clint mansell

  • Noah (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

    noah_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

    Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

    De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

    Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

    Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

    Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

    noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

    Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

    Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

    Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 juli 2014

    ***Related Posts***
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

     

    *** Noah trailer ***

  • Requiem for a Dream (2000) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Darren Aronofsky heeft met deze Requiem for a Dream (2000) zijn stempel gezet als regisseur waar rekening mee moet gehouden worden. Niet al zijn films waren voltreffers - cf. The Fountain (2006) -, maar van zijn vijf langspeelfilms die hij heeft gemaakt zijn vier films absolute toppers; met name Pi (1998), Requiem for a Dream, The Wrestler (2008) en Black Swan (2010).

    Requiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew Libatique

    Korte inhoud: De weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Sara’s zoon Harry (Jared Leto) en zijn vriend Tyrone (Marlon Wayans) zitten in de illegale drugshandel. Ze hoeven nog maar even door te gaan om genoeg geld te hebben verdiend om hun leven weer op orde te krijgen, maar dan wordt de aanvoer stopgezet en raken ze zelf steeds meer afhankelijk van hun product. Harry’s vriendin Marion (Jennifer Connelly) wil graag een eigen kledingwinkel waarin ze haar ontwerpen kan laten zien, maar haar drugsverslaving beheerst haar volledig. Alle vier personages hebben een beter leven voor ogen, maar uiteindelijk ontsporen hun levens op tragische wijze en verzeilen ze in een neerwaartse spiraal van angst, drugsgebruik, misdaad, prostitutie en uitzichtloosheid.

    Als er één film is die de paranoia op een treffend manier in beeld weet te brengen is het toch wel deze film. Niet alleen de donkere en grauwe visuele stijl, de close-up schouder-camera's van de personages met groothoeklens (a.k.a. snorricam), de afwisseling van schreeuwerige kleuren, de versnelde, bloedstollende jump-cut en time-laps montage, de 2000 cuts (wat drie keer zoveel is in vergelijking met een gemiddelde film) maar ook de uitstekende vertolkingen van de acteurs blijven nazinderen. Uiteraard is ook veel te danken aan het uitstekende bronmateriaal van Hubert Selby Jr. (boek: Last Exit to Brooklyn). In tegenstelling tot Trainspotting (1996), die ook draait rond het gegeven van drugs, is in Requiem niet veel ruimte voor humor. Het is een film die naar de keel grijp en waar je niet vrolijk van zal worden. Je krijgt een ferme dreun te verwerken en wie weet, heeft deze prent al heel wat jongeren kunnen wakker schudden en alert gemaakt van de mogelijke gevolgen van drugverslaving. Tevens ook een sterke poster met close-up van Jared Leto's oog met grote pupil, wat dan weer verwijst naar het druggebruik.

    Maar naast de schokkende hip hop montage maakt ook de onthutsende muziek van Clint Mansell van deze prent een overdonderend meesterwerkje. Het is net zoals het drama op het scherm niet meteen muziek die je vrolijk zal maken, en bepaalde nummers zijn zelfs ongelofelijk irriterend, maar het werkt perfect voor het verhaal. Geen plaats voor vrolijke pop-muziek zoals in Trainspotting maar wel lugubere klanken en psychedelische, minimalistische synthesizer muziek die volledig in de lijn liggen van een requiem, een gebed voor de zielenrust van de overledene. En met de personages die steeds dieper wegzakken in hun doffe ellende, wordt ook de muziek steeds killer en beangstigend.

    Requiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew LibatiqueRequiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew LibatiqueRequiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew Libatique

    De grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen en Aronofsky sleurt ons in de ultieme nachtmerrie. Goede voornemens leiden naar foute plannen, die dan uiteindelijk uitmonden in ontsporingen en onherroepelijke fysieke en emotionele schade. En naarmate we het einde naderen is de film nog nauwelijks om aan te zien met electroshok-therapie, amputatie en seksploitation scènes. Je wordt verpletterd door de botte miserie, de agressieve muziek en montage, maar je blijft wel gekluisterd aan al die fascinerende beelden van Matthew Libatique. De film had meer nominaties moeten krijgen dan slechts die van Beste Actrice voor Ellen Burstyn, maar de concurrentie was dit jaar moordend met films van Steven Soderbergh, Ridley Scott, Ang Lee en Stephen Daldry.

    Het is dus met veel enthousiasme dat Universal al gezorgd heeft voor een Requiem for a Dream blu-ray versie. Een film die zeker niet mag ontbreken in jullie collectie. Het is niet alleen een visueel knap staaltje cinema, maar het is vooral een film die lang na het zien ervan blijft nazinderen.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 september 2011

     

    *** Requiem for a Dream trailer ***

  • Moon met Sam Rockwell

    Pin it!

    MoonEen flop hoeft niet altijd een slechte film te zijn. Eén van de grootste financiële rampen twee jaar geleden was de science-fiction thriller Sunshine (2007) van Danny Boyle. De film had een productiebudget van 50 miljoen maar bracht slechts 3 miljoen in het laatje (en slechts 27 miljoen wereldwijd), nochtans blijft het één van de betere science fiction prenten. Of de science-fiction thriller Moon (2009) van Duncan Jones het beter zal doen aan de box-office valt nog af te wachten, want het ziet er naar uit dat ook deze film een beperkte release zal krijgen, net zoals Sunshine.

    Korte inhoud: Het einde van het contract van Sam Bell (Sam Rockwell) met zijn werkgever Lunar is in zicht. Hij is gedurende drie lange jaren een trouwe werknemer geweest. De maanbasis Selene is zijn thuis geweest tijdens deze periode. Hier hield hij zich in alle eenzaamheid bezig met het winnen van Helium 3, een gas dat de aarde van haar energiecrisis kan redden.

    De trailer van de film heeft wel iets weg van Solyaris (1972) en 2001: A Space Odyssey (1968), maar dan iets meer mainstream met een wacko einde. Acteur Sam Rockwell is een talentvol acteur en ik ben ervan overtuigd dat hij hier een unieke acteerprestatie zal neerzetten.

    Regisseur Duncan Jones schreef zelf het verhaal en maakt met deze film zijn debuut. De prachtige muziekscore, die al te verkrijgen is op cd en waarvan jullie al een voorsmaakje krijgen in de trailer, is van de hand van Clint Mansell. De muziek deed me trouwens een beetje denken aan Perfume: The Story of a Murderer (2006). De stem van de smiley-robot komt van niemand minder dan Kevin Spacey. Het is nog niet duidelijk of de film bij ons een release krijgt.

    Ik had gehoopt op het filmfestival van de Fantastische film in Brussel, maar niet dus.

    *** Moon trailer ***

  • Pi (1998) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De science-fiction thriller Pi (1998) is geregisseerd en geschreven door Darren Aronofsky, een volslagen onbekende in 1998. Twee jaar later in 2000 echter zou Aronofsky het felbejubelde drugsepos Requiem for a Dream (2000) maken.

    pi_1998_blu-ray_review.jpg

    Met Pi wist Aronofsky ook meteen de prijs voor beste regie te winnen op het Sundance Festival van 1998. Niet onterecht want Aronofsky laat in Pi reeds zijn aparte stijl zien die hij later in Requiem for a Dream nog perfectioneert. De film kostte overigens maar 60.000 dollar, een bedrag dat Aronofsky volledig bijeenraapte onder zijn familie en vrienden. Er zijn (te) weinig regisseurs die met zo’n luttel bedrag zo’n intrigerende en fascinerende film kunnen maken.

    Korte inhoud: Maximillian Cohen (Sean Gullette) is een briljante informaticus die echter van jongsaf wordt geplaagd door een helse migraine. Cohen werkt tussen zijn migraine-aanvallen door aan een supercomputer waarmee alle grote maatschappelijke en wetenschappelijke vraagstukken zullen kunnen opgelost worden. Maar zijn plannen lekken uit. Een machtig beurskantoor tracht Cohen te overhalen om hun de aandelenkoersen te voorspellen terwijl een Joodse sekte achter Cohen zit om de wiskundige mysteries uit de Koran te verklaren. Maar de arme Max Cohen krijgt hier alleen maar meer hoofdpijn van.

    Pi is een zeer vreemde maar fascinerende filmervaring. Het is een beetje een kruising tussen Eraserhead (1977) van David Lynch en Un Chien Andalou (1929) van Luis Bunuel en Salvator Dali. Deze laatste heel surrealistische kortfilm is vooral bekend omdat er een oog wordt in doorgesneden en mieren uit een hand kruipen. Regisseur Darren Aronofsky maakt in Pi ook enkele keren gebruik van zulke shockerende en onverwachte beelden. Zo vindt Max Cohen in de metro een stel hersenen op de trap. Later blijkt dat dit een droom was, maar de toon is er wel door gezet. De grens tussen werkelijkheid en droom is in Pi niet altijd even duidelijk en daarmee doet Pi dan weer denken aan Mulholland Drive (2001) van (alweer) David Lynch. Het is duidelijk dat Darren Aronofsky de films van Lynch goed bestudeerd heeft. Maar daar is absoluut niks mis.

    Aronofksy weet met minimale (budgettaire) middelen een zeer knappe intrigerende film te maken over een man die ten onder gaat aan zijn eigen kwellende gedachten. Een man die langzaamaan gek wordt in zijn eigen fantasiewereld (zoals Naomi Watts in Mulholland Drive). De hele film zit vol symboliek: van de herkomst en verklaring van het getal Pi tot het filmen in zwart / wit wat dan weer verwijst naar het Japanse spel Go met de zwarte en witte steentjes. Pi kan bovendien terugvallen op een uitstekende soundtrack gecomponeerd door Clint Mansell. De technomuziek die Mansell werkt perfect. De man heeft zelfs een klein rolletje in de film als fotograaf. (Later maakt Mansell ook nog de briljante soundtrack voor Aronofsky’s volgende film Requiem for a Dream). Kortom. Pi is geen gemakkelijke film maar voor de liefhebbers van Requiem for a Dream en David Lynch, een absolute must. Een aparte kijkervaring deze Pi.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 16 januari 2008