De FilmBlog

De clip van de maand is die van Hurricane van Jared Leto, de zanger/acteur die we nog kennen van zijn aangrijpende vertolking als drugverslaafde in Requiem for a Dream (2000) en zijn on the edge vertolking in Lord of War (2005). Een gitzwarte die geen enkel taboe onberoerd laat. Zijn bandje '30 Seconds to Mars' heeft in ieder geval al wat knappe nummers op hun playlist staan (check out: The Kill, Oblivion of This is War)

Leto regisseert normaal gezien zijn eigen videoclips onder de pseudonaam Bartholomew Cubbins, en ook deze clip heeft zijn gesigneerd en is misschien wel zijn beste werk tot nu toe. En één van de betere clips uit 2010, en dit jaar kende al heel wat uitschieters, zoals onlangs nog Telephone van Lady Gaga. De videoclip werd door MTV gecensureerd, maar ik heb het gevoel dat het iets van een promostunt is om meer ruchtbaarheid te geven aan het nummer. Eigenlijk blijft alles heel sfeervol en prikkelend, zonder echt de bedoeling te hebben om te choqueren, en in vergelijking veel braver dan bijvoorbeeld de videoclip Stress van de groep Justice.

Het nummer Hurricane komt uit hun nieuwe album This is War. De clip zelf duurt 13 minuten en daalt af in de diepste zielenroersels van Jeto’s brein, een orgie van geweld, seks, sm-fetisjisme, en irrationele droomsequenties. We volgen in de clip de 3 leden van de band, tijdens een New Yorkse nacht. Ze ontmoeten er een gemaskerde kerel die hen blijkbaar wil vermoorden, en een vrouw in sm-kledij. De ene keer is er dreiging, de andere keer zijn ze behulpzaam. In de clip zit een opmerkelijke scene met doodkisten met Amerikaanse vlaggen, waar Leto op het hoofd wordt geslagen met een voorhamer. Is hij dood? Nope, hij zit op een gegeven moment wel opgesloten in de kist en kan deze met een sleutel open maken. Ik zou zeggen, voedsel voor de psycho-analist van dienst.

De fans van geslaagde techno-muziek zullen hier mogen smullen van de zopas uitgebrachte en exclusieve release van de Tron videoclip "Derezzed" van het Daft Punk duo, en dit allemaal op verse beelden van Tron Legacy (2010) in regie van Joseph Kosinski.

Korte inhoud: TRON: LEGACY is een high-tech 3D avontuur dat zich afspeelt in een digitale wereld zoals nog nooit eerder in de bioscoop te zien was. Sam Flynn (Garrett Hedlund), de 27 jaar oude rebelse zoon van Kevin Flynn (Jeff Bridges) doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande gameontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal, afkomstig van zijn vader, hem naar Flynn’s Arcade waar hij in de digitale wereld van TRON wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevin’s vertrouweling Quorra (Olivia Wilde) komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een prachtige visuele cyberwereld met nog nooit eerder uitgevonden voertuigen, wapens en landschappen. Een wereld die niet alleen heel geavanceerd blijkt te zijn, maar ook heel erg gevaarlijk.

De film draait vanaf 26 januari 2011 in onze zalen!

***Related Posts***
23/07/2010: Nieuwe Tron Legacy trailer
12/12/2009: Tron Legacy met Jeff Bridges
13/01/2005: Tron krijgt waarschijnlijk een sequel

Hier is nog maar eens een knappe tv-spot voor Nike, in regie van de enige echte Alejandro Gonzalez Inarritu (Babel, Amores Perros, 21 Grams). Deze spot genaamd Write The Future is gemaakt door het agentschap Wieden & Kennedy. En dit hadden ze te vertellen over hun nieuwste voetbal-pareltje:

“Every four years, the keys to football heaven are dangled in front of the international elite. Players can write their own future by giving the performance of their lives on the ultimate football stage. This is where players play to be remembered. One goal, one pass, one game-saving tackle can be the difference between fame and forgotten. The Write the Future campaign challenges each athlete to be the one who makes the biggest difference and drives his team to victory.”

Voetballers die jullie wel zullen herkennen (of toch diegene die een beetje het international voetbal volgen), zijn Didier Drogba, Fabio Cannavaro, Cristiano Ronaldo, Ronaldinho, Theo Walcott, Cesc Fabregas, Frank Ribery, Iniesta en Wayne Rooney. Maar ook een aantal bekende koppen als Roger Federer, Kobe Bryant, Homer J. Simpson en acteur Gael Garcia Bernal.

Who the hell is Gonzales? Het is een Canadees die in Londen woont die vooral bekend is voor zijn electro muziek alsook zijn piano-muziek. Begin jaren '90 had hij een alternatief rockbandje genaamd Son, had een paar radio-hits en groeide uit tot Emmy-award winnende soundtrack componist. Als snel hoorde je dat de man een eigenzinnige muziekstijl had die complex en donker van natuur was. Maar op succes te hebben heb je niet alleen talent nodig, maar ook een ondersteunend promotie-team en dat ontbrak de artiest. Hij zocht dan maar zijn geluk in Berlijn waar hij de naam Chilly Gonzales gebruikte.

Het Europese publiek vertoonde meteen interesse in zijn werk, en met name zijn instrumentale keyboard stukjes, alsook het experimentele elektronische kantje van zijn muziek (cf. Let’s Groove Again). Maar naast de dancefloor muziek, die dikwijls op het randje van de goede smaak bengelde, bracht de man in 2004 een opmerkelijk piano-concert uit met resonanties van een Erik Satie (cf. Solo Piano)

Maar Gonzales blijft zichzelf heruitvinden en dat blijf ik zo fascinerend vinden bij die man. In 2008 begon hij opnieuw te zingen in zijn nummers (cf. Working Together) en recent maakt jij af en toe een remix van bestaande nummers. Een nummer die toch wel in het oog springt is de Gonzales remix van Rollin & Scratchin van Daft Punk, op beelden van de Rocky films, incluis de uitzinnige monoloog van Daddy Rocky aan zijn zoon die de pedalen is kwijtgeraakt. Hilarisch en verkwikkend!

Je moet het haar gunnen, ze heeft niet meteen het meest knappe uiterlijk of de meest karaktervolle stem, maar Lady Gaga is een authentiek pop-idool van het niveau van de Britney's, Madonna's en de Michael Jackson's. Je bent er voor of tegen, ik ga hier geen smaakdispuut op gang brengen, maar zij weet als geen ander hoe ze de massa moet bespelen met een eigen stijl, zowel qua muziek, kleding en zelfs attitudes. Ik hou daar wel van, ook al zal ik nooit echt muziek van haar komen. Het is in ieder geval een artieste die ons telkens zal verrassen met haar tournees, albums en nu ook met haar videoclips.

Haar nieuwe clip, met oa. Beyoncé, is een ware internet hype geworden. Het filmpje werd al 15 miljoen keer bekeken (…and counting). In de videoclip bevinden we ons in een pop-wereld waar de fashionista's achter de talies zitten in een zwaar bewaakte gevangenis. Lady Gaga wordt er binnen gebracht en we zien dat het er niet zachtjes aan toe gaat. Gaga krijgt er een telefoontje van haar soulmate Beyoncé. Veel bloot, erotiek, lesbian love, travestieten en geweld, alles verpakt in een 70’ties pop-filmstijl. De videoclip duurt 9 minuten lang en is enorm geïnspireerd op het werk van Quentin Tarantino. De filmgeeks onder jullie zullen we de Pussy Wagon uit de Kill Bill saga hebben herkend. De regie is in handen van de Zweedse videoclipmaker Jonas Akerlund, die voorheen al werkzaam was op clips van Madonna, Metallica en Moby.

Ik ben niet bepaald verzot op het nummer, maar vind dit één van de betere videoclips van de laatste maanden. Het is gewaagd en fascinerend om te zien en staat mijlenver van de beautyclips die we geregeld zien van dergelijke popidolen. Uiteraard blijft het 100% Gaga materiaal die vooral bestemd is voor de gay-community, een bevolkingsgroep die verzot is op de seksuele context en de fashion, maar die ook liever hun muziek kopen in plaats van downloaden. Gaga kan het zich dus veroorloven om miljoenen dollars in haar clips te steken. Wat denken jullie trouwens van de clip?

Binnenkort zijn er opnieuw de eindejaarslijstjes waar menig filmgeek naar uitkijkt, maar ondertussen is er de samenvatting van de belangrijke films uit 2009 door Kees Van Dijkhuizen. Enkel een grote filmliefhebber als Kees weet zoiets in elkaar te knutselen, en hij zet er ook nog eens leuke muziek op. Misschien een tikkeltje te lang, maar toch mooi in elkaar gestoken.

Low-budget filmproducties kunnen niet opboksen tegen Hollywood. Hun films raken met moeite in de bioscoop en hun beperkte middelen maakt het voor hen vrijwel onmogelijk om veel geld te besteden aan een ‘broodnodige’ promotie-campagne. Daarom moet men vaak heel creatief tewerk gaan of met een stunt de aandacht te trekken (denk maar aan de naakte fietsers in Cannes ter promotie van De Helaasheid der Dingen).

De Noorse nazi-zombie prent Dead Snow (2009) van Tommy Wirkola is zich bewust van de impact die een geslaagde marketingcampagne kan hebben op het succes van een film. Daarom bracht hij niet alleen een reeks van indrukwekkende filmposters met afgehakte hoofden van nazi-zombies. Deze splatter-horror film zou niet onopgemerkt de revue passeren. De game-fans onder jullie zullen waarschijnlijk meteen denken aan Call of Duty: World at War – Nazi Zombies, ik heb dit nog uren aan een stuk zitten spelen. Buitengewoon verslavend!

Korte inhoud: In 1945 werd in Øksfjord de lokale bevolking door de Duitsers afgeslacht. Ze vluchtten hierna de bergen in, waar ze doodvroren. Jaren later is een groepje vrienden op weg naar een huisje in Øksfjord. Met ski's en een ongelofelijk hoeveelheid bier zijn ze voorbereid op een gezellig weekend. Sara (Ane Dahl Torp) is het best bekend in de bergen. Ze heeft een andere route naar het huisje gekozen, maar niemand kijkt op als zij eerder arriveren dan haar. Misschien zat ze vast door het slechte weer. Niemand vermoedt echter dat ze het slachtoffer zou kunnen zijn van het kwaad dat zich al jaren in de bergen verbergt. Dat verandert al snel wanneer de hut omringd wordt door een bataljon bloeddorstige Duitse zombiesoldaten...

Als je verzot bent op zombies, bloeddorstige nazi’s en een gezonde dosis kitsch, dan is dit uw film. Maar eenmaal je voorbij de clichés bent zal deze film waarschijnlijk zwaar tegenvallen, want je kan al van mijkenver voorspellen wat er zal gebeuren. Het enige grote verschil met de zombie-films die we gewend zijn, is dat het dit keer een film is afkomstig van Noorwegen. Regisseur Wirkola, die eerder al een parodie maakte op Kill Bill met Kill Buljo: The Movie (2007), is een grote fan van Quentin Tarantino, maar zichtbaar ook van Sam Raimi en George Romero. Spijtig genoeg heeft hij tot op heden nog niet bewezen ook maar in de buurt te komen van het talent van deze drie filmmakers. Maar hij slaagt er wel in zijn films in de aandacht te brengen, net zoals Uwe Boll dat klaarspeelt met zijn miserabele filmpjes. Het enige verschil tussen beide heren is dat Wirkola veel meer geslepen is dan de Duitse worstendraaier.

Om de promotie van de film enigszins nog aan te wakkeren loopt er een sexy viral-videoclip met een flirtende jonge deerne die haar bloot kontje staat te zwingen op een melodie die ons met de neus "tussen" de feiten duwt. En terwijl deze Benny Benassi-achtige videoclip loopt wordt even de aandacht verlegt naar de nieuwe horror-prent. Nu ben ik niet zeker of iedereen wel zal letten op de bordjes. Doe de test en oordeel zelf hoe efficiënt deze viral-clip wel is. Maar één ding kan je moeilijk ontkennen, 'seks trekt de aandacht'.

De Britse cineaste Tony Kaye (American History X) heeft Sienna Miller gekozen om in de videoclip See the Light van de Britse indie-rock band The Hours.

De kunstenaar Damien Hirst heeft dan weer de art direction van de clip voor zijn rekening genomen, zoals de façade met de gekruisigde koeien waar Sienna zich bevlekt met het bloed. Hirst is vooral geïntrigeerd door 'de dood' en zijn bekendste werken zijn een soort animal art, onder meer een tijgerhaai, schaap en een koe, die in een aquarium zijn gepreserveerd in formaldehyde.

Vaak dragen deze werken een enigmatische titel, die niet meteen iets te maken heeft met het beest in kwestie. Het kunstwerk met de haai bijvoorbeeld heet The Physical Impossibility Of Death In The Mind Of Someone Living (vrij vertaald: De fysieke onmogelijkheid van de dood in de ogen van een levend iemand). Enkele andere werken zijn The Dream, Golden Calf en de The Incredible Journey. Liefhebbers van zijn kunst kunnen trouwens de diamanten schedel gaan bewonderen in het Rijksmuseum van Amsterdam, van 1 november tot 15 december 2008. De schedel is bedekt met 8601 diamanten, versierd met een grote roze peervormige diamant, en staat te koop voor een slordige 64 miljoen euro.

Sienna wandelt ze nerveus in een ziekenhuiskleed door een klerenwinkel, paniekerig op zoek naar de uitgang. Later in de clip doolt ze door een kamer vol druipende koeienkarkassen en wrijft ze het bloed over haar lichaam terwijl ze prevelt: "De dood lijkt me nu de veiligste plek". Ze probeert verder ook nog in een vitrinekast te kruipen en belandt in een stapel schoenen met hoge hakken.

"Het nummer gaat over strijd en verslaving, angst en duisternis. De video illustreert dat perfect", vindt Hours-zanger Ant Genn.

Sienna Miller is een fan van het werk van Damien Hirst. Zo bood ze op een collectie van zijn werk en werk van Tracey Emin en Jonathan Yeo. Volgende maand weet de actrice of ze de kunstwerken in huis mag halen.

***Realted Posts***
21/06/2008: Sienna Miller als Maid Marion in Nottingham
16/02/2008: Sienna Miller als The Baroness in G.I. Joe film
09/10/2007: Sienna Miller en Karolina Kurkova in G.I. Joe film
06/01/2007: Sienna Miller is Factory Girl

Ik heb zopas de "titelsong" van Quantum of Solace (2008) gezien, met het duo Jack White en Alicia Keys. Net zoals de titelsong van Casino Royale (2006) hebben de makers de filmtitel niet gebruikt bij de lyrics, en dat is voor Quantum of Solace misschien maar goed ook. Het blijft voor mij echter een spijtige zaak dat crack-head Amy Winehouse niet sober genoeg was om de muziek te maken en dit duo weet me niet echt te overtuigen. Alicia Keys ziet er wel bangelijk uit en de muzikale touch van Jack White zal wel na enige tijd blijven hangen (wel raar dat zijn White Stripes-partner gedumpt werd), maar niet echt een schot in de roos.

De clip is leuk maar daarom niet bijzonder goed gemaakt. Het lijkt wel of de twee sterren afzonderlijk waren opgenomen op green-key. Alles ziet er een beetje artificieel uit. Probeer maar eens één schaduw te vinden die digitaal niet is gemanipuleerd. Hun streven naar authenticiteit zal wel bijzonder hoog geweest zijn. Zelfs de inhoud van het nummer is niet compatibel met de beelden. Enkel de sfeer van de Bond-generieken komt naar voren. De tekst is bijgevolg veel donkerder dan de beelden, maar dit hoeft dan weer geen probleem te zijn voor de film. Componist David Arnold beslist nog altijd hoe hij de muziek zal introduceren – eventueel met een nieuwe mix. Wat denken jullie van het nummer?

***Related Posts***
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
30/06/2008: Quantum of Solace trailer
14/02/2008: Al Pacino in Quantum of Solace?
08/02/2008: Nieuwe Bond poster
09/01/2008: Quantum of Solace met bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
14/09/2007: Een blik op Bond 22
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

Hier is The Sleepwalker, een clip/kortfilm die ik op het net heb gevonden van de amateur filmmaker Seiji Ito. Het "sleepwalken" zelf herken ik nauwelijks in het filmpje (andere titel had mss beter geweest) maar de beeldenstorm, op de muziek van Ted uit de film Renaissance (2006), is verrassend beangstigend. De sfeer van de clip heeft veel weg van het werk van Chris Cunningham en van de Japanse horrorprenten zoals Ju-On (2003). Ook al kon de montage misschien wel een tikkeltje beter vond ik dit toch wel de moeite waard om even in de aandacht te brengen.