darius khondji

  • Nieuwe Jane Got a Gun trailer met Natalie Portman

    Pin it!

    Ik hou wel van een goeie western, en als deze western ook nog eens bezet wordt door talentvolle acteurs, dan kan ik haast wachten de film te zien. En dat geldt voor Jane Got a Gun (2015) van regisseur Gavin O'Connor (Warrior, Pride and Glory) met Natalie Portman (pics) in een schietende en strijdvaardige hoofdrol. Het script komt van Brian Duffield en stond op de Black List van 2011.

    jane_got_a_gun_2016_poster.jpgjane_got_a_gun_2016_poster02.jpgjane_got_a_gun_2016_poster03.jpg

    Korte inhoud: Jane Hammond (Natalie Portman) is een voorbeeldige vrouw die getrouwd is met Bill (Noah Emmerich), een van de slechtste mannen die er in de stad rondloopt. Als Bill zich tegen zijn eigen bende keert en op een dag halfdood thuis komt met acht kogels in zijn rug, neemt Jane zelf een wapen ter handen om orde op zaken te stellen. Om haar familie van de meedogenloze bendeleider Colin McCann (Ewan McGregor) en zijn wraakzuchtige metgezellen te redden, probeert ze hulp te krijgen van Dan Frost (Joel Edgerton), een revolverheld en voormalig liefde van haar. Dat deze hulp er komt, is te danken aan Dans liefde voor Jane, die maar nipt groter is dan de bijna net zo sterk aanwezige haat voor haar zwaar gehavende man Bill, die hij nu voor haar in bescherming zal moeten nemen.

    De productie van deze film liep allesbehalve vlotjes. De film was eerder in regie van Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) met Michael Fassbender in de rol van Dan Frost. Maar die twee konden het echt niet vinden met elkaar. Eén week voor de shooting trapte Fassbender het af en werd Edgerton gecast. Op dag één van de productie kwam Lynne niet opdagen op de set! En een dag later werd regisseur Gavin O'Connor om deze productie uit het sop te halen. En of het allemaal nog niet erg genoeg was, stapte Jude Law ook op omdat hij een contract had met Lynne als regisseur en niet O'Connor, en werd de rol van John Bishop overhandig aan Bradley Cooper, maar hij verliet ook het project. Zelfs de cameraman Darius Khondji koos het hazenpad. Natalie Portman deed er ondertussen alles aan om Hollywood acteurs te overtuigen om deel te nemen aan de film, maar velen (Tobey Maguire, Joseph Gordon-Levitt, Tom Hiddleston, Jake Gyllenhaal) hebben toch geweigerd.

    jane_got_a_gun_2016_pic01.jpgjane_got_a_gun_2016_pic02.jpgjane_got_a_gun_2016_pic03.jpg
    jane_got_a_gun_2016_pic04.jpgjane_got_a_gun_2016_pic05.jpgjane_got_a_gun_2016_pic06.jpg

    Het behind-the-scenes drama leek op zich boeiender te gaan worden dan het uiteindelijk script, want zo kwamen geruchten naar boven dat Lynne geen vertrouwen had in de producers en dat ze haar een onmogelijk draaischema hadden opgelegd - waarschijnlijk omdat ze de film afgewerkt wilden hebben eind 2015 om zo nog te kunnen meedingen naar een mogelijke Oscar. Toen ze uiteindelijk op dag 1 haar biezen nam, ook al was haar salaris 750'000 dollar met extraatjes, werd ze met een schadevergoeding van maar liefst 850'000 dollar opgezadeld. Uiteindelijk werd er tussen te partijen iets geregeld achter de schermen, maar de release van de film werd noodgedwongen verschoven naar eind januari.

    Ik ben benieuwd wat uiteindelijk het resultaat zal zijn van dat circus. De film komt op 29 januari uit in de States met de hulp van The Weinstein Company en hier is de nieuwe trailer. En deze trailer valt eigenlijk nog wel mee, ook al weet ik op dit moment niet in welke richting deze western wil gaan: eerder een soort John Ford drama of een Sergio Leone shootout. Op dit moment is er nog geen releasedatum bekend voor België.

     

    *** Jane Got a Gun trailer ***

  • The Beach (2000) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb genoten van The Beach (2000) toen deze in de bioscoop te zien was. Het was twee jaar geleden dat Leonardo DiCaprio zich nat had gemaakt voor Titanic (1997), maar deze keer ging hij het zoeken in meer tropische wateren.

    the_beach_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In een goedkoop hotelletje in Bangkok maakt de Amerikaanse rugzaktoerist Richard (Leonardo DiCaprio) kennis met Daffy (Robert Carlyle), een dertiger die getekend is door jarenlang druggebruik. Hij beweert dat hij het paradijs op aarde heeft ontdekt. Het is het perfecte strand, ingesloten door steile kliffen en onbereikbaar voor de gewone toeristen. Het is voor hen zelfs verboden terrein. Richard is meteen geïntrigeerd. Hij heeft immers de VS verlaten voor een zoektocht naar de ultieme schoonheid, spanning én gevaar. Diezelfde nacht pleegt Daffy zelfmoord. Als afscheidsgeschenk laat hij Richard een kaart na met de beschrijving naar "The Beach". Samen met het Franse koppel Françoise (Virginie Ledoyen) en Etienne (Guillaume Canet) gaat Richard het ultieme avontuur aan. Tijdens hun tocht moeten ze alle drie hun grenzen verleggen en het grote gevaar trotseren.

    The Beach is gebaseerd op de cultroman van Alex Garland, die later de geweldige sci-fi thriller Sunshine (2007), ook al geregisseerd door Danny Boyle. De ster van de fim is Leo, en in die periode was hij zelfs meer een God dan gewoon maar een filmster. Zijn naam op een affiche zou volstaan om een horde tienermeisjes naar de bioscoop te trekken. In die periode kreeg hij zelfs de rol aangeboden in American Psycho (2000), maar hij vond het nogal vroeg om zijn imago zo drastisch over een andere boeg te gooien. En achteraf bekeken had hij gelijk. Anderzijds kreeg hij ook de rol van The Talented Mr. Ripley (1999) aangeboden, maar uiteindelijk koos hij voor de Danny Boyle film.

    Eigenlijk is The Beach geen feelgood film, verre van, ook al lijkt het er wel op met de muziek van Leftfield, All Saints, Sugar Ray, Blur, Faithless en Moby. Di Caprio speelt eigenlijk niet zo'n goedaardige rol en de conflicten in de film zijn vaak hard. Zo hebben we een scene waarin een bewoner van het eiland door een haai wordt gebeten. Een verschrikkelijke gebeurtenis die heel wat masker doet vallen binnen de groep. En dat is er de aanvaring met een drugskartel die een deel van het eiland exploiteren voor het kweken van marihuana.

    the_beach_1999_blu-ray_pic02.jpgthe_beach_1999_blu-ray_pic01.jpg

    Is de utopie levensvatbaar? Dit is de vraag die de auteur zich stelt. En als je al een utopisch leventje leidt met strandspelen, watersport, visvangst en 's avonds samenhokken met de vrienden onder één grote tent, ga je dan blind worden voor alle negativiteit, laat staan de nuchtere realiteit. Wat begint als een soort Club Med toestand, begint al snel te lijken op een sekte met een geflipte goeroe aan het hoofd, genaamd Sal (Tilda Swinton).

    Het rustgevende van het eiland en de hectische decadentie van de stad wordt op een grandioze manier in beeld gezet door Darius Khondji, ook al lijkt zijn sterkte meer te liggen in meer sombere dramafilms (Se7en, The Ninth Gate, In Dreams, The Immigrant). Het enige puntje van kritiek is het script, die halverwege toch wat in elkaar begint te vallen. Het probleem zit hem een beetje in het feit dat alle aandacht naar DiCaprio gaat in plaats van naar de nevenpersonages. Bijgevolg ontstaat er een grote leegte en hebben alle nevenpersonages weinig impact op het gebeuren. Ledoyen en Canet lopen er eigenlijk bij voor spek en bonen. Het is een soort Lord of the Flies maar dan minder diepgaand. Toch is Leo perfect gecast voor de rol en is hij wel diegene die ervoor zorgt dat de film niet compleet ontspoort.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 11 februari 2015

     

    *** The Beach trailer ***

  • My Blueberry Nights (2007) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een paar regisseur kan je al herkennen door het bekijken van een still, en dat is zeker het geval bij de arthouse-regisseur Wong Kar-Wai, die iedereen wel zal kennen van zijn onvergetelijk gestileerd liefdesdrama over 'onmogelijke liefde' In the Mood for Love (2000), of voor de intimi het inventieve en originele Chungking Express (1994).

    my_blueberry_nights

    Het was dan ook wel uitkijken naar zijn eerste Engelstalige film, My Blueberry Nights (2007). Het is zeker niet zijn beste film, maar is toch een bijzondere prent die je niet ongeroerd zal laten. De perfectionist Wong Kar-Wai is altijd op zoek naar een esthetische manier om sensualiteit te benaderen. Dit gebeurt via mise-en-scènes, verzadigde warme kleurtinten, ontroerende score, juiste acteerprestaties, smaakvolle kostuums en uitgekiende camerahoeken van cameraman Christopher Doyle - hoewel My Blueberry Nights voor een keertje in beeld werd gezet door dat ander wonderkind van de fotografie, de Iraanse Darius Khondji (Delicatessen, Se7en).

    Korte inhoud: Na een pijnlijke liefdesbreuk komt de jonge Elizabeth (Norah Jones) verward terecht bij een een café-uitbater in New York (Jude Law). Na de man herhaaldelijk bezoekjes te brengen, besluit ze om Amerika rond te trekken op zoek naar zichzelf. Onderweg ontmoet ze allerhande mensen die haar weten te raken en voor nieuwe situaties zorgen. Ondertussen blijkt de cafébaas hopeloos op zoek te zijn naar Elizabeth.

    Vergeleken met Ang Lee, die na zijn Aziatische films met Sense and Sensibility (1995), The Ice Storm (1997) en Brokeback Mountain (2005) bewees net zo gemakkelijk in het Engels te kunnen opereren, blijft Wong Kar Wai met deze film toch wel een beetje dobberen halverwege de oceaan. De film zit vol van fortune cookie wijsheden, geforceerde dialogen en opdringerige en vrijwel nutteloze voice-overs die een onzekere cineast moeten gerust stellen dat de boodschap goed overkomt.

    En wat zal de regisseur hebben bezield om de hoofdrol van zijn film te geven aan Norah Jones, die ondanks haar goede bedoelingen er toch echt naast zit. Gelukkig verandert Jones gaandeweg het verhaal van een protagonist in een bijrol, waardoor de nadruk op een natuurlijke manier komt te liggen op o.a. Natalie Portman als een gedreven gokster, Rachel Weisz als een overspelige slet en David Strathairn als haar alcoholistische echtgenoot. De film wint dus aan kracht naarmate hij langer duurt.

    Was deze film een debuut van een regisseur, dan zou ik hebben gesproken van 'beloftevol', maar gezien de middelen, de ervaring en het talent die aan de film heeft meegewerkt, ben ik geneigd te zeggen dat de film een 'teleurstelling' is. Maar dat heb je vaak met regisseurs die een meesterwerk hebben gemaakt. Als kijker verwacht je minstens hetzelfde niveau of beter, en wanneer dat niet gebeurt is de teleurstelling des te groter (cf. Francis Ford Coppola, Ridley Scott, …). Wong Kar-Wai blijft interieurs filmen in plaats van landschappen, en dan ga je jezelf de vraag stellen waarom hij deze prent dan niet in Azië had opgenomen. Misschien moet hij maar eens zijn eigen film een Aziatische remake geven (om de rollen eens om te draaien), want dit kon véél beter.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 december 2007

     

    *** My Blueberry Nights trailer ***