De FilmBlog

Twilight acteur Robert Pattison zal zijn teenager-imago een beetje kunnen bijstellen, nu hij te zien is in een David Cronenberg drama met veel geweld en seks. Met Cosmopolis (2012) duiken we in het losbandig nachtleven met een 28-jarige miljardair die zijn leven aan flarden scheurt en zijn fortuin op het spel zet. Financieel nihilisme als ik er een term moet kleven.

Korte inhoud: Cosmopolis vertelt het verhaal van Eric Packer (Robert Pattinson), een net getrouwde multimiljonair die in een peperdure limousine door Manhattan reist in een poging om zijn haren te laten knippen. Tijdens zijn zoektocht naar een kapsalon probeert hij gewoon zijn zaken te regelen zoals altijd, maar in de chaos die op zijn pad komt - waaronder een presidentiële stoet, antiglobaliseringsprotesten en de begrafenis van een beroemdheid - maakt hij enkele verkeerde beslissingen.

In de film zien we ook nog vertolkingen van Samantha Morton, Juliette Binoche, Paul Giamatti, Mathieu Amalric en Jay Baruchel. De film is gebaseerd op de roman van Don DeLillo uit 2003.

DeLillo is een Amerikaans auteur die vooral bekend is vanwege zijn romans, die een gedetailleerd portret schilderen van het Amerikaanse leven aan het eind van de twintigste en het begin van de eenentwintigste eeuw. Critici beschouwen de auteur als een van de centrale figuren van het literaire postmodernisme. Veel jongere Engelstalige schrijvers zoals Bret Easton Ellis en David Foster Wallace zeggen door DeLillo te zijn beïnvloed. De criticus Harold Bloom heeft DeLillo een van de vier grote Amerikaanse romanciers van zijn tijd genoemd, samen met Thomas Pynchon, Philip Roth en Cormac McCarthy.

DeLillo schreef ook het verhaal van de komedie Game 6 (2005) met een uitstekende Michael Keaton, rond een theaterschrijver die zijn kat stuurt naar de openingsnacht van zijn nieuw stuk omdat hij een belangrijke sportwedstrijd wil zien. Het grootste probleem van deze prent was de geloofwaardigheid, maar het zou me verbazen mocht dat hier een issue zijn. DeLillo en Cronenberg lijkt me wel een beloftevolle mix. Cronenberg staat bekend voor zijn drama met personages die vaak emotioneel in de knoop liggen met zichzelf, en dit extern tot uiting komt via geweld of seks. Meng dat met met post-modernisme van DeLillo en je maakt vuurwerk.

Ik ben zelf niet echt onder de indruk van Robert Pattison, maar dat zal wel te maken hebben met de flutrollen die hij vertolkt (incluis de Twilight saga). Maar dit zou met deze film wel eens kunnen veranderen. Het boek kwam uit in 2003, maar na de financiële crisis lijkt deze film relevanter dan ooit. Hieronder vinden jullie al de teaser trailer.

Er bestaat bij mijn weten geen geslaagde film over Sigmund Freud. Wanneer David Cronenberg zich dan aan deze psycholoog waagt, dan kan ik met gemak zeggen dat we hier met de 'eerste belangrijke Freud film' te maken hebben. In A Dangerous Method (2011) zien we zelfs niet alleen Freud aan het werk, maar ook zijn collega Jung. Dit is tevens de eerste film van Cronenberg na 4 jaar platte rust. Zijn laatste prent was Eastern Promises (2007), ook al met Viggo Mortensen en Vincent Cassel.

Korte inhoud: De Eerste Wereldoorlog staat op het punt uit te breken. Psychiater Carl Jung (Michael Fassbender), zijn mentor Sigmund Freud (Viggo Mortensen) en Sabina Spielrein (Keira Knightley) bevinden zich in een gespannen driehoeksverhouding. Patiënt Otto Gross (Vincent Cassel), die behandeld wordt voor zijn immorele seksuele gedrag, brengt de spanningen tot een kookpunt. Dit alles met grote gevolgen voor de moderne manier van denken van de mens.

De titel van de film verwijst naar de methode van psychoanalyse die Jung naar aanleiding van een boek van Sigmund Freud op Sabina Spielrein uitprobeert. Jung laat zijn patiënte haar dromen vertellen om zo haar geestestoestand te doorgronden. Een gevaarlijk methode, want zo komt de dokter heel wat te weten over zijn patiënte en krimpt zo de professionele afstand tussen beiden. Jung was in die tijd getrouwd met Emma (Sarah Gadon), wat alles nog meer ingewikkeld maakte.

De trailer ziet er wel boeiend uit. Het lijkt verre van een saaie biopic. Het verhaal is ook niet beperkt tot Freud, maar concentreert zich op de driehoeksverhouding. De film onthult hiermee tevens een paar ongekende feiten over die heilige drievuldigheid. Cronenberg is in ieder geval heel nauwkeurig te werk gegaan en zich gebaseerd op verschillende studies van de psycholoog. Ook de opnames zijn gemaakt in Freuds woning en in het ziekenhuis Burghölzli. A Dangerous Method is ondertussen met veel lof ontvangen in de States, en dan met name door de critici. Enkel de massa bleef weg. Het is blijkbaar een film voor de happy few. De critici prijzen voornamelijk de uitstekende vertolkingen. Toch is het duidelijk dat dit niet de meest verrassende prent is uit de carrière van Cronenberg.

Het meest indrukwekkend is waarschijnlijk de vertolking van Keira Knightley, in de rol van een seksueel geobsedeerde psychiatrische patiënte die regelmatig een spanking krijgt van Michael Fassbender's personage en ook volledig topless gaat. Bij aanvang van elke seksueel-getinte scène bekende Keira dat ze een scheut wodka achterover sloeg. Om die psychose geloofwaardig op het scherm te brengen, haalde Knightley naar eigen zeggen inspiratie uit de schilderijen van Francis Bacon. In een vorige rol op de planken speelde de actrice ook al de pannen van het dak in The Children's Hour (2007), waarin twee vrouwen in de jaren dertig beschuldigd worden van een lesbische affaire. Geen brave rolletjes meer voor Keira, zoveel is duidelijk.

Het grootste minpunt van deze intelligente horrorprent is dat de regisseur en scenarist Vincenzo Natali het zo nodig vond om alles te herleiden tot een huiselijk drama. Maar met zo'n talentvolle acteurs aan boord kan het moeilijk anders dan dat je geboeid blijft kijken. Splice (2009) is een eerder low-budget horror (naar Hollywoodnormen wel te verstaan) maar het resultaat is indrukwekkend. Nochtans was het geen eenvoudige prent en kwam er heel wat cgi bij kijken.

Korte inhoud: Het koppel Clive (Adrien Brody) en Elsa (Sarah Polley) zijn geniale wetenschappers die aan de hand van dierlijk DNA een nieuw levend organisme hebben gecreëerd. Voor hun opdrachtgevers volstaat het om aan te tonen dat het mogelijk is, maar Elsa wil meer. Ze komt op het domme idee om DNA van dit organisme met DNA te kruizen van een mens, om zo een volledig nieuw organisme op de wereld te zetten. Clive daarentegen is heel sceptisch en vindt dit begrijpelijk een krankzinnige beslissing. Toch laat hij zich beïnvloeden door zijn vrouw en begint ook nieuwsgierig te worden in de evolutie van het wezen. De schepping van Dren (Delphine Chanéac) is hiermee een feit. Het organisme lijkt aanvankelijk op een halfvolgroeide kale kalkoen, maar verandert opmerkelijk snel in een jonge vrouw met zowel menselijke als dierlijke eigenschappen. Maar haar ontwikkeling lijkt alleen niet te verlopen zoals Clive en Elsa zich hadden verwacht, of wat dacht je…

Het is het aloude Frankenstein principe. De wetenschapper komt op het idee om in de voetsporen van de schepper te treden, en in het begint lijkt alles goed te werken, tot op het moment wanneer de creatie zijn eigen wil doordrukt. Maar deze film gaat toch nog een stapje verder wanneer op een gegeven moment Clive gevoelens begint te krijgen voor die vrouwelijke verschijning. Voor de casting van het wezen hebben ze in Frankrijk gezocht naar een actrice die niet enkel een speciaal uiterlijk heeft, maar tevens bereid zou zijn het hoofd kaal te scheren. Haar Engels is om van te huilen, maar gelukkig heeft ze in totaal maar één zin te zeggen op het einde van de film.

Splice windt er geen doekjes om en gaat resoluut voor het horrorgenre met science-fiction trekjes. En voor mij is het één van zijn betere films. Het is een geslaagde B-flick met voldoende schokkende scènes dat je er misschien een slapeloze nacht bij moet nemen. Het begint allemaal heel rustig, maar het hek is pas echt van de dam in de laatste 20 minuten waar we bloed, verkrachting, mutilatie, en moord op ons bord krijgen, met voldoende dubbelzinnige emotionele en morele situaties om er eigenlijk twee films mee te vullen. Op het einde van de rit zit je wel met het gevoel dat een regisseur als David Cronenberg misschien iets meer diepgang kon brengen en het gegeven van genetische manipulatie iets beter had kunnen uitwerken. Maar laat me duidelijk zijn; dit is geen domme horrorfilm maar wel degelijk een prent met heel wat verontrustende ideeën.

Ik ben in ieder geval tevreden met de behind-the-scenes docu op de blu-ray, met meer dan één uur bijzonder interessant beeldmateriaal. Maar een echte filmfan had toch wel graag iets meer insight-commentaar gekregen over de gehele film. Documentaires zijn altijd wel interessant voor een gemiddeld publiek maar voor echte filmfans blijft het bij momenten nogal oppervlakkig. Maar de beeld-transfer is uitstekend, en ook op de klankband valt niets op aan te merken. De blu-ray is zeker zijn geld waard.

***Related Post***
19/05/2010: Splice krijgt misschien een sequel

Het is niet de eerste keer dat er gesproken wordt over een remake van de horrorfilm The Fly (1986) met Geena Davis en Jeff Goldblum, maar het is wel de eerste keer dat ik hoor dat David Cronenberg het zou overwegen zijn eigen film in een nieuw kleedje te stoppen. Het zijn de jongens van Cinematical die het volgende nieuws de wereld insturen.

Although he said he’d never return to the world of The Fly, The Hollywood Reporter’s Risky Biz Blog reports that David Cronenberg is going to develop a reboot with Fox, direct it and probably write it as well. Yes, dear readers, Cronenberg is returning to The Fly.

Korte inhoud: Seth Brundle, een briljante maar excentrieke wetenschapper, geeft de journaliste Veronica Quaife de primeur voor zijn laatste uitvinden: een teleporter, waarmee materie verplaatst kan worden van de ene naar de andere plaats. Als hij zichzelf teleporteert vliegt er echter net een vlieg zijn capsule binnen. Hierna is Brundle niet langer dezelfde, en krijgt hij steeds meer eigenschappen van de vlieg.

Mijn eerste reactie was ere en van onbegrip. Waarom zou een talentvolle regisseur als Cronenberg, die ons onlangs nog Eastern Promises (2007) en A History of Violence (2005) maakte, zich bezig houden met een remake. En dan nog wel een remake van zijn eigen film die uiteindelijk nog altijd even gruwelijk is vandaag als pakweg 23 jaar geleden bij zijn release. Of moet je deze stap beschouwen als een commercieel intermezzo om genoeg geld aan de kant te kunnen leggen voor thrillers die bestemd zijn voor een select publiek van filmgeeks? Ik heb er het raden naar. Ik weet enkel dat regisseurs gaandeweg hun ziel kunnen verliezen wanneer ze teveel commerciële troep maken. Ik denk dan aan namen als Luc Besson, Wayne Wang, Steven Spielberg, Mathieu Kassovitz, Joel Schumacher, Bryan Singer, Terry Gilliam en ik zou zo nog een tijdje kunnen verder gaan.

Maar hoe je het ook draait of keert, The Fly is eigendom van Fox en zij waren al langer van plan om de film te laten hermaken "voor een jonger publiek". En in plaats van een 12-in-een-dozijn-videoclip-regisseur op het project te zetten is het misschien niet oninteressant om dezelfde regisseur aan het werk te zien. Ook deze formule is niet nieuw (cf. Ju-On/The Grudge, Funny Games) en het resultaat had nooit echt een toegevoegde waarde (integendeel), maar je mag Cronenberg niet onderschatten. Hij is niet de eerste beste regisseur. Ik ben dus uiteindelijk wel benieuwd wat hij met het materiaal zal aanvangen. En laten we het origineel niet vergeten, The Fly (1958) van Kurt Neumann met Vincent Price in de hoofdrol. Dit wordt dus een remake is van een remake. Wat op zich ook al geen nieuwigheid meer is want onlangs kwam The Last House on the Left (2009).

Zijn jullie te vinden voor een remake van The Fly? Laat het weten in de reacties.

***Related Posts***
07/07/2008: Top 10 Best Monster
11/10/2005: Top 10 Beste Horror

Een andere film die onlangs te verkrijgen is op Blu-ray is die schitterende culthorror van John Carpenter, en misschien wel zijn beste film, The Thing (1982). We bevinden ons op het koude en verlaten Antarctica waar een afgelegen wetenschappelijk onderzoeksstation wordt opgeschrikt door een Noors onderzoeksteam die hun leven op het spel zetten om een Siberische husky te doden. Maar al snel blijkt de waarheid des te gruwelijker te zijn.

Het script is van one-hit-wonder Bill Lancaster en gebaseerd op het werk van one-hit-wonder John W. Campbell Jr.. Om niet te zeggen dat deze film een zuivere Carpenterfilm is.

Korte inhoud: Circa 100.000 jaar geleden stort op de Zuidpool een ruimteschip neer met aan boord een buitenaardse levensvorm die andere levensvormen imiteert. De buitenaardse levensvorm aan boord (the thing) bevriest in de sneeuw en wordt in de winter van 1982 gevonden en ontdooid door een Noors onderzoeksteam. Het ding richt een slachting aan in het Noors onderzoeksstation en gaat er hierna in de vorm van een hond vandoor met twee overlevende Noren op de hielen. De twee Noren vinden de dood waarna het Ding in contact komt met een Amerikaans team in hun eigen onderzoeksstation. R.J. MacReady (Kurt Russell) en de dokter Blair (Wilford Brimley) ontdekken na verloop van tijd de ware aard van het Ding. Onwetend van het feit welke teamleden onder hen al ‘besmet’ zijn besluit het team de strijd met het Ding aan te binden om te voorkomen dat het al het leven op aarde zou overnemen.

De film heeft op zich wel iets weg van het werk van David Cronenberg, vooral het biologische aspect en de metabolische transformaties. Je moet er een sterke maag voor hebben, want er zitten nogal wat gortige scènes in, en de beklemmende muziek van Ennio Morricone maakt je nog meer gespannen. De buitenaards wezen blijkt de identiteit van zijn slachtoffers letterlijk te kopiëren, en na de transformatie kan je bijna niet het verschil maken tussen aards en buitenaards. Het weze kan ook op elk moment van vorm veranderen of zich vederzetten met slechts een paar lichaamsdelen. Dit schreeuwt natuurlijk om speciale effecten waar de kijker dan ook niet lang op hoeft te wachten. Wanneer het wezen bij verschillende gelegenheden op vernietigende wijze losbarst, komt op onmiskenbare wijze zijn buitenaardse aard tot uiting: messcherpe rijen tanden in een zich opengesperde maag die de armen van een teamlid afbijten. En er zit nog veel meer fraais is en dat allemaal zijn voornamelijk old school animatronics van de hand van Roy Arbogast en make-up artist Stan Winston.

Dit is trouwens één van de betere rollen van Kurt Russell die een beetje symbool staat voor de Amerikaanse rebelse held (mét cowboy-hoed). Zijn charisma is dermate groot dat hij de natuurlijke, en niet officieel benoemde, leidersfiguur wordt waar de overige naar luisteren en die de bevelen uitdeelt waarbij de officiële leider als vanzelfsprekend door iedereen gepasseerd wordt. Een andere opvallende rol is weggelegd voor de bioloog Blair, gespeeld door Wilford Brimley die we oa. Kenn van Cocoon (1985), die als eerste beseft wat voor gevaar zich in hun midden geïnfiltreerd heeft. Hij maakt amok om het Ding desnoods door vernietiging van het hele team te doden maar wordt voortijdig door de andere teamleden buiten gevecht gesteld. Zijn inzichten blijken pas later de enige mogelijke oplossing.

Is de film verouderd? Wel je merkt wel dat het een eighties-film is, maar dat is ook juist de charmes van The Thing. Om nog maar het voorbeeldje te geven van de animatronics, die op vele vlakken veel overtuigender zijn dan de nieuwste cgi-technieken in meer recente horrorfilms. De speciale effecten op zich maken deze film al de moeite waard, waarnaast ook het intrigerende paranoïde en claustrofobische verhaaltje.

Op de Blu-ray zelf kan je trouwens genieten van heel wat extras, gaande van film-commentaar tot bloopers en artwork. Maar bovenal kan je genieten van perfecte beeld en geluidskwaliteit.

Het plot van Pathology (2008) van Marc Schoelermann is al zo belachelijk als het idee van een Live-Action TMNT film, maar ik heb er toch van genoten. Een groepje jonge pathologen speelt een ziek spelletje waarbij ze de perfecte moord proberen te plegen, en elkaar vervolgens op de rooster leggen tijdens de autopsie. "Hoe is deze persoon om het leven gekomen?"

Korte inhoud: Ted Grey (Milo Ventimiglia) is een briljante student medicijnen die de kans krijgt om stage te lopen bij een prestigieuze afdeling pathologie, waar lijkschouwers leren elke doodsoorzaak te herkennen: geweld, vergiftiging of iets anders... Door zijn talent en ambitie valt Ted al snel op bij zijn jonge collega’s en wordt hij ook aangetrokken door het lief van Jake Gallo (Michael Weston), de knappe Juliette Bath (Lauren Lee Smith) ook al heeft Ted een relatie met de advocate Gwen Williamson (Alyssa Milano). Opgenomen in hun gezelschap voelt Ted zich gelukkiger dan ooit. Maar dan doet hij een schokkende ontdekking: zijn nieuwe vrienden gebruiken hun kennis en kunde om de perfecte moord te kunnen plegen, die niemand kan traceren. Ted beseft dat als hij zich keert tegen zijn vrienden, hij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn...

Pathology is van de hand van de Crank makers (Mark Neveldine en Brian Taylor), en dat is eraan te zien. De film is zwartgallig en controversieel, en gaat als een sneltrein vooruit. Het behoeft geen uitleg dat gevoelige kijkers zich best onthouden van dit lijkenhuisje, want de scenaristen zijn verzot op gruwel, seks … en necrofilie. Terwijl er een lijk op de ene tafel ligt, wordt er op de tafel ernaast driftig de liefde bedreven, op een zeker moment gepaard gaande met live tepelpiercings en een soort acupunctuur over de gehele borstkas. Het is duidelijk dat de inspiratie werd gehaald uit het werk van David Cronenberg (Crash) of Takashi Miiki (Audition), maar alles is iets meer gericht naar 'braindead' jonge adolescenten.

De film heeft ook wel iets weg van The Last Supper (1995), waarin een groep intellectuelen samen komen om uitschot sneller de dood in te jagen. Iedere keer moet een ander groepslid een lijk voor het spel aanvoeren om te kunnen analyseren, en bij voorkeur natuurlijk iemand die toch al snel dood gaat of iemand met een zwaar strafblad, maar grenzen vervagen en het blijkt al snel dat het deze pathologen er helemaal niet om gaat om de maatschappij een dienst te bewijzen als wel om hun eigen bloedlust te bevredigen en genieten van hun intellectuele superioriteit. Het komt allemaal neer op de door Ted uitgesproken filosofie dat alle mensen beesten zijn en, indien het ongestraft zou kunnen, om het even welke medemens zouden willen vermoorden.

Maar de film is uiteraard ook geïnspireerd door de nieuwe shock-trend met films als Saw en Hostel, waar de nadruk ligt op de perverse manier waarop iemand sterft. Het is luguber, maar je raakt als kijker toch geïntrigeerd door de perverte gedachtengang, net zoals we geboeid kunnen zijn om videospelletjes te spelen waar iemand met een kettingzaag een horde zombies te lijf gaat. Het is moreel verwerpelijk, maar het is zuivere guilty pleasure.

Het verhaal heeft een mooi twist op het einde, maar verwacht er hoe dan ook niet al teveel van. Het is en blijft een lichtvoetige gore-thriller, die misschien in de handen van een andere regisseur veel beter kon zijn. De casting is ook teleurstellend, want geen van de acteurs kunnen beter met emoties om dan de lijken die op de autopsietafels liggen. Het krankzinnige plot zet uiteraard de deur open voor al even belachelijke plotwendingen, maar na 40 minuten til je niet zo zwaar meer aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De film heeft bij ons geen bioscoop-release gehad, dus moeten jullie naar de videotheek om deze film te zien.

***Related Posts***
23/08/2007: Filmposters & kleuren
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Na mijn Top 10 Worst Movies Posters zijn vandaag de tien beste filmposters aan de beurt. Ook voor deze lijst heb ik me beperkt tot de filmposters van de laatste jaren. Mocht ik er een aantal over het hoofd hebben gezien, laat het weten in de reacties.

Films zijn trendgevoelig of zetten in bepaalde gevallen hun eigen mode-trend. De filmposters volgen deze logica volledig. Grafische vormgevers moeten niet alleen vertellen wat voor soort film het zal worden maar tevens ook een voorsmaakje geven van de filmstijl, en dit alles op een intrigerende, originele manier en met aandacht voor de kleurcodes. Het meest performante bedrijf wat betreft grafische vormgeving van filmposters blijft Intra Link Film, die zowat verantwoordelijk is voor bijna alle Warner Bros producties, en dat is een gigantische account die niet bezuinigt op marketing kosten. Soms heb ik wel het gevoel dat ze af en toe in herhaling vallen, neem nu de panoramic Batman Begins poster en de I Am Legend poster. Maar het blijven stuk voor stuk posters die indruk maken (Batman begins: 1, 2, 3 en I Am Legend: 4, 5)

Voor deze 13e BlogTalk hebben ook At The Movies en Popcorn hun top 10 samengesteld. Ga dus snel ook eens een kijken nemen op hun blogjes. Mijn top 10 kan je samenvatten met 2 kernwoorden: bloed en vintage. Enjoy!

10. Eastern Promises (2007)

Je had geen betere filmposter kunnen maken voor deze Eastern Promises van David Cronenberg. Het is een vrij eenvoudige one-sheet, maar zoals men wel vaker zegt Less is More, en dat is zeker van toepassing voor dit donkere exemplaar. Zowel de tag 'Every Sin Leaves A Mark' als de afbeelding laten je in het duister waarover de film gaat, maar des te groter wordt het verlangen om de film te zien. De handen op elkaar, het mooie polshorloge en het zwarte kostuum contrasteren met de vreemde hand-tattoos en maken duidelijk dat het hier om een Cronenbergfilm gaat. De headshots van de twee hoofdacteurs (Naomi Watts en Viggo Mortensen) had ik zelf weggelaten, maar ik begrijp volkomen waarom deze strip onderaan de poster hangt. De film kost veel geld en acteurs moeten nu eenmaal publiek naar de bioscoop trekken. Hadden de foto's er echter niet op gestaan had ik met veel overtuiging deze sheet in mijn top 3 gezet.

09. 300 (2007)

De meeste van de 300 filmposters vind ik niet zo geslaagd, maar deze sheet is een pareltje. De uitwerking is uiteraard met dank aan de mooie fotografie van Larry Fong, maar de filmposters weerspiegelt perfect de visie van Frank Miller. Ik vraag me zelfs af of de afbeelding niet afkomstig is uit de grafische comic. In ieder geval werd de toon gezet en werd 300 één van de meest succesvolle comic-adaptaties van de laatste jaren.

08. 30 Days of Night (2007)

Comic-adaptaties brengen meestal indrukwekkende filmposters, en ook deze 30 Days of Night mocht niet ontbreken aan mijn top 10. Mensen die verlangen naar gore zullen op hun wenken bediend worden met uiteenspattende bloedspetters en bloeddorstige vampieren. In tegenstelling tot het profiel-shot van de Skin Walkers poster of de Day of the Dead poster, vloeit het bloed hier rijkelijk, en daar gaat menig comic-liefhebber van schuimbekken.

07. The Orphanage (2007)

De filmposters van The Orphanage (El Orfanato) (zie ook poster 2 en poster 3), de low-budget thriller van Guillermo Del Toro, zijn al even indrukwekkend als de film zelf. Ze creëren intrige en zetten op een smaakvolle manier een akelige sfeer neer die beduidend is voor de film. En dit low-profile design is misschien wel de juiste aanpak in een periode waar het bloedvergieten van de comic-adaptaties hoogtij vieren. Deze Spaanse thriller – gemaakt met veel minder middelen – moest zich onderscheiden en deed dit dan ook. De Spaanse posters vind ik trouwens iets beter dan de Amerikaanse versie, en juist omwille van het feit dat ze zelfs geen gebruik maken van spoken om de juiste toon te zetten.

06. Sin City (2005)

Ik kon geen top 10 opmaken zonder de Sin City character-reeks te vermelden, die volgend jaar navolging zal krijgen met die andere Frank Miller films; The Spirit (2009) en de Sin City sequels. Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende, sexy en stoere sheets die rechtstreeks uit de comics schijnen te komen. Maar het wow-effect komt voornamelijk door het feit dat die comic-personages worden geïncarneerd door echte acteurs. Frank Miller is trouwens ook diegene die de reeks heeft uitgewerkt, alsook deze van 300 en The Spirit.

05. Planet Terror (2007)

De posters van Planet Terror (zie ook deze sheet) hebben de Grindhouse-affiches nieuw leven ingeblazen en de trend gezet voor talrijke gelijkaardige filmposters zoals Zombie Strippers (2008) of Machete (2008). Maar regisseur Robert Rodriguez is, net zoals Quentin Tarantino, een echte trendsetter.

04. The Descent (2005)

De poster van The Descent blijft voor mij één van de betere horrorposters van de laatste 10 jaar. De inspiratie voor deze poster werd gezocht in de The Silence of the Lambs poster. Als je goed kijkt op de rug van de doodshoofdvlinder zie je de exacte formatie waarin de vrouwen liggen, maar dan wel zonder kleren, die met enige fantasie op het vooraanzicht van een menselijke schedel lijkt. Dit beeld werd dan weer gehaald van een foto van Salvator Dali die frequent werkte in zijn schilderijen met naakte vrouwen die een gezicht uitbeelden. De poster van The Descent is dus niet zomaar uit de lucht gegrepen en de uitwerking ervan is op zijn minst aangrijpend te noemen.

03. 28 Weeks Later (2008)

De poster van 28 Weeks Later (alsook de rode versie) passen perfect in de stijl van die Apocalyptische future-noir films en sluiten ook goed aan bij de eerste 28 days later. De plooien in de affiche geven aan de poster een soort vintage-karakter (cf. Grindhouse posters). En hoewel de fotografie van een man in een anti-contaminatie pak misschien niet het meest originele concept is voor een filmposter is de uitwerking dermate geslaagd dat het je interesse opwekt. De rode kleur, het profielshot, de ‘warning’ bovenaan de poster, de tag ‘deadly force will be used to protect this area’ zorgen voor een bedreigende sfeer.

02. Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Ik heb genoten van Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, hoewel ik zoals zovele eigenlijk liever een non-musikale versie had willen zien. Maar eenmaal je in de musical treedt ben je meteen verkocht (ten minste als je een beetje van musicals houdt). De fotografie was sfeervol luguber en dat was zeker te verwachten van een Tim Burton prent die tevens ook nog eens een indrukwekkende serie filmposters uitbracht in monotone kleuren, periode kleren en unieke settings (zie ook poster 2, poster 3 en poster 4). Onder de planken zie je het rode bloed sijpelen en dat is uiteraard een hint naar datgene wat zich onder de barbierstoel bevindt. Johnny Depp is trouwens één van de weinige acteurs die echt meerwaarde brengt aan de posters en dus heb ik er niets op tegen dat hij prominent aanwezig is. De filmposters schreeuwen in ieder geval dat dit van de hand is van Tim Burton en daar kan ik gerust mee leven.

01. 3:10 to Yuma (2007)

Three Ten to Yuma mag dan misschien wel een beetje van een ontgoocheling zijn qua film. De poster is één van de beste one-sheets die ik de laatste jaren heb gezien. Het is indrukwekkend omdat de makers niet wil uitpakken met de headshots van Christian Bale en Russell Crowe, maar opteren voor de gestileerde aanpak. De donkere afbeelding maakt eveneens een knipoog maakt naar de traditionele westernfilms. De poster zelf lijkt getekend te zijn en ziet er ook stoffig uit alsof we hier met een vintage poster te doen hebben. Wanneer je naar deze poster kijkt heb je meteen een nostalgisch gevoel. Na het zien van deze affiche had ik meteen de hoogste verwachtingen voor de film, en dan is misschien het enige nadeel bij uitstekende filmposters.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Tagoean, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

9. Sunshine (2007) Danny Boyle
Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

8. American Gangster (2007) Ridley Scott
American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

7. 300 (2007) Zack Snyder
En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

1. Zodiac (2007) David Fincher
Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

4. Captivity (2007) Roland Joffé
Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Ik ben een redelijk grote fan van de Canadese regisseur David Cronenberg, toch mis ik een beetje zijn freaky beginperiode. Hij is hoe dan ook één van de meest eigenzinnige en succesvolle cineasten werkzaam in Hollywood. Cronenberg kan zowel gruwelijke horror (The Fly, Rabid, Scanners) als intieme dramafilms (Spider) aan, maar ook films die gewoon niet te classificeren zijn (zoals Naked Lunch en Videodrome).

Ook zijn laatste prent A History of Violence (2005) over innerlijke conflicten en verborgen geheimen, was een sublieme psychologische thriller van het western-type. En ook deze Eastern Promises (2007) is opnieuw met zijn favoriete acteur van het moment Viggo Mortensen (Lord of the Rings, A Perfect Murder).

Korte inhoud: Anna (Naomi Watts) is een idealistische vrouw in wiens armen een jonge Russische moeder sterft tijdens een geboorte. Anna weet niks van de vrouw en haar handtasje is de enige houvast die ze heeft naar de identiteit. Haar zoektocht leidt haar diep in de wereld van de Russische maffia in London en diens nieuwste lid: Nickolai Luzhin (Viggo Mortensen). Nickolai is ingehuurd als de man die vermoorde tegenstanders van de bende onherkenbaar moet maken en het blijkt dat een dagboek in het handtasje van de Russische bewijzen bezit tegen Nikolais baas.

Bij de casting zien we ondermeer de Franse acteur Vincent Cassel (Ocean's Twelve, Dobermann, Derailed), die steeds weer opduikt in grote Amerikaanse producties. Goed voor hem, want dit zelden voor dat een Fransman succes heeft in Hollywood. Ook de oude bekende Armin Mueller-Stahl (Shine) is van de partij.

De trailer van Eastern Promises ziet er bangelijk uit met zijn Russia maffia en zijn getatoeëerde lichamen die aanstranden. De muziek is aangrijpend en er zitten geen overbodige gimmicks in de trailer die het allemaal wat moeten opfleuren. Jawel, ik kijk hier naar uit. Vanaf 7 november 2007 bij ons in de bioscoop.

Het scenario is van de hand van Steven Knight, die reeds een Oscar op zak mocht steken voor het scenario van Dirty Pretty Things (2002) van Stephen Frears.