De FilmBlog

Scenaristen, special-fx artists of DoP's die in de regisseurstoel plaats nemen, maken in veel gevallen vreselijk slechte films (cf. Eragon, Ask the Dust, Speed 2, Doom, …). Acteurs daarentegen hebben een iets betere track reccord, vooral met namen als Mel Gibson, Clint Eastwood, Peter Berg, George Clooney, Kevin Costner, Sean Penn, … en ga zo maar door. Er zijn af en toe wel flops (cf. The Brown Bunny, On Deadly Ground, The Quest, Albino Alligator,…), maar in de meeste gevallen leggen deze films ook de focus op de karakters en minder op de visuele effecten. Binnenkort zullen we Natalie Portman als regisseur aan het werk zien.

Acteurs gaan niet op pré-pensioen, en dan zeker geen acteurs die het min of meer gemaakt hebben in Hollywood. Zij willen in de filmsector blijven functioneren, en als het niet meer voor de camera kan, dan wagen ze hun kans achter de camera.

Maar heel zelden zien we jonge succesvolle actrices die kiezen om te regisseren. Natalie Portman is pas 26 jaar oud, maar dat weerhoudt haar niet van om elke kans aan te grijpen om te doen wat ze wil doen. Nadat een indrukwekkende carrière als jonge actrice, maakt ze binnenkort haar debuut als regisseur van A Tale of Love and Darkness (2009).

En daarmee stort Natalie Portman zich toch behoorlijk in het diepe, want A Tale of Love and Darkness is blijkbaar geen lichte kost. De film vertelt het verhaal van Amos Oz, die opgroeide in het door oorlog verscheurde Jeruzalem van de jaren ’40-’50 en in zijn jonge jaren de geboorte van de staat Israël meemaakte. Portman heeft haar eigen productiemaatschappij Handmadecharlie Films opgericht en tekende onlangs een tweejarig contract met Participant Productions, het bedrijf dat films met sociale thema’s produceert, zoals onlangs nog Syriana (2005) en An Inconvenient Truth (2007). De biopic A Tale of Love and Darkness is het eerste project dat Portman voor Participant zal realiseren.

Natalie Portman is de laatste tijd niet opgezet met haar beslissing om uit de kleren te gaan in heel wat films. Het begon allemaal met Closer (2004) waar ze de rol van een stripper speelde. Tijdens de montage had ze er wel voor gezorgd dat een aantal naaktscènes werden bijgeknipt, wat niet gebeurde in haar twee volgende prenten; Milos Forman's Goya's Ghosts (2006) (hoewel veel naaktscènes gebeurden door een body double) en Wes Anderson's zelf gefinancierde kortfilm Hotel Chevalier (2007), die zonder de ontblote borsten van de actrice nauwelijks zou worden gedownload van i-Tunes. Portman zei eerder over de folterscènes in Goya’s Ghosts: "I'm really sorry I didn't listen to my intuition. From now on, I'm going to trust my gut more. Sometimes the most powerful thing you can do is say no." Also sprach Darth Vader in Revenge of the Sith (2005) en met hem duizenden mannelijke fans.

***Related Posts***
21/08/2007: Natalie Portman en Hayden Christensen het minst overtuigende filmkoppel
21/03/2007: Natalie Portman uit de kleren voor Goya’s Ghosts
30/06/2005: Natalie Portman in V for Vendetta
02/02/2005: Natalie Portman als stripper in Closer
28/09/2004: Natalie Portman pics uit Closer

Verfilmingen van toneelstukken zijn vaak een ware nachtmerrie, gezien de structuur van een script voor de planken nogal verschilt van een scenario voor een film. Er zijn meer dialogen, minder ruimtes en quasi geen actie-scènes. Nu is dit laatste geen vereiste voor een knappe film, maar tegenwoordig komen de grote romances ook met het nodige visueel geweld.

Closer vind ik toch een heel geslaagde film. Maar regisseur Mike Nichols is ook niet aan zijn proefstuk toe. Hij weet perfect hoe hij een toneelstuk moet verfilmen en deed dit al sinds zijn regiedebuut in 1966 met het schitterende Who's Afraid of Virginia Woolf?, met een perfect uit het lood geslagen Elizabeth Taylor en een briljante Richard Burton.

En het staat als een paal boven water dat je voor de verfilming van dergelijk materiaal één essentieel element best niet over het hoofd ziet; nl. het gebruik van TALENTVOLLE ACTEURS. En deze film heeft 4 mooie exemplaren.

Quotering: ***
Titel: Closer
Regisseur: Mike Nichols
Acteurs: Natalie Portman, Jude Law, Julia Roberts, Clive Owen
Genre: Drama
Duur: 104 min
Land: VS
Site: http://sonypictures.com/movies/closer
Extra: trailer
Release in België: 19 januari 2005

Closer is een intelligente film die interessante tijdsprongen maakt, dus blijf je als toeschouwer best attent op de gebeurtenissen. In het begin van de film ontmoeten we Dan (Jude Law) die “per ongeluk” Alice (Natalie Portman) ontmoet, wanneer ze op straat wordt aangereden door een links rijdende wagen. Voor een Amerikaanse is dit altijd wel even wennen. Voor een Belg trouwens ook, maar dat is compleet naast de kwestie. De schade valt best mee en ze raken aan de praat. Hij schrijft overlijdensberichtjes, "het Siberië van de journalistiek" zoals hij zelf zegt. Zij is "op expeditie" in Londen, ze is stripper van beroep en heeft New York verlaten omwille van een man. Het is een begin van een relatie. In de volgende scène -enkele maanden later- heeft Dan het boek dat hij altijd wilde schrijven af. Hij heeft duidelijk zijn muze gevonden en heeft ook het boek aan de jonge Alice gewijd. Tijdens een fotoshoot wordt hij gefotografeerd door Anna (Julia Roberts). Zelfs al heeft hij een relatie met Alice, niets weerhoudt hem om met haar te flirten. Anna merkt dat hij gebonden is wijst hem af, hoewel ze door de verleiding van Dan niet onverschillig blijft.

Dan neemt wraak door in een chatroom Anna als schuilnaam te nemen , en een onbekende Larry (Clive Owen) op te geilen in een erg grappige scène. Hij regelt een afspraak voor hen. Larry is een dokter met een onweerstaanbare drang naar seks. Hij gaat op de afspraak in en ontmoet er de echte Anna. Deze, compleet verrast door de directe avances van Larry, begint uiteindelijk een conversatie met de man. En uiteindelijk begint er ook iets te groeien tussen beide. Anna zal kort daarop te weten komen dat Dan de man is achter de chatroom grap en hij krijgt het nieuwe koosnaampje Cupido. Het viertal ontmoet elkaar -weer maanden later- voor het eerst op een foto-expositie van Anne, wat voor de mannen aanleiding is met elkaar vriendinnen te flirten. En dan krijgt het flirten een compleet ander gezicht en wordt het spel bitter en hartverscheurend. Clive Owen

Terwijl in de meeste romantische komedies alles draait rond liefde en gezelschap, gaat het in Closer over macht, en dat maakt de conflicten tussen de personages des te boeiender. Zeker om “als voyeurs die we zijn”, naar te kijken. Het is geen gewelddadige film, hoewel hij op emotioneel vlak heel brutaal is. En daarin zijn de dialogen meesterlijk geschreven en de personages sterk uitgetekend. Buiten Julia Roberts, waar ik nog altijd een beetje moeilijkheden mee heb om in haar personage te geloven, zijn de vertolkingen heel sterk. Clive Owen ontpopt zich in de ze film tot een sterk acteur, en is een ware opluchting na films zoals het slechte King Arthur. Portman is fascinerend en speelt met deze rol haar eerste, bij mijn weten, volwassen dramatische rol, en gaat evenzeer zoals Owen, een echte karakterverschuiving tegemoet, van onschuldig meisje tot ijskoude verleidster. We zien Alice damatisch evolueren van de fotoshoot (waar haar onschuld zal gebroken worden), naar de kunstgalerij en uiteindelijk naar de strip-tent.

Julie Roberts is geen slechte actrice als ze acteert (Erin Brockovich) en niet de filmster speelt (Ocean’s Eleven), maar in vergelijking met de andere rollen had je iets meer van haar verwacht. Zonder plotwendingen te onthullen vond ik haar laatste scènes in het cafetaria, in tegenspel met Larry, niet goed genoeg. Ze blijft, in tegenstelling tot de andere personages, iet teveel in haar zelf gekeerd en de afloop van deze scène maakt het een tikkeltje ongeloofwaardig. Op andere momenten straalt Roberts in haar rol. Jude Law is fascinerend om naar te kijken, maar ook hij heeft zijn mindere momenten in de film. Dit hebben gezegd moet ik eraan toevoegen dat Closer een bijzonder moeilijke film is voor acteurs, willen ze de emotionele geladenheid geloofwaardig naar buiten brengen.

Closer is een knappe en verontrustende film, zonder typische Hollywood conclusies of gefantaseerde emotionele wendingen. Dit is dus ook een film waar je al jong koppel misschien beter niet naar toe gaat op een vrijdagavond. Maar als je te vinden bent voor een film waar inhoud boven stijl komt te staan, die op zoek is naar uitdagingen en geen kunstmatige resoluties, dan is deze film zeker geschikt. Hou er rekening mee dat er veel dialogen zijn en weinig actie, zoals reeds vermeld. Maar de dialogen geven nooit de indruk de tijd op te vullen maar zijn met een vlijmscherpe pen geschreven. In een scène zegt Dan op een geven moment: “The Truth, without it, we’re animals”. Hoewel die waarheid verscheurend zal zijn en de personages als “animals” zal onthullen. Closer is een film die je niet mag missen.

Ik hou wel van romantische drama's, en deze steekt met zijn cast (Portman, Owen, Roberts, Law) er toch wel uit. Na het zien van de trailer wil ik deze wel gaan zien. Mike Nichols, de regisseur van de film, is zowel bekend voor zijn bedenkelijke smaak (The Birdcage, What Planet Are You From?, Heartburn, Postcards from the Edge) als voor de speelruimte die hij zijn acteurs verschaft met heel veel detail en finesse (Primary Colors, Working Girl, en ja...zelfs Wolf). En Closer is zo een film die deze ruimte goed kan benutten. Het is een film waar de acteurs tot leven moeten komen.

Het verhaal is de basis van 1001 romances en gaat over bedriegen aan de grens van het overspel. Een beetje in de rustgevende en stijlvolle sfeer van Mike Figgis (One Night Stand) zien we twee koppels, waar de ene flirt met de andere en waar brokken van komen. Wat opmerkelijk is bij het zien van de trailer is een betere Chris Owen (in vergelijking met zijn magere prestatie in King Arthur - en Chris kent de film gezien deze gebaseerd is op een toneelstuk die hij zelfs reeds een aantal keren had opgevoerd), een verrassende Natali Portman (gaat uit de kleren, maar wel op een heel andere manier dan Demi Moore in Striptease), een terugkerende Julia Roberts die het allemaal een beetje rustiger aanpakt gezien de groeiende tweeling in haar buik en, last but not least, Jude Law - die de premisse van de film onderstreept door een naar promotiestunt-ruikende kus te geven aan Natalie Portman na de opnames (britse tabloids staan er vol van). Een beetje erotiek, een beetje drama, een beetje bedrog en vooral veel liefde, wat kan men meer vragen?