel Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Affleck speelt altijd goed wanneer hij zich begint in te houden, en dat is precies wat hij hier doet. Bij de bijrollen zien we de blonde Kim Dickens opduiken als detective die het onderzoek naar de vermiste vrouw voert. Ze moest voor de rol waar de haren donkerbruin kleuren, als contrast op de blonde haren van hoofdactrice Rosamund. De agente wordt bijgestaan door hulpofficier Jim Gilpin, gespeeld door een overheerlijke Patrick Fugit. De tweelingzus van Nick wordt gespeeld door Carrie Coon en in de rol van een ex vriendje van Amy zien we Neil Patrick Harris, die altijd wel een geschikte figuur is om een jonge rijke creep te spelen. Toch dacht ik even dat Fincher hiervoor Justin Timberlake in gedachten had, maar zodra het plot vordert begrijp je meteen de keuze.

    gone_girl_2014_review_pic01.jpggone_girl_2014_review_pic02.jpggone_girl_2014_review_pic03.jpg
    gone_girl_2014_review_pic04.jpggone_girl_2014_review_pic05.jpggone_girl_2014_review_pic06.jpg

    Gedeeltelijk gebaseerd op gebeurtenissen in het dagboek van Amy en ondervragingen door de politie pluizen we het verhaal uit. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Ook de media wordt op de korrel genomen via nieuwsanker Ellen Abbott (Missi Pyle), die op twee druppels lijkt als de blondines bij Fox News. Ze brengen de berichten in een eigen verhaal en schamen er zich niet voor om met een beschuldigend vingertje te wijzen en mensen publiekelijk terecht te stellen. De ouders van Amy zijn de auteurs van het populaire kinderboek 'Amazing Amy', een verbloemde versie van wat hun eigen dochter is. En wanneer Nick en Amy in het huwelijksbootje stapten leek het leven van de echte Amy samen te vallen met het leven van het sprookjes Amy.

    Voor deze film heeft Fincher opnieuw beroep gedaan op de fotografie van Jeff Cronenweth, monteur Kirk Baxter en de muziek van Trent Reznor en Atticus Ross. Het resultaat is in ieder geval een prent die de bezoeker niet beschouwt als dom popcorn-vretende vee die om de 15 minuten wakker geschud moet worden met cgi-vertier. Je moet er zelf je kopje bij houden, want de tijdstructuur wordt behoorlijk door mekaar geschud en de karakters zijn allesbehalve kartonnen borden.

    Gone Girl werd genomineerd voor slechts één Oscar, met name deze voor Rosamund Pike als Beste Actrice, maar won uiteindelijk niet. Ook regisseur David Fincher was niet genomineerd en heeft ook nog nooit het felbegeerde beeldje gewonnen. Op de Blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 maart 2015

    ***Related Posts***
    15/04/2014: Rosamund Pike in lijkenhuisje in Gone Girl
    14/07/2013: David Fincher werkt aan Gone Girl met Ben Affleck

     

    *** Gone Girl trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Angelina Jolie is een verwend nest, DiCaprio verachtelijk en Spectre script ontgoochelend

    Pin it!

    De toekomst ziet er allesbehalve rooskleurig uit voor de topvrouw van Sony Pictures Amy Pascal, die in 2007 nog op de 17de plaats stond van de slimste mensen in Hollywood. Sony werd in november van 2014 het slachtoffer van een cyberaanval, en bij die aanval zouden ook de emails van de CEO zijn gekaapt waarop ze niet zo'n lieve woorden had over een aantal top acteurs, alsook wat racistische praat verkocht over president Obama.

    De hackers, die beweren 100 terabyte aan informatie te hebben buitgemaakt, hebben een aantal Sony-films onderschept (Annie, Fury, Mr. Turner, Still Alice, To Write Love on Her Arms) die alleen nog in de bioscoop te zien zijn. Ook is er gevoelige informatie gestolen, zoals bijvoorbeeld de salarissen van 17 hoge functionarissen, persoonlijke gegevens van meer dan zesduizend medewerkers alsook hun email-verkeer, filmscripts waar nog aan gewerkt wordt (zoals dat van de nieuwe James Bond film Spectre) en informatie over contractonderhandelingen van acteurs. De hacking zou zijn gebeurd door Noord-Koreanen die blijkbaar niet opgezet zouden zijn over de opkomende komedie The Interview (2014) waar de draak wordt gestoken met Kim Jong-Un.

    In een e-mail uitwisseling vroeg ze zich af waarover ze met de president kon praten, en toen ging ze een lijst opsommen van aantal filmtitels over zwarte slavernij. Moet ik hem vragen wat hij vond van Django Unchained (2012) vroeg ze spottend. Voor deze commentaren heeft Amy zich ondertussen al publiekelijk verontschuldigd, alsook haar excuses aangeboden aan dominee Al Sharpton die opkomt voor de rechten van de mens in de regering van Obama.

    Maar het hield daarmee niet op. Amy zou ook een aantal top-acteurs door het slijk hebben gehaald, zoals Leonardo DiCaprio die toen bezig was met onderhandelingen voor een Steve Jobs (2015) film in regie van Danny Boyle. De rol zou ondertussen zijn gegaan naar Michael Fassbender. Blijkbaar zou DiCaprio de rol hebben geweigerd. Producer Mark Gordon had in een email zijn beklag gedaan over het foute gedrag van de acteur. Amy stond meteen klaar om de producer bij te springen en zei dat DiCaprio eigenlijk verachtelijk was.

    Ook Angelina Jolie (pics) ontsnapte niet aan de scheldtirade van de CEO en zei verweet de gerenommeerde actrice een 'verwend nest' te zijn. Alstublieft! Maar de email-discussie was zelfs nog veel vinniger dan dat. Het begon allemaal met die andere Jobs producer Scott Rudin die het script naar Sony had gebracht en niet tevreden was met het feit dat Angelina Jolie net iets teveel regisseur David Fincher aan het verleiden was voor haar Cleopatra (201?) project, ook al is er nog geen goedgekeurd script. Fincher zou dus toch een keuze moeten maken tussen deze prent en de Steve Jobs biopic.

    "You better shut Angie down before she makes it very hard for David to do Jobs" zei de producer tegen Amy die meteen in tegenaanval ging. "Do not fucking threaten me. I have been asking you to engage with me on this for weeks." Rudin reageerde: "What the hell are you talking about? Who's threatening you? Let me remind you I brought this material to you and I can off her from it in a phone call. Don't for one second even think about trying this shit with me." En toen sloegen de stoppen door en de CEO zei waar het voor haar op stond: "There is no movie of Cleopatra to be made (and how that is a bad thing given the insanity and rampaging spoiled ego of this woman and the cost of the movie is beyond me) and if you won't tell her that you do not like the script - which, let me remind you, SHE DOESN'T EITHER - this will just spin even further out into Crazyland but let me tell you I have zero appetite for the indulgence of spoiled brats and I will tell her this myself if you don't." Amy en Angelina hebben elkaar ondertussen al gezien tijdens een wel heel vervelend event in L.A.. Mochten blikken kunnen doden...

    Als hoofd van een toonaangevende filmmaatschappij die haar succes deels te danken heeft aan verwende nesten zoals Jolie of verachtelijke figuren zoals DiCaprio, zou je toch wat meer je woorden moeten wikken en wegen - en al zeker bij schriftelijke conversaties. Als ze haar ongecensureerde mening wil geven over Hollywood en zijn acteurs kan ze altijd haar job opgeven en een filmblog beginnen. Het zal wel iets minder verdienen als haar huidige job, maar ze heeft dan wel die vrijheid om (al dan niet verbloemd) te zeggen wat ze denkt. Angelina heeft ondertussen haar kat gestuurd voor de promotie van de Sony film Unbroken (2014) die ze heeft geregisseerd. Volgens Jolie zou dat te wijten zijn aan een aanval van waterpokken, maar Sony insiders weten wel beter na het debacle met Amy.

    In ieder geval stinkt de vuile was van Sony nog erger dan de vuilbekkerij van hun CEO. Zo zouden er emails zijn gelekt over de opkomende 190 miljoen dollar James Bond film waarvan de studio eigenlijk zelf niet te spreken is over het script van John Logan (Skyfall). Blijkbaar zou het een zware teleurstelling zijn. Het 007-scenario zou rammelen aan alle kanten en MGM president Jonathan Glickman, die de film maakt met Sony, zou zijn ontgoocheling niet kunnen wegsteken. In de film zou Bond de strijd voeren tegen Spectre en Blofeld - de villain die ze nog niet bij naam wilden noemen tijdens hun Spectre-prestentatie. Maar blijkbaar zouden de motieven wel wat licht zijn uitgevallen en nauwelijks te vatten, en ook de climax naar het einde zou zwaar ontgoochelen. Het feit dat Sam Mendes al aan het draaien is, belooft niet veel goeds. Glickman zou ook kritiek hebben op de portrettering van Blofeld die als een iconische vijand van James Bond wel heel erg lullig wordt opgevoerd. "Also, there needs to be some kind of a twist rather than a series of watery chases with guns. This is Blofeld after all. What does he have up his sleeve?" Volgens Jonathan zouden ze zelfs 20 pagina's uit het script moeten verwijderen.

    Ook Sony producer Elizabeth Cantillon zit verveeld met het Spectre script. De mensen van Daily Mail schreven het volgende: "Bond is simply fighting henchmen in many overblown and familiar sequences – helicopter, elevator shaft, netting." Ze vond het allesbehalve een verfijnd script. In het gelekte script zou Bond een deel van Mexico City vernielen zonder goedkeuring van MI6 en zou opnieuw tot ontslag gedwongen worden, in een periode waarbij MI6 zou fusioneren met MI5. Veel mensen die op de set staan zouden het script zelfs niet gelezen hebben, omdat het naar verluidt nog niet afgewerkt is en Neal Purvis en Robert Wade nog steeds bezig zijn met rewrites.

    Sony zit ondertussen met de handen in de haren en willen zowel Amy Pascal op staande voet ontslaan én grote nieuwsorganisatie voor de rechter sleuren wegens de vele media-aandacht die wordt geschonken aan de Sony-Leaks. De wereld op zijn kop. Wordt zonder twijfel vervolgd...

  • Gone Girl met model Emily Ratajkowski

    Pin it!

    Bekijk hier de eerste trailer van Gone Girl (2012), de nieuwe film van David Fincher met Ben Affleck in de hoofdrol als man die zijn vrouw heeft verloren en stilaan zelf wordt verdacht van mogelijke dader. De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van de Amerikaanse schrijfster Gillian Flynn, die bekend staat voor haar vrouwelijke karakters die niet zo braaf en moederlijk zijn, een facet van het feminisme die voor haar te weinig aan bod komt.

    gone_girl_ben_affleck_rosamund_pike_david_fincher.jpg

    Korte inhoud: De film graaf in de geheimen van een modern getrouwd koppel. Ter gelegenheid van zijn vijfde huwelijksverjaardag, meldt Nick Dunne (Ben Affleck) dat zijn mooie vrouw, Amy (Rosamund Pike), is verdwenen. Onder druk van de politie en de groeiende mediahetze, begint het portret van een uniek samenzijn af te brokkelen, en al snel moeten deze plaats ruimen voor leugens, bedrog, wanneer een maîtresse (Emily Ratajkowski) van Dunne opduikt. Een duistere vraag die iedereen zich stilaan begint te stellen: Heeft Nick Dunne misschien wel zijn vrouw vermoord?

    Ik keek wel uit naar deze film en ben niet te spreken over de weinig overtuigende trailer die ze er van hebben gemaakt, die (1) niet werkt, (2) te weing van een aanzet geeft en iets teveel wil tonen en (3) naar het einde toe zelfs iets teveel gaat spoilen. Ik heb het boek niet gelezen en wil deze film ontdekken net zoals ik het mysterie van Se7en (1995) mocht aanschouwen. Ook de Notting Hill muziek van Charles Aznavour ligt er wat mij betreft iets te dik op. Ik begrijp waar ze naar toe willen, maar hier is het meer een afleiding dan een muziek die ons aangrijpt, zoals Scorsese en Tarantino een patent op hebben. Ook al twijfel ik er niet aan dat dit een ijzersterke thriller zal worden.

    Het is in ieder geval wel de keuze van Fincher, net zoals de foto in Entertainment Weekly of zelfs deze poster. Fincher eist normaal gezien altijd wel de controle op van de marketing-departement. Zo heeft hij ook de controle gehad over de marketing van Sony's The Girl with the Dragon Tattoo (2011) met de tagline "The Feel Bad Movie of Christmas". Een film die het overigens niet zo best deed in de States. Fincher is een zuivere controlefreak en deze karaktertrek heeft er nu ook voor gezorgd dat hij door Sony zopas aan de kant werd geschoven voor de opkomende Steve Jobs (201?) biopic, naar een scenario van Aaron Sorkin (The Newsroom, The Social Network, A Few Good Men). In een perscommuniqué liet de studio weten dat Fincher zich iets te agressief ging opstellen met het eisen van een voorschot van 10 miljoen dollar, alsook volledige controle van de marketing. Sony is nu opzoek naar een nieuwe regisseur.

    In Gone Girl zien we naast de hoofdacteurs ook een vreemde mengeling van acteurs die je normaal niet in één en dezelfde film zou aantreffen, gaande van Neil Patrick Harris, Missi Pyle, Kim Dickens, Patrick Fugit tot zelfs Scoot McNairy. De prachtige fotografie is alweer van Jeff Cronenweth en muziek van Trent Reznor en Atticus Ross. Vaste waarden die wanneer het op narratief vlak de mist ingaat, de film alsnog kunnen redden. Gone Girl komt op 3 oktober 2014 uit in de States.

    ***Related Posts***
    29/09/2014: Gone Girl filmbespreking
    14/07/2013: David Fincher werkt aan Gone Girl met Ben Affleck

    *** Gone Girl (2014) trailer ***