das leben der anderen

  • A Most Wanted Man (2014) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Er zijn drie soorten van spionagefilms. Aan de ene kant heb je de (ont)spannende James Bond films, de slimme Tom Clancy-achtige films en compleet aan de andere kant van het spectrum heb je deze slaapverwekkende A Most Wanted Man (2014), misschien wel het ideale middel voor een goede nachtrust.

    a_most_wanted_man_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: A Most Wanted Man speelt zich af in Hamburg, waar een bijna dode man, half Tsjetsjeens-half Russisch (Grigoriy Dobrygin), op de vlucht is en terecht komt in de Islamitische gemeenschap van de stad. Hier zoekt de man naar hulp en probeert hij het fortuin van zijn overleden vader te bemachtigen. Hij komt in contact met een jonge vrouwelijke advocate (Rachel McAdams) en een Britse privé-bankier (Willem Dafoe). Ze worden ondertussen de hele tijd in de gaten gehouden door een Duitse spionneneenheid.

    A Most Wanted Man werd geregisseerd door de Hollandse cineast Anton Corbijn (The American, Control), gebaseerd op de roman van John le Carré (The Tailor of Panama, The Constant Gardener, Tinker Tailor Soldier Spy). Gezien de vorige adaptaties van het werk van Carré toch wel geslaagde films had opgeleverd, waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Maar bijna alles in deze prent stelt teleur. Het script van Andrew Bovell (Edge of Madness) is gewoon niet goed genoeg om de aandacht 2 uur lang vast te houden. Na een half uur heb je al zin om de film door te spoelen. Er zijn fans van het werk van Anton Corbijn, spijtig genoeg kan ik dat voor mezelf niet zeggen.

    Maar ook de personages zijn allesbehalve interessant. Het hoofdpersonage gespeeld door de talentvolle Philip Seymour Hoffman - tevens één van zijn laatste films alvorens hij stierf aan een drug-overdosis - is een banaal figuur die ons de meest saaie kant van spionage laat zien. Vergeet de exotische locaties, de mooie femmes fatales, de martini's of de Jason Bourne tactics; hier duiken we onder bij de bezwete bureaucraten die met hun stinkende sigaretten en naar alcohol ruikende adem in een veel te klein camionette de luistervink uithangen. Tevens, mocht Hoffman overleden zijn door een longontsteking, dan hadden ze de regisseur kunnen aanklagen, want in zo goed als elk shot zien we de acteur een sigaret opsteken. Het is tot in het belachelijke toe.

    In het genre was er 9 jaar geleden de superieure spionage-thriller Das Leben Der Anderen (2006), maar hier had je op z'n minst boeiende personages. De film speelde zich ook af in Duitsland mét Duitse acteurs die Duits spraken. Hier heb je Hollywood acteurs die Engels praten met een bizar accent. De fake druipt er gewoon van af. Zelfs de talentvolle en Duitsprekende acteur Daniel Brühl moet Engels praten met een Duits accent, en dat voor een veredelde figurantenrol. Zelfs Rachel McAdams (pics) die hier iets van een tweede hoofdrol speelt, lijkt ook compleet verkeerd gecast voor de rol. Deze film is gewoon beneden het niveau van veel acteurs.

    a_most_wanted_man_2014_blu-ray_pic01.jpga_most_wanted_man_2014_blu-ray_pic02.jpga_most_wanted_man_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Ook al is het personage van Philip Seymour Hoffman ietwat slaapverwekkend, zijn er momenten waar je toch kan genieten van zijn geweldig acteerwerk. Met een beter scenario en een regisseur die meer intrige en spanning kon brengen in het verhaal, had dit misschien wel een knappe afsluiter geweest van zijn carrière. Hij is in ieder geval het enige wat overeind blijft en het enige memorabele.

    De DVD en Blu-ray van A Most Wanted Man is vanaf 28 januari 2015 beschikbaar. Geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel een uitgebreide making of over de film en de auteur. Maar ook heel wat interviews met cast en crew.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 1 februari 2015

     

    *** A Most Wanted Man trailer ***

  • The Conversation (1974) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een van de betere Francis Ford Coppola films blijft zonder enige twijfel The Conversation (1974). Dit is uiteraard deel te danken aan zijn geweldige script, maar tevens aan de uitstekende vertolking van Gene Hackman die deze tragische eenzaat voldoende sympathie wist mee te geven. De film werd genomineerd voor 3 Oscars (Beste Film, Beste Geluid, Beste Originele Script), maar moest de duimen leggen voor die andere Coppola film, het meesterwerk The Godfater part II (1974).

    the conversation,francis ford coppola,the godfather 2,gene hackman,john cazale,cindy williams,frederic forrest,robert duvall,harrison ford,michelangelo antonioni,blowup,das leben der anderen,walter murch

    <>Korte inhoud: Harry Caul (Gene Hackman) is een afluisterexpert, die zijn geld verdient met het afluisteren van andere mensen. Wanneer hij samen met zijn assistent Stan (John Cazale) een flard van een gesprek opvangt van Ann (Cindy Williams) en Mark (Frederic Forrest), op vraag van een anonieme directeur (Robert Duvall) die hiervoor 15’000 dollar op tafel legt, meent hij iets op het spoor te zijn. Hoe meer stukjes hij bij elkaar sprokkelt en hoe vaker hij zijn tapes beluistert, des te meer hij ervan overtuigd raakt dat er zich spoedig een drama zal afspelen. Of is het slechts zijn fantasie die op hol slaat?

    Ik ken weinig films die het thema van paranoia op zo’n briljante manier weet uit te werken. We bevinden ons in een periode waar de afluister-apparatuur en spionage in opmars zijn en ons hoofdpersonage dat actief is in de sector is een pionier in het spionage werk. Deze excentrieke eenzaat gaat zo grondig te werk dat hij nauwelijks iemand kan vertrouwen, zelfs zijn eigen vriendin niet. Ironisch genoeg worden op een gegeven moment de technieken plots tegen hemzelf gebruikt. Nochtans ging hij zoals altijd heel zorgvuldig tewerk. Of zoals hij zelf zei: "I don't care what they're talking about. All I want is a nice fat recording." Het maakt hem niet uit waarover het gesprek gaat of waarvoor het zal dienen, maar dit alles verandert wanneer hij geconfronteerd wordt met Martin Stett (Harrison Ford), een zogenaamde assistent van de directeur, die de tapes zelf in ontvangst wil nemen. Dit is echter tegenin de regels van Caul en tevens het begin van de verdenking dat er een reukje zit aan de opname.

    Maar in plaats dat we een confrontatie zien, volgen we in deze thriller het personage van Harry die het fijne van de zaak te weten wil komen. Het wordt een echte obsessie en stilaan komt zijn eigen leven in gevaar. De film heeft dan ook iets weg van Blowup (1966) van Michelangelo Antonioni, over een fotograaf die iets vreemd ontdekt in een foto van een mysterieuze vrouw in een park. Maar in plaats van de wereld van de fotografie uit te pluizen, werp Coppola zich op de wereld van het geluid. Bijgevolg is de klankband van deze prent echt wel om van te smullen. Niet verwonderlijk dat de film hiervoor een ook Oscar-nominatie kreeg.

    the conversation,francis ford coppola,the godfather 2,gene hackman,john cazale,cindy williams,frederic forrest,robert duvall,harrison ford,michelangelo antonioni,blowup,das leben der anderen,walter murchthe conversation,francis ford coppola,the godfather 2,gene hackman,john cazale,cindy williams,frederic forrest,robert duvall,harrison ford,michelangelo antonioni,blowup,das leben der anderen,walter murchthe conversation,francis ford coppola,the godfather 2,gene hackman,john cazale,cindy williams,frederic forrest,robert duvall,harrison ford,michelangelo antonioni,blowup,das leben der anderen,walter murch

    The Conversation is een geslaagde karakter-thriller, een verhaal van een excentriekeling die zijn eigen graf aan het graven is. Ook al werd deze film overschaduwd door The Godfather, werd deze film toch op een uitstekend moment uitgebracht te midden van het Watergate schandaal, waarin de Amerikaanse regering ook verwikkeld was in een afluisterschandaal. Maar dat wil niet zeggen dat de film gedateerd is. Dat bewees onlangs nog de afluisterpraktijken van News of the World. Een paar jaar geleden konden we tevens ook nog genieten van die andere spionage-thriller Das Leben der Anderen (2006). Maar zelden was de ontknoping zo onthutsend als deze in The Conversation.

    Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Francis Ford Coppola, maar ook deze van Walter Murch die het geluid heeft gemonteerd op de film. Daarnaast krijgen we ook eens een beeld van een acteurs screentest, een interview met Gene Hackman en nog veel meer. De Blu-ray ligt vanaf 24 oktober 2012 in de winkelrekken.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 27 oktober 2012

     

    *** The Conversation trailer ***

  • 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (2007) **** recensie

    Pin it!

    Nog maar zelden kom je dergelijke films tegen die een heikel thema zoals abortus op zo’n volwassen manier weet te benaderen en toch nog een adembenemende film kan afleveren. Meestal heb je te maken met moraliserende films zoals The Cider House Rules (1999) of Knocked Up die meestal nooit tot de essentie komen, maar abortus snel afdoen als iets mensonterends. Maar deze 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (2007) probeert geen pro of contra abortus verhaal op te hangen, maar start al van in het begin met een jonge vrouw die kost wat kost een abortus wil. Je weet dus niet welke pijnlijke discussies hieraan vooraf gegaan zijn, maar de film focust op de dramatische gevolgen van deze beslissing. De vrouw leeft namelijk in een land waar abortus illegaal is en er straffen op staan van 5 tot 10 jaar.

    poster

    Korte inhoud: We bevinden on in het Roemenië van 1987, ten tijde van de laatste dagen van het communisme. Otilia (Anamaria Marinca) en Gabriela 'Gabita' Dragut (Laura Vasiliu) zijn studentes; ze delen een kamer in Boekarest. Găbiţa is zwanger. De meisjes maken een afspraak om een zekere heer Domnu' Bebe (Vlad Ivanov) te ontmoeten in een goedkoop hotel. Hij zal Găbiţa's illegale abortus uitvoeren. Maar Bebe weigert het geld van de studentes en wil betaald worden door een wederdienst.

    De Roemeense regisseur en scenarist Cristian Mungiu is heel kritisch tegenover de recente geschiedenis van zijn land, en dat is ook iets wat je niet alle dagen aantreft. En het is geen simpele zaak om de analyse te maken van iets wat men eigenlijk liever wil vergeten. Twee jaar geleden was er een gelijkaardige film, Das Leben Der Anderen (2006), die de praktijken van de geheime dienst uit de doeken deed. Het zijn in ieder geval twee films die de noodzaak aankaarten van de regels te breken, en in een autoritaire omgeving als deze zijn er heel wat regels te breken.

    De visuele stijl zorgt voor een constant beklemmend en claustrofobisch gevoel. Als kijker bevinden we ons in de schoenen van het hoofdpersonage met een schoudercamera die alles schijnt te aanschouwen van op redelijk dichte afstand. Het realisme is de film wordt nog versterkt doordat er bijna niet wordt geknipt. We zien bijvoorbeeld een tien minuten lange eetscène waar alles wordt gefilmd vanuit één statisch standpunt, en in een andere scène zien we personages die in een kamer rondlopen met een camera die zonder te knippen de acteurs probeert te volgen. Ik beschouw het niet als een Dogma-film, hoewel ook deze prent zoveel mogelijk met natuurlijk licht werkt, bijna geen cuts en muziek vermijdt. Maar alles werd toch gefilmd op dure Kodak 35mm met Zeiss Ultra Prime objectieven. En wees gerust, voor een productiebudget van slechts 600'000 euro is dat een pak geld. Maar de film heeft reeds zijn productiebudget in veelvoud terug gewonnen.

    Hoewel de regisseur met zijn visuele stijl, zijn oog voor detail en zijn grondige studie van de karakters zijn er toch een aantal sequenties die met een iets meer ervaren regisseur beter tot hun recht hadden gekomen. Soms verlies je een beetje de aandacht en blijf je op je honger zitten. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die fameuze eetscène die ik hierboven heb beschreven, waar 5 minuten net dezelfde informatie had meegegeven en de spanningsboog niet had aangetast. Het is een beslissing van de regisseur die misschien op papier een interessante manier was om de scène aan te pakken, maar het werkt niet. Met dergelijke scènes verliest hij namelijk voor een deel die band met het publiek die hij op een efficiënte manier wist op te bouwen. En zo zijn er nog een paar momenten waar een betere kadrage en montage de filmervaring had kunnen bevorderen.

    4 Months, 3 Weeks & 2 Days 001 4 Months, 3 Weeks & 2 Days 002

    Zoals ik in mijn inleiding heb verteld wil de film geen morele les verkondigen, maar de gevolgen van een systeem in beeld wil brengen, en in die zin vertoont deze film meer verwantschap met een film als Lilja 4-Ever (2002) van Lukas Moodysson of Maria Full of Grace (2004) van Joshua Marston. Het zijn beide exploraties in de grauwe werkelijkheid van de exploitatie van vrouwen. En voor de vertolking van die vrouwen koos de regisseur nieuwe gezichten, en met succes, want het verhaal wint aan geloofwaardigheid. Je gaat volledig mee met de actrices en de film biedt nog maar eens een antwoord aan al die mensen die dachten dat de cinema dood was.

    4 Months, 3 Weeks and 2 Days heeft in Cannes terecht de Gouden Palm gewonnen, alsook de award voor Beste Buitenlandse film in Toronto. Vreemd genoeg had het establishment van The Academy geen oog voor de film en werd deze zelfs niet genomineerd. Maar de categorie Buitenlandse Film is al een aantal jaren een dubieuze categorie bij de Oscars. Het is in ieder geval een schitterende prent over abortus die de discussie van ‘kiezen voor het leven’ op de achtergrond schuift, om zo meer ruimte te geven aan een meer menselijk verhaal in plaats van een filosofisch debat. Los van die paar momenten waar de spanningsboog wordt onderbroken is het een buitengewoon confronterende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 8 december 2008

     

    *** 4 Months, 3 Weeks and 2 Days trailer ***

  • Top 10 Best & Worst Movies of 2007

    Pin it!

    The Movie Blog Talk

    Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

    Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

    Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

    Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

    The Best of 2007

    10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
    The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

    best-10

    9. Sunshine (2007) Danny Boyle
    Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

    best-09

    8. American Gangster (2007) Ridley Scott
    American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

    best-08

    7. 300 (2007) Zack Snyder
    En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

    best-07

    6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
    Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

    best-06

    5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
    De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

    best-05

    4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
    Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

    best-04

    3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
    The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

    best-03

    2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
    Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

    best-02

    1. Zodiac (2007) David Fincher
    Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

    best-01

    The Worst of 2007

    10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
    Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

    worst-10

    9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
    Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

    worst-09

    8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
    Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

    worst-08

    7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
    Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

    worst-07

    6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
    Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

    worst-06

    5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
    Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

    worst-05

    4. Captivity (2007) Roland Joffé
    Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

    worst-04

    3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
    Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

    worst-03

    2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
    Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

    worst-02

    1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
    Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

    worst-01

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

    Categories: Lijstjes 25 comments
  • Das Leben der Anderen (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wel neen, het leven in Oost-Duitsland is niet zo deprimerend en vol met smaakloze kitsch. Zo'n vier jaar na Good Bye Lenin! (2003) van regisseur Wolfgang Becker, die met humor en nostalgie vertelde over het communisme, krijgen we hier een bijzonder knappe prent over de periode van vóór de val van de Berlijnse muur, met vrijwel evenveel overtuigingskracht verteld.

    Das Leben der Anderen (2006)

    De film is in beeld gebracht door de jonge Duitse regisseur met de veel te lange naam: Florian Henckel von Donnersmarck. Das Leben der Anderen (2006) (The Lives of Others) is trouwens zijn speelfilm-debuut, en wat voor een debuut.

    Korte inhoud: We bevinden ons in Oost-Berlijn in 1984. De bevolking wordt in rangen gehouden door het Ministerium für Staatssicherheit, beter bekend als de Stasi, de Oost-Duitse geheime politie. De Stasi werd alom gezien als een van de meest effectieve inlichtingendiensten ter wereld. Het doel van de Stasi was om ‘alles’ te weten te komen.De succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman (Sebastian Koch) en zijn geliefde, de actrice Christa-Maria Sieland (Martina Gedeck), zijn populaire intellectuele sterren in de DDR. Maar hun acties en vooral gedachten zijn niet altijd in lijn met de ideologie van de socialistische heilstaat. De minister van Cultuur is érg geïnteresseerd in Christa-Maria en geeft Stasi-agent Wiesler (Ulrich Mühe) opdracht de twee af te luisteren. Zoals gewoonlijk begint de bureaucratische Wiesler plichtsgetrouw aan deze taak. Boven hun appartement, op zolder, luistert hij dag en nacht hun leven af. Maar hoe meer hij in hun leven wordt gezogen, des te meer moeite heeft hij zijn loyaliteit naar de staat te behouden.

    Het genre zou ik omschrijven als een soort spionage-thriller waarvan je kan genieten op verschillende manieren, naargelang de bril die je opzet. Als je op zoek bent naar een stevig verhaal of een aangrijpende politieke context, dan kom je met deze film zeker aan je trekken. Het is fascinerend om te zien dat een overheid alles probeert om niet de fouten te maken van het nazi-regime, en eigenlijk uit overdreven schrik van het fashisme bezig is met een totaal nieuwe reeks aan fouten te maken. Geen lijfstraffen door Gestapo-agenten, maar terreur met psychologische folteringen.

    Maar ook mensen die willen genieten van suspens, sterke vertolkingen, een aangrijpende atmosfeer, een schitterende mise-en-scene en zelfs documentait-achtige authenticiteit, zullen hier iets te kluiven hebben. Das Leben der Anderen heeft alles en blijft ondanks de veelvuldigheid toch een eenvoudige, niet-pretentieuse prent over mensen.

    Had ik Stasi gekregen als kernwoord bij De Slimste Mens Ter Wereld had ik niet ver gekomen zonder deze film. Bij momenten had ik zelfs het gevoel naar een documentaire te kijken over deze fascinerende geheime inlichtingendienst, waarvan het doel en de methodes aan aan het licht werden gebracht. Het begint ook aan de universiteit waar de leden van die organisatie worden klaargestoomd. Instructeur Gerd Wiesler toont er hoe je vijanden van het socialisme moet folteren om hen tot inzicht te brengen. Zijn belangrijkste techniek was deze van de 'slapeloosheid'. Zorg ervoor dat de veroordeelde weinig kan slapen. Na een zekere tijd zal de onschuldige ook zijn onschuld uitschreeuwen terwijl de schuldige zijn lot zal ondergaan. Maar de praktijk is toch wel verschillend van de theorie, vooral wanneer willekeurige mensen worden geschaduwd en afgeluisterd tot in de slaapkamer.

    Das Leben der Anderen 01Das Leben der Anderen 02Das Leben der Anderen 03
    © 2006 Wiedemann & Berg Filmproduktion

    En iedereen kan ten prooi vallen van de Stasi, waarbij het publieke leven als het privé leven het onderdeel uitmaakt van een doortastend onderzoek. Henckel schildert hierbij complexe karakters, zowel bij daglicht als in de schaduwzones van hun onderkomen. Iedereen kan er beschuldigd worden een geheim agent te zijn. De camera verschaft ons aanwijzingen of een verborgen agenda, maar zet ons ook in een zelfde beweging op het verkeerde spoor. En deze ambiguïteit is voor mij net de essentie van een echt menselijk karakter, en dat maakt de herkenning en de fascinatie des te groter.

    We zien een spion als Wiesler, het soldaatje van de macht die verborgen zit op de zolder, achtervolgd door zijn frustraties, dat hij slechts een voyeur is, wordt hij evenzeer een dubieus personage dat niet gevoelloos aankijkt tegen de emoties die voortvloeien uit kunst en liefde en zichzelf vragen stelt over de dubbelzinnigheid en de leugens in zijn eigen kamp. En dat is misschien ook de reden waarom ik deze film 4 sterren geef. Hij slaagt erin om mij te boeien en overhoop te halen met menselijkheid, daar waar andere films heel wat artificiële trucs moeten verzinnen om een gelijkaardig gevoel aan te wakkeren.

    Das Leben der Anderen 06Das Leben der Anderen 04Das Leben der Anderen 05
    © 2006 Wiedemann & Berg Filmproduktion

    Kortom, Das Leben der Anderen staat nu al in mijn lijstje van beste films van 2007, maar we zijn uiteraard nog vroeg in het jaar. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Het enige minpuntje dat je zou kunnen opmerken is dat je de Stasi-agenten iets te gemakkelijk kan onderscheiden van de gewone burgens, aan hun uiterlijke kenmerke (hoe knapper, hoe eerlijker). De film kan niet steunen op een waargebeurd verhaal zoals Der Untergang (2004), maar overtuigt met de manier waarop het verhaal wordt verteld. De film deed me bij momenten denken aan Sophie Scholl: Die letzten Tage (2005), waarbij het drama de tijd krijgt om te groeien. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski. Vanaf 31 januari 2007 in onze zalen, niet te missen. Ik vertel er nog even bij dat deze film eveneens genomineerd is voor Beste Buitenlandse film bij de Academy Awards, die op 25 februari 2007 worden toegekend.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 24 juli 2007

     

    *** Das Leben Der Anderen trailer ***