De FilmBlog

De trailer zag er te gek uit maar Dark Shadows (2012) van Tim Burton, gebaseerd op de Britse 60's tv-serie, is toch maar een teleurstelling. Nochtans was deze bovennatuurlijke vampierenreeks een kolfje naar de hand van Burton en Johnny Depp. Dat de film ondertussen niet kan overtuigen aan de box-office, en waarschijnlijk in het rood zal eindigen, komt niet als een verrassing.

Korte inhoud: We bevinden ons in het jaar 1752, Joshua en Naomi Collins zeilen met hun jonge zoon Barnabas van Liverpool, Engeland naar Amerika om er een nieuw leven te beginnen. Maar zelfs de enorme oceaan is niet groot genoeg om de mysterieuze vloek die op hen rust te ontsnappen. Na twee decennia heeft Barnabas (Johnny Depp) de wereld aan zijn voeten, of op zijn minst de stad Collinsport in Maine. De baas van Collinwood Manor is rijk, machtig en een onverbeterlijke playboy ... totdat hij de foute maakt door het hart te breken van Angelique Bouchard (Eva Green). Een heks, in elke zin van het woord, die Barnabas verdoemt tot een lot erger dan de dood. Zeer maakt van hem een vampier, om hem vervolgens levend te begraven. Twee eeuwen later wordt Barnabas per ongeluk bevrijd uit zijn graf en komt in de zeer veranderde wereld van 1972. Hij keert terug naar Collinwood Manor om te constateren dat zijn landgoed is verkommerd tot een ruïne. Met de disfunctionele overblijfselen van de Collins familie verging het niet veel beter ...

Het resultaat is een vervelde en onsamenhangende adaptatie, die nog maar weinig met de oorspronkelijke serie van doen heeft. Tim maakt om de zoveel jaar een bangelijke prent, maar tussendoor stelt hij zich tevreden met commercieel afgelikte, en half-grappige troep, en deze prent mag je gerust tot deze orde degraderen. De scenarist van dienst, Seth Grahame-Smith, heeft zich verkeken op deze prent en maakt een slechte beurt met zijn eerste langspeelfilm-script. Ik vraag mij af of hij een betere film zal afleveren met die andere vampierenfilm Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012). Volgens mij heeft hij iets teveel hooi op zijn vork genomen en had hij misschien beter een volledig jaar gewijd aan één mainstream Hollywood film, in plaats van twee. Hij heeft de ervaring niet van een Steven Zaillian, en zelfs Zaillian neemt zijn tijd om een goed scenario te laten rijpen. De prent waggelt van de komedie, naar de horror in de melodrama, om nadien in de parodie te vervallen. Een beschamende prestatie, zeker in het licht van al het aanwezig talent (regie, cast, muziek van Danny Elfman, DoP Bruno Delbonnel, ...) en het geld (150 miljoen dollar) die tegen dit project werd gesmeten. Had Seth Grahame-Smith dit scenario overhandigd als eindwerk op het Rits of Sint-Lucas, dan kan ik je nu vertellen dat het een dikke buis zou opgeleverd hebben. Het is één grote puinhoop.

En van talent gesproken, daar was er geen tekort aan. Te beginnen met Michelle Pfeiffer, de ravissante Bella Heathcote, de sensuele Eva Green en de talentvolle Chloë Grace Moretz die altijd een meerwaarde blijft aan om het even welk filmproject. Anderzijds zijn er acteurs die nauwelijks aan het verhaal te pas komen, zoals die van Jonny Lee Miller die gaandeweg gewoon werd vergeten. Ook de muse van Burton Helena Bonham Carter komt eigenlijk nauwelijks aan het verhaal te pas, ook al zat ze veelvuldig in de trailers. Ook Christopher Lee heeft een screentime van niet langer dan 30 seconden. WTF?!

En zo zijn er nog onbegrijpelijke plotwendingen en schreeuwende tekortkomingen. Op een gegeven moment hebben Barnabas (Depp) en Angelique (Green) seks met elkaar, ook al haat hij haar en hij een crush heeft op Victoria (Heathcote). Begrijpen wie begrijpen kan. Victoria wordt ook in het begin van de film benaderd alsof ze een hoofdpersonage is (we horen haar gedachten en volgen haar verhaal), maar dan vergeten we ze voor een vol uur om daarna terug de draad op te pikken met wat flashbacks. En ja, nadien wordt ze weer uit het verhaal geknipt. Als kijker krijg je er noch kop of staart van. Op een geven moment vertelt ze aan Barnabas dat de kleine David (Gulliver McGrath) hem als een idool ziet – ook al hebben Barnabas en David geen enkele woordenwisseling gehad. En mocht deze er al geweest zijn, dat hebben ze die scène uit de montage geknipt. Op een gegeven moment maakt het allemaal niet veel meer uit.

En terwijl je als kijker al verlangt naar de end-credits, maken ze nog even de tijd voor een aantal getelefoneerde onthullingen om zo de deur open te zetten voor een sequel. Ik had na de visie het gevoel dat Tim Burton eigenlijk niet veel zin had om deze adaptatie te maken. Het viel me ook op dat hij geen producer-credit had, maar bijvoorbeeld wel op Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Johnny Depp heeft wel een producer-credit, en dat is dan wel logisch gezien je het ook als zien als een Johnny Depp film. De creativiteit in deze prent staat in ieder geval op een laag pitje en de humor is nooit echt uitgesproken. De toon wisselt, net zoveel als de motivaties en drijfveren van de personages. Deze bijna 2 uur durende kwakkel is deze week in première gegaan…ik zou zeggen, aan The Avengers (2012) zal je meer plezier beleven.

***Related Post***
30/03/2012: Dark Shadows posters

Het wordt uitkijken naar de nieuwe film van regisseur Paul Haggis (Crash, In the Valley of Elah), de thriller The Next Three Days (2010) met Russell Crowe in de hoofdrol. Het is een remake van de Franse film Pour Elle (2008) met Vincent Lindon en de aantrekkelijke Diane Kruger, die in deze film vervangen wordt door de al even aantrekkelijke Elizabeth Banks.

Korte inhoud: Het leven lijkt perfect voor John Brennan (Russell Crowe). Totdat zijn vrouw Lara (Elizabeth Banks) opgepakt wordt voor een gruwelijke moord die ze niet heeft gepleegd. Drie jaar later doet John er alles aan om zijn gezin bij elkaar te houden. Hij voedt hun zoon op, geeft les op school en doet er alles aan om haar onschuld te bewijzen. Als ook het laatste beroep wordt afgewezen en Lara suïcidaal wordt besluit John dat er maar één oplossing mogelijk is; hij moet zijn vrouw uit de gevangenis bevrijden. Hij bedenkt een gedetailleerd vluchtplan en stort zich in een gevaarlijke en onbekende wereld. Uiteindelijk alles op het spel zettend voor de liefde van zijn leven.

Haggis hoopt het in ieder geval beter te doen dan het origineel die nauwelijks volk over de vloer kreeg. Zo wil hij zijn success van Crash (2005) herhalen, zeker nadat geen kat kwam opdagen tijdens de release van zijn vorige film In the Valley of Elah (2007). Het is één zaak om een Oscar te winnen, een andere zaak is om ook talentvol genoeg te zijn om bezoekers naar uw film te lokken en vertrouwen te wekken bij de studiobonzen.

Maar één ding staat als een paal boven water: het scenario van Fred Cavayé, die uiteindelijk de film zelf heeft geregisseerd, is de moeite waard om verfilmd te worden door een "echte regisseur". Ik weet, het is een regel dat je maar pas aan een remake mag denken als de film ouder is dan pakwek 20 jaar, maar in dit geval denk ik dat we een onderscheid kunnen maken. Het origineel is geen slechte film, maar het kon allemaal véél beter in beeld gebracht worden. Door de verkeerde regie-keuzes voelt het zooitje ook veel te melodramatisch aan en bij momenten voorspelbaar. Bepaalde zaken zijn ook nauwelijks uitgewerkt en het voelt allemaal iets te gratuit en ongeloofwaardig aan. Maar anderzijds houdt het verhaal en de vertolkingen de film recht, en is het zelfs één van de betere Franse thrillers van de laatste 10 jaar.

Laat jullie niet misleiden door de standaard actie-trailer die ze hebben gemaakt, deze prent heeft heel wat meer te bieden dan wat op het eerste zicht lijkt. Alle ingrediënten zitten in het script voor een bloedstollende thriller, met kletterende actie, hartstochtelijke romantiek en adembenemende vluchtsequenties. Voor een keertje zou ik zeggen, en het gebeurt niet vaak, ga naar de remake kijken in plaats van het origineel. Daar, ik heb het gezegd! Ik geef nog even mee dat de remake meer dan 2 uur duurt en dat er ook een rol is weggelegd voor de knappe House M.D. actrice Olivia Wilde. Ook de muziek van Danny Elfman en Alberto Iglesias - reeds te verkrijgen in de betere muziekwinkels - is al vast een enorm pluspunt. Nu nog maar wachten op de film die op 17 november 2010 in onze bioscoop zal draaien.

Er is een nieuwe trailer van de militaire-actiefilm van Peter Berg (The Rundown, Friday Night Lights) online, The Kingdom (2007). Een film die al een tijdje in de zalen had moeten draaien maar die even naar achteren werd geduwd voor alle goede redenen die mij nu even ontgaan.

In ieder geval overtuigen de eerste beelden wel. Het heeft iets weg van de Jack Ryan films (Clear and Present Danger, The Hunt for Red October, Patriot Games), waarin getrainde Amerikaanse militairen moeten infiltreren in het Midden Oosten met getrokken pistolen en waarbij de regisseur en scenarist ons vertellen hoe de wereld in elkaar steekt (Traffic, Blood Diamond).

Korte inhoud: Ronald Fluery (Jamie Foxx) leidt een anti-terrorisme eenheid die de verantwoordelijken van een bomaanslag op Amerikaanse burgers in het Midden Oosten moet opsporen. Eenmaal in het weinig toegankelijke woestijnland, proberen de Amerikanen een lokale politieofficier aan hun kant te krijgen om hun onderzoek te vergemakkelijken. Maar het onderzoek wordt gedwarsboomd door bureaucratie en tradities en de levens van Fluery en zijn manschappen staan op het spel.

Ok, de trailer ziet er goed uit. Kan trouwens niet missen want de film is geproduced door Michel Mann (Miami Vice, Collateral, Black Hawk Dawn), in beeld gezet door Mauro Fiore (The Island, Tears of the Sun en muziek van Danny Elfman (moet ik hem nog voorstellen...?) Maar je kunt er niet omheen dat je het gevoel krijgt dat dit de zoveelste propagandafilm is van de Amerikanen die ons willen vertellen dat ze allemaal helden zijn, maar dat er een aantal elementen in de regering alles dwarsbomen en dat het Midden Oosten zowiezo al een vat vol zorgen is.

Daarnaast lijkt het er sterk op dat een acteur als Jamie Foxx resoluut heeft gekozen voor de gemakkelijke – oppervlakkige – karakterontwikkelingen, in plaats van het psychologische en meer diepere werk. In de film is ook een rol weggelegd voor de knappe Jennifer Garner, die in de trailer eigenlijk zelfs geen lijntje dialoog over haal lippen krijgt in de 3 minuten lange trailer, en net zoals behangpapier zorgt dat het plaatje er goed uit ziet.

Ik kijk voornamelijk uit naar de rollen van Jason Bateman en Chris Cooper. Twee acteurs die echt zullen uitsteken in deze prent, dat geef ik nu al op een blaadje. Volgens wat ik weet is deze film voor een groot stuk gedraaid in Arizona en niet in het Midden Oosten. Maar kom, een woestijn is een woestijn dus geen kat die daarover zal vallen.

De film zou op 7 november 2007 in de zalen moeten draaien.

De langverwachte trailer van de nieuwe Spider-Man 3 (2007) film is on-line, en als grote fan van de Spider-Man films moet ik met een klein hartje bekennen dat hij mij niet kon overtuigen, net zoals de teaser trailer van de film me ook al niet heeft kunnen bekoren. Let wel, de visuals zijn indrukwekkend, buiten een paar shots die er iets te caroonish uit zien (maar de film is nog niet helemaal afgewerkt…). Helaas faalt de trailer om een emotionele impact mee te geven. De verwachtingen voor Spidy 3 zijn uiteraard groot, gezien het grote succes van de vorige film. Maar ik begin plots al heel wat minder uit te kijken naar deze prent na het zien van dit filmpje.

Daarnaast zien we ook de zeemzoete Kirsten Dunst, en mijn stille morbide hoop dat ze misschien zou sterven is ook om zeep. Daarbovenop duikt die grootmoeder tot ERGERNIS van ALLE Spider-Man fans opnieuw op het toneel, en dat is een gigantische afknapper. De trailer toont ook teveel en bouwt geen efficiënte intrige op en er is tevens ook geen echte crescendo. Sorry, maar Spider-Man die zijn zwart pak verscheurt vind ik nu niet meteen een scène om van achterover te vallen - of toch niet op de manier zoals ze werd gefilmd. Zelfs de muziek is niet datgene wat het zou moeten zijn. Het vertrek van Danny Elfman zal pijn doen, dat voel ik nu al.

Uiteindelijk vind ik het bizar dat ze zoiets on-line zwieren. Spider-Man 3 zou de duurste film uit de filmgeschiedenis moeten zijn met een hallucinant bedrag van 300 miljoen dollar. Met deze trailer mogen ze op hun knieën vallen als ze 150 miljoen recette maken in de bioscoop. Als producers van de film zou ik deze trailer NOOIT hebben goedgekeurd en eisen voor een kortere trailer met een nieuwe klankband en Venom gebruiken als eindbeeld. Dit is een teleurstelling en ontegensprekelijk een klap in het gezicht voor een pak comic-book fans …

***Related Posts***
02/05/2007: Spider-Man 3 review ***½
08/03/2007: Nieuwe Spider-Man 3 trailer
10/11/2006: Spider-Man 3 teaser-trailer
11/08/2006: Spider-Man 3 hologram poster
18/07/2006: Sam Raimi toch interesse in Spider-Man 4
29/06/2006: Spider-Man 3 teaser
03/06/2006: Setpics Spider-Man 3
30/03/2006: Elizabeth Banks treedt op de voorgrond in Spider-Man 3
24/02/2006: Spider-Man heeft een zwart pak !
20/01/2006: Bryce Dallas Howard in Spider-Man 3
28/09/2005: Spider-Man villains
15/09/2005: Danny Elfman vs Sam Raimi
16/04/2005: Spider-Man 3 vs Hobgoblin
29/03/2005: Spider-Man 3 vs Sandman
22/03/2005: Thomas Haden Church als rivaal
03/02/2005: Spider-Man 3 vs Venom
14/07/2004: Spider-Man 2 review ****

We zitten ondertussen aan onze 7e BlogTalk editie, en naast onze regulars, Sine, Karen, Matula en Horst, mogen we een nieuw lid in onze groepje verwelkomen, nl. Lachesis Benton van de Cinemageek blog.

Lachesis is zelf iemand die specifieke interesse heeft in filmmuziek. Dus, hebben we besloten om deze keer onze persoonlijke TOP 10 van onze favoriete filmscores kenbaar te maken. Het gaat hier dus wel degelijk over filmscores en dus geen soundtracks. Vergeet in ieder geval niet jullie commentaren toe te voegen en eventueel jullie favoriete filmscores kenbaar te maken. Als jullie opzoek zijn naar een knappe site over filmmuziek dan raad ik de site van Arvid Fossen aan: filmmuziek.be.

Ik heb thuis mijn eigen collectie aan filmmuziek. En 's avonds vind ik het heerlijk om, met een goed boek, te genieten van filmmuziek op de achtergrond. Dat kan gaan van rustgevende muziek zoals de score van K-Pax (2001) van Ed Shearmur, Mulholland Dr. (2001) van Angelo Badalamenti, Edward Scissorhands (1990) van Danny Elfman, Traffic (2000) van Cliff Martinez of White Oleander (2002) van Thomas Newman tot de iets meer geladen filmscores zoals 1492: Conquest of Paradise (1992) van Vangelis of zelfs de geslaagde Gladiator (2000) score van Hans Zimmer, of die van The New World (2005) van James Horner en Lisa Gerrard. Ik ben zelfs de laatste tijd steeds meer aangetrokken tot de muziek van Batman Begins (2005) van Zimmer en James Newton Howard. Go figure.

Sorry voor Marco Beltrami, Bernard Herrmann en Jerry Goldsmidt. Ik ben een grote fan, maar ik heb mijn favorieten opgemaakt uit scores die je ook gemakkelijk kan beluisteren zonder de film erbij te moeten zien. Het was een moeilijke bevalling, maar hier is dan uiteindelijk mijn top 10:

10. Midnight Express (1978) Giorgio Moroder
Deze Italiaanse ex-muziekproducent van het discotijdperk, Giorgio Moroder (66), is me een rare kwiet. Het is niet alleen in staat om van klassieke instrumentale muziek over te springen naar pure elektronische muziek, maar doet dit tevens in hetzelfde nummer, en laat dit huwelijk ook perfect werken. En als dit werkt krijg je meteen ook vuurwerk, en dat mocht blijken want voor Flashdance (1983), Top Gun (1986) en Midnight Express (1978) mocht hij telkens met de Oscar naar huis. Die laatste blijft voor mij nog steeds zijn meest geslaagde compositie. Ja, zelfs aangrijpender dan zijn score voor Scarface (1983).

Het 8 minuten lange nummer Chase zal iedereen wel kennen, maar wat mij bijzonder heeft geraakt waren die atmosferische en dreigende muzieknummers vol met Turkse invloeden, die een perfecte samenhang vormt met die brutale intensiteit die Alan Parker in zijn film stak en die een niet zo fraai beeld schetsen van Turkije. De eerste paar seconden in dit fragment geven daar een beeld van, maar nadien is dit muziekstuk verneukt door een arrangeur die er beter met zijn poten af had gebleven. Dit laatste gedeelte van het fragment zit dus ook niet in de film, de eerste paar seconden wel, maar dan meer uitgebreid. Let dus op als jullie de muziek willen kopen, om wel degelijk de oorspronkelijke filmmuziek te nemen, en niet de promo-versie.

9. The Mission (1986) Ennio Morricone
Ik heb een aantal cd’s liggen van Morricone en er zijn heel wat nummers waarvan ik gewoon kippenvel van krijg, maar ook nummers die mij compleet onderdompelen in die typische over-the-top spaghetti western-sfeer, waarvoor hij doorgaans het meest bekend voor is. Maar de Italiaanse Morricone heeft ook heel wat onvergetelijke muziek geschreven voor thrillers en Franse politiefilms. Laat het me zo stellen, Morricone heeft meer filmmuziek geschreven dan al de filmscores van zijn tijdgenoten samengeteld! Hij kreeg 5 oscarnominaties, maar mocht tot op vandaag de dag nog geen beeldje in ontvangst nemen. Ik hoop dat de Honorary Award nog wat mag uitblijven en dat de 77 jarige man zijn erkenning mag krijgen voor Leningrad (2006) of La Sconosciuta (2006) van Bafta en Palm-winnaar Giuseppe Tornatore.

De muziek die ik geregeld beluister is die van The Mission (1986). De muziekscore inkapselt het conflict van de 18e eeuwse Jezuïeten die de Indiaanse inboorlingen trachten te bekeren en de conquistadores die ze eigenlijk willen dwingen tot slavernij of uitroeien. Het is dan ook een epische score die zowel emotioneel als groots uit de hoek kan komen. Het typische aan de muziek van Morricone is zijn creativiteit. Zo steken er liturgische koorstemmen in, die worden gealterneerd met Indiaanse fluiten en tromgeluiden, en Spaanse gitaar-elementen. En dit gebeurt soms in één en hetzelfde nummer, die het drama van deze cultuurclash in de verf zet. The Mission zal één van de meest memorabele filmscores blijven in de geschiedenis van de 7de Kunst. (The Mission dvd)

8. The English Patient (1983) Gabriel Yared
Uiteraard zal mijn appreciatie voor deze muziek, en dat zal zeker ook wel het geval zijn voor andere keuzes, ten dele te maken hebben met de kracht van de film. Maar, wanneer je deze muziek (fragment 1 en fragment 2) zou vervangen door andere filmmuziek, zou je meteen merken dat The English Patient (1996) een groot deel van zijn charmes zou verliezen. Wat mij bijzonder raakt in deze score is hoe de Libanese componist Yared (56) het thema van 'het lot' en 'de passie' met evenveel subtiliteit benadert als dat Anthony Minghella zijn film heeft geregisseerd. Opmerkelijk is de culturele mozaïek in de film die men ook kan terugvinden in de muziek, en dan in het bijzonder met de stem van de Hongaarse folk-zangers Marta Sebestyen. (The English Patient cd en The English Patient dvd)

7. Road to Perdition (2002) Thomas Newman
In tegenstelling tot heel wat mensen vind ik Road to Perdition (2002) van Sam Mendes een betere film dan zijn fel bejubelde American Beauty (1999). En hetzelfde geldt voor Thomas Newman die beide filmscores heeft geschreven.

In tegenstelling tot wat men hier kon verwachten van Newman, is deze score al even klassiek als de film. Geen plaats voor veel experimentalisme, maar wel ruimte voor knappe orkestrale composities. Het hoofdpersonage uit de film (Tom Hanks) heeft Ierse roots en dat laat zich ook horen met de typische fluitklanken, afgewisseld met donkere, angstwekkende, mysterieuze, bedreigende en melancholische nummers met geweldige piano- & vioolbegeleiding. Na het zien van de film wist ik meteen dat Thomas Newman één van mijn favoriete componisten zou worden. En wat zag ik enige tijd later, Thomas Newman had zelfs de muziek verzorgd voor mijn favoriete serie ”Six Feet Under”. (Road to Perdition dvd)

6. The Thin Red Line (1998) Hans Zimmer
Hans Zimmer heeft heel wat knappe en innoverende filmmuziek gemaakt, hoewel de meeste van zijn composities vandaag de dag heel gedateerd in de oren klinken. Maar dat heb je wel vaker met elektronische muziek. Hoe dan ook ben ik nog helemaal in de wolken van mijn special edition import CD van Black Rain (1989). Ook de muziek van Gladiator (2000) is opmerkelijk. Maar de muziek van Zimmer die me is bijgebleven is die van The Thin Red Line (1998).

Terrence Malick heeft alle verwachtingen die je zou kunnen hebben bij een oorlogsfilm overboord gegooid en dat is zelfs ook te merken in de muziek van Zimmer. Geen militaire klanken (met trommelgeweld) zoals we dat van Zimmer gewend zijn (The Rock, Crimson Tide), maar hypnotiserende kosmische surreële klanken, zachte - poëtische muziek-orchestraties, dreigende atmosferische stukken en hemelse koorstemmen. De muziek is al even langzaam als de film en de fragmenten hierboven kunnen de kracht van de muziek nauwelijks benaderen, maar ik heb geen langere fragmenten gevonden. (The Thin Red Line dvd)

5. Lawrence of Arabia (1962) Maurice Jarre
Ik heb een zwak voor epische filmscores en al bij de ouverture van deze bijna 4 uur lange Lawrence of Arabia (1962), kreeg ik kippenvel. Ik zou urenlang kunnen praten over de ambitieuze film, over de Britse excentrieke officier die de Bedouin stammen uit Arabië bij elkaar bracht in de strijd tegen de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog. En dan in het bijzonder over de visuele fotografische pracht, het oog voor historisch detail, de scherpzinnige psychologische nuances en de buitengewone cast. Maar er zijn bijna geen woorden om de genialiteit van de score te omschrijven. De muziek van Jarre verwoordt perfect de grootsheid van die uitgestrekte, meedogenloze en oneindige woestijnvlaktes met zijn zanderige blauwe hemel, blakende zon en mirages.

De score is zowel meeslepend als exotisch, episch en mysterieus die ons geheel onderdompelt in de pracht van de Arabische cultuur en vertaalt ook perfect datgene wat het hoofdpersonage zo heeft aangetrokken. Een ware botsing tussen het militaire triomfantalisme van de Britten en de culturele trots van de Arabieren. Buitengewoon fascinerend. (Lawrence of Arabia dvd)

4. The Lord of the Rings (2001) Howard Shore
Niet alleen is de trilogie van The Lord of the Rings een knap meesterwerk, maar ook deze epische filmscore mag best beschouwd worden als één van de grote filmscores uit onze filmgeschiedenis en heeft zelfs trekjes van Wagner's Nibelungen saga. De compositie van Howard Shore is simpelweg adembenemend. Wat ik zo schitterend vind aan deze score is dat je ze kan beluisteren los van de film, maar dat de filmbeelden toch in je geest zullen opduiken wanneer je naar de muziek luistert.

Jackson koos voor Howard Shore, de componist van Cronenberg en David Fincher, omdat hij op zoek was naar iemand die ervaring had met de donkere en lugubere kant van muziek (The Fly, Se7en, Silence of the Lambs, The Client). Maar wat hij misschien nog meer op het oog had was dat Howard Shore muziek maakt in een opera-stijl (fragment 1 & fragment 2). En hij schreef uiteindelijk 11 uur muziek, onderverdeeld in 3 stukken. In de muziek steken ook heel wat kleinere thema’s die verbonden zijn met tal van personages: de Hobbits, de Ringwraiths, Gollum,… En ook de stem van Enya past perfect binnen het geheel. (Lord of the Rings dvd-box ‘extended version’ en Lord of the Rings cd)

3. Snow Falling on Cedars (1999) James Newton Howard
Snow Falling on Cedars (1999) is een buitenbeentje in deze lijst. Als er één componist is wiens werk ik een beetje volg, dan is het wel dat van James Newton Howard (Batman Begins, The Village, Unbreakable, The Devil’s Advocate, Primal Fear, Collateral), die telkens weer emotionele, gevoelige, dramatische en vaak donkere scores kan brengen. En één score die er voor mij een beetje uitsteekt is deze score. Net zoals Hans Zimmer vond hij een manier om synthesizer en klassieke muziek met elkaar in harmonie te brengen, en deze orkestrale, elektrische, met koorzang beladen etnisch instrumentale filmscore is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is muziek de basis heeft gevormd voor de filmmuziek uit de 21e eeuw.

Je bent altijd voor een stuk beïnvloed door de film, maar ook hier is de filmmuziek zo visueel dat we gemakkelijk zonder kunnen. We worden meteen meegesleurd in een vrieskoud, melancholisch, meeslepend, dramatisch, donker winterlandschap. De Japanse muzikale accenten (Japanse fluit, gongs, …) vormen een hybrid geheel met die westerse orkestbezetting. Het is geen revolutionair concept maar het werkt zo goed zowel als losstaande muziek als bij de interactie met de beelden van Scott Hicks. Als je jezelf wil verwennen, laat een warm bad lopen, steek wat kaarsen op, zet de gsm af en geniet van een paar momenten van zuivere rust. Maar naast die rust brengt de score je ook in verroering met opera-achtige composities.

2. Star Wars (1977) John Williams
Hoeveel woorden zijn al niet versleten over deze saga en zijn uit de kluiten gewassen symfonische score. Hoe dan ook, blijven de eerste 3 films een mijlpaal in de filmgeschiedenis en de muziek, die zijn inspiratie zocht in de romantisch-Russische periode uit het begin van de 20e eeuw, heeft daar voor een groot stuk mee te maken. John Williams, gekend voor zijn thematische filmscores, zet met Star Wars alle registers open voor een avontuur met epische proporties die zal uitgroeien tot een van de meest bekende filmscores ooit.

Je kan de film perfect volgen enkel door te luisteren naar de muziek. Je staat nooit stil bij de complexiteit van de compositie en wordt na een triomfale intro geleid met een zachte fluit solo naar een dominante passage waarin een rebelschip wordt achterna gezeten door een Imperiale Starcruiser. Daarna maakt Darth Vader zijn intrede en ben je meteen verkocht. De muziek reist verder naar diverse planeten en ontmoet et verschillende volkeren. Elk belangrijk personage in de film krijgt ook zijn eigen thema en juist die verscheidenheid zorgt voor een fantastische en onvergetelijke filmervaring. Ook de muziek uit de prequels moeten zeker niet onderdoen voor de oorspronkelijk score, met schitterende passages zoals Duel of the Fates, Love Pledge, Jango’s Escape en Anakin’s Dark Deeds. (Star Wars trilogy dvd en Star Wars trilogy cd)

1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) John Williams
Maar mijn favoriete filmscore blijft nog steeds die van E.T. the Extra-Terrestrial (1982), een film die ik als veel te kleine pagadder nog heb gezien in de bioscoop. De score ligt in het verlengstuk van Close Encounters of the Third Kind (1977), maar gaat met dit verhaal van vriendschap en verlies nog een stap verder in de emotionele beleving en raakt ons in het diepste van onze ziel. We worden ondergedompeld in een akelige, mysterieuze, spannende, speelse wereld vol met dromen, liefde en vriendschap die terugblikken naar onze kindertijd.

De geniale eindscore uit deze klassieke symfonie, waar naartoe wordt opgebouwd, is zo emotioneel geladen en meeslepend dat ik me geen andere scène voor de geest kan halen met zo’n enorme impact. De muziek, samen met de beelden, konden een traan doen opwekken en on cue doen laten vallen. Geen enkel cinema-afscheid was zo overweldigend als toen John Williams deze schreef voor E.T. en deze tijdloze score blijft in mijn ogen nog steeds onovertroffen. (E.T. ‘collectors’ dvd)

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Twee filmmakers waar ik heel veel respect voor heb is de componist Danny Elfman en de regisseur Sam Raimi. Zij hebben niet alleen duizenden andere filmmakers geïnspireerd, maar slagen er in om gedurende al die jaren kwalitatief hoogstaand materiaal af te leveren. Het nieuws van de dag is dat deze twee heren elkaar niet meer kunnen uitstaan, sinds Spider-Man 2.

Danny Elfman is bekend als de filmcomponist van Tim Burton. Zijn bekendste scores zijn die vanEdward Scissorhands, Batman, Sleepy Hollow, A Simple Plan en Men in Black. Sam Raimi is de regisseur die ons films bracht als The Evil Dead, A Simple Plan, The Gift en de Spider-Man films.

Vreemd genoeg waren de twee mannen zeer goede vrienden, maar nu is er blijkbaar een koude oorlog ontstaan die een verdere samenwerking op Spider-Man 3 onmogelijk maakt. Danny Elfman zweert nooit meer te zullen werken met Sam Raimi. MovieHole laat Elfman aan het woord:

I'm not working on Spider-Man 3. I'm out of that. I won't miss not doing it. Spider-Man 2 was a miserable experience", Elfman tells the site. It's like my connection with Sam got completely severed. As far as I'm concerned, he went to sleep, somebody put a pod next to him and when he awoke, he wasn't the same person I'd known for a decade

It's the first time I've ever walked from a director in 20 years and hopefully the last time I have to turn my back on somebody but it became like intolerable. And I've been on some heavy duty films, so to say that, it had to be pretty bad. I've been in war zones you couldn't believe in 55 films but this is the first time I said, 'I've had it. It's just not worth it. I'd rather go back to waiting tables than to do Spider-Man 2 again, to have to have the same experience."

Dat is fel. Men weet uiteindelijk nog wat de vonk was die hun vriendschap en het Spider-Man huisje in de fik heeft gestoken. Misschien had het wel te maken met iets in deze strekking:

Dit of Sam Raimi wou echt iets anders van muziek voor het derde deel van Spider-Man, die volgens mij de twee vorige films zal overtreffen en de 2de was al uitzinnig knap. Raimi is een control freak. Zijn enige zwakte is misschien zijn smaak in vrouwen, maar misschien heeft dat ook wel iets te maken met zijn seksuele voorkeur. Wait a minute ! Zou het kunnen dat Elfman het op de heupen krijgt van de avances van Raimi ?? LOL ! Danny is bij Bridget Fonda, Sam! Get Real ! Los van al de insinuaties, moet ik zeggen dat een Spider-Man 3 zonder Elfman voor mij niet meteen zorgen baart. Ik vond de scores van Elfman voor de films goed, maar daarom niet buitengewoon. De muziek had te weinig momentum. En gezien dit Sam Raimi's laatste spiderman avontuur is, zal hij het uiterste uit de kan willen halen.

***Related Posts***
08/03/2007: Nieuwe Spider-Man 3 trailer
10/11/2006: Spider-Man 3 teaser-trailer
11/08/2006: Spider-Man 3 hologram poster
18/07/2006: Sam Raimi toch interesse in Spider-Man 4
29/06/2006: Spider-Man 3 teaser
03/06/2006: Setpics Spider-Man 3
30/03/2006: Elizabeth Banks treedt op de voorgrond in Spider-Man 3
24/02/2006: Spider-Man heeft een zwart pak !
20/01/2006: Bryce Dallas Howard in Spider-Man 3
28/09/2005: Spider-Man villains
15/09/2005: Danny Elfman vs Sam Raimi
16/04/2005: Spider-Man 3 vs Hobgoblin
29/03/2005: Spider-Man 3 vs Sandman
22/03/2005: Thomas Haden Church als rivaal
03/02/2005: Spider-Man 3 vs Venom
14/07/2004: Spider-Man 2 review=20040714&number=1&unit=days " target=_blank">Spider-Man 2 review

***Related Comic-Book Posts***
23/02/2006: Keanu Reeves als de Silver Surfer in Fantastic Four 2 ?
16/11/2005: Deathlok verfilmd
02/10/2005: De Punisher 2
18/04/2005: Wolverine spin off
17/04/2005: Batman vs. Superman
02/04/2005: Superman Returns
26/03/2005: Hellboy 2
25/03/2005: De Spawn sequel