De FilmBlog

2011 is zonder enige twijfel het jaar van Ryan Gosling. De 32-jarige acteur liet zich voordien al opmerken in onder andere The Notebook (2004) en Half Nelson (2006), maar in 2011 liet hij pas echt zien wat voor een veelzijdig acteur hij is. In The Ides of March speelde hij een serieuze politieke rol, in Blue Valentine (2010 – maar pas in 2011 bij ons in de zalen) liet hij zijn emotionele kant zien en in Drive maakten we kennis met de actieheld in Gosling. En de acteur heeft ook een lichtere, zonnebankbruine kant, zoals we mogen zien in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) van het duo Glenn Ficarra en John Requa die enkele jaren geleden debuteerden met het geslaagde I Love You Phillip Morris (2009) waarin Jim Carrey in de gevangenis verliefd wordt op Ewan McGregor.

Korte inhoud: Cal (Steve Carell) en Emily Weaver (Julianne Moore) zijn meer dan twintig jaar getrouwd wanneer Emily tijdens een etentje plots op tafel gooit dat ze de koffer ingedoken is met collega David Lindhagen (Kevin Bacon) en wil scheiden. Het nieuws slaat bij Cal, en hun twee kinderen Robbie (Jonah Bobo) en Molly (Joey King), in als een bom. Arme Cal trekt de deur van het echtelijk huis achter zich dicht en gaat op zoek naar een appartement. En zo is hij voor de eerste keer in zijn leven echt vrijgezel.

Radeloos belandt Cal in een bar waar hij de andere gasten verveelt met zijn klaagzang over Emily en David Lindhagen. Na enkele nachten hetzelfde liedje te moeten aanhoren, vindt vrouwengek Jacob Palmer (Gosling) het tijd om Cal onder handen te nemen. Jacob zal hem een volledige make over geven en Cal leren vrouwen te versieren en een player te worden. Wanhopige Cal neemt het aanbod aan, en na wat aanvankelijk gestuntel, gaat er al snel een nieuwe wereld voor hem open. Niet alleen Cal moet trouwens even wennen aan zijn nieuwe ik, ook zijn omgeving gaat hem met andere ogen bekijken.

Crazy, Stupid, Love is een aangenaam kijkstuk dat weet op te vallen in het huidige aanbod romcoms. De sterke acteerprestaties dragen daar zeker toe bij, maar ook het scenario van Dan Fogelman (Cars) zit clever in elkaar, weet er de vaart in te houden en laat de teugels niet vieren. Dit is geen komedie pur sang waarin op regelmatige tijden een precies getimed grapje naar de kijker wordt geslingerd, maar eerder een tragikomedie waarin elk personage worstelt met de liefde. Zo zijn er niet alleen Cal en Emily die elkaar na twintig jaar huwelijk eigenlijk té goed kennen waardoor de dynamiek een beetje uit hun relatie is. Hun zoon Robbie is dan weer hopeloos verliefd op de babysitter Jessica Riley (Analeigh Tipton), die op haar beurt een oogje heeft op Cal.

Zelfs playboy Jacob, die van de ene vrouw naar de andere fladdert, ligt plots overhoop met zijn gevoelens wanneer hij de knappe Hannah (Emma Stone) ontmoet. Zij zit op haar beurt dan weer een beetje verveeld in haar relatie met de betrouwbare, maar dodelijk saaie Richard (Josh Groban). Het zijn verschillende generaties die te maken krijgen met liefdesproblemen, en ze pakken het elk op hun eigen manier aan (zo is de dertienjarige puber Robbie veel directer en minder subtiel om zijn liefde te verklaren dan zijn vader), maar in se gaat het om dezelfde vraag, namelijk wat doe je wanneer je denkt 'de ware' te hebben ontmoet en laat je hem/haar ooit nog los?

Toch is het niet allemaal liefdesverdriet en zwaarwichtigheid in Crazy, Stupid, Love want het blijft natuurlijk een Amerikaanse film en het obligatoire happy end mag dan ook niet ontbreken. Het pad naar het geluk loopt voor de personages niet over rozen en ze worden in de loop van de film allemaal zwaar geconfronteerd met zichzelf en hun daden. De personages leren met vallen en opstaan, maar het zijn allemaal sympathieke personages met een goed hart. Je wil ze hun misstappen graag vergeven net omdat ze zo menselijk zijn. Zelfs het toch net iets te stroperige einde met een behoorlijke kleffe graduation speech neem je er net bij.

Of het allemaal zo geloofwaardig is natuurlijk een heel ander verhaal. Zo transformeert Cal wel heel gemakkelijk van ietwat seutige nerd — wanneer zijn vrouw hem verteld dat ze is vreemdgegaan, blijft Cal wat catatonisch voor zich uitstaren — tot vlotte womanizer die al snel lerares Kate (Marissa Tomei) versiert. Er had ook een klein beetje kunnen gesnoeid worden in bijrollen en verhaallijnen zodat er meer gefocust kon worden op de twee interessantste koppels (Cal en Emily enerzijds en Jacob en Hannah anderzijds) en de speeltijd een beetje gebalder zou worden (120 minuten voor een komedie is best wel veel). Toch is Crazy, Stupid, Love een vlot wegkijkende romcom die zich zeker situeert in de betere middenmoot van het genre.

Met het success van The Hangover (2009) was er al snel sprake van een sequel die zich in Mexico of Thailand zou afspelen. De drie hoofdacteurs Bradley Cooper, Ed Helms en Zach Galifianakis ontvingen een slordige 300’000 dollar voor hun deelname aan de eerste film. Voor The Hangover 2 (2011) zullen de acteurs elk afzonderlijk ongeveer 5 miljoen dollar krijgen én nog eens 4% van de netto inkomsten. De regisseur Todd Phillips krijgt 10 miljoen + 10% van de nettowinsten. We zijn ver weg van de 35 miljoen die Johnny Depp zal krijgen voor de 4de Pirates film of de belachelijke 20 miljoen + 20% van de nettowinsten die Chris Tucker kreeg voor die idiote Rush Hour 3 (2007) film, maar het blijft afschuwelijk veel geld.

Maar er is nog meer Hangover nieuws te rapen, en dan nog wel van een stel Hollywood veteranen, die nog eens voor een laatste keer Las Vegas onveilig willen maken, in de Hangover spin-off Last Vegas (2012). Wat opmerkelijk is aan deze Grumpy Old Men-achtige prent is de casting, want de studio mikt op grote namen. Zo wordt Jack Nicholson aangesproken, maar ook de teruggetrokken Gene Hackman, alsook Richard Jenkins en Morgan Freeman.

Scenarist Dan Fogelman (Cars, Fred Claus) werd aangesteld om het script te verzorgen. Het zal van de kwaliteit ervan afhangen of deze 4 heren daadwerkelijk hun deelname zullen toezeggen, maar het lijkt me wel een boeiend idee om deze mannen tezamen aan het werk te zien. Het verhaal lijkt ook op het lijf van Nicholson geschreven. Hij zou een oude playboy spelen die uiteindelijk na al die jaren in het huwelijksbootje zal stappen, en dit wil vieren met zijn jeugdvrienden. Het valt nog af te wachten of we een Mike Tyson achtig equivalent zullen krijgen in deze prent, misschien in de vorm van Joe Frazier. Afwachten …

***Related Post***
20/11/2011: The Hangover part II filmbespreking
06/01/2010: Top 10 Best Movies 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking
03/05/2009: The Hangover trailer

Wanneer je naar de poster van Fred Claus (2007) kijkt, denk je meteen aan een flauwe komedie van 13 in een dozijn. Hoewel, je weet maar nooit. Een paar maand geleden heb ik me nog behoorlijk goed geamuseerd met Bad Santa (2003), en deze komedie lijkt misschien iets minder grappig, maar toch uit hetzelfde hout gesneden.

Deze keer zien we echter geen bedorven Santa aan het werk die straalbezopen op de troon plaats neemt, maar wel diens oudere broer, Fred Claus.

Korte inhoud: Natuurlijk kent iedereen Santa Claus (Paul Giamatti), maar niemand kent zijn verbitterde, oudere broer Fred (Vince Vaughn). De twee broers zijn elkaars tegenpolen en juist het feit dat zijn jongere broertje zo geliefd is, is Fred een doorn in het oog. Er ontstaat dan ook een groot probleem wanneer Fred gedwongen wordt om eveneens naar de Noordpool te verhuizen. Hier vinden jullie de trailer.

De film is in beeld gezet door reclame-regisseur David Dobkin (Wedding Crashers, Shanghai Knights), geschreven door Jessie Nelson (I am Sam, The Story of Us) en als scenario bewerkt door de Dan Fogelman (Cars). Het is de derde samenwerking tussen regisseur David Dobkin en acteur en co-producer Vince Vaughn. De twee werkten eerder al samen aan het succesvolle Wedding Crashers (2005) en de wat onbekendere zwarte komedie Clay Pigeons (1998).

Zoals het een goede kerstfilm betaamt, zijn ook de elvenhulpjes goed vertegenwoordigd in Fred Claus. De wereldwijde zoektocht naar geschikte elfjes eindigde bij een Russische circusgroep, bestaande uit 32 kleine mensen, die vrijwel alles beheersten, van dansen tot schaatsen, dat de filmmakers zich wensten. Met behulp van de motion capture duplicatie-techniek, werd vervolgens een waar elvenleger gecreëerd. Een techniek die sinds The Matrix Reloaded (2003) aan populariteit heeft gewonnen. In de film is daarnaast ook gebruik gemaakt van de head replacement techniek, waarbij het hoofd van een acteur op het lichaam van een kleine persoon werd geplakt. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de Amerikaanse rapper Chris ‘Ludacris’ Bridges, in Fred Claus te zien als Dj Donnie. Een dergelijke scène moet altijd twee keer worden opgenomen: één keer voor het hoofd en één keer voor het lichaam, om daarna alles kunstig aan elkaar te plakken.

De film haalde in de States al een behoorlijke recette met een slordige 60 miljoen dollar, maar en echte hit is het niet geworden. Bij ons is de film in de zalen vanaf 12 december 2007.