De FilmBlog

Gisteren ging de 38ste editie van het FilmFestival van Gent van start met de bloedstollende voltreffer Tinker Tailor Soldier Spy (2011) van de Zweedse cineast Tomas Alfredson (Let the Right One In), die hier zijn eerste Engelstalige langspeelfilm regisseert. De thriller is gebaseerd op de roman uit 1974 van de Brit John le Carré, die ook al het verhaal schreef van The Tailor of Panama (2001) en The Constant Gardener (2005), waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg. Jawel, deze nieuwe prent is zeker ook wel een Oscar-kandidaat.

Korte inhoud: In de sombere dagen van de Koude Oorlog geniet de spionage veteraan George Smiley (Gary Oldman) van de Britse geheime dienst van zijn pensioen. Wanneer blijkt dat een oud-collega van Smiley een Russische spion is, wordt hij teruggeroepen door MI6 en gevraagd de spion op te sporen.

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Een spanningsveld die nog moet bekoelen na de Cuba Crisis in 1962, maar nog steeds zijn onderhuidse uitspattingen kent in gouvernementele organisaties en geheime diensten. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En wanneer de Britse geheime dienst, onder leiding van 'Control' (John Hurt), hoogte krijgt van een mogelijke dubbelspion in hun organisatie, die informatie zou doorspelen aan Moskou, is het kot te klein en moeten er maatregelen worden genomen.

Een beetje overhaast stuurt hij agent Jim Prideaux (Mark Strong) op missie om een Hongaarse generaal te laten overlopen die blijkbaar meer weet over de zaak. Zijn rechterhand Smiley (Gary Oldman) wordt echter niet ingelicht. Maar alles loopt fout wanneer Prideaux gevangen wordt genomen en men niet zeker weet tot waar de invloed van de dubbelspion zich uitstrekt. Met het overlijden van Control een paar maand later wordt Smiley gedwongen met pensioen gestuurd. Maar het duurt niet lang alvorens Smiley wordt opgeroepen om een tip op te volgen van agent Ricki Tarr (Tom Hardy) en uit te zoeken waar Control mee bezig was. Voor deze missie krijgt hij een jongere assistent onder zijn hoede, genaamd Peter Guillam (Benedict Cumberbatch). Snel worden er 5 hoofdverdachten aangeduid als mogelijke mol van de Britse Geheime Dienst. Deze 5 hebben allemaal een codenaam gekregen afkomstig uit een kinderrijmpje: te beginnen bij Control’s opvolger Percy Allenine (Toby Jones) alias "Tinker", en gevolgd door zijn afdelingshoofden; Bill Haydon (Colin Firth) alias "Tailor", Roy Bland (Cíaran Hinds ) alias "Soldier", Toby Esterhase (David Dencik) alias "Poorman" en "Beggarman" is Smiley zelf. Wie van deze vijf is de dubbelspion?

De auteur van deze film heet trouwens David Cornwell en "Le Carré" was zijn codenaam wanneer hij nog actief was in de Geheime dienst. Hij spreekt dus uit ervaring. De man is ondertussen al 80 jaar, en heeft misschien de opportuniteit gemist om net zoals Ian Fleming een aantal James Bond verhalen uit te werken. Maar het zou misschien wel een compleet ander soort Bond zijn. De gespierde charmeur zou misschien wel ingeruild worden voor een grijze muis met bril, een beetje zoals het hoofdpersonage in Tinker Tailor Soldier Spy. In zijn verhaal is er ook geen sprake van megalomane schurken op exotische locaties, maar heeft alles een meer bureaucratische vertaling. Het grootste verschil is dat Fleming de klemtoon legt op actie, terwijl Cornwell de voorkeur geeft aan het narratieve en de dialogen. Maar heel wat zaken komen ook terug, zoals de codenaampjes. Hier hebben we te maken met 'Control', terwijl Fleming het had over een zekere ‘M’.

En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert. Oldman heeft zich die rol volledig toegeëigend. Maar ook Tom Hardy blijft ons opnieuw verrassen met een uitstekende vertolking. Maar in deze mannenwereld duiken ook een paar vrouwen op die niet onopgemerkt de revue passeren, en dan met name Kathy Burke als een gepensioneerde SIS (MI6 / The Circus) medewerker. Zelf vond ik haar vertolking ver onder het niveau van de andere acteurs liggen, en dit is misschien één van de weinige minpuntjes aan deze prent. Burke mist ook wat geloofwaardigheid, iets wat je bij de andere acteurs nooit ervaart.

Het paranoïde sfeertje in de film wordt bijzonder wel in beeld gebracht door de Zwitser Hoyte Van Hoytema (Let the Tight One In, The Fighter), die in samenspraak met de production design de tijdsgeest perfect weet te schilderen met veel grijs en bruin-tinten in een korrelig, bleek en melancholiek geheel. De set decorateur heeft er tevens voor gezorgd dat de acteurs heel veel props hadden uit die tijd waarmee ze konden spelen tijdens hun dialogen. En het werk! Het oog voor detail zorgt ervoor dat onze aandacht wordt vastgehouden, en de muziekscore van Alberto Iglesias (die vaak samenwerkt met Pedro Almodóvar) help daarbij. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik de film zelfs nog beter zal vinden na een tweede visie, gezien je niet alle informatie in een eerste zit kan opvangen en de film ook zal groeien naarmate je meer vertrouwd zal raken met de personages en de gebeurtenissen.

Tinker Tailor Solder Spy is zeker een aanrader voor een volwassen publiek. Het is een film die in ieder geval zijn stempel zal zitten op komende filmfestivals, en in het bijzonder de Oscars, waar Brad Pitt meteen een belangrijke mededinger voor de Oscar van Beste Acteur zal krijgen. Ik moet Moneyball (2011) nog zien, maar deze film heeft de lat wel erg hoog gelegd. Reden genoeg om naar deze film te gaan. Ik ga ondertussen uitkijken naar de verfilming van de opvolger die le Carré schreef, The Honourable School Boy.

En hier zijn dus de winnaars van de 83e Academy Awards. Geen grote verrassingen tot nu toe, maar de nacht is nog jong. Van zodra de beeldjes vallen worden ze hier geplaatst en becommentarieerd. Sorry voor de ietwat lullige layout, maar het zijn in wat ongewone toestanden ik dit hier moet versturen.

Net gezien dat Kons on-line is. Wel, ik ben ook wel tevreden met de oscar voor Rick Baker voor zijn werk in de film The Wolfman, maar laten we eerlijk zijn: DIT WAS VERRE VAN ZIJN BESTE WERK! Er zat gewoon teveel cgi in en was in bepaalde scènes zelfs half overtuigend. Ze hadden hem beter beloond voor veel van zijn vorige films. Maar ok, was in vergelijking nog altijd de beste van het jaar.

Tot nu toe zijn al heel wat van mijn voorspellingen uitgekomen. Ik had verwacht dat The Kings Speech, als de film met de meeste oscar-nominaties, ook de film zal worden met de grootste verliezen. The Social Network en Inception maken indruk. Fincher wordt op dit ogenblik heel zenuwachtig en kan er zeker in geloven. True Grit komt er niet aan te pas.

Grote verrassing van de avond: David Fincher krijgt (weeral!) GEEN Oscar voor beste regie voor zijn Social Network, maar wel Tom Hooper voor The Kings Speech All bets are off voor Beste Film. Maar het zou idioot zijn moest The Kings Speech nu ook niet de oscar voor Beste Film in te wacht slepen. Maar is wel gerechtigheid voor Natalie Portman die de Oscar voor Beste Actrice won voor Black Swan. Ook de Oscar voor Beste Acteur ging naar Colin Firth, iets wat zo goed als iedereen had verwacht.

Eénmaal de oscar voor Beste Regie naar The King's Speech ging, wist je al hoe laat het zou zijn. Ik had zelf gedacht dat het uiteindelijk The Social Network zou worden, maar ben eigenlijk wel tevreden met The King's speech, wat een uitstekende film was waar ik echt heb van genoten. De film had de meeste nominaties, maar sleepte uiteindelijk maar 4 beeldjes weg. Maar uiteindelijk wel cruciale awards. Grote verliezer van de avond True Grit van de Coen Brothers, en grote teleurstelling voor The Social Network die een goede start kende, maar na de belendmaking van de award voor Beste Regisseur alle hoop kon opgeven.

Best Motion Picture of the Year
Winner:
The King's Speech (2010)
Nominees:
127 Hours (2010)
Black Swan (2010)
The Fighter (2010)
Inception (2010)
The Kids Are All Right (2010)
The Social Network (2010)
Toy Story 3 (2010)
True Grit (2010)
Winter's Bone (2010)

Best Performance by an Actor in a Leading Role
Winner:
Colin Firth for The King's Speech (2010)
Nominees:
Javier Bardem for Biutiful (2010)
Jeff Bridges for True Grit (2010)
Jesse Eisenberg for The Social Network (2010)
James Franco for 127 Hours (2010)

Best Performance by an Actress in a Leading Role
Winner:
Natalie Portman for Black Swan (2010)
Nominees:
Annette Bening for The Kids Are All Right (2010)
Nicole Kidman for Rabbit Hole (2010)
Jennifer Lawrence for Winter's Bone (2010)
Michelle Williams for Blue Valentine (2010)

Best Achievement in Directing
Winner:
Tom Hooper for The King's Speech (2010)
Nominees:
Darren Aronofsky for Black Swan (2010)
Ethan Coen, Joel Coen for True Grit (2010)
David Fincher for The Social Network (2010)
David O. Russell for The Fighter (2010)

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
Winner:
Christian Bale for The Fighter (2010)
Nominees:
John Hawkes for Winter's Bone (2010)
Jeremy Renner for The Town (2010)
Mark Ruffalo for The Kids Are All Right (2010)
Geoffrey Rush for The King's Speech (2010)

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
Winner:
Melissa Leo for The Fighter (2010)
Nominees:
Amy Adams for The Fighter (2010)
Helena Bonham Carter for The King's Speech (2010)
Hailee Steinfeld for True Grit (2010)
Jacki Weaver for Animal Kingdom (2010)

Best Foreign Language Film of the Year
Winner:
Hævnen (2010) : Susanne Bier(Denmark)
Nominees:
Biutiful (2010) : Alejandro González Iñárritu(Mexico)
Kynodontas (2009): Giorgos Lanthimos(Greece)
Incendies (2010) : Denis Villeneuve(Canada)
Hors-la-loi (2010) : Rachid Bouchareb(Algeria)

Best Achievement in Cinematography
Winner:
Inception (2010) : Wally Pfister
Nominees:
Black Swan (2010) : Matthew Libatique
The King's Speech (2010) : Danny Cohen
The Social Network (2010) : Jeff Cronenweth
True Grit (2010) : Roger Deakins

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Winner:
The Social Network (2010) : Trent Reznor, Atticus Ross
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. Rahman
How to Train Your Dragon (2010) : John Powell
Inception (2010) : Hans Zimmer
The King's Speech (2010) : Alexandre Desplat

Best Achievement in Art Direction
Winner:
Alice in Wonderland (2010) : Robert Stromberg, Karen O'Hara
Nominees:
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) : Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception (2010) : Guy Hendrix Dyas, Larry Dias, Douglas A. Mowat
The King's Speech (2010) : Eve Stewart, Judy Farr
True Grit (2010) : Jess Gonchor, Nancy Haigh

Best Achievement in Makeup
Winner:
The Wolfman (2010) : Rick Baker, Dave Elsey
Nominees:
Barney's Version (2010) : Adrien Morot
The Way Back (2010) : Edouard F. Henriques, Greg Funk, Yolanda Toussieng

Best Achievement in Costume Design
Winner:
Alice in Wonderland (2010) : Colleen Atwood
Nominees:
Io sono l'amore (2009): Antonella Cannarozzi
The King's Speech (2010) : Jenny Beavan
The Tempest (2010/II): Sandy Powell
True Grit (2010) : Mary Zophres
Madagascar, carnet de voyage (2010)

Best Achievement in Editing
Winner:
The Social Network (2010) : Kirk Baxter, Angus Wall
Nominees:
127 Hours (2010) : Jon Harris *
Black Swan (2010) : Andrew Weisblum
The Fighter (2010) : Pamela Martin
The King's Speech (2010) : Tariq Anwar

Best Achievement in Sound Mixing
Winner:
Inception (2010)
Nominees:
The King's Speech (2010)
Salt (2010) : Jeffrey J. Haboush, William Sarokin, Scott Millan, Greg P. Russell
The Social Network (2010)
True Grit (2010)

Best Achievement in Sound Editing
Winner:
Inception (2010)
Nominees:
Toy Story 3 (2010)
TRON: Legacy (2010)
True Grit (2010)
Unstoppable (2010)

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
Winner:
The King's Speech (2010) : David Seidler
Nominees:
Another Year (2010) : Mike Leigh
The Fighter (2010) : Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception (2010) : Christopher Nolan
The Kids Are All Right (2010) : Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
Winner:
The Social Network (2010) : Aaron Sorkin
Nominees:
127 Hours (2010) : Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3 (2010) : Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit (2010) : Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone (2010) : Debra Granik, Anne Rosellini

Best Achievement in Visual Effects
Winner:
Inception (2010)
Nominees:
Alice in Wonderland (2010)
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010)
Hereafter (2010)
Iron Man 2 (2010)

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Winner:
The Social Network (2010) : Trent Reznor, Atticus Ross
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. RahmanHow to Train Your Dragon (2010) : John Powell
Inception (2010) : Hans Zimmer
The King's Speech (2010) : Alexandre Desplat

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
Winner:
Toy Story 3 (2010) : Randy Newman("We Belong Together")
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. Rahman, Rollo Armstrong, Dido("If I Rise")
Country Strong (2010) : Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges("Coming Home")
Tangled (2010) : Alan Menken, Glenn Slater("I See the Light")

Best Documentary, Features
Winner:
Inside Job (2010)
Nominees:
Exit Through the Gift Shop (2010)
Gasland (2010)
Restrepo (2010)
Waste Land (2010)

Best Documentary, Short Subjects
Winner:
Strangers No More (2010)
Nominees:
Killing in the Name (2010)
Poster Girl (2010)
Sun Come Up (2010)
The Warriors of Qiugang (2010)

Best Short Film, Live Action
Winner:
God of Love (2010)
Nominees:
The Confession (2010)
The Crush (2009)
Na Wewe (2010)
Wish 143 (2009)

Best Animated Feature Film of the Year
Winner:
Toy Story 3 (2010) : Lee Unkrich
Nominees:
How to Train Your Dragon (2010) : Dean DeBlois, Chris Sanders
L'illusionniste (2010) : Sylvain Chomet

Best Short Film, Animated
Winner:
The Lost Thing (2010)
Nominees:
Day & Night (2010)
The Gruffalo (2009)
Let's Pollute (2009)

***Related Post***
25/01/2011: The Academy Awards nominees 2011 + predicties

Eén van de betere romantische komedies in Victoriaanse outfit is Shakespeare in Love (1998) van John Madden. Deze Universal film is net verschenen op blu-ray, dus een uitgelezen moment om deze release even in de aandacht te brengen. Dit film traceert het ontstaan van het 'Romeo & Juliet' stuk. En het resultaat behoort bij één van de beste 'Romeo & Juliet' verfilmingen, tezamen met het klassieke Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli en het hedendaagse Romeo + Juliet (1996) van Baz Luhrmann.

Korte inhoud: De jonge schrijver William Shakespeare (Joseph Fiennes) heeft problemen met zijn laatste werk "Romeo en Ethal de Piratendochter". De jonge en rijke Viola (Gwyneth Paltrow) is een groot fan van Shakespeare, en droomt ervan om actrice te worden. Vrouwen zijn echter niet toegestaan op het toneel, dus verkleedt ze zich als jongen, en krijgt ze de rol van Romeo. Wanneer zij en William verliefd worden heeft hij eindelijk de inspiratie om zijn toneelstuk verder uit te werken.

De film is buitengewoon grappig en als kijker wordt je echt ondergedompeld in de vuile en grauwe straten van het Elizabethaanse tijdperk, zonder dat de film zwartmoedig wordt. Anderzijds is het ook een acteurs film, met niet alleen een geweldige Fiennes en Paltrow, maar tevens een sterke Geoffrey Rush, Judi Dench, Colin Firth en Tom Wilkinson. Ze hebben er zichtbaar allemaal plezier in om hun rol te spelen, en dat vertaald zich in een geweldige dynamiek en een mooi samenspel. Het delicate bij dergelijke films is dat acteurs gemakkelijk vervallen in over-acting, maar gezien het talent dat aan deze film deelnam was dit niet het geval.

We ontdekken er een Shakespeare die tegen alle verwachtingen in heel veel weg heeft van de Romeo die we kennen uit zijn werk. De film vertelt niet alleen het verhaal van Shakespeare en zijn romance met Viola, maar tevens het verhaal van Romeo en Juliet. De film zit vol van verwijzingen tussen zijn leven en zijn oeuvre, en voor zij die het oorspronkelijke werk ooit hebben gelezen op de schoolbanken, zal hier zeker veel plezier aan beleven. De scenaristen Marc Norman en Tom Stoppard hebben duidelijk hun huiswerk gedaan. Het is een film die zowel situationele humor vertoont (de non die de kamer van Viola bewaakt maakt extra veel lawaai met haar schommelstoel om het gestoei in de kamer te overstemmen), humor gebonden aan het tijdperk (het feit dat vrouwen niet mochten acteren op de planken), humor gebonden aan een bepaalde karaktertrek van een personage (Shakespeare is een grote leugenaar en praat zich meestal uit elke moeilijke situatie), en humor met een knipoog naar het werk van Shakespeare ("A Plaque on both your houses", de bekende zin uit het werk van Romeo & Juliet komt van een effectieve mededeling die Shakespeare had overhoord).

Romantiek en humor gaan hand in hand (zo getuigen de vele Meg Ryan films), maar slechts een uitstekend regisseur weet de twee in balans te brengen. De romantiek mag geen domper worden op de humor en omgekeerd, je mag niet beginnen lachen bij een romantisch moment. En Madden slaagt hier goed in en voelt de relatie niet te artificieel aan. Het is wel iets van een gehaaste romance, maar dit zit dan weer geheel binnen de stijl van de film, iets wat je gemakkelijk aanvaard met zo’n intelligent script. Maar uiteindelijk heeft de komedie toch wel de bovenhand op de romantiek. Shakespeare in Love kreeg 13 Oscar-nominaties en won er 7, waaronder Beste Originele Script. De regisseur kreeg echter geen Oscar voor Beste Regie. Maar de concurrentie was groot (cf. Steven Spielberg met Saving Private Ryan)

Twee zaken die ik nog wel onderstrepen, enerzijds de prachtige kostuums van Sandy Powell, en in het bijzonder de kleding voor de vrouwelijke personages, alsook de emotionele en dramatische muziek van Stephen Warbeck. Twee zaken die pas goed op hun recht komen op een groot wit doek in de bioscoop, of op een breedbeeld televisie in High Def. Mijn enige kritiek is dat de film zich iets teveel afspeelt op dezelfde plaatsen en iets te weinig openbreekt. Maar laat het duidelijk zijn, Shakespeare in Love is een voortreffelijke volwassen romantische komedie met een intelligent script en talentvolle acteurs. Een film die tevens de naam van Shakespeare in de titel waardig is.

Bondgirl Gemma Arterton had niet zo heel veel indruk gemaakt in de vrij zwakke Quantum of Solace (2008). De knappe 23-jarige Engelse actrice werd eeder opgemerkt in St. Trinian's (2007) van Oliver Parker en Barnaby Thompson. De twee regisseurs bakken er niets van, maar voor wie verzot is op knappe meisjes in schooluniform zal hiet misschien nog wat plezier aan beleven. In de mix duiken er ook namen op Colin Firth en Rupert Everett, maar deze twee heren slagen er niet in om het niveau van deze film enigszins op te krikken…integendeel.

Korte inhoud: De jongedames van de anarchistische meisjesschool St. Trinian staan bekend als onhandelbaar en de docenten hebben het er moeilijk mee. Maar als de school moet sluiten, besluiten ze zich eens in te zetten. Er komt een ingewikkeld plan op tafel, waarin diefstal niet ontbreekt.

Het grootste probleem naast het gebrek aan creativiteit en intelligentie van de twee cineasten is het zwakke script van Piers Ashworth en Nick Moorcroft. De film begint met Annabelle Fritton (Talulah Riley), een stil meisje dat toegelaten wordt tot de school en de populaire Kelly (Gemma Arterton) ontmoet, die haar introduceert aan de klikjes, zoals de Posh Totty, Chavs, Emos, Geeks en de First Years. En zoals bij elk bootcamp die zijn naam waardig is, wordt Annabelle de eerste nacht zwaar aangepakt. En de pesterijen en vechtpartijtjes gaan zo maar door tot Annabelle te horen krijgt dat haar ouders eigenlijk niets meer willen te maken hebben met het meisje. Teleurgesteld in hen zoekt ze toch toenadering tot haar klasgenootjes en de make-over kan beginnen. Maar uiteindelijk is de film een aaneenschakeling van puberale grappen en onderbroekenlol. Hapklare kost voor de doelgroep van tienermeisjes, maar de meligheid gaat snel vervelen.

St. Trinian's is de zesde film in een serie die gebaseerd is op de cartoons van de Britse tekenaar Ronald Searle. De eerste film, The Belles of St. Trinian's (1954) die toentertijd behoorlijk gewaagd was. Nadien kwam Blue Murder at St. Trinian's (1957), The Pure Hell of St. Trinian's (1960), The Great St. Trinian's Train Robbery (1966) en The Wildcats of St. Trinian's (1980). Maar ondertussen ligt men hier niet langer van wakker en is m’n heel wat meer gewoon. Ze stoken wodka, bouwen bommen en spelen vals met hockey, maar achter de te strakke bloesjes bonzen gouden hartjes. Als het echt ondeugend dreigt te worden draait de camera weg. De beelden moeten natuurlijk wel geschikt blijven voor een twaalfjarig publiek.

Toch is Gemma in deze prent uiterst charismatisch en steelt ze echt wel de show. Al trekt de film op niet veel, je zou het kunnen beschouwen als een soort demo-reel van haar kunnen. Spijtig genoeg kan ze diezelfde energie niet steken in de 007 film. Ook BBC-presentator Russell Brand, die in oktober 2008 het veld moest ruimen vanwege ongepaste grappen, verdient een eervolle vermelding. Eigenlijk speelt hij gewoon zichzelf: grof en leutig, op de grens tussen excentriekeling en ordinaire komiek.

Het duo dat echter voor de meest geslaagde grappen zorgt is de tweeling Cloe Mackie en Holly Mackie, die als een soort prepuberale maffiosi het criminele circuit van St. Trinian's bestieren. Tel daar een gelikte soundtrack bij op, met weinig verrassende, maar goed in het gehoor liggende meidenbands als Girls Aloud, en je begrijpt waarom St. Trinian's ondanks een lauwe ontvangst door de pers toch goede zaken deed in de bioscoop, met een verdubbeling van zijn productiebudget in de States. Maar laat duidelijk zijn dat ik deze film niet echt kan aanraden. Hier vinden jullie de trailer.

Een actrice begint te regisseren, een regisseur stopt met regisseren en een andere actrice stopt met acteren en zal binnen zingen, waar moet ik beginnen? Laten we misschien het ijs breken met het belangrijkste nieuws, en dat is de bekentenis van Luc Besson (Nikitia, Léon, The Fifth Element) die er de brui wil aan geven en niet meer achter de camera wil staan. Zijn laatste film wordt Arthur and the Minimoys (2006). Hij wil zich nu gaan bezig houden met liefdadigheidswerk: "Ik wil een beetje zorgen voor m'n planeet en het milieu" Met een nieuw op te richten fonds, wil hij de jeugd in de binnensteden van Frankrijk de helpende hand bieden.

Het verbaast mij een beetje maar eigenlijk vind ik dat nog zo geen slecht nieuws, want Luc Besson was de laatste tijd een ramp als regisseur. De kers op de verzuurde taart was Angel-A (2005) (pic), een vreselijk slecht geregisseerde zwart/wit film, over een oplichter die zelfmoord wil plegen en om dat moment van zijn leven een droomvrouw ontmoet. Deze film was zo SLECHT dat je voor het eerst in de filmgeschiedenis mathematisch kon bewijzen hoe slecht deze wel was. Zijn vorige film, The Messenger: The Story of Joan of Arc (1999), was ook al om van te huilen, maar nog altijd beter dan alle rotzooi van Uwe Boll samen. De film flopte weliswaar aan de box-office. Wat wil je ... met zo'n dwaze titel!

Vreemd genoeg komt Besson met het nieuws aandraven, wanneer zijn Arthur nog niet in de zalen is verschenen. Heeft hij de beslissing genomen in de montage-ruimte wanneer hij de beelden van zijn laatste film zag? Wil dat iets zeggen over de kwaliteit van zijn film? In ieder geval zal Besson de filmwereld wel niet vaarwel zeggen. Hij blijft een machtig man in Frankrijk en als producent van Europa Films zal hij nog wel een paar miljoen per maand verdienen. Laat hem dus maar wat liefdadigheidswerk verrichten. Zowiezo blijft hij voor mij de regisseur die Frankrijk sinds eind jaren '80 en begin jaren '90 op de kaart heeft gezet met bijzonder knappe films.

De 33-jarige Actrice Juliette Lewis wil dan weer stoppen met haar acteer-carrière. Ze werd in één klap wereldberoemd dankzij haar rol als het naïeve tienermeisjes dat zich door Robert De Niro laat verleiden in Martin Scorsese’s Cape Fear (1991). Daarna wierp ze zich op als een rebelse actrice die rollen in tegendraadse films speelde als Kalifornia, Natural Born Killers, What’s Eating Gilbert Grape en From Dusk Till Dawn. Na bijna 50 films heeft Lewis nu besloten dat ze klaar is met acteren. Dark Horizons kwam met het volgende nieuws voor de dag:

"To me music is a more complete creative expression. I never was in love with acting. It's a marriage that's a good fit but it doesn't set me free in the way music does. It's also less intellectual than movie-making".

Hoe dan ook, Juliette had talent en heeft een aantal memorabele rollen neergetzet. Ik zal haar wel missen, maar ze is nog maar 33 en ik vermoed wel dat ze ooit nog zal terugkeren nadat de platenverkoop van haar in 2005 opgerichtte rockbandje 'The Licks' (pic) zal tegenvallen. Ik hoop het in ieder geval want ik zie haar graag spelen. Wat Juliette nodig heeft zijn gewoon sterke rollen en dat heeft ze in de laatste jaren niet meteen gekregen.

Last but not least, Helen Hunt die volgens het magazine Empire haar regiedebuut zal maken. Als ik aan Helen denk, denk ik aan twee films: Twister (1996) en As Good as it Gets (1997) en de serie "Mad About You". Voor de rest is ze mij compleet niet opgevallen.

Acht jaar lang zwoegde Helen Hunt op het script van Then She Found Me (2007), naar de roman van Elinor Lipman. Nu is ze klaar en staat Hunt op het punt haar regiedebuut te maken. Naast het script en de regie, zal Hunt ook nog eens de hoofdrol spelen. In Then She Found Me speelt Hunt speelt een lerares die na haar geboorte door haar natuurlijke moeder werd afgestaan. Nu besluit die moeder haar verloren dochter op te zoeken om te zien wat er van haar geworden is. De ontmoeting heeft een enorme impact op het leven van de dochter. Hunt zelf zal de lerares spelen, haar moeder wordt gespeeld door Bette Midler. De belangrijkste mannelijke rollen gaan naar Colin Firth en Matthew Broderick. De opnames gaan deze maand nog van start in New York.

Naast de eerste geruchten van een mogelijke sequel op Moulin Rouge met opnieuw Ewan McGregor in de hoofdrol, en de mogelijke prequel op Crouching tiger hidden dragon lees ik niet meteen veel wereldschokkends nieuws. Of toch? Drie nieuwe DVD-releases van horrorfilms die de liefhebbers zeker zullen kunnen bekoren en die ik reeds heb gezien. Op IMDB staan ongeveer een 350’000 films ingeschreven. Daarvan zijn ongeveer 6700 horror films. Je hebt dus minstens drie jaar nodig, waarbij je gemiddeld 8 films per dag moet verslinden, om dit genre uit te putten. Het is dus aangewezen om af en toe eens een klein commentaartje te lezen, wil je een beetje op de hoogte blijven van het uiterst ontspannende en fantasierijke filmgenre.

Toolbox Murders
Enerzijds is er Toolbox Murders van TCM regisseur Tobe Hooper en is een weinig innoverende en fletse remake van de slasher uit 1978. Naar mijn smaak iets teveel cliché schikmomenten en slechts aan het einde van de film krijg je, bij wijze van spreken, waar voor je geld.

Het plot: Angela Bettis vertolkt de rol van Nell. Ze is samen met haar vriend, een jonge, hardwerkende dokterstagiair, verhuisd in een appartementsgebouw, the ‘Lusman Tower’ in Hollywood. In het appartement wemelt het van jonge acteurs en actrices die allemaal op de grote doorbraak hopen. Het personeel dat er rondloopt, is op zijn minst eigenaardig te noemen: een mollige, homoseksuele manager, een overdreven vriendelijke Mexicaanse receptionist en een eigenaardige klusjesman (men ruikt snel een potentiële moordenaar). Terwijl haar man weg werken is, zit Nell helemaal alleen in het grauwe blok waar niet alles pluis is: de elektriciteit valt geregeld uit, de liften blokkeren, de wanden worden vochtig…..Daarenboven wordt ze regelmatig opgeschrikt door vreemde geluiden en gekrijs.Wanneer er ook steeds meer mensen verdwijnen, beseft ze dat er iets niet klopt. Uiteraard hecht niemand enige waarde aan haar bekommernissen en besluit ze zelf opzoek te gaan naar de oorzaak. Ze maakt kennis met een oude maar nog kranige bewoner (gespeeld door de vader van Ron Howard!) die haar iets meer vertelt over de geheimen van het appartementsblok. Hij licht haar in over de vele verborgen kamers en gangen en lacht mysterieus (nog een mogelijke moordenaar?) Kortom, een aantal mooie beelden van duistere gangen, leuke gruwelijkheden in de laatste paar minuten en een soms erg goede soundtrack veranderen daar niets aan. En de verwijzing naar The Texas Chain Saw Massacre bezorgde mij alleen maar heimwee.

link: Imdb
link: trailer
link: site
link: poster
link: Pics 1, 2, 3 en 4

Rojo Sangre (Blood Red)
Een ander horror film die vrijdag (18/03/2005) te zien was op het Festival van de Fantastische Film in Brussel, en waarvan ik weet dat de film reeds te verkrijgen is op DVD is Rojo Sangre (Blood Red), het regiedebuut van Christian Molina. Met zowel knap camerawerk als inventieve overgangen tussen de scènes en doeltreffende speciale effecten jaagt hij ons langzaam maar zeker de stuipen op het lijf.

Korte Inhoud: De film is een zeer bloederige variatie van Goethe’s Faust. De ouder wordende acteur Pablo Thevenet ontdekt dat hij niet langer kan teren op zijn glorierijk verleden. Hij ondergaat vernederende casting sessies door jonge regisseurs die nog nooit van hem hebben gehoord en door veteranen die hem zijn vergeten, en wordt daardoor kwaad en gefrustreerd. Talent is niet langer van tel in zijn vak. Zijn kansen keren wanneer de rijke Mr. Reficul hem inhuurt om levend standbeeld te spelen aan de ingang van zijn trendy nachtclub. De baan stelt niet veel voor maar het betaalt goed, zo goed zelfs dat Pablo in staat is om zich te wreken op al die etters die zijn plaats onder de schijnwerpers hebben gestolen. In de gedaante van beruchte menselijke monsters zoals Gilles de Rais, Rapoetin en Jack the Ripper, begint Pablo de rangen uit te dunnen van de Bekende Spanjaarden. En hij lijkt er ook nog mee weg te komen, alsof iemand hem in beschermt neemt. Een zeer onderhoudende en een serieus bloederige film. Kan niet missen met dergelijke titel.

link: Imdb
link: trailer
link: site
link: poster
link: Pics 1, 2 en 3.

Dead Birds
De derde horror film die ik kort even wil bespreken is Dead Birds van Alex Turner. Ik heb een tijd geleden zijn schitterende kortfilm Chuck gezien en vond dat hij met heel weinig middelen een beangstigende sfeer kon neerzetten zonder teveel de show te willen stelen met absurde camera-standpunten of wacko-visuele flashes en effecten. Dead Birds mist die creativiteit en is naar mijn aanvoelen iets te klassiek, maar toch de moeite om te ontdekken.

Het plot: In 1863, tijdens de Amerikaanse burgeroorlog, overvalt een groep van 6 bandieten een bank, waar op dat moment veel goud in de kluis zit. De overval eindigt in een bloedbad en de groep vlucht richting Mexico. Wanneer ze worden overvallen door een gigantische onweersbui schuilen ze in een verlaten huis; een huis dat alles behalve veilig is…Als de avond valt en het onweer erger wordt, krijgt ieder bendelid visioenen van de aristocraten die in het huis hebben gewoond. Heel langzaam wordt de angst steeds groter, worden de bovennatuurlijke verschijningen steeds realistischer en keren de zes zich tegen elkaar...

link: Imdb
link: trailer
link: poster
link: Pics 1, 2 en 3.

Trauma
Vanavond is er trouwens Trauma op het BIFFF (24u30 in Passage 44) van My Little Eye regisseur Marc Evans, met acteur Colin Firth. Trauma gaat over een man die ontwaakt uit een coma en te weten komt dat zijn vrouw is omgekomen in het auto-ongeval. Achtervolgd door beelden van zijn dode vrouw slaan de stoppen door en begint hij grip te verliezen op de realiteit. Allen daarheen dus !