darren aronofsky

  • 5 redenen waarom Mother! flopt aan de box-office

    Pin it!

    Zoals verwacht gaat It (2017) zijn weg verder om de meest succesvolle horrorfilm ooit te worden met 60 miljoen dollar tijdens zijn tweede weekend in de States. Dat was zowat het meest optimistische bedrag die de studio had verwacht in het eerste weekend. Ondertussen staat de teller op 372 miljoen dollar wereldwijd en de film moet nog uitkomen in China. En zoals verwacht zou Mother! (2017) hier ook gaan onder lijden. Paramount is ondertussen in het vuur gesprongen met een tirade dan Mother! eigenlijk datgene is waar het publiek om smeekt, en sleurde Netflix er ook nog eens bij.

    mother_box_office_flop.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Toch had NIEMAND verwacht dat de film in zijn openingsweekend in de States slechts 7,5 miljoen dollar zou opbrengen, en dat met een brede release en hetzelfde productiebudget als It (+/- 35 miljoen dollar – te weinig voor een It remake en teveel voor een arthouse film). Met die 7 miljoen kunnen ze de 15 miljoen dollar vergoeding van Jennifer Lawrence nog niet eens betalen. Het zullen spannende tijden worden voor Paramount die na de teleurstellende Ghost in the Shell (2017) remake en de flauwe ontvangst van Transformers: The Last Knight, gehoopt hadden op een horror hit. Tevens, hecht niet al teveel geloof in hun opgestelde budget van 35 miljoen dollar. Deze film heeft véél meer gekost. (naast de 15 miljoen dollar voor Jennifer reken je nog eens 3-5 miljoen voor Ed Harris en Michelle Pfeiffer elk, nog eens 5 tot 7 miljoen voor Bardem en Aronofsky elk, en dan heb je nog de effectieve productiekosten niet gerekend)

     

    5 redenen waarom Mother! flopt

     

    1. Verkeerde marketing strategie

    Een prachtig voorbeeld van hoe een marketing-campagne een box-office in negatieve zin kan beïnvloeden heb je hier. De film werd omschreven als een horrorfilm die vergelijkbaar was met een soort Rosemary's Baby (1968). In deze peperdure media-campagne (+ 60 miljoen dollar) werden zelfs parallellen gelegd met de horror It in de zin dat je naast deze horrorfilm nogmaals kon schrikken met deze prent. Eigenlijk is Mother! allesbehalve een mainstream horrorfilm, en dit op deze manier willen verkopen is krankzinnig. Er zit zelfs GEEN horror in de film. Dit was een gitzwarte Darren Aronofsky komedie/psychologische thriller, volgepakt met Bijbelse en cinematografische referenties, bestemd voor een select publiek van filmliefhebbers. Ook de bizarre getekende filmposters lieten vermoeden dat het dan toch geen mainstream horror was. Hetzelfde lot onderging Killing Them Softley (2012) die verkocht werd als een Goodfellas. Komt daar nog bij dat het marketing departement waarschijnlijk zelf niet goed wist waarover deze prent ging: Is het een film die ons moet waarschuwen op de dramatische gevolgen die de mens veroorzaakt op de natuur en staat 'Mother' symbool voor moeder aarde, of is het een parabel over de creatie van het levens volgens de Bijbel verteld op een eigenzinnige manier. Niemand kan het trouwens met zekerheid zeggen.

    2. Het publiek gelooft Rotten Tomatoes niet langer

    Wanneer de eerste bezoekers met hun verwachtingspatroon van Rosemary’s Baby deze film gingen zien was de mond-aan-mond reclame vernietigend. Mother! kreeg in het prille begin hoge cijfers op Rotten Tomaties met scores rond de 88%. Een schril contrast met wat het publiek vond, want zij scoorden de film op nauwelijks 42%. Ondertussen is de critic rating ook in vrije val, want deze is gedaald naar 68%. Op CinemaScore kreeg de film zelfs een F-score, iets wat je enkel maar krijgt bij barslechte B-films. Blijkbaar had het publiek niet veel zin in een allegorische en existentialistische prent, en de mensen die als eersten de film gingen zien waren niet meteen onder de indruk.

    3. Aronofsky is Nolan niet

    Wanneer Nolan de montage van Batman Begins (2005) had afgewerkt, moeten velen gedacht hebben dat hij waarschijnlijk gek moest zijn geweest. Dit was een mengeling tussen een comic book adaptatie en een psychologisch drama verwikkelend in een ingewikkelde vertelstructuur. En het resultaat was uiteindelijk een mega-succes, want de man wist dat hij zijn publiek niet moest onderschatten. Ditzelfde zou je kunnen zeggen van Aronofsky, met dit verschil dat Nolan één van de beste verhalenverteller is en Aronofsky zelden een goed idee kan uitwerken. En last but not least, de twee regisseurs zweren bij filmpellicule, wat daarom geen slechte zaak is, maar daar waar Nolan haarscherpe 65 mm pellicule gebruikt, zien we dat Aronofsky zich beter voelt bij 16mm. Het verschil is dat je met 16mm een grauwer en korrelig beeld krijgt. En in een wereld waar alles haarscherp in beeld wordt gebracht zullen heel wat potentiële bezoekers gedacht hebben dat dit een low budget arthouse film moet zijn.

    4. De tanende populariteit van J-Law

    Jennifer was gigantisch populair na de Hunger Games en overtuigde met films als Silver Linings Playbook (2012) en American Hustle (2013). Maar de laatste jaren gaat het een beetje bergaf voor de actrice. De laatste 2 Hunger Game films (Mockingjay - Part 1 en Mockingjay - Part 2) waren toch wel wat van een teleurstelling, haar film Joy (2015) en Passengers (2016) waren pijnlijke flops en X-Men: Apocalypse (2016) was ronduit slecht. Hopelijk kan Red Sparrow (2018) het zinkende schip alsnog redden.

    5. De Jennifer Lawrence boycott

    Kijk, dit is mogelijks de 5de reden ook al denk ik dat de impact minimaal moet zijn geweest. Toch was er een boycott nadat de actrice in aanvaring kwam met de Amerikaanse Alt-Right beweging. Een compleet van de pot gerukte stelling van conservatief Amerika die massaal op Twitter is gevlogen na een interview op Channel 4 waar ze het ondermeer had over de klimaatopwarming en de resulterende rampen, het taalgebruik van heel wat Amerikanen en Donald Trump van wie ze niets moest weten. Op Twitter hadden er ervan gemaakt dat Jennifer had gezegd dat Trump de oorzaak was van de orkaanrampen. En toen Jennifer opdook op een Vogue cover aan het vrijheidsstandbeeld in een periode waarin CNN in de clash ging met het Witte Huis (Video). Acteurs blijven best politiek neutraal, want in veel gevallen keert deze boemerang terug in hun gezicht.

     

    *** Mother! trailer ***

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • Mother! is Darren Aronofsky's versie van Rosemary's Baby

    Pin it!

    De trailer van de horrorfilm Mother! (2017) kwam gisteren online, de nieuwe film van en geschreven door Darren Aronofsky. Het is meteen dé film waar ik naar uitkijk in het najaar.

    mother_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Vanaf nu wil ik ook niets meer lezen of zien van deze prent. De trailer heeft volstaan mijn interesse op te wekken en nu wil ik deze kost wat kost zien in de bioscoop zonder al teveel voorkennis. Aronofsky's laatste film Noah (2014) was een beetje van een teleurstelling, maar zo te zien heeft hij zijn mojo teruggevonden met een onversneden genrefilm. En wat voor een cast heeft hij kunnen samenbrengen. Naast de hoofdacteurs zien we ook nog eens Ed Harris, Michelle Pfeiffer, Domhnall Gleeson en Kristen Wiig. Het verhaal lijkt zo bijzonder dat actrice Pfeiffer eerder in een interview te kennen gaf dat ze in het begin het script niet volledig had begrepen en het omschreef als iets esoterisch. Later werd ze compleet gefascineerd door haar karakter.

    Het is tevens een film die werd opgenomen op 16 mm filmpellicule, een formaat die eigenlijk zo goed als niet meer wordt gebruikt in Hollywood. Er zijn zelfs nog maar een paar regisseurs die het privilege hebben om te draaien op pellicule (Nolan, Tarantino, ...) gezien de kost - ook al is digitaal draaien niet noodzakelijk goedkoper. Het is tevens de eerste keer dat Darren de muziek liet schrijven door iemand anders dan Clint Mansell, met name Jóhann Jóhannsson.

    Paramount had zoveel vertrouwen in het project dat ze de productie van hun Friday the 13th op standby hadden gezet. Ook Jennifer heeft een filmproductie laten vallen voor deze film (en papte zelfs aan met de regisseur). De film lijkt een soort moderne adaptatie van Rosemary's Baby te zijn, waar de gruwel net iets meer naar de oppervlakte komt. Maar uiteraard wordt dit niet met zoveel woorden gezegd want de film van Roman Polanski is een cultclassic en dat zou op zich al een duivelszonde zijn hieraan te willen knoeien. En ja hoor, er is een tijd geleden al een remake geweest, in de vorm van een 4 uur durende mini-serie, en dit was niet om aan te zien. Mother! komt bij ons uit op 1 november 2017.

     

    *** Mother! trailer ***

  • Exodus: Gods and Kings (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op 29 april 2015 is de DVD en Blu-ray van Exodus: Gods and Kings (2014) van Ridley Scott uitgekomen. Bij aanloop van deze release kregen we op regelmatige basis van 20th Century Fox enigmatische codes doorgestuurd, en even dachten we dat er een nieuwe Bijbelfilm op komst was. Dat was het gelukkig niet. Wij hebben het hier zo niet voor Bijbelfilms, en ook deze Exodus werd door ons maar koeltjes onthaald. Gelukkig hebben we opnieuw een interessante audio-commentaar piste van de regisseur om alles wat goed te 'praten', en vinden we ook een aantal verwijderde en extended scènes. Spijtig genoeg geen making-of op de gewone Blu-ray maar enkel op de 3D versie.

    exodus_gods_and_kings_2014_poster04.jpg

    Films moeten tegenwoordig psychologisch onderbouwd zijn met oog voor realisme (het liefst zo donker mogelijk), en dat heeft niet altijd het gewenste effect. Ik kan nog genieten van een sprookjes-verfilming zoals Snow White and the Huntsman (2012) die zonder afbraak van de magie er toch in slaagt een realistisch beeld te scheppen van Sneeuwwitje en de evil queen. Ik heb dan weer meer moeite met de Halloween remakes van Rob Zombie, omdat hier de psychologie van de seriemoordenaar alle gruwel en horror uit de film zuigt. En ook bij de recente Bijbelfilms krijgen we een 'reality-check', maar daar waar ik nog kon genieten van Noah (2014), die een mooie balans wist te vinden tussen realisme en science-fiction, heb ik me toch strontverveeld bij deze nieuwe Ridley Scott film.

    Korte inhoud Mozes (Christian Bale) werd als kind te vondeling gelegd door zijn wanhopige moeder en werd gevonden door de dochter van de Farao. Hij groeide op bij de Egyptische koninklijke familie samen met toekomstige Farao Ramses II (Joel Edgerton). Maar wanneer hij een brandende doornstruik ziet die met de stem van God sprak raakt Mozes ervan overtuigd dat hij de Israëlitische slaven moet bevrijden van de slavernij, wat leidde tot het splijten van de Rode Zee en een veertigjarige pelgrimstocht door de woestijn op zoek naar het Beloofde Land.

    Gezien ik hier ook heel veel van had verwacht was mijn ontgoocheling ook dermate groot. Exodus komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. Wat was uiteindelijk de bedoeling? Mensen ga je hiermee niet bekeren (integendeel) en een goeie film zal je er ook niet mee maken. Scott is één van de meest talentvolle regisseurs van de laatste 30 jaar, en moet zijn projecten goed uitkiezen gezien de man ondertussen al 77 jaar oud is. Je snapt dus niet waarom hij zijn tijd verspilt aan Bijbelfilms, en al zeker niet met zo'n smaakloze benadering.

    De verfilming van Noah van Darren Aronofsky had op z'n minst de merite het personage uit het Oude Testament te benaderen op een compleet nieuwe manier, met inbegrip van de aanwezigheid van een Goddelijk wezen. In Exodus is er in essentie niets nieuws te zien (de slavernij, de plagen, de tocht doorheen de woestijn, de splitsing van de zee, de 10 geboden, ...) en komt er ook een god (of beter een boodschapper in de vorm van een ongeduldige en geprikkelde puber - een geniale keuze van Ridley wat mij betreft). Maar de film benadert alles alsof God eigenlijk de grote afwezige was. Er zijn hier geen mirakels, en de scenaristen Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine en Steven Zaillian (4 stuks!) komen dan met van de pot gerukte theorieën om alles te gaan verklaren; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren.

    Het is duidelijk dat 20th Century Fox zowel een film voor ogen had voor het religieuze (met de figuur van Mozes) als voor het grote publiek (Hollywood acteurs en epische actie-taferelen). Het zou me niet verbazen mocht geen van beide partijen echt tevreden zijn met het resultaat. Zelfs voor de meerwaardezoeker is het een verspilling van tijd, want buiten de wijde massashots en de cgi weet ik niet meteen wat de meerwaarde was van deze verfilming. En dan heb je die filmmakers die alles zo authentiek mogelijk willen houden, maar dan allemaal blanke acteurs opstellen. De casting van John Turturro als Seti wringt aan alle kanten. Ook de Amerikanen Sigourney Weaver en Aaron Paul of de Australiër Ben Mendelsohn maken een verdienstelijke beurt maar passen gewoon niet in het plaatje. En uiteraard mocht de getypecaste Ben Kingsley niet ontbreken.

    exodus_gods_and_kings_2014_pic01.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic02.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic03.jpg
    exodus_gods_and_kings_2014_pic04.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic05.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic06.jpg

    Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de dialogen uit de mond van die verkeer gecaste acteurs fout aanvoelt. Op een gegeven moment vraagt Mozes: "Let my people go." Waarschijnlijk een letterlijke vertaling van wat er staat in het Oude Testament. Maar dan antwoord Ramses, gespeeld door de Australiër Joel Edgerton, iets in de stijl van 'From an economic standpoint alone, what you are asking is problematic'. Zoiets klinkt als een tang op een varken, en zo zitten er nog meer van dat hedendaags Engels die stoot tegen letterlijke vertalingen van oude quotes uit het boek.

    Volgens Ridley Scott had hij moeite om 140 miljoen te vinden voor een film zonder blanke hoofdacteurs, en was deze keuze dan ook snel gemaakt. Ik heb hier moeite mee om dit te geloven. Ridley heeft toch al voldoende zijn kwaliteiten bewezen en dit is toch geen popcorn film à la Prince of Persia: The Sands of Time (2010). De enige acteurs die wél passen in Exodus zijn verdreven naar de achtergrond, zoals María Valverde als Zipporah, Indira Varma als de hoge priesteres en Golshifteh Farahani als Nefertari. Maar dat is dan weer het probleem met Exodus die ons laat zien hoe goed deze prent had kunnen worden! Eigenlijk had Ridley Scott het voorbeeld moeten nemen van Aronofsky met zijn Noah en zijn cast volledig "wit" gemaakt. Het heeft op z'n mist de verdienste om consequent te zijn. Hier heb je nu zelfs een soort klassesysteem waar de machtige personages 'blank' zijn en hoe lager je gaat op de sociale ladder, hoe etnischer de acteurs worden. Buitengewoon bespottelijk. Je zou van iemand van het kaliber van Ridley Scott toch meer nuance en schranderheid verwachten.

    Maar naast het script, dat werd leeggezogen van al zijn dramatische, morele en emotionele slagkracht, is het acteerwerk hier ook tenenkrullend slecht. Het zijn allemaal kartonnen borden met iets teveel make-up op hun smoel. Je gelooft er voor geen seconde in en het werkt bij momenten zelfs op de zenuwen. Ik ken overigens geen enkele teenager die 150 minuten van zijn tijd zal spenderen aan een historische Bijbelfilm. Exodus is gemaakt voor een volwassen publiek. Spijtig genoeg komt het niveau niet hoger dan dat van een 12-jarige. En in contrast met zijn PG13 rating zitten er dan nu en dan scènes in van brutaal geweld die deze rating dan weer in vraag stellen.

    exodus gods and kings animated pictureexodus gods and kings animated picture

    Ja, visueel ziet het er allemaal wel schitterend uit. De film werd tevens opgenomen met 3D-camera technologie om alle effecten nog iets meer in de verf te zetten. De grootse grondoffensieven zien er indrukwekkend uit, en de scene met de oversteek van de zee is ongezien, maar dat is het minste wat je kan verwachten van een prent met zo'n mega-budget. En net zoals bij elke idioot-Hollywoodscript komen de gevechten op geregelde tijdstippen om zo de spanning erin te houden. En nog een geluk, want de personages zijn zo banaal dat je snakt naar wat visueel vertier. Hadden de personages meer om het lijf, dat mochten al die battle-sequenties wat mij betreft met de scalpel verwijderd worden. I couldn't care less.

    Kortom, Exodus: Gods and Kings is een slechte film, op zoveel vlakken dat de uitmuntende fotografie van Dariusz Wolski en de set design van Arthur Max , eigenlijk compleet overschaduwd worden door het gebrek aan een dramatische en emotionele verhaallijn met karakters die je wil ontdekken en volgen. Zelfs de muziek van Alberto Iglesias komt er op geen enkel moment uit. De dialogen klinken fake en de witter-dan-wit casting druist in tegen de ijver om alles op een meer authentieke en realistische manier te presenteren dan Cecil B. DeMille's The Ten Commandments (1956). Maar deze epische, Oscar-winnende soap-opera klassieker was op z'n minst nog een prent die op geen enkel moment vervelend was. Exodus is humor- en emotieloze schooltelevisie, die alle gebeurtenissen op een realistische manier in beeld brengt en waar niemand echt een boodschap aan heeft. Het neemt geen standpunt in, laat staan risico's met zijn verhaallijn. Het is al zo smaakloos als kauwgom waarop iets teveel werd herkauwd. De enige emotie die voelbaar was kwam op het allerlaatste moment, wanneer we een zwarte pancarte te zien kregen: In dedication to my brother Tony, die zich 2 jaar geleden het leven had ontnomen.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 4 mei 2015

     

    *** Exodus: Gods and Kings trailer #3 ***

  • Noah (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

    noah_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

    Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

    De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

    Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

    Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

    Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

    noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

    Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

    Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

    Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 juli 2014

    ***Related Posts***
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

     

    *** Noah trailer ***

  • De eerste Noah trailer

    Pin it!

    Ondanks de vele strubbelingen op de set heeft Paramount dan toch de film op een redelijke termijn kunnen afwerken en is hier vandaag zonet de eerste trailer afgeleverd, al dan niet met de goedkeuring van regisseur Darren Aronofsky. Uiteraard ziet de film er weer visueel verbluffend uit, maar wat ik met deze trailer mis is een bevestiging dat deze prent op de eerste plaats een Bijbel-verhaal is waar de personages op de voorgrond treden in plaats van de zondvloed en het adembenemende panorama.

    noah poster 2014

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    Bij het bekijken van de trailer had ik ook zoiets van: "Hoeveel keer zullen ze Anthony Hopkins nog typecasten als de oude wijze man?" Het begin stilaan afgezaagd te worden. Ook het duo Russell Crowe en Jennifer Connelly hebben we al eerder gezien en het had misschien een iets meer vernieuwende casting mogen zijn. Ik heb trouwens nooit gevonden dat Crowe en Connelly een geloofwaardig koppel vormen. Maar niet enkel de casting zit verkeerd, ook over de regisseurskeuze valt te twijfelen. Begrijp me niet verkeerd, Aronofsky is een geweldig cineast, maar ik blijf met het gevoel zitten dat deze big budget mainstream block-buster eigenlijk niet voor hem is. Tot op vandaag snap ik niet waarom ze bij zo'n intimistische regisseur zijn terecht gekomen. Duidelijk niet om een wat controversiële Noah film te maken, want de trailer lijkt er heel standaard uit. Trouwens moet Aronofsky mij eens uitleggen waarom hij deze film boven The Wolverine (2013) verkoos. De regisseur had eerder te kennen gegeven dat hij Wolverine niet wou maken omdat hij te ver van zijn familie zou zijn, terwijl deze prent voor het grootste gedeelte in Ijsland is gedraaid.

    De vraag die ik me nu stel is of je deze film niet moet zien als iets gebaseerd op waar gebeurde feiten of als een soort fantastische legende dat doorheen de jaren werd doorverteld en in verschillende talen vertaald werd en onderhevig was aan allerhande religieuze invloeden. Dat er een zondvloed zou geweest zijn zou best kunnen, maar ik betwijfel dat muizen en katten en slangen het goed met elkaar konden vinden op deze boot. Trouwens, gezien de plaats waar het zich heeft afgespeeld (Mesopotamië) zou je eigenlijk mannen hebben met getaande huidskleur in plaats van blanken. Misschien de zoveelste gemiste kans om eens een poging te ondernemen een bijbel-adaptatie te maken die misschien iets dichter bij de realiteit staat. Maar uiteraard zou het allemaal niet zo spectaculair zijn en bijgevolg zou de verkoop ook stukken lager liggen. Noah zou bij ons op 9 april 2014 in de zalen moeten draaien.

    *** Noah trailer ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak