cries and whispers

  • The Descent (2005) **** recensie

    Pin it!

    Zin in een duistere, claustrofobische prent? Dan is The Descent (2005) uw ding. Regisseur Neil Marshall (Dog Soldiers) is één van die weinige cineasten die (tot nu toe) zich niet laat meeslepen door de remake/sequel-rage. Hij doorzoekt de onderbuik van de horror en vindt er de archaïsche vrouw die zichzelf verdedigt tegen het kwade.

    The Descent

    Het is in wezen een soort exploratie van de seksualiteit en haar oneindige complexiteit ervan. De attente toeschouwer zal de 2de graad in deze film zeker wel voelen. De kracht van de film is dat hij trouwens oscilleert tussen obsceniteit en moraliteit, met een knipoog naar Bergman's Cries and Whispers (1972) en The Blair Witch Project (1999). De vrouw is een mengeling van krankzinnigheid, terreur, pijn en instincten. Een afdaling in de wereld van de primaire woede.

    Korte inhoud: Na een tragisch ongeluk komen zes vriendinnen, die dezelfde hobby van speleologie delen, weer bij elkaar voor een nieuwe afdaling in een diepe en onherbergzame grot van de North Carolina Appalachians. Hun uitdaging loopt uit op een drama als ze vast komen te zitten en achtervolgd worden door de oorspronkelijke bewoners van de grot. Terwijl de adrenaline hen door het lijf jaagt en de karakters beginnen te botsen, leveren ze de ultieme doodstrijd met bloeddorstige wezens. Ze moeten alles in het werk stellen om weer levend uit de grot te geraken… Hier vinden jullie de trailer.

    Naast veel bloed heeft The Descent ook een degelijk en beklemmend verhaal in de aanbieding en maakt van deze prent een soort instant classic. Ook Marshall bouwt zijn film heel langzaam op met ruimte voor karakter-ontwikkeling en wanneer de actrices in de smalle ruimtes van de grot kronkelen, zit de camera in schemerlicht dicht op de bezwete huid. En of de akelige omgeving van gitzwarte gangetjes nog niet zenuwslopend genoeg was, wordt alles nog een keertje opgestookt door een toenemende paranoia tussen de dames, die onraad voelen en hun angsten op elkaar uitwerken. De familiaire sfeer van een gehecht clubje schommelt snel om in een gespannen atmosfeer van egocentrische survivors.

    Gekruid met gevatte humor, een vlotte regie en hier en daar een relativerende knipoog, maakte Marshall in 2002 zijn regiedebuut met een overheerlijke low budget weerwolven film (cf. Straw Dogs), Dog Soldiers (2002). Maar na een knappe debuutfilm zou dan de bevestiging van een getalenteerde regisseur moeten volgen, en dat is bij deze dan ook gebeurd. The Descent is als horrorprent zelfs een aanzienlijke stap voorwaarts. De humor laat Marshall grotendeels achterwege en openbaart een brute, degelijk gemaakte en beklemmende shocker die niet krampachtig in de lijntjes van de PG13 probeert te kleuren.

    The Descent pic 01The Descent pic 02

    De film weeft moeiteloos de psychologische horror met de standaard horrorfilm, om uiteindelijk te ontaarden in een loeiharde en gore/spatter horrorfilm. Een genre-mengeling die verrassend goed werkt. Wat een heel voorspelbare film had kunnen zijn wordt, met de slimme regie en de knappe acteerprestaties van een anders compleet onbekende cast (Nora-Jane Noone, Saskia Mulder, Alex Reid, Natalie Jackson Mendoza, Shauna Macdonald, MyAnna Buring), een onvoorspelbare en schrikwekkende ervaring. Maar ook het vernuftige schaduw- en lichtspel, met rode flares, groene glowsticks en gele fakkels, drijft de dramatiek beduidend op. Als dit al omschreven kan worden als een B-film, dan is dit voor mij althans dé beste in zijn soort. Het is fijn om te zien dat er nog regisseurs rondlopen die beseffen dat echte horror ons de stuipen op het lijf moet jagen. Het is geen perfecte film, maar veel fouten maakt deze niet.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 oktober 2007

     

    *** The Descent trailer ***

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

  • Sven Nykvist (1922-2006) is overleden

    Pin it!

    Woensdag is de 83-jarige Zweedse cameraman Sven Nykvist (foto) overleden, één van de beste Directors of Photography die de filmindustrie heeft voortgebracht. De 'Master of Light', zoals hij werd genoemd, bereikte wereldfaam door zijn nauwe samenwerking met cineast en landgenoot Ingmar Bergman.

    Tweemaal leverde deze samenwerking Nykvist een Oscar op: met Cries and Whispers (1972) en tien jaar later voor Fanny and Alexander (1982).

    In de loop van zijn carrière zocht hij zijn geluk buiten Zweden. Nykvist werkte met grote namen zoals Woody Allen (Crimes and Misdemeanors, Celebrity, Another Woman), Roman Polanski (The Tenant), Lasse Hallström (What’s Eating Gilbert Grape), Richard Attenborough (Chaplin), Richard Fleischer (The Last Run), Andrei Tarkovsky (The Sacrifice), Norman Jewison (Agnes of God), Louis Malle (Pretty Baby) en Philip Kaufman (The Unbearable Lightness of Being). De laatste film leverde hem een derde Oscarnominatie op. In 1999 schoot hij zijn laatste film, de toepasselijk getitelde Curtain Call (1999) geregisseerd door Peter Yates. In 56 jaar stond Nykvist maar liefst 121 maal achter de camera. Vijfmaal nam hij tevens plaats op de regiestoel.

    Sven Nykvist was een DoP die, in tegenstelling tot iemand als Darius Khondji (Delicatessen, Alien: Resurrection, La Cité des Enfants Perdues), een grote fascinatie had voor realisme en eenvoud. Sven zei over de moderne cinema: "Today we make everything so complicated. The lighting, the cameras, the acting. It has taken me thirty years to arrive at simplicity."

    ***Related Posts***
    04/02/2007: Penelope Cruz is de nieuwe muse van Woody Allen
    15/09/2006: Scoop, de nieuwe Woody Allen
    05/12/2005: Woody Allen nog steeds scherp van tong