De FilmBlog

En we krijgen een nieuwe Ark van Noah film, deze keer geen flauwe komedie à la Evan Almighty (2007), maar wel een Darren Aronofsky drama genaamd Noah (2014).

Voor de hoofdrol hebben ze Russell Crowe te pakken, en blijkbaar zou hij worden bijgestaan door Jennifer Connelly, met wie hij in A Beautiful Mind (2001) ook al een koppel vormde. Ook Hanna (2011) actrice Saoirse Ronan zou van de partij zijn.

Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noach de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw, zijn zonen Sem, Cham en Jafet en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noach de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noach zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noach en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

Nu valt er nog af te wachten hoezeer Aronofsky de Bijbel op de voet zal volgen en hoe sympathiek of onsympathiek hij het personage van Noah zal maken. Aronofsky heeft in ieder geval al laten weten dat hij het Bijbelverhaal wil vertellen, maar met een scherper randje. Zo legt hij de nadruk op Noah's voorliefde voor alcohol, iets dat in vele vertellingen niet wordt belicht. Noah staat gepand voor 2014.

Darren Aronofsky zou ook een biopic maken over de eerste president van Amerika, George Washington. Over de plot van The General doen veel geruchten de ronde. Variety liet weten dat het scenario niet zozeer een historisch drama zal worden, maar meer zal trekken op de western thriller Unforgivin (1992) van Clint Eastwood. Het scenario van The General is geschreven door Adam Cooper en Bill Collage, beide bekend van de komedie Tower Heist.

Regisseur Darren Aronofsky heeft met deze Requiem for a Dream (2000) zijn stempel gezet als regisseur waar rekening mee moet gehouden worden. Niet al zijn films waren voltreffers - cf. The Fountain (2006) -, maar van zijn vijf langspeelfilms die hij heeft gemaakt zijn vier films absolute toppers; met name Pi (1998), Requiem for a Dream, The Wrestler (2008) en Black Swan (2010).

Korte inhoud: De weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Sara’s zoon Harry (Jared Leto) en zijn vriend Tyrone (Marlon Wayans) zitten in de illegale drugshandel. Ze hoeven nog maar even door te gaan om genoeg geld te hebben verdiend om hun leven weer op orde te krijgen, maar dan wordt de aanvoer stopgezet en raken ze zelf steeds meer afhankelijk van hun product. Harry’s vriendin Marion (Jennifer Connelly) wil graag een eigen kledingwinkel waarin ze haar ontwerpen kan laten zien, maar haar drugsverslaving beheerst haar volledig. Alle vier personages hebben een beter leven voor ogen, maar uiteindelijk ontsporen hun levens op tragische wijze en verzeilen ze in een neerwaartse spiraal van angst, drugsgebruik, misdaad, prostitutie en uitzichtloosheid.

Als er één film is die de paranoia op een treffend manier in beeld weet te brengen is het toch wel deze film. Niet alleen de donkere en grauwe visuele stijl, de close-up schouder-camera's van de personages met groothoeklens (a.k.a. snorricam), de afwisseling van schreeuwerige kleuren, de versnelde, bloedstollende jump-cut en time-laps montage, de 2000 cuts (wat drie keer zoveel is in vergelijking met een gemiddelde film) maar ook de uitstekende vertolkingen van de acteurs blijven nazinderen. Uiteraard is ook veel te danken aan het uitstekende bronmateriaal van Hubert Selby Jr. (boek: Last Exit to Brooklyn). In tegenstelling tot Trainspotting (1996), die ook draait rond het gegeven van drugs, is in Requiem niet veel ruimte voor humor. Het is een film die naar de keel grijp en waar je niet vrolijk van zal worden. Je krijgt een ferme dreun te verwerken en wie weet, heeft deze prent al heel wat jongeren kunnen wakker schudden en alert gemaakt van de mogelijke gevolgen van drugverslaving. Tevens ook een sterke poster met close-up van Jared Leto's oog met grote pupil, wat dan weer verwijst naar het druggebruik.

Maar naast de schokkende hip hop montage maakt ook de onthutsende muziek van Clint Mansell van deze prent een overdonderend meesterwerkje. Het is net zoals het drama op het scherm niet meteen muziek die je vrolijk zal maken, en bepaalde nummers zijn zelfs ongelofelijk irriterend, maar het werkt perfect voor het verhaal. Geen plaats voor vrolijke pop-muziek zoals in Trainspotting maar wel lugubere klanken en psychedelische, minimalistische synthesizer muziek die volledig in de lijn liggen van een requiem, een gebed voor de zielenrust van de overledene. En met de personages die steeds dieper wegzakken in hun doffe ellende, wordt ook de muziek steeds killer en beangstigend.

De grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen en Aronofsky sleurt ons in de ultieme nachtmerrie. Goede voornemens leiden naar foute plannen, die dan uiteindelijk uitmonden in ontsporingen en onherroepelijke fysieke en emotionele schade. En naarmate we het einde naderen is de film nog nauwelijks om aan te zien met electroshok-therapie, amputatie en seksploitation scènes. Je wordt verpletterd door de botte miserie, de agressieve muziek en montage, maar je blijft wel gekluisterd aan al die fascinerende beelden van Matthew Libatique. De film had meer nominaties moeten krijgen dan slechts die van Beste Actrice voor Ellen Burstyn, maar de concurrentie was dit jaar moordend met films van Steven Soderbergh, Ridley Scott, Ang Lee en Stephen Daldry.

Het is dus met veel enthousiasme dat Universal al gezorgd heeft voor een Requiem for a Dream blu-ray versie. Een film die zeker niet mag ontbreken in jullie collectie. Het is niet alleen een visueel knap staaltje cinema, maar het is vooral een film die lang na het zien ervan blijft nazinderen.

Be Careful of What You Wish For zou de slagzin kunnen zijn van Black Swan (2010), de nieuwe prent van Darren Aronofsky die deze week genomineerd werd voor een Oscar in de categorie Beste Film.

Naast de regisseur heeft ook actrice Natalie Portman een Oscarnominatie op zak voor haar vertolking van Nina Sayers, een balletdanseres die zo graag de zwarte en witte zwaan wil spelen dat ze er mentaal ziek van zal worden. Het verhaal kwam van Andres Heinz en werd tot scenario bewerkt met de hulp van Mark Heyman (The Wrestler) en John J. McLaughlin.

Korte inhoud: Black Swan volgt het verhaal van Nina (Natalie Portman), een ballerina in een balletgezelschap in New York City. Haar leven, net zoals dat van iedereen in dit beroep, staat volledig in het teken van de dans. Ze woont samen met haar moeder Erica (Barbara Hershey), die ooit ballerina was. Ze steunt de professionele ambities van haar dochter op zeer fanatieke wijze. Wanneer de artistiek directeur Thomas Leroy (Vincent Cassel) besluit de prima ballerina Beth Macintyre (Winona Ryder) te vervangen voor de eerste productie van hun nieuwe seizoen, ‘Het zwanenmeer', is Nina zijn eerste keuze. Maar Nina heeft een rivale: een nieuwe danseres, Lily (Mila Kunis), die ook indruk maakt op Leroy. 'Het Zwanenmeer' heeft een danseres nodig die zowel de witte zwaan met onschuld en elegantie kan spelen als de zwarte zwaan, die staat voor bedrog en sensualiteit. De rol van witte zwaan is Nina op het lijf geschreven, maar Lily is de belichaming van de zwarte zwaan. Terwijl de twee jonge danseressen hun rivaliteit laten uitgroeien tot een vreemde vriendschap, begint Nina haar duistere kant steeds meer te omarmen en tot de zwarte zwaan te transformeren, met een obsessie die haar ondergang zou kunnen betekenen.

Het verhaal is zo intrigerend dat het zonde zou zijn om er teveel over te onthullen. Je moet dit pareltje ontdekken, ook al ben je geen grote fan van ballet. Maar wees gerust, dit is geen Billy Elliot (2000). Deze film tilt het balletdansen naar een compleet nieuw en tevens angstaanjagend niveau. Swan Lake van Tchaikovsky komt op een aangrijpende manier in beeld. Maar het is het soort film die geliefd en gehaat zal worden, ook al is deze veel meer toegankelijk dan bijvoorbeeld een Lars Von Trier prent. Toch laat filmstijl van Aronofsky geen ruimte voor meligheid of romantiek, maar graaft in de diepste zielenroerselen van een jong meisje die met haar fanatieke moeder leeft en wiens leven zich hoofdzakelijk afspeelt op de balletschool. Ik had er geen idee van dat een film over ballet zo erotisch en pervers kon zijn, en tevens zo huiveringwekkend.

Het acteerwerk van Natalie Portman is wederom uitstekend. En het waren geen gemakkelijke scènes die Aronofsky haar had voorgeschoteld. Ondermeer een scene waar Portman moest masturberen. Een episode waar de actrice met enige verlegenheid terug op blikt: "Mijn gêne was even groot tijdens de opnames als toen ik de film bekeek terwijl mijn ouders naast me zaten", zei ze in een interview met MTV. En er zat ook een lesbisch onderonsje met Mila Kunis. "Toen we samen naar de film keken, heb ik mijn vader gevraagd niet naar die scène te kijken. Geen enkele vader moet zijn dochter dat zien doen", voegde Portman eraan toe. En op de set was het niet eenvoudig voor de actrice. Black Swan had een productiebudget van slechts 13 miljoen dollar (ietsje meer van het budget van een Belgische langspeler) en voor een Amerikaanse productie waar niet kan gesjoemeld worden met de lonen van de crew, is dit peanuts. Zeker voor de ambitieuze prent die Aronofsky wou maken. Bijgevolg moest Portman haar trailer inleveren in ruil voor een dokter op de set. En die was nodig, want ze hield er een gekneusde rib en een kleine hersenschudding aan over.

Maar ook de uitstraling van Vincent Cassel is uitmuntend, zoals we dat van hem gewend zijn. Hij is tevens perfect gecast als de ballet-meester, met zijn Frans-accent en zijn imponerende gestalte, die als een echte controle-freak zijn dansers met heel wat seksuele spanning begeesterd. Enkel Mila Kunis viel bij mij uit de toon. De actrice is knap, bekijk haar pics, maar in deze film merk je toch dat ze op acteervlak niet weet te overtuigen. Haar rol komt nauwelijks uit de verf. Anderzijds passen de twee aantrekkelijke dames goed bij mekaar. Ik denk dat ze samen amper 100 kilo wegen en hebben beiden een indringende en mysterieuze blik.

De fotografie van de Filippijnse Matthew Libatique opnieuw om van te smullen, die bengelt tussen met hallucinerende beelden in een discotheek, esthetische topshots in de balletschool en ingetogen drama tussen moeder en dochter. En dat allemaal zonder 3D-effecten. Libatique is ook genomineerd voor een Oscar, maar hij moet het opnemen tegen stevige concurrenten. De muziek van Clint Mansell maakt mooie variaties op het werk van Tchaikovsky en dompelt de film onder in die hallucinante wereld, door de track achterstevoren te spelen. Het heeft meteen een twisted kantje aan de film.

Het verhaal zelf is vrij eenvoudig. Ik bedoel, het meisje die de zwaan incarneert in haar echte leven is niet meteen de meest complexe metafoor die je kan bedenken. De weg die ze volgt naar haar doel heeft ook niet zoveel bochten en kronkels, enkel wat obstakels die haar tot het uiterste zullen drijven. Het personage van Nina is in essentie niet zo’n boeiend personage, zelfs een beetje een saai iemand, maar het zijn de omstandigheden die alles heel aangrijpend maken. Ook ten gevolge van de sterke vertolking ga je meteen meevoelen met haar, en ook al gaan we naar een verschrikkelijke finale, zijn we vreemd genoeg tevreden met haar gerealiseerde prestatie. De film heb ik gezien nadat ik mijn top 10 had samengesteld, maar deze film verdient uiteraard ook een plaats aan de top in de lijst. En ja, er zullen wel een paar Oscars vallen voor deze prent.

***Related Post***
20/08/2010: Black Swan trailer

Hieronder volgt in het kader van de Blogtalk mijn lijstje met de tien beste films van het voorbije jaar. En in tegenstelling tot Dave en Stijn vond ik 2010 best wel een interessant jaar op filmgebied. Het was zeker een divers filmjaar met voor ieder wat wils in elke genre en dat zal zeker een paar zeer verschillende top 10’s opleveren.

In vergelijking met vorige jaren had ik vrij snel tien films gevonden om in mijn lijstje te zetten en dus zijn er helaas enkele goede films gesneuveld (zoals Scott Pilgrim vs the World, Kick-Ass, Buried, The Runaways, I Love You Phillip Morris of Date Night). Sommige films vielen dan weer (een beetje) tegen (zoals Machete, The Crazies, Chloe, Alice in Wonderland of Nine), en andere heb ik dan weer nog niet gezien (zoals Mr. Nobody, The Fighter, Despicable Me of Harry Potter and the Deathly Hallows).

Een lijstje met de slechtste films van 2010 krijgen jullie van mij niet, maar Sex and the City 2 en Twilight: Eclipse waren alvast grote kanshebbers op de eerste plaats.

10. A Single Man (2009) Tom Ford

Dat deze debuutfilm van mode-ontwerper Tom Ford visueel een erg knappe film is, ligt misschien nog in de lijn der verwachtingen gezien ’s mans hoofdberoep, maar Ford levert met A Single Man bovendien een van de indringendste films van het jaar af. Centraal staat George, een schitterende Colin Firth, die na de dood van zijn partner Jim alle levenslust verloren is en met verregaande plannen voor zelfmoord rondloopt. De film volgt George terwijl hij afscheid neemt van het leven en de weinige mensen die hem nog genegen zijn (waaronder een sterk acterende Julianne Moore). Een ontzettend knap debuut dat emotioneel als een mokerslag aankomt.

9. The Town (2010) Ben Affleck

Dat Gone, Baby, Gone geen toevalstreffer was en Ben Affleck wel degelijk een film kan regisseren, bewijst hij met zijn tweede film The Town, een misdaadthriller die zich wederom afspeelt in zijn hometown Boston. De titel verwijst naar Charleston, een wijk in de stad waar misdaad welig tiert en er niet op een bankoverval meer of minder wordt gekeken. Zoals in zijn debuut wordt er ook in The Town veel aandacht besteed aan de karakteruitwerking, met naast het personage van Affleck zelf ook een vermelding voor Rebecca Hall als zijn love interest.

8. How To Train Your Dragon (2010) Dean DeBlois & Chris Sanders

Dat Pixar niet het monopolie heeft op sterke animatiefilms, bewijst dit jaar Dreamworks met How To Train Your Dragon, een grappig en ontroerend verhaal over de jonge Viking Hiccup die door zijn stam verstoten wordt omdat hij nog nooit een draak heeft gedood. Hiccup sluit echter vriendschap met de gevaarlijke draak Night Fury en ontdekt dat de draken er eigenlijk helemaal niet op uit zijn om mensen te doden. How To Train Your Dragon kan rekenen op een sterk scenario, frisse humor en een uitstekende stemmencast. Een film voor jong en oud.

7. The Ghost Writer (2010) Roman Polanski

Er is zoveel te doen geweest rond Roman Polanski dit jaar, dat we haast nog zouden vergeten dat er van de Poolse regisseur ook nog een film is uitgekomen dit jaar. En The Ghost Writer is een sterke politieke thriller waarin schrijver Ewan McGregor ontdekt dat de Britse premier Pierce Brosnan niet helemaal zuiver op de graat is. Sfeervol gefilmd in de beste traditie van Alfred Hitchcock en Polanski’s eigen Rosemary’s Baby. Te vermelden valt ook nog de sterke score van Alexandre Desplat.

6. Shutter Island (2010) Martin Scorsese

Na Clint Eastwood (Mystic River) en Ben Affleck (Gone, Baby, Gone) besloot ook Martin Scorsese zich te wagen aan de verfilming van een boek van Dennis Lehane. En met succes, want ondanks het ingewikkelde scenario, weet Scorsese de dreigende sfeer en de talrijke plottwisten uit het boek uitstekend over te brengen naar het grote scherm. Shutter Island is een film waar je je aandacht geen seconde mag laten verslappen, maar je wordt beloond met een intrigerende en spannende thriller vol twists and turns.

5. The Social Network (2010) David Fincher

Toen bekend raakte dat er een film over de sociale netwerksite Facebook zou worden gemaakt, werd er menig wenkbrauw gefronst, en toen de naam van David Fincher als regisseur uitlekte, bleven mijn wenkbrauwen bijna in een permanente frons staan. Maar Fincher heeft met The Social Network een zeer boeiende film afgeleverd die vooral draait om vriendschap en verraad en ons meeneemt achter de schermen van een van de grootste hypes van de laatste jaren. Jesse Eisenberg en Andrew Garfield zijn perfect gecast en als je zelfs Justin Timberlake kan doen acteren, dan ben je een groot regisseur.

4. The Kids Are All Right (2010) Lisa Cholodenko

The Kids Are All Right van Lisa Cholodenko gaat over de zoektocht van twee kinderen naar hun biologische vader. Het is een thema dat wel vaker opduikt in films, maar deze keer worden de kinderen opgevoed door het lesbische koppel Jules en Nic die beide een beroep deden op dezelfde spermadonor. Cholodenko slaagt erin clichés te vermijden en brengt een menselijk en realistisch portret van een familie die plots te maken krijgt met problemen. De film weigert een politiek standpunt in te nemen en wil vooral tonen dat uiteindelijk iedereen ook maar gewoon mens is. De uitstekende vertolkingen van Julianne Moore, Annette Benning en Mia Wasikowska mogen bovendien best erkenning krijgen van The Academy.

3. Toy Story 3 (2010) Lee Unkrich

En ook Pixar mag dit jaar niet ontbreken in het lijstje van beste films, en dit jaar is het opnieuw de beurt aan Woody en Buzz Lightyear. Toy Story 3 is misschien wel de donkerste Pixarfilm tot dusver, maar er mag gelukkig ook nog gelachen worden (Ken en Barbie zijn nu al klassiekers). Het is een film voor jong en oud, laat je lachen en huilen en heeft een van de ontroerendste eindes van het filmjaar. Bij Pixar weten ze nog altijd perfect wat de ingrediënten zijn van een goede film.

2. Inception (2010) Christopher Nolan

Inception heeft alles wat een goede film moet hebben: een ijzersterk scenario, een cast die perfect op elkaar is ingespeeld en waar niemand bovenuit steekt, dreigende muziek, fabelachtige special effects en een onderwerp dat veel meer is dan de zoveelste brainless actiefilm. Het is een droom van een film.

1. Black Swan (2010) Darren Aronofsky

Inception leek lange tijd op weg om deze eerste plaats te bezetten, maar op de valreep kwam Darren Aronofsky nog met deze indrukwekkende thriller aanzetten. Een thriller die zich afspeelt in de balletwereld lijkt op het eerste gezicht misschien niet erg interessant, maar zoals we van Aronofsky gewoon zijn, maakt hij van Black Swan een uitermate boeiend kijkstuk en een doordringende studie van de menselijke psyche en de relatie tussen goed en kwaad, en dat op de tonen van Tsjaikovski’s Zwanenmeer. De regisseur wordt daarbij geholpen door uitstekende vertolkingen van Natalie Portman, Mila Kunis, Barbara Hershey, Winona Ryder en Vincent Cassel.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

De kogel is door de kerk: Zack Snyder, regisseur achter stijlvolle CGI-werken als 300 (2006), Watchmen (2009) en het te verwachten Sucker Punch (2011) neemt plaats in de regisseurstoel voor een nieuw hoofdstuk in de Superman franchise: Superman: Man of Steel (2012) komt over twee jaar in de zalen.

Studio Warner Bros. liet zijn oog eerder al vallen op andere topregisseurs: Darren Aronofsky (The Wrestler), Duncan Jones (Moon), Matt Reeves (Cloverfield) en Tony Scott. Verder is het nieuws bekendgemaakt dat ene General Zod de nemesis van Superman zal worden. David S. Goyer (schrijver van Blade en The Dark Knight) zijn scenario zal dus volop in ontwikkeling zijn.

Snyder en Christopher Nolan (die zal waken over deze productie als een soort Godfather) kunnen nu hun zoektocht beginnen naar de nieuwe Clark Kent. Enkele namen die in de geruchtenmolen opduiken zijn: Henry Cavill (hoofdacteur in de serie The Tudors), John Hamm ("Mad Men") en Armie Hammer (The Social Network (2010)).

Maar Ook Ben Affleck zou kans maken op de titelrol. Hij heeft namelijk terug de top bereikt in Hollywood, na het regisseren van topfilm Gone Baby Gone (2007) en zijn recentste The Town (2010), waar hij ook nog als acteur aardig uit de hoek komt. Als laatste kunnen we niet om Brandon Routh heen (de vorige Superman) en Tom Welling (Clark Kent in de langlopende Superman serie "Smallville")

Het wordt een zeer moeilijke keuze want het zijn allen goede acteurs, met uitzondering van Brandon Routh, die fysiek wel een kloon lijkt van Christopher Reeve, maar acteert als een emotieloze robot. Mijn keuze gaat naar John Hamm, die een uitstekend acteur is. Dit bewijst hij keer op keer in Golden Globe winnaar Mad Men. Hij heeft een goede fysiek en lijkt sprekend op Superman. (Hoekig gezicht, kin, haar)

Hij is niet van de jongste, maar Superman hoeft geen jonge kerel te zijn, dat was hij al niet in een deel van de oudere Superman comics. Het staat in de sterren geschreven dat deze film een succes gaat worden. Het team achter The Dark Knight en visionair regisseur Zack Snyder die hun krachten bundelen: dat gaat vuurwerk geven. De Superman franchise is een hapklare brok voor Snyder, die met zijn prachtige visuele effecten en sfeer een sterk universum op poten kan zetten zoals in de DC Comics. Het script wordt ongetwijfeld goed en Nolan kan de puntjes op de i zetten qua afwerking. Zowel in het script als bij de regie. Het kan haast niet meer stuk.

Bij deze is dit de meest geanticipeerde film voor 2012 (samen met de opkomende Alien prequel 1 (2011)) , maar toch eerst kijken welke impact Batman 3 (2012) gaat hebben op het filmlandschap. Captain America (2011) is ondertussen ook in productie. Het ziet er zeer rooskleurig uit voor filmadaptaties van combicbook-helden!

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
31/01/2011: Henry Cavill gecast als nieuwe superman
01/10/2010: Natalie Portman misschien Lois Lane in Superman: Man of Steel
11/02/2010: Christopher Nolan maakt nieuwe Superman film
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een Lois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

Terwijl Christopher Nolan werkt aan de productie van Batman 3, is hij ook bezig met het uitwerken van het script voor Superman: Man of Steel (2012), nadat Warner Bros besloot dit DC-Comics personage met een reboot nieuw leven in te blazen. Nolan zal waarschijnlijk ook als producer betrokken zijn bij het project, maar de regie van de reboot zou hij overlaten aan iemand anders. Regisseurs Tony Scott, Zack Snyder, Matt Reeves, Duncan Jones, Jonathan Liebesman en Darren Aronofsky werden allemaal vernoemd, maar die laatste zou bovenaan de lijst staan.

Korte inhoud: De man van staal Clark Kent heeft al jarenlang de wereld rondgereisd als een journalist, in een poging zijn plaats te vinden in de wereld. Aangekomen in de Metropool, beseft hij zijn plaats als de ultieme held van de wereld: Superman. Maar hij kruist spoedig het pad van Lex Luthor, een zakenmogol die de helft van de Metropool bezit door corrupte en onwettige methoden met behulp van zijn misdaadsyndicaat Intergang. Hun strijd wordt echter gestaakt door de dramatische verschijning van Brainiac, een gevaarlijke super computer die op zoek is naar een machtige kristal. Hij herkent Superman als de eigenaar van het kristal die zijn oorsprong onthult en gijzelt de wereld in ruil voor de kristal. Superman moet de kracht vinden om Brainiac te verslaan, en zo de mensheid te beschermen van de ondergang.

Wederom twee rivalen? Hopelijk verstrikken ze niet in het Spider-Man 3 web. Maar Brainiac is wel een interessant personage. Pittig detail, Brainiac was in verschillende Superman comics een supercomputer op de planeet Krypton. Hij wist van Krypton’s aankomende vernietiging, maar hield deze informatie voor zich om zichzelf te redden. Derhalve heeft Superman in de serie een persoonlijke vete tegen Brainiac. Dus dat kan heel wat vonken geven. Brainiac had eigenlijk al zijn intrede moeten maken in Superman III (1983), maar deze plannen werden opgeborgen.

Nu wordt het dus ook uitkijken naar de nieuwe Superman casting en uiteraard ook naar de nieuwe Lois Lane en misschien kunnen we maar opnieuw onze shortlist bovenhalen. En wat blijkt, Natalie Portman is wederom kandidate om de vrouwelijke hoofdrol te vertolken, in de voetsporen van Kate Bosworth. Aronofsky zou tijdens de productie van Black Swan (2010) gepraat hebben over Superman samen met Portman, die de hoofdrol vertolkt in de film. Portman had tijdens de casting van Lois Lane voor de Bryan Singer film te kennen gegeven geen interesse te hebben. Maar misschien onder de hoede van Aronofsky zou dit misschien wel kunnen veranderen.

Maar niets staat nog op papier, ook al klinkt het ticket Aronofsky-Portman heel aanlokkelijk, alsook voor Warner. Het zou meteen ook resulteren is een iets meer volwassen Superman, in plaats van een "Smallville" achtige acteur. Trouwens kennen we de regisseur voor zijn dramatische films, en dit zou voor deze reboot wel eens vruchten kunnen afwerpen, naar het voorbeeld van de nieuwe Batman-films. Met Christopher Nolan die het scenario schrijft en eventueel de film zou produceren, kan dit verhaal niet meer ontsporen…of toch. De komende maanden zullen we in ieder geval meer hierover te weten komen.

Maar als Natalie zou tekenen voor Superman zou ze misschien wel uit de boot vallen voor Gravity (2012). Daar zou in principe Rachel Weisz de hppfdrol vertolken, maar nu blijkt dat alle opties nog open zijn en dat Natalie Portman opnieuw bovenaan de lijst komt.

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
31/01/2011: Henry Cavill gecast als nieuwe superman
08/10/2010: Zack Snyder regisseert Superman: Man of Steel
11/02/2010: Christopher Nolan maakt nieuwe Superman film
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een Lois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

Ik blijf de films van Darren Aronofsky op de voet volgen. Hij is een regisseur die me blijft verbazen met aangrijpende drama’s, zoals Requiem for a Dream (2000) of The Wrestler (2008), en zijn minder goede films zoals The Fountain (2006), bewijzen dat de man risico’s durft nemen en niet kiest voor de voorgekauwde popcorn flick.

Zijn laatste film heet Black Swan (2010) en de trailer ziet er intrigerend uit. Dit trouwens met een bescheiden productiebudget van 17 miljoen dollar.

Korte inhoud: Balletdanseres Nina (Natalie Portman) maakt deel uit van een balletgezelschap waarbinnen hevige concurentie heerst. De belangrijkste danseres van dat moment, Beth (Winona Ryder), staat op het punt om te vertrekken en iedereen wil haar plaats innemen, te meer daar zij tot dan toe een hoofdrol vertolkte in het populaire Swan Lake ballet van Tsjaikovski. Volgens artistiek leider Yevna (Vincent Cassel) heeft ze zeker talent, maar mist ze het één en ander op het mentale vlak. Ook moet ze afrekenen met haar speelzieke rivale Lily (Mila Kunis) wil zij een kans maken om de hoofdrol te gaan vertolken.

Aronofsky maakt niet meteen opbeurende films, maar je blijft wel gekluisterd aan het beeld met zijn doorgedreven visuele stijl en zijn vaak aangrijpende verhalen. Hij mag dan wel een Amerikaan zijn, de films voelen om één of andere reden heel Europees aan. En zijn laatste project lijkt wel iets weg te hebben van een Roman Polanski prent. Wat ook in het oog springt zijn de kostuumdesigns die er uitzien alsof ze rechtstreeks uit de Opera van Milaan komen.

Het is wel even wennen aan het idee een thriller te zien met balletdansers, maar waarom ook niet? De trailer is op z’n minst geslaagd en de sfeer is absoluut niet frivool of cheesy, maar kil en dreigend. Natalie Portman ziet er trouwens geweldig uit, zeker wanneer ze begint te stretchen, en wie weet gaat zij dezelfde triomfantelijke toer op als Mickey Rourke in The Wrestler. Ook de Russische Mila Kunis is een streling voor het oog. Vincent Cassel is een degelijke acteur en één van de uitschieters in Frankrijk die Hollywoodfilms aan kan. Met zijn laatste halfbakken "tv-film" Mesrine: Killer Instinct + Public Enemy No 1 (2008) bewijst hij trouwens dat hij te groot is geworden voor de Franse cinema. Black Swan zou bij ons eind 2010 in de zalen moeten draaien.

Ook al zullen de meningen uiteen liggen, één ding moet men toegeven, regisseur Zack Snyder heeft opnieuw een buitengewoon inspirerende film gemaakt. De man is erin geslaagd om de "onverfilmbare" comic van Alan Moore en David Gibbon, op een overtuigende manier naar het witte doek te brengen. Watchmen (2009) bewijst nog maar eens dat Hollywood – ondanks de reboot/remake/sequel –rage, een nieuwe adem heeft gevonden met de comic-adaptaties want elk jaar worden we opnieuw omver geblazen door geniale cinema.

Snyder heeft meer dan een adaptatie gemaakt. Het is niet zomaar een consecutieve reproductie van de prentjes in de comic, maar een vertaling van de geest en de emotie van Watchmen in een cinematografische context. Niet alleen de karakters maar ook de thematiek en de intenties van Alan Moore zijn op een slimme manier aangepakt. De creatieve en intelligente aanpak van deze Watchmen overstijgt zelfs op vele vlakken The Dark Knight (2008) en hebben we hier ontegensprekelijk te maken met een meesterwerkje. En misschien zelfs het eerste (echte) meesterwerk uit de comic-adaptatie wereld. Of je al dan niet van graphic novels houdt speelt geen enkele rol. Als je een echte filmfanaat bent is dit het neusje van de zalm. Uiteraard is er een drempel die je moet zetten, maar dit geldt voor heel wat meesterwerken. Maar eenmaal de stap gezet, kom je terecht in een fascinerende wereld, waar je niet bij het handje wordt gehouden. De film maakt ook geen compromis, zowel niet op vlak van verhaal als op vlak van duurtijd (163 minuten) en tijdsgeest. Na de rit kan je onmogelijk onberoerd blijven. Je zult het verafschuwen of er verzot op zijn. Iets wat typisch is voor baanbrekende cinema.

Het is niet mijn bedoeling om mensen te willen bekeren tot het geloof in de comic, maar me hebben hier te maken met een buitengewoon werk van dezelfde orde als films als The Godfather (ik kom hier nog op terug). Het zijn films die een stempel zullen zetten op de filmgeschiedenis en waar men nog veel zal over praten. En zeggen dat deze Watchmen door heel wat studio’s werd verworpen en het uiteindelijke meesterwerkje maandenlang gegijzeld werd door een bende advocaten in een rechten-dispuut tussen Warner en Fox. Moore zelf had trouwens geen beetje vertrouwen in de verschillende filmadaptatie-voorstellen van Darren Aronofsky, Paul Greengrass of zelfs Snyder. Het liefst zag hij de verfilming er helemaal niet komen.

Korte inhoud: De koude oorlog staat op nucleair springen, gemaskerde helden zijn vanwege een reeks schandalen verboden en de toekomst ziet er wel heel grauw uit. De groep van de Watchmen, die ooit het geboefte te lijf gingen, is uit elkaar gevallen. Dr. Manhattan/Jon Osterman (Billy Crudup), in een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd tot supermens, werkt nu voor de overheid en Nite Owl II/Dan Dreiberg (Patrick Wilson), Ozymandias/Adrian Veidt (Matthew Goode) en Silk Spectre/Laurie Jupiter (Malin Akerman) hebben het bijltje er bij neergelegd. De geharde Rorschach/Walter Kovacs (Jackie Earle Haley) weigert echter van opgeven en ziet met de moord op een andere voormalige Watchman, de Comedian/Edward Blake (Jeffrey Dean Morgan), een complot tegen zichzelf en zijn oude maten. Iemand is bezig met het afslachten van alle superhelden. De Watchmen moeten het krachten bundelen wat de moorden zijn maar het tipje van de ijsberg.

Het eerste halfuur is van het beste van wat ik de laatste 10 jaar heb gezien. Na het eerste plotpunt valt de film wel in een méér klassieke narratieve structuur, maar Snyder onderschat zijn publiek niet. Integendeel, hij verheft de comic naar een hoger intellectueel niveau. De kijker krijgt heel wat informatie te verwerker en moet in het begin wel iets meer moeite doen dan de doorsnee film. Het zal me dus niet verbazen dat heel wat mensen Watchmen een tweede keer in de bioscoop zullen bekijken. Het is in ieder geval een prent die een tweede visie waard is. Maar ook al mis je wat details bij een eerste visie, kan je nog steeds het verhaal volgen. Vooral aan mensen die de graphic novel niet kennen geef ik de raad de vele details gewoon even over zich heen te laten waaien. De essentie van de film ligt elders. Maar als deze film je aanzet de comic ter hand te nemen, zal je nog meer onder de indruk zijn van de virtuositeit van deze adaptatie. En we moeten nog altijd de director's cut van de film zien, want ik had af en toe zelfs het gevoel dat bepaalde stukken nog iets meer speelduur nodig hadden.

Net zoals het meesterwerk van Francis Ford Coppola gaat deze film in tegen de stroming. Het vertelt een intelligent verhaal met stijl en lef die het comic-genre overstijgt, net zoals The Godfather dat deed met het misdaad-genre. We krijgen een eigenzinnig portret van het na-oorlogse machtsspel in Amerika. Deze keer gaat het niet over het bekomen van de macht (cf. The Godfather) dan wel hoe je ermee omgaat. Bij sommige trailers had je echt de indruk een speciale-effecten-spektakel te zien, maar niets is dus minder waar. Het script van David Hayter en Alex Tse overheerst het visuele vertier. De personages zijn niet de overbekende en uitgesproken superhelden, maar wél kwetsbare individuen met menselijke zwaktes en tekortkomingen. Maar wat belangrijker is, het verhaal blijft overeind. De actie wordt bijzonder knap in beeld gebracht, maar de visuele beeldkracht wordt nergens zo overheersend als in 300 (2006). Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond en op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, de één of andere explosieve stunt en vernuftige cgi-beelden.

Eén van de meest indrukwekkende scènes uit Watchmen vond ik de inleiding op het personage van Dr. Manhattan. Hij was geboren als een mens maar werd na een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd in een Goddelijk wezen en begon de wereld rondom hem te ervaren op manieren waar wij niet mee vertrouwd zijn. Het geeft niet alleen een fascinerend beeld weer van het karakter maar zet meteen de toon en atmosfeer van de film. Elk shot zit vol van ideeën, gaande van kleine details die de comicbook-fan zal prikkelen tot grote plot-elementen die het verhaal onderbouwen. En boven dit horen we de stem van Billy Crudup die ons op een subtiele manier wegwijs brengt in de wereld van Watchmen. Manhattan denkt dat hij zijn menselijke emoties heeft verloren maar die zijn er nog altijd, verborgen achter een koud blauw harnas. Hij is dus niet zomaar een blauw mannetje. Het is het verhaal van een mens die heeft vergeten hoe hij zich als mens moet gedragen. Snyder heeft elk element uit de strip op een harmonieuze manier vertaald in meeslepende scènes.

Zack Snyder is één van die zeldzame visionaire cineasten in Hollywood. Ik was al onder de indruk van zijn eerste films, maar hier overtreft hij gewoon elke verwachting. Hij brengt geen actieprent of een overgestileerde pretentieuze adaptatie zoals The Spirit (2008) van Frank Miller, maar wel een emotioneel geladen film met echte karakters en een confronterend verhaal. Zoals ik al zei in het begin van mijn review probeert Snyder de comic niet beeld voor beeld te verwerken, maar beseft dat er wel degelijk een onderscheid bestaat tussen de twee media, die van de strip- en de filmwereld. En het was geen koud kunstje, want ambivalente en flamboyante superhelden in een realistisch kader onderbrengen en ze ook nog esthetisch-psychologisch uitkleden over hun kwelgeesten en seksleven is toch wel andere koek. Zack's gestileerde, grafisch-surrealistische aanpak doet ons duizelen, net als de verzorgde digitale hoogstandjes, de vele cinema-knipoogjes uit filmklassieker, de gitzwarte humor of het gore geweld.

Snyder snuift de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat Kunst vertegenwoordigt.

Ik denk dat ik nog uren over de buitengewone karakters kan uitweiden of de confronterende seksualiteit die het het fetisjisme aan het heruitvinden is, maar ik veronderstel dat niemand dit allemaal nog zal lezen. Ga de film gewoon zien en trek je niet veel aan van die ongenuanceerde negatieve commentaren die je hier en daar wel zal aantreffen. Ik heb een paar dagen gewacht alvorens deze review te schrijven om een beetje afstand te nemen van mijn eerste indrukken. Deze Watchmen kan je gewoon niet ongenuanceerd benaderen. Tot slot: Duurt de film te lang? Neen, de film mocht wat mij betreft zelfs nog iets langer zijn.

Update 17/03/2009: Ik heb me niet willen mengen in de onderstaande discussie over de film gezien ik al eerder mijn mening in het lang en het breed heb uitgesmeerd. Maar onlangs vond ik een hilarische grafiek die de verschillende topics van de Watchmen-discussie in kaart bracht. Voor de mensen die de film hebben gezien zullen hier wel mee moeten lachen :)

***Related Posts***
18/01/2009: Warner gaat door de knieën in Watchmen-proces!
31/12/2008: Watchmen één van de meest verwachte films van 2009
29/12/2008: WB verliest Watchmen-proces van Fox
03/09/2008: Watchmen verbannen naar 2010 ?!
19/07/2008: Watchmen trailer
08/03/2008: Watchmen personages

Het moet gezegd worden, 2008 was katholieker dan 2007. Weinig opvallend naakt maar slecht hier en daar een naakte borst of bil. Er was dus ook niet veel naakt te zien met kwalijke trekjes. Alles ruikt naar 'conventioneel naakt'. Ik lig er zelf niet echt wakker van maar gezien deze Top 10 Nude Scenes bij de meest gelezen blogposts behoort is hier een felbegeerde aanvulling. In de lijst steken naar goede gewoonte niet-pornografische films die elk een bioscooprelease hadden in 2008. Mocht ik films over het hoofd hebben gezien, gelieve deze aan te vullen in de commentaren.

10. Felon (2008) Ric Roman Waugh
Zij die vroeger naar de actie-serie « 24 » hebben gekeken zullen vast wel de knappe Marisol Nichols herkennen. In de independent film Felon (2008) kreeg je haar zelfs te zien met iets minder kleren aan. Het is een bijzondere prent, niet alleen omwille van de topless scène met Nichols, maar ook omwille van het strakke acteerwerk van zowel Stephen Dorff en Val Kilmer. Het verhaal met Hitchcociaanse trekjes over een onschuldige man die in een spiraal van geweld terecht komt. Nog meer opmerkelijk is de vrij realistische benadering van het gevangeniswezen in de States.

9. Mirrors (2008) Alexandre Aja
Mirrors (2008) mag dan wel een horrorfilm zijn waar je ‘s nachts voor het slapen gaan nog zal zitten rillen. Maar op een compleet onverwacht moment zien we naakte Amy Smart door het beeld lopen. Awesome! Niets beters om even wat stoom af te laten in deze anders ijzingwekkende seat-jumper. De naakt scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar zoals ik al zei, 2008 was nogal braafjes. Let wel, na de naakt-scène komt ze op brutale wijze om het leven (zeker niet iets voor gevoelige kijkers).

8. Hell Ride (2008) Larry Bishop
Hell Ride (2007) is niet meteen een film die ik jullie zou aanraden, maar in deze Top 10 lijst hoort hij zeker thuis. De fans van biker-films à la Easy Rider zullen hier zeker wel van genieten. De rest kan de film bekijken voor de naakte Cassandra Hepburn. Niet meteen een actrice waar men moet naar uitkijken maar wel iemand met een mooi balkon. Of het al dan niet natuurlijk is laat ik aan de specialisten over. En er zit nog meer schoon volk in de film met name Julia Jones en de knappe Chileense Leonor Varela. Mocht de film nu ook nog eens de moeite zijn …

7. Sex and Death 101 (2008) Daniel Waters
Het was de terugkeer van Winona Ryder als femme fatale in de romantische komedie Sex and Death 101 (2008), en ja, Winona’s ging uit de kleren. Misschien was dat wel de prijs die ze moest betalen. Spijtig genoeg heeft zo goed als NIEMAND deze prent gezien. Het was zowiezo niet Winona die de aandacht trok, maar wel de naakte verschijning van Sophie Monk. Had de film ook nog maar iets zinnigs te vertellen over ‘Death’ of ‘Sex’, maar niet dus.

6. The Reader (2008) Stephen Daldry
Eén van de beste actrices blijft zonder twijfel Kate Winslet, die vooral bekend was voor brave rolletjes, maar tegenwoordig zien we de actrice vaker schaars gekleed optreden. Geen silicone maar een 100% natuurlijke verschijning. The Reader (2008) vond ik niet zo’n bijster goeie film, en was het niet voor de acteerprestaties van de acteurs zou deze film nooit zijn opgevallen. Hoe deze film ooit 5 oscarnominatie kon krijgen blijft bij mij echter een gigantisch mysterie.

5. Elegy (2008) Isabel Coixet
Tegenwoordig zien we heel veel van Penélope Cruz, onlangs nog als starlet in de musical Nine (2009), maar met Elegy (2008) haalt ze meteen een 5de plaats in dit allesbehalve prestigieuze lijstje.

4. The House Bunny (2008) Fred Wolf
The House Bunny (2008) is niet meteen een geslaagde komedie maar het bevat wel een paar scènes met een schaars geklede Anna Faris die hier alles uit de kast haalt om te overtuigen als leading actress. Dat de film onvoorstelbaar seksistisch is nam ze er blijkbaar bij, want hier wordt zonder verpinken verkondigd dat een vrouw pas aantrekkelijk is als ze zich als een hoertje gaat kleden en gedragen. Maar toch is het leuk om Faris te zien rondhuppelen in deze verkeerde prent.

3. Restraint (2008) David Denneen
Restraint (2008) is een niet onaardig langspeelfilm debuut van David Denneen. Een verrassende erotische thriller met een vleugje erotiek en mooie fotografie van Simon Duggan. Een stel op de vlucht van de flikken, gijzelt de rijke man en weet deze situatie financieel uit te buiten. En de naakte schoonheid van dienst is Teresa Palmer die in de film niets aan de verbeelding overlaat. Zeker de moeite om deze film te huren.

2. Wanted (2008) Timur Bekmambetov
Het zou een spijtige zaak zijn een naakt-lijstje op te stellen zonder de aanwezigheid van de aantrekkelijke Angelina Jolie. En jawel, zij ging ook uit de kleren voor Wanted (2008), een soort geüpdate versie van de Matrix - maar dan zonder latex pakjes. Maar alle eer gaat naar Mark Millar en J.G. Jones voor de creatie van deze comic, het verrassende verhaal en zijn coole personages. Het doet er mij aan denken dat ik dringend mijn Top 10 Killer Babes moet aanpassen of uitbreiden naar een Top 20.

1. The Wrestler (2007) Darren Aronofsky
The Wrestler (2008) is niet alleen een ijzersterke film maar we zien ook een halfnaakte Marisa Tomei rond een paal hangen in een striptent. Vorig jaar was Marisa nog te zien in een bizarre seks-scène met Philip Seymour Hoffman, maar haar scènes in dit drama zijn toch wel iets pittiger.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Het einde van het jaar nadert en we zullen om de oren worden geslagen met allerhande eindejaarslijstjes. De filmliefhebbers kijken dan ook uit naar de Top 10 lijstjes van de Beste en de Slechtste Films uit 2008. Het zorgt ieder jaar in ieder geval voor heftige discussies, gezien deze lijstjes voornamelijk gebaseerd zijn op 'smaak'.

Wat mij betreft was 2008 een teleurstellend jaar met weinig uitschieters. De Arthouse en independent films als Hunger (2008), Gomorra (2008) of Entre Les Murs (2008) staan er niet tussen, voor de simpele reden dat ik deze in de komende dagen/weken zal zien en we deze deadline al een tijdje hadden vastgelegd met het BlogTalk team. Films die vorig jaar net tussen de mazen van het net vielen, en op brutale wijze door mezelf over het hoofd werden gezien, waren: No Country For Old Men (2007) en There Will Be Blood (2007). Twee uitstekende films uit 2007 die pas in 2008 bij ons zijn uitgekomen. Maar gezien ik deze prenten al had vermeld in mijn voorwoord in de lijst van 2007, ga ik deze niet opnemen in deze lijst. Kwestie om misschien ook eens een licht te werpen op andere waardige kandidaten.

Slachtoffers die in de States al uit zijn maar nog niet bij ons (en dus niet in deze lijst voorkomen), zijn The Curious Case of Benjamin Button (2008) van David Fincher, Revolutionary Road (2008) van Sam Mendes, Milk (2008) van Gus Van Sant en Doubt (2008) van John Patrick Shanley. Het lijken mij in ieder geval 4 typische oscarfilms.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Mike, Timothy, Tagoean, Richard en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen op de blogs van deze die hard filmgeeks. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Iron Man (2008) Jon Favreau
The Dark Knight en Iron Man zijn twee comic-adaptaties die af en toe wel eens een loopje nemen met de wetten van de fysica, maar hoe dan ook trachten ze een min of meer realistische prent te maken. Het verschil tussen de twee is dat Iron Man geen serieus drama voor ogen had, maar eerder een ontspannende prent wou maken met de nodige dosis ironie en sarcasme. En daar is de film volkomen in geslaagd. Ook in deze comic steelt een acteur de show, en in dit geval is dat Robert Downey Jr., die het op het eerste gezicht vlakke karakter van Iron Man omvormt in een uiterst aantrekkelijk personage. Ook regisseur Jon Favreau deed een puike prestatie met zijn eerste actiefilm. De tweede beste comic-adaptatie van het jaar en mogen nog vele sequels volgens.

9. Definitely, Maybe (2008) Adam Brooks
OK, dit is quilty pleasure, maar ik heb hier werkelijk van genoten. Eindelijk nog eens een geslaagde romantische komedie. Definitely, Maybe is grappig en heeft een hart op de juiste plaats. De film is eigenlijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen.

8. In Bruges (2008) Martin McDonagh
Laten we hier ook eens chauvinistisch doen, ook al is het een zuivere Britse film. Qua verhaal valt In Bruges al bij al nog mee, maar dit is een karakterfilm, en waarschijnlijk wel één van de beste karakterfilms die ik de laatste maanden heb gezien. De dialogen zijn zalig en het acteerwerk is verbluffend. Brendan Gleeson is fantastisch en Fiennes is wederom verbluffend. Er zitten heel wat interessante plotwendingen in en het einde is best wel een verrassend stukje cinema. Met een stortvloed aan dialogen worden verschillende relaties op virtuose manier ontbloot en uitgewerkt. We worden meegesleurd met vijanden die vrienden worden en vrienden die zich tot gezworen vijanden bekeren, en dit alles gekruid met intrige en humor.

7. Burn After Reading (2008) Ethan CoenJoel Coen
Burn After Reading begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven van dit nihilistisch screwball festival met vertolkingen waar je nog lang mee zal moeten lachen. Hun Country For Old Men heeft net de Top 10 niet gehaald in 2007 (wegens release-delays) maar deze heb ik zeker niet over het hoofd willen zien.

6. Cloverfield (2008) Matt Reeves
Toen ik de promo-campagne en de teaser zag van Cloverfield van producer J.J. Abrams en regisseur Matt Reeves, had ik het gevoel een mislukte nakomeling te zien van Godzilla en The Blair Witch. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een zenuwslopende en originele thriller te zien. Het bezeten camera-geschud en het popcorn-plot moet je er echter wel bijnemen, maar het is plezier verzekerd van begin tot eind. Cloverfield is zo één van die films die je ‘nog eens’ zou willen zien voor de eerste keer om die rush nogmaals te voelen, want bij een tweede visie (laat staan een sequel) zal het nooit meer hetzelfde zijn.

5. Wall•E (2008) Andrew Stanton
Misschien niet zo sterk als The Incredibles (2004) van Brad Bird, maar deze Wall•E kan - ondanks de iets zwakkere tweede helft - een beter verhaal vertellen zonder één woord te zeggen dan heel wat films volgepropt met dialogen. Het is een ode aan de stille film en een zoveelste bewijs van de genialiteit van de mensen van Pixar. We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Ontegensprekelijk een artistieke voltreffer.

4. The Wrestler (2008) Darren Aronofsky
The Wrestler werd opgenomen op super 16mm film in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar) en het resultaat is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Het is tevens ook een film die een ander facet van Mickey Rourke laat zien. In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bedwelmend mooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood die elk bijzonder veel indruk maken. Het is een typisch Amerikaanse prent over de wereld van de roem, maar ook nog één die je niet onberoerd zal laten. Het is dus zeker niet alleen een film voor pro-wrestling fans. Misschien zelfs dé beste worstelaren film ooit, en hier worden de slagen niet ingehouden..

3. Slumdog Millionaire (2008) Danny Boyle & Loveleen Tandan
Slumdog Millionaire is één van de grootste verrassingen uit 2008. Het vertelt het verhaal van Jamal Malik, een jong weeskind dat besluit deel te nemen aan de Hindi versie van het programma 'Who Wants to be a Millionaire'. Het hele land kijkt toe terwijl Jamal nog maar één vraag verwijderd is van de hoofdprijs. Tijdens de pauze van het programma gebeurt er echter iets waar Jamal niet op had gerekend; hij wordt gearresteerd, omdat de politie zeker weet dat hij de boel aan het oplichten is. Ze kunnen het niet geloven dat een straatjongen zoals hij zoveel kennis heeft. Als fan van regisseur Danny Boyle heb ik deze low-budget prent gaan zien op het festival van Londen zo’n 3 maanden geleden en nu nog blijft de film (en vooral zijn emotionele conclusie) nazinderen, met briljante vertolkingen van een cast vol nobele niet-westerse onbekenden en een efficiënte melodramatische, suspensvolle regie. Warner Bros geloofde niet in het project, maar de slimmere Fox Searchlight pikte het op met het indrukwekkende resultaat als gevolg. Deze film is op dit moment nog totaal onbekend, maar hierover zal nog wel gepraat worden begin 2009 tijdens een prestigieuze awardshow.

2. Boy A (2008) John Crowley
Diegene die het filmfestival van Gent hebben bezocht hadden de mogelijkheid om deze Boy A te bewonderen. De officiële release van deze film is bij ons gepland op 11 maart 2009, maar het is zeker een film die jullie moeten meepikken. Een jonge man komt vrij uit de gevangenis nadat hij een straf heeft uitgezeten voor de moord op een meisje tijdens zijn kinderjaren. De aanklager meende dat hij het pure kwaad belichaamde. Jack hoopt op een nieuw leven en krijgt een baantje bij een transportbedrijf. Zijn begeleider Terry, een warme vaderfiguur, is trots op hem. Alles verloopt naar wens: Jack maakt vrienden en wint het hart van een niet onaardige secretaresse. Tot zijn dekmantel in gevaar komt, juist omdat hij een heldendaad verricht. Een Britse film die prangende vragen stelt over hoe je met schuld moet leven, zonder ooit maar te vervallen in platvloers exploitatie, met een indrukwekkende vertolking van Andrew Garfield en een voortreffelijke regie van John Crowley. Het is het soort film waarna je niet gezwind uit je stoel kan wippen.

1. The Dark Knight (2008) Christopher Nolan
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is The Dark Knight. De film is een bijna meesterwerkje, maar vertoonde toch iets teveel overbodige zwaktes. Ik denk dan maar aan de soms lachwekkende geforceerde stem van Christian Bale, de grote verdwijntruuk van Batman, de soms lullige mise-en-scène van de vechtsequenties of nog het scenario die het zo nodig vond om alles met de paplepel te willen uitleggen. Een rewrite van het script door iemand anders dan de regisseur zelf en zijn broer, had misschien wel geen overbodige luxe geweest. Desondanks is The Dark Knight superieur aan ALLE andere film die in 2008 zijn uitgekomen. Heath Ledger zet hier een kippenvel-inducerende vertolking neer, de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard is duister, experimenteel en bijzonder efficiënt, maar ook de visuele wereld die Nolan hier schildert met behulp van zijn talentvolle DoP Wally Pfister is verbluffend. Nolan slaagt er trouwens in om het comic-genre op het niveau te brengen van een intelligent drama en legt de lat nu wel erg hoog voor de komende comic-adaptaties.

10. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) Steven Spielberg
Ik had deze film hoger willen zetten in de lijst maar gezien de concurrentie dit jaar voor 'slechtste film' zo hevig was, moet deze George Lucas prent het doen met de 10de plaats. Maar wees gerust dat het een vuile, vieze en vettige 10de plaats is! Indy 4 is een praatbarak met tussenin wat versleten stuntwerk en opgekalefaterd met cgi diarree. Het is nog net geen schande te noemen - daarvoor ziet Harrison Ford er eigenlijk nog behoorlijk goed uit – maar het is ver beneden het peil van de vorige Indy films. Het is niet alleen een wegwerpproduct die je snel vergeet, maar wat mij nog meer stoorde is de oeverloze 'saaiheid'! Hoe kan een Indiana Jones film ‘saai’ zijn?! Deze sequel was in ieder geval niet geregisseerd door die Steven Spielberg van Jaws, ET, Munich en Shindler's List maar wel door die Steven Spielberg die flagrant over de schreef van het fatsoen strompelde met films als War of the Worlds en The Lost World. Die zou gewoon moeten stoppen met films maken, want het is niet meer om aan te zien. De film genoot van een unieke set-up, maar de pay-off’s waren om van te huilen. Ze hebben 19 jaar tijd gehad om hieraan te werken; het is bij deze een ode aan de verspilling van tijd, geld en energie.

9. Saw V (2007) David Hackl
Ik denk dat de makers zowat alle hoofdpersonages van de Saw franchise hebben vermoord, en toch blijven ze sequels uit hun duim zuigen. Het is pathetiek van de meest verwerpelijke soort met heel wat onbedoeld hilarische momenten. Saw V blijft in ieder geval verkopen, maar elk jaar een beetje minder. En als er geen geld meer binnen komt zullen ze er spoedig wel mee stoppen (ze hebben volgens mij nog net genoeg voor één sequel). Probeer niet te zoeken naar een verhaal in deze 5de Saw prent want het is al even nuttig als een interview in de Playboy. Ik heb hoe dan ook een idee voor een nieuwe perverse foltering in Saw VI, laat het slachtoffer kiezen tussen het bekijken van Saw V en Disaster Movie.

8. The Women (2008) Diane English
The Women is niet beter of slechter dan die XX-chromosoom films The Hottie and the Nottie of Over Her Dead Body, maar deze film wordt bezet door een leger "talentvolle actrices" (in tegenstelling tot typetjes als Paris Hilton of Eva Longoria) die hier elk hun meest platvloerse kant etaleren. Eva Mendes zien we rondhuppelen in jartelles, Meg Ryan plagieert haar vertolking van When Harry Met Sally en Annette Bening speelt op automatische piloot. Het melige mode-marathon Sex and the City is een meesterwerk vergeleken met deze troep. Regisseuse Diane English heeft ervoor gezorgd dat het origineel uit 1939 een hippere film is. Proficiat!

7. Fool's Gold (2008) Andy Tennant
Fool's Gold had nochtans een geslaagde romantische komedie kunnen zijn, maar toen kwam Andy Tennant en hij verneukte zowat elke scène. De regisseur schreef niet alleen aan het script. Hij werd bijgestaan door het duo Daniel Zelman en John Caflin die al eerder hadden bewezen met Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid dat hun enige verdienste was dat ze een scenario 'zonder schrijffouten' konden opmaken. Het resultaat is niet schokkerend, stout of gewaagd, het is gewoon dom en bezwijkt onder een stortvloed van clichés. En toen Tennant begon te twijfelen aan zijn prestatie, schakelde hij op het einde van zijn film in een andere versnelling, maar reed vast in platte gewelddadigheid. Je moet al echt verzot zijn op het lichaam van Matthew McConaughey om hier nog van te kunnen genieten.

6. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2007) Rob Cohen
The Mummy 3 gaat lachwekkend genoeg niet over mummies, maar is wel al zo dood als een mummie en heeft vrijwel hetzelfde verhaal als de vorige films met dat verschil dat het zich nu allemaal afspeelt in China. Rob Cohen (xXx, Stealth) is een barslechte regisseur die er niet in slaagt, ondanks al die middelen die voorhanden waren (145 miljoen dollar), om maar één memorabele actie-scène in beeld te brengen. Maar dat het script van Smallville scenaristen Alfred Gough en Miles Millar zo’n productiebudget kreeg is onbegrijpelijk. Het is trouwens beschamend hoe deze twee mannen het publiek aanzien als een kudde schapen die tevreden zijn met slapstick en infantiliteiten. Razzies, here they come!

5. You Don't Mess with the Love Guru (2008) Dennis Dugan & Marco Schnabel
You Don't Mess with the Zohan en The Love Guru zijn aan elkaar gewaagd en verdienen beide een plaatsje op de 8ste plaats van deze Top 10. Ik heb niets tegen wacko komedies maar dan moet er tenminste een beetje humor in zitten voor mensen die de puberteit voorbij zijn. En dan nog, er zit meer intelligentie in de dikke teen van een puber dan in deze twee films samen. Adam Sandler en Mike Myers zijn ervan overtuigd dat ze gewoon hun typetje moeten spelen om het publiek aan het lachen te brengen. Spijtig genoeg voor hen is die tijd al lang voorbij. Het materiaal van deze twee films is misschien net genoeg voor een 20 minuten lange stand-up comedy act.

4. The Spirit (2007) Frank Miller
Nog maar pas gezien en ik vond het meteen nodig om Righteous Kill van zijn 10e plaats te wippen om zo ruimte te maken voor The Spirit. De film komt eind februari bij ons in de zalen en bij deze zijn jullie gewaarschuwd voor het treinongeluk die een waarschijnlijk strontbezopen Frank Miller hier in beeld heeft gezet. Je zou het kunnen beschouwen als zijn debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez, maar het is een debuut om snel te vergeten (ook al zal dit na het zien van deze rotzooi spijtig genoeg niet mogelijk zijn). De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet (laten we voor hem hopen dat ie er genoeg geld voor heeft gekregen). Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. De slimme manager van Macht heeft in ieder geval de acteur nog kunnen verkopen, met The Spirit als verkoops-argument, aan vier nietsvermoedende producties. Wacht tot de filmmakers en het publiek deze amateur te zien krijgen. Na deze film heb ik trouwens immens veel respect gekregen voor de acteurs van 'Thuis' en 'Familie'. Ik snap niet waarom de 3 executive producers hier niet hebben ingegrepen met de aanstelling van een acteurs-coach. Dit is gewoon krankzinnig! Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Foei, foei!

3. One Missed Call (2008) Eric Valette
De horror-remakes zijn tegenwoordig niet meer om aan te zien. One Missed Call, Shutter, Prom Night zijn stuk voor stuk miskleunen, maar One Missed Call leek wel in elkaar gestoken door een stelletje bavianen. Ik vraag me soms af wat erger is: dat ze in Azië dergelijke troep blijven maken of dat Hollywood die troep blijft reproduceren met een nog meer verderfelijk resultaat tot gevolg. One Missed Opportunity to NOT make a remake. Ben ik blij dat ze nauwelijks hun productiebudget hebben teruggewonnen bij hun bioscoop release in de States. Je zou denken dat het doelpubliek voor deze troep er ook genoeg van heeft. Halleluja!

2. Meet The Spartans in a Disaster Movie (2008) Aaron Seltzer & Jason Friedberg
Zowel Meet the Spartans als Disaster Movie zijn zo slecht dat ik zelfs geen woorden aan deze stompzinnigheid vuil wil maken. Laten we samen hopen dat Jason Friedberg en Aaron Seltzer het nieuwe jaar niet zullen halen. Please, please, please!

1. Star Wars: The Clone Wars (2008) Dave Filoni
Ik ben begonnen met een George Lucas film, ik zal er ook mee eindigen, en dan nog wel met een visueel niet-onaardige maar totaal verderfelijke snoozefest als The Clone Wars. Wie dacht dat met Star Wars: Episode II - Attack of the Clones het absolute dieptepunt was bereikt voor de Star Wars franchise, moet nog bekomen van deze aberratie. De Star Wars mythologie wordt hier met de voeten betreed door een onbenullig regisseur die waarschijnlijk nog nooit van een Star Wars film heeft gehoord. Het resultaat is een irritant spektakel van lawaaierige cliché actie-sequenties en puberale dialogen en synthetiseert ALLES wat verkeerd is gelopen met Star Wars sinds The Phantom Menace met uitzondering van Jar Jar Binks. Als de tv-serie dezelfde kwaliteit heeft als dit afkooksel zal het een kort leven beschoren zijn, dat zeg ik nu al. Zelfs het eerste beste Star Wars game heeft een beter plot. De zoon van Jabba The Hut is ontvoerd (zonder zever) en The Republic stelt alles in het werk om de verloren zoon terug te vinden. WTF!? Wie willen ze hiermee bereiken?! En of dat allemaal nog niet genoeg was wordt Anakin Skywalker (Matt Lanter) vergezeld door de vreselijk ergerlijke teen-sidekick Ahsoka Tano (Ashley Eckstein) die Anakin aanspreek met 'Sky Guy' of R2-D2 met 'D-Twooey'. Ik had bij momenten zin om met een Darth Vader wurggreep dat irritant mormel het zwijgen op te leggen. Lucas heeft na hevig protest Jar Jar Binks uit de film gehaald, maar bij wijze van ironie een al even tergend equivalent ge-excrementeerd op de Star Wars saga. Dank u wel Lucas, je hebt in 2008 je best gedaan, ga nu maar snel genieten van je miljoenen dollars en stop met 'uw eigen fans' nog langer te kwellen.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005