collateral

  • The Insider (1999) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot mijn verbazing hadden we zowel Heat (1995) van regisseur Michael Mann besproken als Collateral (2004), Miami Vice (2006) en Public Enemies (2009), maar nog niet The Insider (1999). Hier is dan het inhaalmanoeuvre. De komende weken zal de Ali (2001) bespreking nog volgen.

    the_insider_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Producer Lowell Bergman (Al Pacino) van het programma '60 minutes' ruikt een verhaal wanneer Jeffrey Wigand (Russell Crowe), voormalig onderzoeker bij tabaksfabrikant Brown & Williamson, niet met hem wil praten. Wanneer de fabrikant Wigand dwingt om een overeenkomst na te komen, besluit hij toch om Bergman in vertrouwen te nemen en de waarheid over zijn werkgever naar buiten te brengen. Zowel Bergman en Wigand komen er echter achter dat dit niet zo makkelijk is als gedacht.

    The Insider is niet alleen een verhaal van David tegen Goliath, maar in essentie eigenlijk een verhaal van journalistieke integriteit tegenover de belangen van de tabaksindustrie. Het is vooral een meeslepende thriller gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Michael Mann slaagt er in om een vrij saai proces uit 1996 om te buigen tot een bigger-than-life verhaal. Mann schreef het scenario samen met Eric Roth (Ali, Munich, Forrest Gump), maar het is niet meteen duidelijk in hoeverre wer afgeweken van datgene wat 'echt' is gebeurd. In ieder geval kloppen alle grote lijnen. Over de doodsbedreigingen die Wigand kreeg gaat Mann ook niet beginnen fantaseren met deep throat toestanden in de parking van Brown & Williamson. We zien nooit van wie deze dreigementen komen, maar uiteraard hebben we wel een flink vermoeden.

    Het acteerwerk van zowel Pacino als Crowe zijn bangelijk sterk. Vooral die laatste is onherkenbaar. Vergelijk deze vertolking maar eens met deze uit Gladiator (2000), een rol die hij een jaar later had vertolkt. De film werd dan ook genomineerd voor 7 Oscars en 5 Golden Globes, maar won uiteindelijk geen enkele award. De grote boosdoener was American Beauty (1999) die zo goed als alles in de wacht sleepte. The Insider was tevens een controversiële prent, omdat de reputatie van de gerespecteerde 60 Minutes reporter Wallace, gespeeld in de film door een indrukwekkende Christopher Plummer, een ferme deuk had gekregen. Volgens het script van Roth en Mann zou Wallace uiteindelijk hebben gekozen voor de CBS-top in het licht van een mogelijke rechtszaak die de geplande verkoop van CBS aan Westinghouse op de helling kon zetten. Volgens Bergman zou de populariteit van de film ervoor gezorgd hebben dat zowel Don Hewitt als Mike Wallace hem de rug hadden toegekeerd. Mann vindt van zichzelf dat hij recht in zijn schoenen staat. De regisseur hield geen rekening met de vrij naïeve voorstelling van de feiten door Wallace, en ging af op feiten die zwart op wit in de kranten stond gedrukt.

    the_insider_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_insider_1999_blu-ray_pic02.jpg

    De karakters in het verhaal, met al hun zwakheden, complexen, frustraties en contradicties, worden tot het uiterste gedreven. Soms gedreven door hun ego, soms compleet verblind door de omstandigheden, stellen ze zichzelf en anderen teleur. Kortom, het zijn mensen van vlees en bloed. Bergman gaat er prat op dat hij zijn bronnen niet in de koude laat staan, terwijl het op zich een soort verkoopargument is naar diegene die hun verhaal kwijt willen. Anderzijds is er Wigand die voor een tabaksgigant gaat werken om zo zijn salaris te zien verdubbelen, met als smoes dat hij kan werken aan een minder schadelijke sigaret. Ze worden met de rug tegen de muur gezet en gedwongen keuzes te maken die hun gehele leven verder zal bepalen. Anderzijds is het ook een film over het juridische apparaat in de States en hoe machtige mannen met hun leger aan top-advocaten met alles kunnen wegkomen.

    De camera van Dante Spinotti zit letterlijk en figuurlijk op de huid van de personages. Je ademt met hen mee, voelt was ze voelen, zowel hun twijfels als hun angsten. Als toeschouwer voel je de onwennigheid van het hoofdpersonage als hij plots niet meer wat hij moet zeggen of hoe hij zich moet gedragen. Maar ook van de muziek van Pieter Bourke en Lisa Gerrard gaan onze nekharen rechtstaan. Kortom, een sterk verhaal vertolkt door talentvolle acteurs en in beeld gebracht door een meester, wat wil je nog meer.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 14 februari 2015

     

    *** The Insider trailer ***

  • Tom Cruise vertolkt anti-held Jack Reacher

    Pin it!

    Hollywood icoon Tom Cruise heeft na Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) nog steeds zin om op zijn Jason Bourne’s het leven van zijn tegenstanders zuur te maken. Deze keer heeft de acteur de handen kunnen leggen op een New York bestseller van Lee Child, Jack Reacher (2012). Cruise is niet alleen de hoofdacteur, maar ook de producer.

    jack reacher,mission impossible 4,Lee Child,tom cruise,Rosamund Pike,Robert Duvall,Werner Herzog,Jai Courtney,Paramount,Christopher McQuarrie,The Way of the Gun,collateral,Dwayne Johnson

    Korte inhoud: Wanneer een sluipschutter met zes schoten vijf mensen om het leven brengt, wijst al het bewijsmateriaal in de richting van de man in hechtenis. Wanneer de verdachte ondervraagd wordt, zegt hij maar één ding: "Zoek Jack Reacher!". Op die manier begint een buitengewone zoektocht naar de waarheid, waarbij Jack Reacher (Tom Cruise), een ex-militaire flik, tegenover een onverwachte vijand komt te staan die een talent voor geweld heeft en een geheim moet bewaren.

    De film wordt geregisseerd door Christopher McQuarrie, die eigenlijk een scenarist van beroep is (The Usual Suspects, Valkyrie). Twaalf jaar geleden regisseerde hij The Way of the Gun (2000), die uiteindelijk een serieuze flop werd. Maar laten we eerlijk zijn, zijn regiedebuut was niet echt overtuigend. Hopelijk heeft hij geleerd uit zijn fouten en pakt hij deze keer uit met een voltreffer. Misschien het feit dat zijn scenario nu ook gebaseerd is op een populair boek zal daar iets aan veranderen. En er bestaan verschillende boeken over Reacher, dus al deze prent slaagt in zijn opzet, zijn een paar sequels zeker niet uitgesloten. In het boek is het hoofdpersonage wel 2 meter groot, een beetje zoals Liam Neeson in de Taken films, maar Tom Cruise is amper 1 meter 70. Maar met de M:I films en zelfs Collateral (2004) in het achterhoofd denk ik niet dat we de 50-jarige Tom zomaar kunnen afschrijven. Acteur Dwayne Johnson werd eerst vernoemd voor de vertolking van Reacher, maar als ik moet kiezen tussen een grote spierbundel en een rasechte acteur van een klein gestalte, dan kies ik zelf liefst voor de tweede.

    Ik ben niet compleet weggeblazen van de trailer en vind het eigenlijk spijtig dat de scenarist zijn ego niet wou inslikken en deze film geven aan een echte actie-regisseur, of iemand met iets meer ballen. Ook al speelt Cruise een beetje van een anti-held, ziet alles er nogal braafjes uit. Paramount had dit jaar nog willen uitpakken met G.I. Joe: Retaliation (2013), die met reshoots werd overladen, maar nu hebben ze al hun hoop en energie gestoken in deze prent. Het productiebudget bedraagt 50 miljoen en ik verwacht dat ze hier toch wel het dubbele mee kunnen uithalen.

    In de film speelt hij naast actrice Rosamund Pike en acteur Robert Duvall, alsook Werner Herzog en nieuwkomer Jai Courtney. De film komt bij ons in de bioscoop vanaf 26 december 2012.

    *** Jack Reacher trailer ***

  • Collateral (2004) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

    De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

    Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

    Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

    Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

    Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

    Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

    Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

    Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

    Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 november 2011

     

    *** Collateral trailer ***

  • Public Enemies (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

    PE_BD_UK_300

    Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

    Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn koppig geloof in de High Definition camera. Michael Mann is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

    Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

    Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

    Public Enemies 001 picPublic Enemies 002 pic
    © Universal Pictures Benelux

    Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

    Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen een resem documentaires over Dillingers maar ook een aantal making-off reportages en misschien nog belangrijker de audio-commentaar van Michael Mann op de film.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 23 november 2009

    ***Related Post***
    05/03/2009: Public Enemies trailer

     

    *** Public Enemies trailer ***

  • Zodiac (2007) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot mijn eigen grote verbazing had ik nog geen review geschreven over Zodiac (2007). En wat beter om deze fout te herstellen met de release van de schitterende 2-Disc Director’s Cut. Het was ondertussen al 5 jaar geleden (sinds Panic Room) dat David Fincher nog eens van hem liet horen. Met deze thriller vertelt hij naar goede gewoonte een bloedstollend (waar gebeurd) verhaal van een mysterieuze seriemoordenaar uit San Francisco.

    david shire,review,filmbespreking,jake gyllenhaal,robert downey jr,brad fischer,james vanderbilt,james ellroy,zodiac,david fincher,viper camera,hd,2007,miami vice,collateral,domino,mark ruffalo,anthony edwards,john carroll lynch,dvd,blu-ray,se7en,final cut,harris savides,zeiss,digiprime

    Een intrigerende zaak die tot op vandaag nog steeds niet is opgehelderd. Zet u wel schrap, want de film duurt 2u38 minuten. Maar Zodiac is allesbehalve langdradig. Meer nog, de duurtijd zet meteen de hellentocht van de hoofdpersonages in de verf. En wat alles indrukwekkend maakt is dat er uiteindelijk niet erg veel gebeurt, maar je zit op het puntje van je stoel bij elke pagina die wordt gedraaid of koffie die wordt gedronken.

    Korte inhoud: Eind jaren 60, begin jaren 70 werd San Fransisco geterroriseerd door een onverschrokken en obscure serial killer, die bekend was onder de naam The Zodiac. Hij vermoordde ad random onschuldige mensen en treiterde de politie en de nieuwsredacties met enigmatische raadseltjes. De killer was verzot op media-aandacht en bleef iedereen te slim af. Kwam daar nog bij dat ook heel wat copycats opdoken, waaronder iemand die de beruchte advocaat Melvin Belli om de tuin leidde Brian Cox. Twee journalisten en twee politieagenten zijn er zo veel mee bezig dat ze geobsedeerd raken door de zaak. De hoogbegaafde cartoonist Robert Graysmith (Jake Gyllenhaal) en de zelfdestructieve sterreporter Paul Avery (Robert Downey jr.), beiden werkzaam bij de San Fransisco Chronicle, zijn zo'n beetje de eersten die een bericht van The Zodiac ontvangen. Ze starten hun eigen onderzoek en verzamelen zoveel mogelijk informatie. Ondertussen zijn ook de doortastende detective van de afdeling moordzaken David Toschi (Mark Ruffalo) en zijn partner Bill Armstrong (Anthony Edwards) met de zaak bezig. Het onderzoek naar de identiteit van The Zodiac zou voor alle vier een keerpunt in hun carrière betekenen.

    In tegenstelling tot Se7en waar hij alles in functie zet van de moorden van de serie-moordenaar, koos Fincher een andere invalshoek waarbij hij de impact laat zien op de levens van diegene die betrokken waren. En dat maakt deze zoveelste serial-killer-prent een uiterst originele, slimme en ambitieuze prent die tevens bestemd is voor een volwassen publiek, en zoiets is buitengewoon. En zoals we van Fincher gewoon zijn is de aandacht voor detail en cinematografie opnieuw meesterlijk. Het contrast tussen de grimmige en gewelddadige scènes werkt perfect met de rustgevende nostalgische straten van San Francisco en de vergaderruimtes van de nieuwsredactie op subtiele muziek van David Shire, tot alles samenloopt in de woonkamers van de hoofdpersonages. De serie-moordenaar blijft echter in de schaduw. We maken kennis met hem doorheen zijn raadsels, zijn ademhaling aan de telefoon en de kleine fragmentjes waar hij tekeer gaat op onschuldige slachtoffers.

    Opmerkelijk aan de fotografie was de 'eenvoud' tot zelfs een soort visuele banaliteit, alsof de Direcor of Photograpy Harris Savides david Fincher kon overtuigen om niet met een stijl-oefening te beginnen maar om alles zo authentiek mogelijk weer te geven, zodat de gebeurtenissen beter tot hun recht zouden komen. Geen trans-travellings of hippe steadycam shots, maar zachte kraanshots en vaste kaders. Een jonger publiek zal dit wel ervaren als 'saai' en 'langdradig', maar een meer volwassen en filmgeek publiek zal hier compleet verzot op zijn, juist omwille van de geslaagde corelatie tot het verhaal en de banaliteit van het beroep van een journalist of detective of zelfs moordenaar. Let wel, de camera die werd gebruikt - en daar kom ik later nog op terug - is een HD digitale camera die normaal gezien een hyper scherp beeld weergeeft. Maar de film ziet er allesbehalve scherp uit. Mensen hebben in hun gedachten hoe de 70'ties eruit zagen (qua kleur, stijl, vormgeving) via diverse documentaire en periodefilms. Een film maken die dit referentiekader zou negeren zou de authenticiteit voor een groot stuk teniet doen. En dit doet me dan weer denken aan die filmdocent die ik had die ons vertelde: "Er steekt vaak meer werk in naturalisme dan in een gestileerd beeld". Toch is de film scherper dan een 35 mm film en mensen die de Blu-ray zullen aanschaffen zullen meteen zien wat ik bedoel. In Zodiac kun je de haartjes en de poriën in de close-ups.

    Brian Cox picMark Ruffalo picJake Gyllenhaal picRobert Downey Jr picDavid Fincher pic
    © Warner Home Video

    Fincher speelt op ingenieuze wijze met verdachten en verdenkingen, die leiden tot een geweldig spannende climax wanneer Graysmith voor zijn onderzoek naar de zaak op bezoek gaat bij Bob Vaughn, een oud-collega van hoofdverdachte Arthur Leigh Allen (John Carroll Lynch). In combinatie met korte scènes die op mooie wijze het tijdsverloop verbeelden en een tot in detail uitgewerkte historische reconstructie van San Francisco in de jaren 60 en 70, heeft Fincher van Zodiac opnieuw een visueel meesterwerk weten te maken.

    Zodiac is bovendien volledig met de Digitale Thomson VIPERcam gedraaid met Zeiss DigiPrime objectieven (en genoeg ND-filters om de dieptescherpte enigszins te beperken), waarmee het na Collateral (2004), Domino (2005) en Miami Vice (2006) de vierde Hollywoodfilm is die geheel met deze nieuwe technologie gemaakt is. Het verschil is wel dat Zodiac de eerste Hollywood film is die geheel op harde schijf werd gedraaid en dus niet op tapes of filmrollen (meer precies het uncompressed-HD-to-drive digital-acquisition system) Het voordeel van deze techniek is dat je meteen het resultaat bij wijze van spreken kan zien op een lap-top, het nadeel (net zoals bij tapes) is dat je geen verschillende chips hebt met specifieke gevoeligheid zoals met pellicule (daglicht, kunstlicht, ASA-waarden) voor zones met veel licht, duistere belichting, buitenlicht of kunstlicht.

    Zodiac werd ook integraal gemonteerd op Final Cut. De film is in ieder geval anders dan het andere werk van Fincher. Zodiac is naar verwachting in het begin een thriller in de traditionele zin van het woord, maar na verloop van tijd draait de focus naar een uitdagende karakterstudie over obsessies en offers. Het gaat er dan ook niet zozeer om wie de moorden gepleegd heeft, maar om de beweegredenen van de geobsedeerde hoofdrolspelers te leren begrijpen. Het was dus niet de typische serial-killer film waar de camera in POV achter de struiken begluurt, dan wel een registrerende docu-prent over journalisten en detectives in een eindeloze zoektocht naar een mysterieuze moordenaar. Met een ijzersterke cast en een regisseur als Fincher aan het roer was 'Zodiac' voor mij één van de beste films uit 2007.

    Op de special edition dvd vinden jullie een pak extras waaronder de audio-commentaren van de Fincher, alsook deze van Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr., Brad Fischer, James Vanderbilt en James Ellroy. De tweede dvd bevat ook een uitgebreide achter de schermen documentaire over het productieproces, met split-screen vergelijkingen tussende computer-geanimeerde storyboards en de uiteindelijke film van de drie moordscènes. Daarnaast is er nog een documentairte van This is the Zodiac Speaking over alle aspecten van het onderzoek, met nieuwe interviews met de oorspronkelijke detectives en overlevende slachtoffers, en de documentaire His Name Was Arthur Leigh Allen, een kijk op de hoofdverdachte in de Zodiac zaak door mensen die hem kenden en de politie die onderzoek naar hem deed. Zeker een aanrader.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 17 mei 2008

    ***Related Posts***
    22/12/2007: Top 10 Best Movies 2007
    14/02/2007: Zodiac trailer + pics
    20/11/2006: Zodiac op High Definition gedraaid
    27/10/2006: Zodiac korte inhoud & poster
    28/07/2006: The Curious Case of Benjamin Button van David Fincher
    26/04/2005: Mogelijks een Se7en sequel?

     

    *** Zodiac trailer ***

  • Spielberg remt 3D-projectie

    Pin it!

    De Digitale 3D projectie-systemen kennen een moeizame start en velen wijzen nu al de vingers naar invloedrijke filmmakers zoals Steven Spielberg die nog steeds zweren bij pellicule-projectie. Volgens Variety zijn er tevens ook nog aanslepende discussies over de vergoeding die de studio’s zouden moeten betalen aan de bioscoop-uitbaters om hun installatie van Digitale projectie-systemen en de updates voor 3D-cinema (digitale projectie met een 3D-effect die je kunt ervaren met een speciale kleurenbril, cf. Beowulf en binnenkort films die zijn opgenomen met de nieuwe Fusion '3D' camera). Deze impasse zal een directe bedreiging zijn voor de 3D-films die er zitten aan te komen in 2009.

    "… there are 10 major studio 3-D releases skedded for 2009, including DreamWorks Animation's Monsters vs Aliens (2009) and Fox's Cameron opus Avatar (2009) and Battle Angel (2009) but "we don't have the screens for them. We have less than 1,000 3-D screens in the U.S. and fewer than that in the rest of the world."

    01 Indiana Jones 402 Avatar03 Monsters vs Aliens04 Battle Angel

    "Unless the deals are done in the next month or two, we won't have time to do the installations in time," zegt John Fithian van de National Association of Theatre Owners die hieraan toevoegt dat de constructie, integratie en systeem-testen aanzienlijk veel tijd zullen vragen. "We literally need the deals now to make the slate work. If the studios want this to happen in time for 2009, the deals have to be struck, and they have to be struck right now. The next two months are crucial. If those deals get done, we have 22,000 screens and we're off and running. If they don't, we have a problem."

    Steven Spielberg is blijkbaar niet opgezet om zijn Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) in digitaal formaat in de zalen uit te brengen. Maar Paramount heeft deze vraag verworpen en Indiana Jones 4 komt dus wel degelijk ook op digitaal formaat uit. Digitale projectie is nu al een paar jaar oud en heeft ondertussen zeker zijn verdiensten bewezen. Je mag digitale projectie trouwens niet verwarren met digitale opname (bv. HD-camera opname zoals bij Collateral). Opnemen op 35mm pellicule blijft nog steeds beter dan opname op digitaal formaat, hoewel het duurder is en de verschillen tussen digitale en analoge fotografie met de jaren steeds kleiner worden.

    Ik zou het een spijtige zaak vinden mochten de zalen niet uitgerust zijn met de nieuwste projectie-systemen wanneer die nieuwe 3D films uitkomen. Naast de reeds vermelde films staat ook nog Final Destination (2009) en de herwerkte versies van Toy Story 1 & 2 op ons te wachten. Gelukkig zijn er nog trendzettende filmmakers zoals James Cameron die zweren bij 3D en die dit proces nog kunnen versnellen. Toch vreemd dat Spielberg terughoudend is, vooral wanneer zijn digitale Tintin (2009) film ook volgend jaar moet uitkomen. Hopelijk zal dit probleem sneller tot een oplossing komen dan die scenaristen-staking.