De FilmBlog

Een van de opvallende deelnemers van de competitie op het filmfestival van Berlijn was Shahada (2010) van de Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani. In deze film die de verschillende levens van enkele jonge moslims in Berlijn bijeenbrengt, schetst hij hoe elk van hen worstelt met hun overtuiging en gevoelens tegen de achtergrond van hun cultuur van wat hoort en wat niet hoort.

Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song "Ich muss gar nix". Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.

Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Te zien in studioskoop Gent, Cartoon's Antwerpen, Vendôme en Cinema Arenberg Brussel. De trailer is een grote spoiler.

Het wordt uitkijken naar de nieuwe film van regisseur Paul Haggis (Crash, In the Valley of Elah), de thriller The Next Three Days (2010) met Russell Crowe in de hoofdrol. Het is een remake van de Franse film Pour Elle (2008) met Vincent Lindon en de aantrekkelijke Diane Kruger, die in deze film vervangen wordt door de al even aantrekkelijke Elizabeth Banks.

Korte inhoud: Het leven lijkt perfect voor John Brennan (Russell Crowe). Totdat zijn vrouw Lara (Elizabeth Banks) opgepakt wordt voor een gruwelijke moord die ze niet heeft gepleegd. Drie jaar later doet John er alles aan om zijn gezin bij elkaar te houden. Hij voedt hun zoon op, geeft les op school en doet er alles aan om haar onschuld te bewijzen. Als ook het laatste beroep wordt afgewezen en Lara suïcidaal wordt besluit John dat er maar één oplossing mogelijk is; hij moet zijn vrouw uit de gevangenis bevrijden. Hij bedenkt een gedetailleerd vluchtplan en stort zich in een gevaarlijke en onbekende wereld. Uiteindelijk alles op het spel zettend voor de liefde van zijn leven.

Haggis hoopt het in ieder geval beter te doen dan het origineel die nauwelijks volk over de vloer kreeg. Zo wil hij zijn success van Crash (2005) herhalen, zeker nadat geen kat kwam opdagen tijdens de release van zijn vorige film In the Valley of Elah (2007). Het is één zaak om een Oscar te winnen, een andere zaak is om ook talentvol genoeg te zijn om bezoekers naar uw film te lokken en vertrouwen te wekken bij de studiobonzen.

Maar één ding staat als een paal boven water: het scenario van Fred Cavayé, die uiteindelijk de film zelf heeft geregisseerd, is de moeite waard om verfilmd te worden door een "echte regisseur". Ik weet, het is een regel dat je maar pas aan een remake mag denken als de film ouder is dan pakwek 20 jaar, maar in dit geval denk ik dat we een onderscheid kunnen maken. Het origineel is geen slechte film, maar het kon allemaal véél beter in beeld gebracht worden. Door de verkeerde regie-keuzes voelt het zooitje ook veel te melodramatisch aan en bij momenten voorspelbaar. Bepaalde zaken zijn ook nauwelijks uitgewerkt en het voelt allemaal iets te gratuit en ongeloofwaardig aan. Maar anderzijds houdt het verhaal en de vertolkingen de film recht, en is het zelfs één van de betere Franse thrillers van de laatste 10 jaar.

Laat jullie niet misleiden door de standaard actie-trailer die ze hebben gemaakt, deze prent heeft heel wat meer te bieden dan wat op het eerste zicht lijkt. Alle ingrediënten zitten in het script voor een bloedstollende thriller, met kletterende actie, hartstochtelijke romantiek en adembenemende vluchtsequenties. Voor een keertje zou ik zeggen, en het gebeurt niet vaak, ga naar de remake kijken in plaats van het origineel. Daar, ik heb het gezegd! Ik geef nog even mee dat de remake meer dan 2 uur duurt en dat er ook een rol is weggelegd voor de knappe House M.D. actrice Olivia Wilde. Ook de muziek van Danny Elfman en Alberto Iglesias - reeds te verkrijgen in de betere muziekwinkels - is al vast een enorm pluspunt. Nu nog maar wachten op de film die op 17 november 2010 in onze bioscoop zal draaien.

Het plot van Pathology (2008) van Marc Schoelermann is al zo belachelijk als het idee van een Live-Action TMNT film, maar ik heb er toch van genoten. Een groepje jonge pathologen speelt een ziek spelletje waarbij ze de perfecte moord proberen te plegen, en elkaar vervolgens op de rooster leggen tijdens de autopsie. "Hoe is deze persoon om het leven gekomen?"

Korte inhoud: Ted Grey (Milo Ventimiglia) is een briljante student medicijnen die de kans krijgt om stage te lopen bij een prestigieuze afdeling pathologie, waar lijkschouwers leren elke doodsoorzaak te herkennen: geweld, vergiftiging of iets anders... Door zijn talent en ambitie valt Ted al snel op bij zijn jonge collega’s en wordt hij ook aangetrokken door het lief van Jake Gallo (Michael Weston), de knappe Juliette Bath (Lauren Lee Smith) ook al heeft Ted een relatie met de advocate Gwen Williamson (Alyssa Milano). Opgenomen in hun gezelschap voelt Ted zich gelukkiger dan ooit. Maar dan doet hij een schokkende ontdekking: zijn nieuwe vrienden gebruiken hun kennis en kunde om de perfecte moord te kunnen plegen, die niemand kan traceren. Ted beseft dat als hij zich keert tegen zijn vrienden, hij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn...

Pathology is van de hand van de Crank makers (Mark Neveldine en Brian Taylor), en dat is eraan te zien. De film is zwartgallig en controversieel, en gaat als een sneltrein vooruit. Het behoeft geen uitleg dat gevoelige kijkers zich best onthouden van dit lijkenhuisje, want de scenaristen zijn verzot op gruwel, seks … en necrofilie. Terwijl er een lijk op de ene tafel ligt, wordt er op de tafel ernaast driftig de liefde bedreven, op een zeker moment gepaard gaande met live tepelpiercings en een soort acupunctuur over de gehele borstkas. Het is duidelijk dat de inspiratie werd gehaald uit het werk van David Cronenberg (Crash) of Takashi Miiki (Audition), maar alles is iets meer gericht naar 'braindead' jonge adolescenten.

De film heeft ook wel iets weg van The Last Supper (1995), waarin een groep intellectuelen samen komen om uitschot sneller de dood in te jagen. Iedere keer moet een ander groepslid een lijk voor het spel aanvoeren om te kunnen analyseren, en bij voorkeur natuurlijk iemand die toch al snel dood gaat of iemand met een zwaar strafblad, maar grenzen vervagen en het blijkt al snel dat het deze pathologen er helemaal niet om gaat om de maatschappij een dienst te bewijzen als wel om hun eigen bloedlust te bevredigen en genieten van hun intellectuele superioriteit. Het komt allemaal neer op de door Ted uitgesproken filosofie dat alle mensen beesten zijn en, indien het ongestraft zou kunnen, om het even welke medemens zouden willen vermoorden.

Maar de film is uiteraard ook geïnspireerd door de nieuwe shock-trend met films als Saw en Hostel, waar de nadruk ligt op de perverse manier waarop iemand sterft. Het is luguber, maar je raakt als kijker toch geïntrigeerd door de perverte gedachtengang, net zoals we geboeid kunnen zijn om videospelletjes te spelen waar iemand met een kettingzaag een horde zombies te lijf gaat. Het is moreel verwerpelijk, maar het is zuivere guilty pleasure.

Het verhaal heeft een mooi twist op het einde, maar verwacht er hoe dan ook niet al teveel van. Het is en blijft een lichtvoetige gore-thriller, die misschien in de handen van een andere regisseur veel beter kon zijn. De casting is ook teleurstellend, want geen van de acteurs kunnen beter met emoties om dan de lijken die op de autopsietafels liggen. Het krankzinnige plot zet uiteraard de deur open voor al even belachelijke plotwendingen, maar na 40 minuten til je niet zo zwaar meer aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De film heeft bij ons geen bioscoop-release gehad, dus moeten jullie naar de videotheek om deze film te zien.

***Related Posts***
23/08/2007: Filmposters & kleuren
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Dat James Bond geregeld eens een auto in de prak rijdt tijdens een ontmoeting met één van zijn rivalen is geen wereldschokkend nieuws. Maar om de productiekost niet nodeloos de lucht in te jagen worden de dure wagens zoveel mogelijk gespaard. Het zijn meestal goedkopere stunt-wagens die aan flarden wordt geschoten of van de weg worden gereden. Maar tijdens de shoot van Quantum of Solace (2008) deed er zich blijkbaar een incidentje voor met de gloednieuwe 265'000 dollar Aston Martin DBS

Volgens de mensen van BBC zou een crew-lid de peperdure bolide in het Italiaanse Gardameer hebben geparkeerd. In een zware regenbui verloor de chauffeur de macht over het stuur en kwam hij met de auto in het water terecht. Hij is met lichte verwondingen opgenomen in een ziekenhuis. De auto liep véél schade op. Volgens de foto’s denk ik zelfs een total loss.

Die mannen zijn toch verzekerd, niet? Wel ja, mocht dit een ongeval zijn tijdens de opnames. Maar blijkbaar zou dit ongeval zijn gebeurd wanneer de 29-jarige technieker Fraser Dunn de wagen om 6u30 ’s ochtends overbracht naar de set in het stadje Torbole. Volgens getuigen zou de niet al te slimme ingenieur het gaspedaal serieus hebben ingeduwd tijdens zijn ritje in de felle regen. Dus, of de polis dit zal dekken is nog maar de vraag. Komt daar nog bij dat de auto net die dag gefilmd moest worden in een scène waarin James Bond iets van een vuurbol moest ontwijken.

De filmmakers hebben 5 Aston Martins aangeschaft (waarvan twee wagens zijn bewerkt met kogelgaten), dat betekent dat ze nog 2 exemplaren over hebben. Misschien moeten ze in het vervolg maar een vrouw van middelbare leeftijd achter het stuur laten. De wagen zal misschien iets later op de set zijn, maar het zal de producenten op het einde van de rit veel goedkoper uitkomen.

In de vorige James Bond film, Casino Royale (2006), werd ook al een Aston Martin DBS aan flarden gereden. Spijtig genoeg waren er geen 10 camera's aanwezig om de crash in het Gardameer te filmen.

***Related Posts***
14/02/2008: Al Pacino als Bond-villain in Quantum of Solace?
08/02/2008: Nieuwe Bond poster
09/01/2008: Quantum of Solace met bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
14/09/2007: Een blik op Bond 22
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

Gezien de populariteit van de +18 Skynetblogjes bij Award-shows, heb ik meteen een flauw excuus om ook eens ondeugend uit de hoek te komen met een schaars gekleed bericht dat iets "buiten de norm" valt, maar nog wel gerelateerd blijft met het filmgebeuren. Wat dachten jullie van een Top 10 van de Beste Naaktscènes? De betaalsite Mrskin.com, die als een expert wordt omschreven op dit gebied, heeft zijn lijstje bekend gemaakt voor 2006. De kwaliteit van de desbetreffende films is niet altijd optimaal, maar je weet nooit dat het een filmtip kan zijn voor een romantisch avondje tijdens de feestdagen.

Vorig jaar troffen we een pak bekende films aan, zoals A History of Violence (2005), Sin City (2005), Shopgirl (2005), Crash (2005) en Broken Flowers (2005). De winnaar was toen Where the Truth Lies (2005) van Atom Egoyan en dit bewijst meteen dat de makers van het lijstje ook wel iets afweten van de 7de Kunst. Let wel, sommige films dateren van 2002 maar zijn pas uitgebracht in 2006.

10. Lie With Me (2005) Clément Virgo
Lie With Me vertelt het verhaal van Leila (gespeeld door de niet onaardige L Word actrice Lauren Lee Smith) is een jonge vrouw die seksueel wisselende contacten onderhoudt met allerlei vreemdelingen. Op een avond tijdens een feestje ontmoet ze David en ze voelen zich meteen tot elkaar aangetrokken, met; u raadt het, seks tot gevolg. Na een aantal opwindende contacten en een resem pikante standjes blijken de twee tot hun eigen verbazing meer voor elkaar te voelen dan eerder gedacht. Dit doet hun emoties weinig goed, aangezien ze zich alleen veilig en vertrouwd voelen in losse seks relaties…stel je voor.

De film zelf is eigenlijk een saaie bedoening, maar als je naakt wil zien dan ben je hier aan het juiste adres. Het lijkt er trouwens op dat we actrice Lauren Lee Smith nog veel in de toekomst zullen zien. Niets wereldschokkend, maar toch een behoorlijk knappe vertolking.

9. Angel Blade (2002) David Heavener
Angel Blade tart dan weer alle verbeelding wanneer het op slechte smaak aankomt, maar heeft dan weer een aantal overtuigende naakt-scènes waarmee het de verkoopcijfers enigszins kon redden. Maar veel goeds moet je echter niet verwachten van deze thriller die veel weg heeft van een cheesy 80’ties film. Het is in ieder geval de zoveelste promotiecampagne voor de figuur van David Heavener, die de film heeft geschreven, de film regisseert en er ook nog eens de hoofdrol in vertolkt.

In de straten van Las Vegas worden verschillende tienerprostituees vermoord. Politiedetective Bradley Cooper (Heavener) wordt op de zaak gezet en beetje bij beetje achterhaalt hij de waarheid. Hij komt te weten dat alle prostituees ‘zwanger’ waren. Ik bedoel, hoe bedorven kan een filmplot wel zijn. Hoe dan ook, zo komt onze burn-out cop terecht bij de gerenommeerde dokter Martin Giles. Politiecommissaris Shank denkt daar echter anders over en stuurt Cooper in de richting van Frida, de eigenaresse van een lingeriewinkel die "Angel" kousen verkoopt. En hup, met een paar kanten slipjes en wat jartelles heb je een erotische thriller. Meesterlijke zet van David Heavener. Wie zal het hem nadoen? Oh ja, ik zou nog het belangrijkste vergeten. In de film zit een onstuimige naaktscène met Amanda Righetti.

8. Loverboy (2005) Kevin Bacon

Loverboy is de tweede film van acteur/regisseur Kevin Bacon, die met deze prent zijn vrouw wel eens wou zien seksen in de bibliotheek en op andere locaties die hij in het echte leven nooit met haar durfde bespreken. Zo zie je dat een film uiteindelijk nog altijd een optie is voor de verwezenlijking van uit de hand gelopen seksuele fantasieën en daarbovenop een therapeutisch redmiddel kan zijn voor het koppel.

In de film zien we Emily (Kyra Sedgwick), als kind verwaarloosd door haar ouders, die niets liever wil dan een kindje krijgen. Hiervoor slaapt ze met meerdere partners en probeert kunstmatige inseminatie, maar het mislukt en ze krijgt een miskraam. Maar dan ontmoet ze een vertegenwoordiger op doorreis en na een tijdje is Paul geboren. De vader is allang weg, maar Paul is het meest dierbare dat moeder ooit heeft gehad. Ze laat hem opgroeien in een droomachtige wereld, maar kinderen moeten naar school en krijgen een eigen leven...

7. Three (2005) Stewart Raffill

Three, ook wel Survival Island genoemd, vertelt het verhaal van de schatrijke zakenman Jack (Billy Zane) en zijn modelvrouw Jennifer (Kelly Brook) zijn bezig met een zeiltocht op hun luxejacht in de Zuidzee. Er ontstaat plotseling brand op het schip waardoor het tot zinken komt evenals het lichaam van Jack, althans zo lijkt het. De enige overlevenden Jennifer en matroos Manuel (Juan Pablo Di Pace), slagen erin een onbewoond eiland te bereiken. Zonder enige hoop op redding creëren zij een klein paradijsje. Maar dan spoelt Jack levend en wel aan op het strand...

Ik heb de film nog niet gezien maar het verhaal doet me een beetje denken aan die andere film met Billy Zane, Dead Calm (1989), trouwens één van de weinige films uit zijn carrière die nog wel de moeite is om te zien. Maar hier speelt hij niet de indringer, maar wel de jaloerse man. Zane is al sinds 1996 vrijgezel, maar heeft nu volgens de laatste berichten Kelly Brook aan de haak geslaan. Kijk eens aan, wat een erotische thriller niet allemaal goed voor is.

6. Hostel (2005) Eli Roth

Hostel is het succesverhaal van Eli Roth die ondertussen al Hostel: part II (2007) heeft afgewerkt. Eli Roth is zelfs zo populair geworden dat hij meteen ook de nieuwe Baywatch (2007) film in zijn schoot kreeg geworpen. Ik had veel van Hostel verwacht (budget 4,5 miljoen dollar - dat is nog minder dan Windkracht 10, en bracht 45 miljoen op in de States), maar de zwakke regie en de magere acteerprestaties deden afbreuk aan het gruwelijke en fascinerende concept. Hopelijk herpakt hij zich in de tweede ronde. Zijn concurrent Saw (2004) doet het anders ietsje beter (budget 1,5 miljoen dollar - bracht 55 miljoen dollar op in de States). Maar het zijn in ieder geval 2 films die bewijzen dat je met kleine budgetten een 'mainstream' film kan maken die geld in het laatje brengt. Iets wat tot voor kort ondenkbaar was.

Drie jongens, twee Amerikaanse en een IJslandse, trekken door Europa. Tijdens hun reis wordt hen verteld over de hemel op aarde voor de Amerikaanse backpackers: Een "Hostel" in Slowakije waar het krioelt van de gewillige Oost-Europese dames. Wanneer ze op de plaats van hun bestemming aangekomen zijn, maken de jongens binnen de kortste keren kennis met aantrekkelijke dames uit Slowakije. Dus het feest kan losbarsten. Langzaam maar zeker komen de jongens erachter dat er méér aan de hand is dan zij denken… De erotiek zit in de eerste 40 minuten (met oa. een bloedmooie Barbara Nedeljakova), daarna krijgen jullie gegesel en geschreeuw naar hartenlust.

5. The Break-Up (2006) Peyton Reed

Als Brooke (Jennifer Aniston) en Gary (Vince Vaughn) eenmaal samenwonen, halen ze het bloed onder elkaars nagels vandaan. Na de zoveelste ruzie verbreekt Brooke hun relatie. Wat dan volgt is een opeenstapeling van oorlogsvoering, toenaderingspogingen en bemoeienissen van hun vrienden. Geen van beiden is bereid te verhuizen uit hun prachtige appartement en de enige oplossing is om er samen als vijandige huisgenoten te blijven wonen, totdat een van de twee toegeeft...

Films kunnen een relatie vormen, een therapeutische werking bieden, maar ook relaties verbreken – en Aniston en Vaughn waren al met de titel van de film gewaarschuwd. Maar de regisseur van The Break-Up heeft zich serieus vergist in het casten van dit koppel, want zelfs in de film is er geen echte band tussen beiden, laat staan dat er een beetje romance zit in deze romantische-komedie. Voor de liefhebbers is er wel een naakt kontje van Jennifer te bespeuren, but honestly, who cares??

4. Edmond (2005) Stuart Gordon

Edmond Burke (William H. Macy) is een succesvolle zakenman, die de raad besluit op te volgen van een waarzegger. Hij verlaat pardoes zijn familie en stort zich in de onderwereld van New York op een zoektocht naar zichzelf. Hij krijgt echter de ene klap na de andere te verwerken.

Nog een film die ik moet zien. Ik heb een zwak voor het werk van David Mamet (The Spanish Prisoner, Glengarry Glen Ross, Wag The Dog) die Edmond, die het scenario voor deze film heeft geschreven. De erotiek in deze prent komt voornamelijk van Bai Ling en dat is niet te verwonderen, want de laatste tijd toont de actrice nogal veel skin in heel wat films. Maar het is wel een talentvolle actrice die verrassende rollen kan neerzetten. Merk ook even op dat Bai Ling wordt vergezeld door twee andere sexy babes: Denise Richards en Mena Suvari. Hebben jullie nog argumenten nodig om deze film te huren? Ik dacht van niet.

3. Rampage: The Hillside Strangler Murders (2006) Chris Fisher

Het dramatische verhaal over één van de meest gruwelijke seriemoordenaars-zaken uit de States. Twee beginnende pooiers vermoorden een hoertje en er ontstaat hierna een moordgolf, die Californië twee jaar in zijn greep houdt.

Een horrorfilm die op de ballen trekt wordt een regel, meer dan een uitzondering. En Rampage: The Hillside Strangler Murders is dan nog een slechte horrorfilm die een waar gebeurd feit probeert uit te melken, wat al helemaal verwerpelijk is. En zelfs de erotische scenes met Brittany Daniel konden niet verhelpen dat deze film meteen op DVD werd uitgebracht. Spijtig, want blijkbaar waren die scènes nog wel de moeite. Als iemand ooit deze film tezien krijgt, laat eens even een berichtje wat je ervan vond.

2. The Notorious Bettie Page (2005) Mary Harron

The Notorious Bettie Page is het verhaal over Bettie Page, het bekendste pin-up en fetish model uit de jaren '50. Bettie haalde zich de toorn van conservatief Amerika op de hals, in het bijzonder als gevolg van een serie sm-foto's waarin ze als dominante dame poseerde. De aversie tegen Page leidde zelfs tot een onderzoek van de Senaat en diverse politici die de zaak voor hun eigen politieke agenda gebruikten.

De sterkte van de film ligt in de schitterende vertolking van Gretchen Mol die we nog heel vaak zullen zien. Spijtig genoeg is het verhaal van Betty Page eigenlijk minder interessant dan de impact die ze teweeg had gebracht bij de bevolking. Dit verhaal had nood aan een grondige bewerking en was in deze staat niet voldoende voor een interessante biopic. Maar goed, het is in ieder geval een mooi excuus om Gretchen Mol aan het werk tezien.

1. Ask the Dust (2006) Robert Towne

Arturo Bandini (Colin Farrell) is een Italiaanse migrantenzoon die alles opgeeft en naar Los Angeles vertrekt om zijn ultieme schrijversdroom te vervullen. Hij wil zich als een "echte Amerikaan" voelen, maar wordt in zijn plan gedwarsboomd door zijn gebrek aan geld en Camilla Lopez (Salma Hayek) ontmoet, een Mexicaanse schone die hoopt boven haar stand te rijzen door een rijke Amerikaan te trouwen. Er ontstaat een haat-liefde verhouding die gedoemd is te mislukken, maar Arthuro is er zich van bewust dat er voor hem twee grote liefdes zijn: schrijven en Camilla.

Ask the Dust is een zwakke film maar heeft een aanstekelijke Salma Hayek rondlopen die de show steelt van een anders onzichtbare Colin Farrell. Het naaktzwemmen bij maanlicht is de scène die verantwoordelijk is voor deze welverdiende eerste plaats.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Wel, op de Beste Film na was mijn prognose bijna volledig goed ingeschat. Ik ben tevreden met 7 op 8. In ieder geval was de oscar voor Crash voor Beste Film volledig onverwacht gezien Ang Lee daarvoor de oscar in ontvangst mocht nemen voor beste regie. Normaals zou je denken dat een film die beste regie wint ook meteen beste film zou winnen, maar dat is blijkbaar niet altijd het geval. Hieronder vinden jullie de lijst met de winnaars en voor verdere commentaar verwijs ik naar mijn prognose. Maar wat vonden de winnaar nu wanneer de ceremonie achter de rug was. Hier volgen een aantal quotes:

Niet alleen presentator Jack Nicholson was duidelijk verbaasd dat hij de Oscar voor beste film niet aan Ang Lee voor Brokeback Mountain (2005), maar aan Paul Haggis voor Crash moest geven. Ang Lee was zelfs geschokt dat zijn film niet de Oscar won. Lee: "Ik was backstage en stond me klaar te maken om weer het podium op te gaan. Eerst wonnen de schrijvers, daarna ik en daarna kwam de verrassing. Ik was geschokt, maar desondanks wil ik de makers van Crash van harte feliciteren."

Winnaar van de prijs voor beste mannelijke hoofdrol Philip Seymour Hoffman moest zichzelf nader verklaren toen hij met zijn beeldje backstage kwam. Hij had namelijk beloofd op het podium te zullen blaffen als een hond als hij een Oscar won, een weddenschap die hij ooit in zijn studententijd had gesloten, maar dat deed hij niet. Hoffman: "Ik verloor letterlijk de controle over mijn darmen op het podium. Ik kon niet meer nadenken. Dus ik dacht, misschien aan het einde een kort blafje, maar ik ben het gewoon vergeten."

George Clooney zag zoals altijd de humor van de situatie in en toen hem door een journalist uit Hong Kong werd gevraagd naar de beste regie prijs die Ang Lee binnen had gesleept. Clooney: "Ik mag die gast niet. Ik heb hem de laatste tijd veel gezien en bij de vorige award show stal hij mijn prijs ook al. Nee hoor, ik ben er trots op dat ik in de race ben met zulke goede filmmakers als Ang Lee."

Crash producent Cathy Schulman hoorde pas achteraf wat ze op het podium had gezegd toen ze haar Oscar voor beste film in ontvangst mocht nemen. Op het podium bedankte ze namelijk haar man en vrouw. Schulman: "Oh mijn God, heb ik dat werkelijk gezegd! Ik bedoelde natuurlijk mijn man en dochter."

In een interview met de BBC liet Brokeback Mountain regisseur nog eens weten zeer teleurgesteld te zijn dat zijn film niet de Oscar voor beste film won.Nadat Ang Lee met Brokeback Mountain zo’n beetje elke filmprijs die er maar te winnen valt ook daadwerkelijk gewonnen had waren de verwachtingen bij Oscars natuurlijk ook hoog. Zeker nadat Brokeback Mountain al de Oscars voor beste script, beste muziek en beste regisseur had gewonnen, dacht Lee dat de Oscar voor beste film niet uit kon blijven. En toen ging Crash met de eer strijken.

Lee zelf was redelijke geschokt. Lee: "Hebben we elke prijs sinds september gewonnen en dan gaat de laatste en de grootste prijs aan onze neus voorbij. Het lijkt me niet meer dan menselijk dat we behoorlijk teleurgesteld waren, zeker omdat we de grootste kanshebber waren." Desondanks heeft Lee wel Oscar geschiedenis geschreven, want hij is de eerste Aziatische regisseur aller tijden geworden die de Oscar voor beste regie won.

Update 30/03/2006: Een verzameling luxe cadeaus die de Amerikaanse filmster George Clooney deze maand tijdens de Oscar-uitreiking kreeg, is donderdag geveild voor 45.100 dollar. De opbrengst gaat naar de slachtoffers van orkanen in de Verenigde Staten.

Alle genomineerden en presentatoren van de Oscar-uitreiking op 5 maart ontvingen een aantal cadeaus. Daarin zaten onder andere een dure draagbare MP3-speler, een digitale persoonlijke assistent, kleding en juwelen. De ontvangers kregen samen voor 100.000 dollar aan kleinoden. Clooney gaf zijn 'buit' aan een liefdadigheidsinstelling, die de cadeaus via internet veilde.

Best Motion Picture of the Year
  Winner:

Brokeback Mountain (2005) van Ang Lee zal waarschijnlijk de geschiedenis ingaan als de film over de twee homoseksuele cowboys. Natuurlijk is dat ook zo, maar Brokeback Mountain is veel meer dan dat. Het is een verhaal over de liefde en of dat nu gaat over liefde tussen twee mannen, twee vrouwen, een man en een vrouw of twee smurfen is slechts bijzaak. Het is jammer dat zo’n poëtisch mooie film in sommige Amerikaanse staten en in sommige landen verboden is, want liefde is immers iets van altijd en overal.

Korte inhoud: Ennis Del Mar (Heath Ledger) en Jack Twist (Jake Gyllenhaal) zijn twee jonge schapenhoeders die samen de zomer doorbrengen op de flanken van Brokeback Mountain. Daar in de zomer van 1963 leren ze elkaar beter kennen en ontstaat er een innige vriendschap tussen de twee cowboys. Terug thuis nemen ze elk hun eigen leventje weer op, maar elkaar vergeten kunnen ze niet. In de loop van de volgende decennia zoeken Ennis en Jack elkaar af en toe nog op waarbij de passie steeds hoog oplaait.

Brokeback Mountain begint behoorlijk traag en regisseur Ang Lee neemt de tijd om zijn twee hoofdpersonages aan de kijker en aan elkaar voor te stellen. Lee maakt ook dankbaar gebruik van het schitterende landschap en de bloedmooie panorama’s op de berg. Daardoor lijkt Brokeback Mountain in het begin soms af en toe ook wel op een natuurdocumentaire. Als Ennis en Jack terug bij hun families komen, breekt voor hen beiden een periode van twijfel en wanhoop aan. Beide cowboys zijn immers rotsvast overtuigd van hun eigen heteroseksualiteit maar kunnen de andere niet vergeten. De teruggetrokken en introverte Ennis heeft het daar moeilijker mee dan de meer open Jack die beter met zijn gevoelens om kan.

Ennis Del Mar en Jack Twist worden gespeeld door de jonge acteurs Heath Ledger en Jake Gyllenhaal en allebei zetten ze in Brokeback Mountain de beste acteerprestatie uit hun carrière neer. In het geval van Ledger is dit niet zo vreemd want met rollen in A Knight’s Tale, The Four Feathers, Ned Kelly en The Brothers Grimm was de carrière van de 26-jarige Australiër nog niet echt indrukwekkend. Gyllenhaal daarentegen wist al een halve cultstatus met Donnie Darko te bereiken.

Heath Ledger spreekt veel binnensmonds en murmelt de hele film door maar dat is eigen aan het karakter van zijn personage dat zijn gevoelens moeilijk kan uiten. Gyllenhaal speelt een stuk opener en zijn prestatie wordt dan ook iets beter onthaald. Maar beiden overtuigen als getormenteerde zielen die overhoop liggen met hun gevoelens. De vrouwen van Ennis en Jack worden respectievelijk gespeeld door Michelle Williams ("Dawson’s Creek") en 'Catwoman' Anne Hathaway. Beiden wilden met deze rollen van hun tienerimago af en dat zou wel eens kunnen lukken met hun sterke vertolkingen in deze film.

De Taiwanese regisseur Ang Lee houdt het allemaal vrij strak en sober en kreeg terecht de Oscar voor beste regie (die hij eigenlijk al lang had moeten krijgen voor Sense and Sensibility of Crouching Tiger, Hidden Dragon). Lee weet de sfeer van het kortverhaal van Annie Proulx waarop de film gebaseerd is, perfect over te brengen naar het grote scherm, met de hulp van het Oscar-winnende scenario van Larry McMurtry en Diana Ossana. Praktisch het ganse verhaal waaronder hele dialogen komen rechtstreeks uit het 40 bladzijden durende verhaal van Proulx. Een heel mooi geschreven kortverhaal overigens, ga het zeker eens opzoeken in de plaatselijke bibliotheek. De derde Oscar die de film kreeg was voor zijn prachtige muziekscore van Gustavo Santaolalla.

Brokeback Mountain stapelde de awards en onderscheidingen op. De film werd trouwens lang beschouwd als dé te kloppen film voor de Oscar voor beste film, maar het was al lang voor de uitreiking duidelijk dat Crash (2004) van Paul Haggis deze Oscar zou winnen. De oude conservatieve leden van The Academy zouden immers alle ‘buzz’ rond twee verliefde cowboys grondig beu zijn en daarom tégen Brokeback Mountain gestemd hebben. Dat The Academy moest kiezen voor de beste film en niet voor de grootste hype lijkt hen daarbij even ontgaan. Maar ook al werd het (ook niet onverdiend trouwens) Crash, toch verdient Brokeback Mountain het gouden beeldje volgens mij toch net ietsje meer.

Het heeft een tijdje geduurd maar het moment is aangebroken voor de lancering van een nieuwe BlogTalk, samen met Sine, Karen en de mensen van Kinofreunde. Voor de gelegenheid buigen we ons over de Beste Films die in het jaar 2005 zijn uitgekomen.

We hadden eerst een top 10 willen samenstelling met de films uit 2007, maar wegens een paar technische problemen kregen we daarover geen consensus.

Gezien ik zelf het voorbije jaar een hoop rotzooi heb gezien, krijgen jullie van mij ook een Top 10 van de Meest Walgelijke Kl#te Films die zonder veel schroom in 2005 werden losgelaten op een argeloos bioscooppubliek waar mening een trauma hebben aan overgehouden. Gelukkig is er deze Ultieme FilmBlog die af en toe mensen kan waarschuwen voor dergelijk schadelijk afval. Ja, iemand moet het doen.

Let wel, ook al zien we wekelijks een pak nieuwe films, blijven er heel wat films over die we nog niet hebben gezien. Het zou fysisch zelfs onmogelijk zijn om alle nieuwe films te bekijken. Ooit geprobeerd in 1994 met een dubbele infuus en luciferstokjes in de ogen. Maar met al die seniele musicals uit Bollywood kwam ik zelfs niet in december van dit jaar aan de Aziatische horror-markt toe. Het was een hachelijke onderneming maar ben blij met mijn conclusie: ER ZIJN TEVEEL FILMS …verdomme. (Dit laatste was een subjectieve interpretatie van mijn conclusie). Maar alle onzin ‘in een lijstje’, hier volgt het Beste & Slechtste uit 2005. Jullie zijn uiteraard vrij om jullie lijstjes kenbaar te maken in de commentaarbox en/of uw mening te geven over de vernoemde films.

De Beste Films uit 2005

1. Batman Begins van Christopher Nolan – Net als Spider-Man, een absolute revelatie, of hoe je bekende ingrediënten kan samenbrengen tot een overheerlijke combinatie. Scherpe dialogen, een knap plot, uitstekende regie en een ijzersterke cast.

2. Sin City van Frank Miller & Robert Rodriguez – Een comic-book-noir meesterwerkje. Vernieuwend, verrassend, briljant en gedoopt in gitzwarte gal.

3. Cinderella Man van Ron Howard – er was veel kritiek op Russell Crowe, maar hij is de Roger Federer van het acteren in Hollywood. En Ron Howard levert hier een van zijn knapste films, zoniet zijn beste film.

4. King Kong van Peter Jackson - Jacksons film lost de verwachtingen volledig in. Toch een beetje te lang, maar dat is slechts een detail vergeleken met de denderende actietaferelen.

5. Sideways van Alexander Payne – verfrissend om zoveel talent bezig te zien in een film over wijn. Al even genietbaar als een Château Latour.

6. Match Point van Woody Allen – en wel een nieuwe Woody Allen die met deze verfrissende prent kan overtuigen. Ik ga niet zeggen dat het één van zijn beste film is, maar het is in de buurt. In ieder geval zijn beste film uit het laatste decennium.

7. Nochnoy Dozor (Night Watch) van Timur Bekmambetov – te vergelijken met Harry Potter en The Matrix, maar dan voor volwassenen. Een uiterst verfrissende filmervaring.

8. Wedding Crashers van David Dobkin – als er een komedie-film een award moest krijgen dit jaar, dan moet het deze wel worden. Zonder enige twijfel de grappigste film uit 2005.

9. Serenity van Joss Whedon – een zalige spinoff van de na amper elf afleveringen afgevoerde Amerikaanse cultserie Firefly, met verrassend goed uitgetekende personages, visueel verbluffende ruimtegevechten en fijne dialogen én one-liners

10. Crash van Paul Haggis – Ontegensprekelijk het beste filmdebuut en één van de beste scenario's uit 2005.

De Slechtste Films uit 2005

1. Aeon Flux van Karyn Kusama – Om er niet veel woorden aan vuil te maken: Aeon Sucks ! En geen beetje. De film had de grootste potentieel een succes te worden, maar faalt op alle gebied.

2. Alone in the Dark van niemand minder dan Dr. Crap himself, Uwe Boll. Ik had getwijfeld om deze op '1' te zetten, maar ik had er ook niet veel van verwacht. De film kreeg een Hollywood budget om nog niet het niveau te halen van de kortfilmpjes van eerstejaars filmstudenten. Een samenraapsel van alles wat je best vermijdt in een film.

3. Dirty Love van John Mallory Asher – zelden nog zo’n inspiratieloze spuug gezien als deze film met een afschuwelijk slecht acterende Jenny McCarthy. Deze Dirty Love was bedoeld om haar carrière nieuw leven in te blazen. Wel, ze zal binnenkort samen met Charlize Theron, in de spotlights staan van de Razzie Awards.

4. The Dukes of Hazzard van Jay Chandrasekhar – de eerste keer dat je plaatsvervangende schaamte krijgt voor diegene die betrokken zijn bij deze onzin. 2 minuten Jessica in korte broekjes en uitgestoken boezem en 88 minuten fast-forward-stuff met een rondrijdende oranje wagen en een man in het wit gekleed.

5. Elektra van Rob Bowman – Nog slechter dan Daredevil en Mortal Combat samen en zwaar geplagieerd van superieure films zoals Hero.

6. Stealth van Rob Cohen. Een film op automatische piloot die men zelfs geen popcorn-film kan noemen, want popcorn heeft nog smaak.

7. Fantastic Four van Tim Story – mijn tweede grote teleurstelling in 2005. Het begon al met een mankgelopen casting en bevestigde de teneur met een zwak plot en dito dialogen. Alles blijft zo mediocre en dat is net iets wat een comic-book adaptatie NIET mag zijn. De film is allesbehalve "fantastisch" en verdient in geen geval de uit-zijn-voegen-gebarsten-media-campagne.

8. Ex equo: In the Mix met Usher, Get Rich or Die Tryin’ met 50 cent & House of Wax met Paris Hilton – dat de films op geen flapoor zouden trekken was evident, dat de pop-idolen geen acteer-talent hebben was te verwachten, maar dat ze ook nog eens zo on-charismatisch zijn, is compleet tegenstrijdig met de aandacht die door de media aan hen wordt geschonken.

9. The Fog van Rupert Wainwright – je moet het maar doen om een nog slechtere remake te maken van een al zwakke horrorprent van Carpenter. Jammer voor de carrière van Clark Kent-acteur Tom Welling. Hij ziet niet alleen de rol van Superman aan zijn neus voorbijgaan, maar speelt ook nog eens in de meest belachelijke films.

10. The Legend of Zorro van Martin Campbell – ik hou mijn hart vast voor de nieuwe James Bond, Casino Royale. Maar wat Campbell hier maakt is precies datgene wat Hollywood een slechte naam bezorgt.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Crash (2004) van Paul Haggis is een film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Dus even hoera dus voor degene die het concept filmparels heeft uitgevonden zodat er geen verre verplaatsing aan te pas kwam om deze film alsnog in de bioscoop te kunnen zien.

Korte inhoud: Verschillende verhaallijnen smelten samen gedurende twee dagen in Los Angeles: een zwarte detective met een aan drugs verslaafde moeder en een stelende broer, twee autodieven die voortdurend lopen te discussiëren over de maatschappij en racisme, een afwezige openbare aanklager met zijn irritante en rotverwende vrouw, een racistische agent met een zieke vader die door zijn jonge idealistische collega wordt gehaat, een succesvolle zwarte televisieregisseur en zijn vrouw die te maken krijgen met een racistische agent, een Perzische immigrant die een pistool koopt om zijn winkel te beveiligen, een Spaanse slotenmaker en zijn jonge dochter, enz.

In Million Dollar Baby (2004) sneed Clint Eastwood eerder dit jaar het geladen onderwerp euthanasie aan. Eastwood deed dit op een neutrale manier, zonder een standpunt voor of tegen in te nemen. In Crash doet Paul Haggis hetzelfde maar dan voor het, misschien nog delicatere, thema racisme. Leuk weetje is dat Haggis, de regisseur en scenarist van Crash, eigenlijk ook de scenarist is van Million Dollar Baby.

Op een paar televisiefilms en wat afleveringen van "Due South" en "Family Law" na, is Crash het regiedebuut van Haggis. Het is aan de ene kant jammer dat hij pas op 51-jarige leeftijd zijn eerste grote film kan maken, aan de andere kant natuurlijk beter laat dan nooit. Haggis vertelt zijn verhaal op een zeer rustige en ingetogen manier, met karig, maar wel effectief, gebruik van muziek. De regisseur laat vooral zijn acteurs het werk doen.

En Haggis kan voor zijn eerste film beschikken over een zeer interessante cast: Don Cheadle, Matt Dillon, Jennifer Esposito, Thandie Newton, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Ludacris en Ryan Philippe. Heel de cast acteert op hoog niveau en het zou dan ook niet eerlijk zijn om bepaalde acteurs meer te bewieroken dan anderen. Maar toch, Matt Dillon toont eindelijk waarom hij in de jaren ’80 een grote belofte werd genoemd en Sandra Bullock speelt eens geen girl next door maar een echte bitch die je liever niet als buurvrouw hebt.

Crash is een zogenaamde 'mozaïekfilm' wat betekent dat een ogenschijnlijk losstaande gebeurtenis, in dit geval een auto-ongeluk, de rode draad vormt tussen de levens van de verschillende personages. Magnolia (1999) is een andere film uit dit genre, en ook 21 Grams (2003) en Amores Perros (2000) situeren zich enigszins in hetzelfde genre. In dergelijke films heb je vaak te maken met redelijk veel hoofdpersonages en het is dan ook zaak dat de kijker het verhaal kan volgen en niet verdrinkt in 35 verschillende personages. Haggis lost dat zeer goed op en het verhaal zit dan ook perfect in elkaar. Je merkt dat de regisseur ook een begaafd scenarist is en daardoor veel oog heeft voor het verhaal.

Door het onderwerp van Crash, racisme, lijkt de film misschien zo’n typische schoolfilm (American History X, Stand By Me, The Piano, Rosetta, Saving Private Ryan, we kennen ze allemaal wel). Gelukkig is Crash veel meer dan dat, het is een film die iedereen zou moeten gezien hebben. Verschillende oorzaken en nuances van racisme worden besproken zonder een belerend vingertje op te steken. Af toe mag er zelfs gelachen worden. Eén van de betere films van 2005.

We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

10. Crash (2004) Paul Haggis
Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

08. Satyricon (1969) Federico Fellini
Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

03. Chicago (2002) Rob Marshall
Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."