De FilmBlog

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

Ook al gelooft Stephen Hawking niet in het leven na de dood, de 81-jarige regisseur Clint Eastwood hoopt wel dat er toch iets moet zijn, of dat vermoeden we toch na het zien van zijn Hereafter (2010). Een film die tegen alle wetten van de box-offoce opgebouwd werd met 3 aparte verhaallijnen over het leven na de dood. Het resultaat is een opmerkelijke prent, die verre van zijn beste film is, maar toch voldoende elementen aanreikt om hoopvol te blijven van wat er zich afspeelt nadat we ons loodje hebben gelegd.

Korte inhoud: Hereafter vertelt het verhaal van drie mensen die op verschillende manieren met de dood te maken krijgen. George (Matt Damon) is een doorsnee Amerikaan die een speciale band heeft met het hiernamaals. Aan de andere kant van de wereld heeft Marie (Cécile De France) een schokkende bijna-doodservaring. En dan zijn er nog de tweeling Marcus en Jason (Frankie en George McLaren), scholieren uit Londen die er alles aan doen om hun familie bij mekaar te houden, terwijl de sociale diensten de kinderen van de moeder willen weghalen die een drugprobleem heeft. Terwijl Jason onverwacht sterft is het voor Marcus niet eenvoudig om zijn tweelingbroer te vergeten. Alledrie zijn ze op pad de waarheid te vinden en wanneer hun paden kruisen zullen ze allen veranderd zijn door wat zij geloven te zullen vinden in het hiernamaals.

Eastwood heeft al lang de status bereikt waar hij zijn films niet meer moet verantwoorden. Ook al stond het in de sterren geschreven dat deze spirituele reis geen brokken zou maken aan de kassa. Het concept van de 3 verhalen in één film werkt niet voor een mainstream publiek en het onderwerp 'leven na de dood' is iets waar tieners niet wakker van liggen. Komt daar nog bij dat het ene verhaal iets meer op de voorgrond treed dan de andere, bijgevolg voelt Hereafter heel onevenwichtig aan. Maar Eastwood hield vast aan deze structuur, naar analogie met heel wat Franse films. Er duiken ook heel wat existentiële vragen op die de boel enkel maar verzwaren. Maar met de genuanceerde vertolkingen van de acteurs ga je als toeschouwer wel een eind mee met hun doods-gevoelens.

Mijn probleem met de film, en dit vooral te wijten aan de 3-delige structuur, is dat Eastwood niet diep genoeg graaft in de zielenroerselen van de karakters. Bijgevolg raak je nooit echt betrokken met hen. Het is desondanks een emotionele film, misschien geheel ongewoon voor iemand die ooit was gezien als Dirty Harry. Eastwood is een talentvol verhalenvertellen en hij komt vaak weg met zaken die door een minder talentvolle regisseur nooit zou werken. Hereafter is bij momenten toch een fascinerend portret. Je moet er echter iets voor over hebben wil je meegevoerd worden met het relaas. In de credits zien we tevens de naam van Steven Spielberg staan, die op deze film Eastwood heeft bijgestaan als executive producer.

Het is een Warner Bros vehikel van 129 minuten die zich afspeelt in Frankrijk, en één vierde van de film wordt dan ook in het Frans gesproken. Er zitten ook wat visuele effecten in, hoewel deze tot een minimum beperkt worden. De film werd in Japan uit de zalen gehaald, omdat er in de film een tunami te zien was en dit misschien te schokkend zou zijn voor vele slachtoffers van de recente vloedgolf. Op de blu-ray vind je een extended versie van de film (met een tikkeltje meer diepgang dan de bioscoopversie), alsook de docu Step into the Hereafter met Clint Eastwood en Matt Damon. De film ligt vanaf 25 mei 2011 in de winkelrekken.

Als we de L.A. Times mogen geloven zou Sylvester Stallone het overwegen om de regie van The Expendables II (2012) over te laten aan een andere regisseur. Wow! Dat zou pas schitterend zijn!

"No offense Sly, het is niet dat uw laatste films slecht geregisseerd zijn, maar ze voelen wel wat gedateerd aan." Een andere, meer getalenteerde regisseur zou de formule zeker kunnen verbeteren, en wie weet, zelfs de moeite nemen om een ‘echt’ verhaal te vertellen dat op z’n minst de moeite is om 90 minuten lang te volgen.

The follow-up movie is a priority at producer Millennium Films, where it’s being developed by Stallone, the creative force behind the original. But Stallone, who both starred in and directed the 2010 summer hit, isn’t, at the moment, planning on helming the new movie. Instead, he’s been meeting with directors to tackle the sequel, said a person who was briefed on the project but was not authorized to speak about it publicly.

Persoonlijk vond ik The Expendables (2010) nu niet meteen een geslaagde actieprent, zeker in het licht van de middelen en het talent die aanwezig was. Het van de pot gerukte verhaal was maar een flauw excuus om al die mannen in één prent samen te brengen. Maar het bracht geld in het laatje: wereldwijd 266 miljoen dollar. De sequel lag dus al een tijdje in het vooruitzicht. En acteur die zowel moet regisseren én acteren werpt niet altijd vruchten af zoals bij de Clint Eastwood films. Ik denk dan aan bijvoorbeeld aan The Town (2010), waar Ben Affleck minder uit de verf kwam dan de rest van de cast – ook al had hij de hoofdrol.

Maar los van wie de film nu gaat regisseren, zijn we toch meer geïnteresseerd in wie er uiteindelijk zal meedoen. En als alles volgens plan verloopt zou Jean-Claude Van Damme uiteindelijk wel een rol krijgen (ook al is nog niets officieel op papier gezet). De Muscles From Brussels weigerde eerder een rol in de oorspronkelijke film. Regisseur Sheldon Lettich, een vriend van Van Damme, zou het nieuws bekend hebben gemaakt. Volgens Lettich zal Steven Seagal niet terugkeren in de sequel, hij ligt overhoop met producer Avi Lerner. Bruce Willis liet eerder al verstaan dat hij in de sequel een grotere rol krijgt dan in de oorspronkelijke film.

***Related Posts***
28/12/2010: The Expendables review
23/08/2010: Waarom Jean-Claude Van Damme niet in The Expendables zit
29/04/2009: Gespierde cast voor The Expendables
10/04/2009: Brittany Murphy was gecast in The Expendables
12/03/2009: Charisma Carpenter in The Expendables, JC Van Damme bedankt voor de rol
27/11/2008: Dolph Lundgren in The Expendables

De tijd is rijp om nog een aantal Blu-ray Warner Bros Essentials in de aandacht te brengen te beginnen bij de oscarwinnende film Unforgiven (1992) van en met Clint Eastwood. In 1990 was Dances with Wolves zowat de enige (halve)western van belang in een periode waar het genre eigenlijk van de kaart was geveegd. Maar Eastwood, de acteur die doorbrak met zijn spaghetti-western films, zette dit recht. En hoe! Een verrassend drama met geweldige cast en een anti-held als hoofdpersonage, een ondubbelzinnige boodschap en een défilé van onorthodoxe karakters van vlees en bloed.

Korte inhoud: In het dorpje Big Whiskey wordt een meisje van plezier door enkele cowboys zodanig met een mes bewerkt dat ze voor altijd littekens aan haar gezicht zal houden. De daders krijgen door de sherrif Little Bill (Gene Hackman) slechts een boete opgelegd om in het voorjaar acht paarden af te staan. De collega’s van het hoertje vinden dat een straf van niks en loven een fikse beloning uit aan diegene die de twee cowboys om het leven brengt. De jonge onervaren Schofield Kid (Jaimz Woolvett) lijkt deze beloning wel wat. Hij vraagt William Munny (Clint Eastwood) mee te doen en samen de beloning te delen. Munny was vroeger een beruchte dief en meedogenloze moordenaar, maar nu een hardwerkende varkensboer. Omdat hij geld nodig heeft, gaat hij in op het aanbod van Kid. Samen met Munny’s oud-collega Ned (Morgan Freeman) gaan ze op pad om het lot te voltrekken.

Naast de mooie beeldvoering van Jack N. Green die afwisselt tussen zonovergoten landschappen en gitzwarte nachten met stortregens, maakt Unforgiven op de eerste plaats een niet mis te verstaan statement over geweld die nog meer geweld uitlokt. Ditalles in een stijl die de voeten veegt met zowat elke western-conventie die we kennen. De vicieuze geweldcirkel begint in een bordeel waar een hoertjes gezicht met een mes wordt bewerkt door een half dronken cowboy. Dit incident zal leiden naar een wraak-actie die dan weer tal van gevolgen zal kennen. Op het einde van de rit zijn er geen winnaars te bespeuren, enkel personages in diepe gewetenskwestie, radeloos, zwaar toegetakeld of gewoon dood.

Afgezien van het onderwerp is het een verademing om nog eens een western te zien met geheel eigen regels en wetten. Je zou de film zelfs kunnen aanschouwen als een soort anti-western. De sherrif (Gene Hackman) houdt zich voornamelijk bezig met het oplappen van zijn nieuw onderkomen, de vrouwen van plezier zijn geen frivole en uitgedoste miekes die rechtstreeks vanuit de Moulin Rouge lijken te komen maar doodgewone vrouwen, de huurdoders zijn uitgebluste alcoholisten, en de vriend van Clint Eastwood is een zwarte cowboy wat ook al onze conceptie van de Far West aan diggelen slaat. Het zou geen western zijn mochten er geen slachtoffers van ten gevolge van vuurgevechten, maar in deze prent wordt alle heroïek van de daad zelf ontdaan. Geen stand-off waar de tegenstander nog de tijd neemt om een sigaret op te steken om nadien metaforisch de rook uit zijn loop te blazen. Hier dient een wapen om te doden en is niet elk shot altijd raak, verre van. Pistolen die niet afgaan of iemand die onder de zenuwen zijn doel mist, is in deze Unforgiven schering en inslag. Ook de whiskey fles heeft zijn plaats in het gebeuren, vooral als middel om de emotie tot een minimum te beperken.

In Unforgiven zien we voor een keertje cowboys opdraven die eigenlijk hun vervaldatum ver gepasseerd zijn. Het hoofdpersonage staat personifieert het stervensproces, zowel emotioneel, mentaal, moreel als fysiek. Elke stap is er één dichter bij de ondergang. En bij dit proces zijn we tevens getuige van de aftakeling van het heroïsche western-genre met goede cowboys die het moesten opnemen tegen slechte. En in het kielzog van deze film zullen er nog hel wat andere westerns volgen die dezelfde filosofie erop nahouden.

Op de Blu-ray staat spijtig genoeg geen audio-commentaar van Clint-himself, maar wel van zijn biograaf en filmcriticus Richard Schickel, alsook 4 algemene documentaires en nog een western aflevering met Clint … blijkbaar als opvulsel. Voor de extras moet je de film dus niet aanschaffen, maar de film is en blijft wel een mijlpaal in het western-genre, maar vooral ook grote cinema.

Acteur Jeff Bridges is ondertussen al 60 geworden, heeft maar liefst 4 Oscar-nominaties op zak (The Contender, Starman, Thunderbolt and Lightfoot, The Last Picture Show), maar heeft tot op heden nog nooit een Oscar op zijn schouw kunnen zetten. Dit zou wel eens kunnen veranderen met de oscarfilm Crazy Heart (2009) die veel weg heeft van The Wrestler (2008). De film komt dan ook net uit op de vooravond van de stemming voor de nominaties van de Oscars, die op 23 januari 2010 zal afgesloten worden (de film komt op 11 december uit in de States).

Zal Jeff Bridges zijn eerste Oscar winnen, net zoals Kate Winslet vorig jaar haar long-overdue Oscar in ontvangst mocht nemen? Wel dat zal afhangen van de acteerprestatie van Morgan Freeman in de Clint Eastwood film Invictus (2009), waar hij niemand minder dat Nelson Mandela zal vertolken. Nog een Oscar-film.

Korte inhoud: Het verhaal van Invictus speelt zich af na de val van het Apartheidregime, tijdens de periode dat Zuid-Afrika het wereldkampioenschap rugby organiseerde in 1995. Nelson Mandela (Morgan Freeman) is net bezig aan zijn eerste termijn als president en gebruikt het evenement om decennia van wantrouwen en haat tussen de blanken en zwarten in Zuid-Afrika te beëindigen. Hierbij krijgt Mandela hulp van Francois Pienaar (Matt Damon), de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugby team.

Het boek, Playing the Enemy: Nelson Mandela and the Game that Made a Nation, waarop de film gebaseerd is, komt van John Carlin die vreemd genoeg 2 jaar geleden een artikel schreef waarop Live Free or Die Hard gebaseerd is. Maar deze film is zoals u kon vermoeden alles behalve een actie-blockbuster, maar eerder een ingetogen drama met sterk acteerwerk en een buitengewoon verhaal. Het enige wat misschien wat stroef kan lopen is het accent van Freeman. Aan de andere kant telt de Zuid-Afrikaanse taal ontelbaar veel accenten en dus zou hij op dat punt zeker niet mogen worden afgerekend. Toch zal ik me niet laten misleiden door het Academy-Award-appeal van de film en de film beoordelen op zijn verdiensten, en ik stel voor dat jullie dat ook doen op 17 februari 2010. De oscar zelf, gehost door Steve Martin én Alec Baldwin, zullen geschieden op zondag 7 maart 2010.

De onsterfelijke Clint Eastwood (79) is een echte creatieve duizendpoot. De man die zijn beroemdheid vergaarde als hardnekkige held met een kurkdroog gevoel voor humor en een gevaarlijke koelbloedigheid in diverse westerns en politiefilms, is tevens een begenadigde regisseur. Hij maakte zijn regiedebuut met Play Misty for Me (1971), waarna nog vele succesvolle films zouden volgen. Tweemaal sleepte hij als regisseur een Oscar in de wacht; als acteur bleef het bij evenveel nominaties. Maar Eastwood is van alle markten thuis wany is ook een begenadigd muzikant die zowel gitaar als piano speelt. Zijn liefde voor muziek uitte zich onder meer in de biografische film Bird (1988), die hij maakte over zijn muzikale held Charlie Parker. Daarnaast is Eastwood ook politiek geëngageerd en was hij enkele jaren burgemeester van het Californische stadje Carmel-by-the-Sea.

En Eastwood is een beetje zoals goede wijn, met de jaren wordt hij beter. Zijn meest recente film heet Gran Torino (2008), een film waarin al zijn talenten zich lijken te verenigen (acteren, regisseren, zingen) heeft bovendien een politiek tintje aan zijn prent gegeven. Hij speelt oorlogsveteraan Walt Kowalski, die na de dood van zijn vrouw alleen achterblijft in een wijk waar steeds meer immigranten komen wonen.

Korte inhoud: De racistische Korea-veteraan Walt Kowalski komt erachter dat zijn Aziatische buurjongen het gemunt heeft op zijn kostbare bezitting, een 'Gran Torino' uit 1972. De meeste allochtonen in zijn buurt zijn Hmong, een volk uit het zuiden van China. Ooit vocht hij in Korea en hoewel hij een Koreaan best van een Hmong weet te onderscheiden, scheert hij alle 'spleetogen' graag over één kam. Wanneer de jonge Tao (Bee Vang) de klassieke Ford probeert te stelen, is de maat voor Walt vol en toont hij zijn ware aard als harde, onverzettelijke oorlogsveteraan. Toch bekruipt ook hem op een zeker moment het gevoel dat hij de jongen wellicht beter anders kan aanpakken onder invloed van de intelligente zus van Tao, Sue Lor (Ahney Her). Het stelen van de Gran Torino was hem namelijk opgedrongen, als een soort toelatingsritueel. Maar Tao wil helemaal geen deel uitmaken van de agressieve groep.

Zoals we van Eastwood gewend zijn snijdt deze film ook heel wat delicate onderwerpen aan zoals migratie en racisme. Gran Torino legt de verschillen tussen culturen in een miljoenenstad als Detroit onder de loep. De wijken die ooit toebehoorden aan de blanke elite worden overspoeld door immigranten. Agressieve bendes latino's en Aziaten vechten hun onderlinge strijd uit voor de ogen van hulpeloze burgers, die hun ogen sluiten voor het geweld om zo niet zelf gevaar te lopen. De Korea-veteraan ziet zijn buurt met de dag sneller achteruit gaan. Sinds zijn vrouw dood is, valt er voor hem nog maar weinig te genieten van het leven. Zijn twee zoons bemoeien zich nauwelijks met hem en zien hem het liefst zo snel mogelijk in een bejaardenhuis zijn intrek nemen. Maar Walt is nog veel te kwiek en actief en vind nog een doel in de laatste jaren van zijn leven. En dat doel komt uit onverwachte hoek.

Twee individuen van verschillende leeftijd, karakter en cultuur raken bevriend met elkaar, een oude formule die al in verschillende vormen is uitgebuit, maar Eastwood weet er in ieder geval een nieuwe draai aan te geven. Uiteindelijk gaat deze film over het overwinnen van vooringenomenheid en laat zien dat wijsheid ook met de jaren kan komen. In Million Dollar Baby (2004) speelde Eastwood trouwens soortgelijke rol - toch heel wat subtieler en daardoor effectiever en geloofwaardiger. Walt Kowalski is een stuk minder complex dan Frankie Dunn en heeft meer weg van Dirty Harry - de taaie en bikkelharde eenzaat die bij vlagen zo gemeen wordt dat het tegen een parodie aanleunt. Ook zijn transformatie van racist in een barmhartige Samaritaan gebeurt wel echt snel en zonder veel aanwijsbare redenen. Zijn twee jonge Aziatische tegenspelers zijn een aangename ontdekking: vooral de levendige Ahney Her geeft elke scène waarin ze zit extra glans, onder meer wanneer ze tijdens een feestje bij haar thuis Walts racistische opmerkingen op gevatte wijze pareert.

Kortom, Gran Torino is een klassiek verhaal die niet voortreffelijk in beeld werd gezet, maar die de inhoudelijke subtiliteiten mist van zijn vorige films. Deels heeft dat te maken met het einde, dat aantoont dat schrijvers Nick Schenk en Dave Johannson er extra zorg aan hebben besteed om het verhaal nog extra op te smukken. Er wordt bovendien handig ingespeeld op de emoties van de kijkers. De thema’s van 'leven en dood' worden meer dan eens aangehaald. Hoewel deze film weinig subtiel en verre van vernieuwend is, raakt hij je toch en is het een typische moraliserende Eastwood prent zoals enkel hij ze kan maken. De film draait vanaf 25 februari 2009 in onze zalen.

The Curious Case of Benjamin Button (2008), de nieuwste film van David Fincher, is genomineerd voor vijf Golden Globes. Dat heeft de organisatie van de Amerikaanse filmprijzen bekendgemaakt tijdens een ceremonie in Beverly Hills. Ook de historische film Frost/Nixon (2008) van Ron Howard en de religieuze dramafilm Doubt (2008) van John Patrick Shanley maken kans op vijf gouden beeldjes.

Heath Ledger werd postuum genomineerd in de categorie Beste Bijrol voor zijn vertolking van The Joker in The Dark Knight (2008). Vreemd genoeg werd die laatste film niet genomineerd voor Beste Film, en dat is toch wel een blunder. Zelfs In Bruges (2008) kreeg een nominatie (nu ja, ik vind dit zelf ook wel een geweldige film…maar zeker niet beter dan TDK).

Bij de acteurs zien we dat actrice Meryl Streep sleepte twee nominaties in de wacht, in de categorieën beste actrice in een komedie of musical en beste actrice in een dramafilm, voor respectievelijk Mamma Mia! en Doubt. De Britse filmster Kate Winslet maakt eveneens kans op twee van de prestigieuze filmprijzen, voor beste actrice in Revolutionary Road en beste bijrol in The Reader. In de categorie beste actrice in een dramafilm neemt Streep het op tegen Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Angelina Jolie (Changeling) en and Kristin Scott Thomas (I've Loved You So Long). Bij de heren nemen Leonardo DiCaprio (Revolutionary Road), Frank Langella (Frost/Nixon), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Sean Penn (Milk) en Mickey Rourke (The Wrestler) het tegen elkaar op.

In de categorie beste regie zijn Danny Boyle (Slumdog Millionare), Stephen Daldry (The Reader), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Ron Howard (Frost/Nixon) en Sam Mendes (Revolutionary Road) genomineerd. De 66ste editie van de Golden Globes vinden op 11 januari plaats in Beverly Hills. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met nominaties:

Best Motion Picture:
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon
The Reader
Revolutionary Road
Slumdog Millionaire

Best Motion Picture - Musical or Comedy:
Burn After Reading
In Bruges
Happy-Go-Lucky
Mamma Mia!
Vicky Cristina Barcelona

Best Director:
Danny Boyle - Slumdog Millionaire
Steven Daldry - The Reader
David Fincher - The Curious Case of Benjamin Button
Ron Howard - Frost/Nixon
Sam Mendes - Revolutionary Road

Best Actor (Drama):
Leonardo DiCaprio - Revolutionary Road
Frank Langella - Frost/Nixon
Sean Penn - Milk
Brad Pitt - The Curious Case of Benjamin Button
Mickey Rourke - The Wrestler

Best Actor (Musical or Comedy):
Javier Bardem - Vicky Cristina Barcelona
Colin Farrell - In Bruges
James Franco - Pineapple Express
Brendan Gleeson - In Bruges
Dustin Hoffman - Last Chance Harvey

Best Actress (Drama):
Anne Hathaway - Rachel Getting Married
Angelina Jolie - Changeling
Meryl Streep - Doubt
Kristen Scott Thomas - I've Loved You So Long
Kate Winslet - Revolutionary Road

Best Actress (Musical or Comedy):
Rebecca Hall - Vicky Cristina Barcelona
Sally Hawkins - Happy-Go-Lucky
Frances McDormand - Burn After Reading
Meryl Streep - Mamma Mia!
Emma Thompson - Last Chance Harvey

Best Supporting Actor:
Tom Cruise - Tropic Thunder
Robert Downey Jr. - Tropic Thunder
Ralph Fiennes - The Duchess
Philip Seymour Hoffman - Doubt
Heath Ledger - The Dark Knight

Best Supporting Actress:
Amy Adams - Doubt
Penelope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
Viola Davis - Doubt
Marisa Tomei - The Wrestler
Kate Winslet - The Reader

Best Screenplay:
The Curious Case of Benjamin Button: Eric Roth, Robin Swicord
Doubt: John Patrick Shanley
Frost/Nixon: Peter Morgan
The Reader: David Hare
Slumdog Millionaire: Simon Beaufoy

Best Original Score:
Changeling: Clint Eastwood
The Curious Case of Benjamin Button: Alexandre Desplat
Defiance: James Newton Howard
Frost/Nixon: Hans Zimmer
Slumdog Millionaire: A.R. Rahman

Best Animated Film:
Bolt
Kung Fu Panda
WALL·E

Best Foreign Language Film:
Der Baader Meinhof Komplex
Maria Larssons eviga ögonblick
Gomorra
Il y a longtemps que je t'aime
Waltz with Bashir

***Related Post***
12/01/2009: Golden Globe winnaars 2009

We kennen Clint Eastwood als een charismatische acteur, we kennen hem als een talentvol en gedreven regisseur, die een evenwichtige balans weet te houden tussen drama en geloofwaardigheid. Maar bij het zien van de beelden uit Changeling (2008) heb ik de indruk dat Eastwood alles over een andere boeg heeft gegooid, met een bombastische muziekscore die het sentiment extra dik in de verf zet. Opmerkelijk is tevens de lage quotering op Rotten Tomatoes die de film niet beter acht dan 56/100. De grootste kritiek is dat de film iets teveel hooi op zijn work wil nemen en er niet in slaagt om alles naar behoren uit te werken. Een nieuwe Oscar-nominatie lijkt er dus niet meteen in te zitten voor Eastwood.

Korte inhoud: Christine Collins (Angelina Jolie) is een alleenstaande moeder die met haar zoontje in Los Angeles leeft. In 1928 is het niet makkelijk een leuke baan te vinden en te behouden en Christine werkt hard, wat nog wel eens betekent dat haar zoontje Walter een dag alleen thuis zit. Ook op die fatale dag, waarop ze na haar werk thuis komt en Walter is verdwenen. Pas weken later belt de LAPD haar op dat Walter is gevonden, maar als Christine hem ophaalt, blijkt dit jongetje niet haar eigen zoon te zijn. De LAPD, die niet wil toegeven een fout te hebben gemaakt, zet haar onder druk de jongen als de hare te accepteren. Wat volgt is een strijd om de waarheid, maar de antwoorden die Christine vindt zullen haar leven voorgoed veranderen.

Los Angeles is de stad van de grote schandalen en de mysterieuze en gruwelijke moorden (LA Confidential, The Black Dahlia,…). Een van de zaken die altijd onderbelicht is geweest is het ongelooflijke verhaal van Christine Collins, wiens negenjarige zoontje Walter in 1928 werd gekidnapt door onbekenden. J. Michael Straczynski, een voormalig journalist die onder meer schreef voor The Los Angeles Times, Time Magazine en The Herald Examiner, dook enkele jaren geleden het wonderlijke verhaal van Christine Collins op. Straczynski, die tegenwoordig scenarioschrijver is, werd gebeld door een oude kennis van hem bij de plaatselijke overheid. De man wees hem erop dat oude documenten zouden worden vernietigd en hij maar snel langs moest komen omdat er wellicht iets interessants voor hem bij zat.

Hij vond er de transcripten van de hoorzitting van Christine Collins, kon niet geloven dat dit daadwerkelijk gebeurd is en raakte er zo van onder de indruk dat hij het mee heeft genomen. Een jaar lang dook hij alle informatie die hij kon vinden over de zaak op. Tussen het stof vond hij bovendien een tweede zaak die een sterke link vertoonde met de zaak-Collins. Het betrof kindermisbruiker en -moordenaar Gordon Northcott, die minstens twintig kindermoorden op zijn naam had staan en in verband werd gebracht met de verdwijning van Walter Collins. Straczynski reconstrueerde wat er zo ongeveer moet zijn gebeurd - als eerbetoon aan de strijdvaardige Collins, die tussen 1928 en haar dood in 1935 haar zoektocht naar antwoorden doorzette - en schreef het script voor Changeling.

De keuze om Angelina Jolie te casten als hoofdrolspeelster is toch wel bizar. De vrouw kan wel acteren, maar ze is niet altijd even subtiel en veelzijdig in haar scènes. Ja ze heeft een geweldige uitstraling en buitengewoon knap, maar met haar magere uiterlijk, geaccentueerd door grote, vuurrode lippen, die vaak lang en in close-up in beeld komen, roepen eerder associaties op van een uitgehongerd fotomodel dan van een alleenstaande moeder. Men had nog beter Nicole Kidman kunnen vragen of nog beter Kate Winslet kunnen vragen. De film had misschien al een stuk beter geweest. De rest van de cast (Gattlin Griffith, Michelle Martin, Jan Devereaux, Michael Kelly, Lester Ybarra, Erica Grant, Antonia Bennett, Kerri Randles, Frank Wood, Morgan Eastwood, Madison Hodges, John Malkovich, Colm Feore, Devon Conti, J.P. Bumstead) ziet er overigens prima uit, met Jason Butler Harner als positieve uitschieter. Hij duikt later in het verhaal op in een belangrijke bijrol (welke precies kan niet vermeld worden, want dat zou de plot een beetje verraden) en is de enige die in je hoofd blijft hangen na de film.

Uiteraard werd er de nodige aandacht besteed aan de nostalgie met visueel knappe locaties en authentieke outfits. De kijker moet het idee krijgen dat ze regelrecht uit die woelige periode tussen 1928 en 1935 stammen. De sfeervolle beelden werden geschoten door Eastwoods trouwe compagnon Tom Stern, met wie hij eerder onder meer Million Dollar Baby (2004) en Flags of Our Fathers (2006) maakte. Critici merken op dat Changeling wel erg sterk leunt op zijn visuele kracht en dat het verhaal mede daardoor minder goed uit de verf komt. Ook Jolies performance valt niet bij alle recensenten in goede aarde. Maar oordeel zelf, de film is reeds vanaf 12 november 2008 in de bioscoop.

De fans van Milla Jovovich zullen tevreden zijn om te vernemen dat Milla naast de mishandeling van Zombies in Resident Evil films nu ook in actie zal schieten als stripper. Het nieuws stond te lezen op Variety dat het ex-model binnenkort te zien is in de komedie Keep Coming Back (2010), de debuutfilm van William H. Macy.

Milla Jovovich will star as an alcoholic former stripper in "Keep Coming Back," a coming-of-age comedy that marks the directorial debut of veteran actor William H. Macy. Story sees a young man with a sheltered upbringing join an Alcoholics Anonymous group in order to seduce the woman of his dreams, an alcoholic former stripper (Jovovich). Macy and pal Steve Buscemi also star. Pic will be produced by Rachel Rothman, Tucker Tooley and Dan Keston from a screenplay by Will Aldis. It will lense in Georgia early next year. International rights are handled by Blighty's Content Film.

Het is een traditie geworden dat acteur-veteranen kiezen om hun carrière een nieuw elan te geven achter de camera, soms met succes (Clint Eastwood) soms geeft dit heel wat minder vonken (tegen beter weten in: Ben Stiller). Ik ben dus wel benieuwd wat Macy ervan zal bakken. Toch zie ik hem niet als een hippe cineast, maar misschien legt hij wel het accent op de acteursregie en kan de humor enkel maar ten goede komen.

De andere acteurs die nu al in aanmerking komen zijn Steve Buscemi, Mos Def en Salma Hayek. De tijd dat Milla (34) in bikini te zien was in Return to the Blue Lagoon (1991) is ondertussen al een paar jaartjes geleden, maar ik denk dat ze zeker nog genoeg in vorm is om te strippen. Demi Moore had precies dezelfde leeftijd toen ze uit de kleren ging voor Striptease (1996). Milla heeft trouwens ook wat minder vet en is – voor zover ik weet – puur natuur.

***Related Posts***
19/03/2007: Top 10 Acterende Modellen
14/01/2006: Milla Jovovich HQ picture gallery