cliff martinez

  • Tweede seizoen The Knick van Steven Soderbergh op Blu-ray

    Pin it!

    Eén van de topseries van het moment is zonder twijfel "The Knick" geregisseerd door niemand minder Steven Soderbergh. De man die ging stoppen met films te regisseren - een belofte die hij binnenkort zal breken met Logan Lucky - regisseert net alleen de serie, hij is tevens cameraman, producer en monteur. Maar wat deze serie ook zo uniek maakt is de elektronische muziek van Cliff Martinez, en dit voor een serie die zich afspeelt rond 1900.

    the_knick_season_2_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Aan het begin van seizoen 2 breekt er een zware periode aan voor The Knick, ook bekend als The Knickerbocker Hospital, een ziekenhuis in New York City circa 1900. Door de afwezigheid van Thackery (Clive Owen) - die in New England behandeld wordt voor zijn cocaïneverslaving - , het overlijden van enkele rijke patiënten en een paar financiële misstappen heeft het bestuur immers besloten om het ziekenhuis van zijn huidige locatie in het centrum naar een chiquere buurt te verplaatsen. Terwijl die plannen uitgevoerd worden, mengt Algernon Edwards (André Holland) – de getalenteerde zwarte chirurg wiens affaire met mecenas Cornelia Robertson (Juliet Rylance) in seizoen 1 eindigde met een abortus en haar huwelijk met een rijke blanke erfgenaam - zich in de opvolgingsstrijd om Thackerys functie als Hoofd Chirurgie. Ook de andere dokters, verpleegsters en beheerders komen voor tal van uitdagingen te staan, zowel op het werk als in hun privéleven.

    Het tweede seizoen verzwakt geen beetje, integendeel. We krijgen opnieuw heel wat drama te zien gemengd met de revolutionaire al dan niet medische uitvindingen van deze tijd. Vorig seizoen ging ondermeer over het rassenconflict, dit seizoen draait vaak rond de positie van de vrouw. Lucy Elkins (Eve Hewson) wordt afgewezen door Thackery, maar zij speelt haar macht uit op haar vader en op het hoofd van The Knick, Henry Robertson (Charles Aitken). Maar ook de vrouw van Herman Barrow (Jeremy Bobb) neemt het rehcht in eigen handen wanneer ze erachter komt dat haar man haar bedriegt met een hoertje, alsook de vrouw van Algernon Edwards die de positie van haar man in ere hersteld zien.

    Er zijn een aantal belangrijke medische ingrepen, waaronder de scheiding van een Siamese tweeling, de behandeling van een kanker, maar ook brain chirurgie om een verslaafde van zijn verslaving te helpen. En deze serie schuwt geen expliciete beelden, het is dus niet voor doetjes. Het eindigt zelfs met een behoorlijk verrassende finale, waarover ik verder niets kan spoilen. Maar het is er wel één met een immense impact.

    the_knick_season_2_blu-ray_pic01.jpgthe_knick_season_2_blu-ray_pic02.jpgthe_knick_season_2_blu-ray_pic03.jpg
    the_knick_season_2_blu-ray_pic04.jpgthe_knick_season_2_blu-ray_pic05.jpgthe_knick_season_2_blu-ray_pic06.jpg

    Laat de serie steken vallen? Niet heel veel. Op een gegeven moment voelde ik wel dat de dramatiek van de operatie van de Siamese tweeling wel iets dramatischer in beeld kon gebracht worden, maar over het algemeen zit je echt wel op het puntje van je stoel van begin tot einde. Er is in dit seizoen zelfs heel wat intrige met op het einde een verrassende onthulling. Komt er een 3de seizoen? Ik vrees van niet, want Soderbergh wil waarschijnlijk toch opnieuw films gaan maken. En seizoen 2 eindigt toch wel heel dramatisch en zo goed als alle verhaallijnen zijn afgewikkeld. Soderbergh dacht zelf dat The Knick 6 seizoenen kon tellen. Toch is de stekker nog niet geheel uitgetrokken gezien de schrijvers, Jack Amiel enMichael Begler, toch bezig zijn met een brainstorm hoe het mogelijk verder kan.

    Als er nu één serie is die jullie moeten bezitten op DVD of Blu-ray is het toch wel The Knick. Niet alleen steekt het bijzonder knap in mekaar zonder al teveel visuele effecten, maar met puur acteerwerk en dramatische scènes, maar het biedt de kijker ook heel wat extraatjes over de making of van de serie als weetjes over de technologische vooruitgang in deze tijd. De schijven van het tweede seizoen komen uit op 8 juni 2016.

    rating

    Beoordeling: 5 / 5
    Recensie door op 6 juni 2016

     

    *** The Knick season 2 trailer ***

  • Eerste seizoen The Knick van Steven Soderbergh op Blu-ray

    Pin it!

    Eén van de betere tv-series is gisteren uitgekomen op DVD en Blu-ray. Het eerste seizoen van HBO serie "The Knick" (2014-2015) bestaat uit tien afleveringen van +/- 50 minuten die werden geregisseerd door niemand minder Steven Soderbergh, die een verhaal uit het begin van de 20e eeuw omzet in een hedendaags voelende serie. Soderbergh die het zowat gehad heeft met langspeelfilms heeft in ieder geval zijn mojo teruggevonden.

    the_knick_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een briljante chirurg genaamd John Thackery (gespeeld door Clive Owen, en gedeeltelijk gebaseerd op de historische figuur van William Stewart Halsted) zoekt de grenzen op van de geneeskunde, van de moraal en van rassenverhoudingen in het jaar 1900. Een ziekenhuis in de binnenstad van New York genaamd The Knick (afkorting van The Knickerbocker Hospital), geleid door Cornelia Robertson (Juliet Rylance) komt in de problemen door het vertrek van geldschieters, steeds meer arme patiënten en door financieel mismanagement. Eén van de overgebleven helden in het ziekenhuis is Thackery, die zijn best doet om medische raadsels op te lossen terwijl hij een cocaïne- en opiumverslaving ontwikkelt. Tegen zijn zin in moet hij gaan samenwerken met de jonge Harvard afgestudeerde zwarte dokter Algernon Edwards (gespeeld door André Holland en gedeeltelijk gebaseerd op Daniel Hale Williams), die de racistische Thackery die hem de 'negro doctor' noemt, naar de kroon lijkt te gaan steken. En terwijl de lichten uitvallen in het hospitaal proberen ze een betere klasse van patiënten aan te trekken zonder de kwaliteit van de zorg in gedrang te brengen.

    Operaties in het begin van de 20e eeuw zijn niet zoals we die vandaag kennen. We zien er wit geklede dokters en verpleegsters met belachelijke hoedjes op hun hoofd, die geen hoog technologische apparatuur hadden om de hartslag te controleren of geavanceerde chirurgisch apparatuur. De serie begint meteen met een schokkende publieke operatie van een zwangere vrouw die een soort keizersnede moet krijgen, en die volledig fout afloopt. De nood voor betere operatieve-methoden dringen zich aan, maar in een noodlijdend hospitaal is dat niet altijd eenvoudig. Maar de serie speelt zich niet alleen af rond de operatietafel, en net zoals in Boardwalk Empire lopen er heel wat schurken rond en worden er heel wat verderfelijke praktijken georganiseerd met zieke mensen en lijken.

    the_knick_2015_blu-ray_pic01.jpgthe_knick_2015_blu-ray_pic02.jpgthe_knick_2015_blu-ray_pic03.jpg
    the_knick_2015_blu-ray_pic04.jpgthe_knick_2015_blu-ray_pic05.jpgthe_knick_2015_blu-ray_pic06.jpg

    In tegenstelling tot andere historische series hebben we hier een serie met een meer hedendaagse elektronische soundtrack van Cliff Martinez (Drive, Traffic) en een contrastrijke fotografie en montage van Steven Soderbergh. Ook al werd de serie geschreven door Jack Amiel en Michael Begler, is het eigenlijk wel de baby van Soderbergh geworden die niet alleen de productie in handen heeft, maar ook de regie, de fotografie én de montage. Maar het meest knappe aan de serie is niet zozeer de filmstijl, dan wel de interessante karakters. We hebben diverse vettige stadsambtenaren en een gevatte non die voorstander is van abortus. Het personage van Thackery is dan weer een anti-held, een buitenbeentje, een briljante maar onrustige genie met een bedenkelijke moraal et racistische trekjes. Ook zijn promiscuïteit en problemen met drugsmisbruik maakt hem één van de meest intrigerende HBO personages van de laatste jaren. Wat de reserves van Steven Soderbergh over het maken van standaard fictiefilm ook moge zijn, het weegt niet op tegen zijn klaarblijkelijk genot in het maken van een fascinerende serie die jullie niet mogen missen.

    the_knick_2015_poster_clive_owen.jpgthe_knick_2015_poster_andre_holland.jpgthe_knick_2015_poster_eve_hewson.jpgthe_knick_2015_poster_jeremy_bobb.jpg
    the_knick_2015_poster_michael_angarano.jpgthe_knick_2015_poster_juliet_rylance.jpgthe_knick_2015_poster_cara_seymour_chris_sullivan.jpgthe_knick_2015_poster_eric_johnson.jpg

    In de film zien we ook nog meer interessante figuren zoals Dr. Bertie Chickering Jr. en Dr. Everett Gallinger, vertolkt door Michael Angarano en Eric Johnson, die twee jonge artsen spelen die Thackery bijstaan, naast de verpleegster Lucy Elkins gespeeld door Eve Hewson. Ook Jeremy Bobb in de rol van Herman Barrow, de corrupte directeur van the Knick, die tot over zijn oren in de schulden zit en bereid is daarvoor de toekomst van the Knick op het spel te zetten. Ook het zwaargewicht Chris Sullivan in de rol van Tom Cleary, een ambulance-chauffeur die zijn eigen methode heeft om zieken naar het hospitaal te brengen.

    Op de Blu-ray van het eerste seizoen van The Knick vinden jullie de interessante audio-commentaren van cast en crew, alsook filmpjes om een beter begrip te krijgen over de basis van moderne geneeskunde. Het meest opmekelijke aan de extraatjes, is dat Steven Soderbergh nooit aan het woord komt, zelfs niet in de audio-commentaren. Op 16 oktober 2015 brengt Soderbergh de eerste episode van het tweede seizoen uit. Ik kijk er al naar uit.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 17 september 2015

     

    *** The Knick season 1 trailer ***

  • Arbitrage (2012) *** recensie

    Pin it!

    Voor een regiedebuut is deze Arbitrage (2012) nog zo geen slechte thriller. Regisseur Nicholas Jarecki heeft een eenvoudig verhaal geschreven over een hedge fund magnaat die zich serieus in de problemen werkt en dit met al evenveel soberheid in beeld gezet.

    Arbitrage,Nicholas Jarecki,Richard Gere,Laetitia Casta,Susan Sarandon,Tim Roth,Chasing Madoff,dark shadows,Internal Affairs,Unfaithful,margin call,wall street,Brit Marling,Yorick Le Saux,Cliff Martinez,Eva Green

    Korte inhoud: Robert Miller (Richard Gere) is een hefboomfondsmagnaat die diep in de problemen zit. Hij wil wanhopig zijn handelsimperium aan een grote bank verkopen voordat zijn frauduleuze zaakjes en tekort van 400 miljoen dollar aan het licht komen. Maar ook in zijn privéleven worden de zaken ingewikkeld na een onverwacht en bloedig verkeersongeluk met zijn Franse maîtresse Julie (Laetitia Casta). Miller is gedwongen om hulp te zoeken in de meest onwaarschijnlijke hoek en dit zonder dat zijn vrouw Ellen (Susan Sarandon) onraad ruikt. Maar de NYPD detective Michael Bryer (Tim Roth) zit hem op de hielen.

    Ik geef toe, ook al ben ik geen enorme fan van zijn acteerwerk, geeft Richard Gere hier toch het beste van zichzelf. En het is dan ook meer een acteursfilm dan een prent over de frauduleuze keerzijde van de beurshandel. Daarvoor was er al Wall Street (1987) en onlangs nog Margin Call (2012), naast een pak documentaires waaronder Chasing Madoff (2011).

    In deze prent kruipen we in het hoofd van een manager die zowel zijn werkcollega’s als familieleden misleidt en bedriegt, terwijl de dollar-symbooltjes in zijn oogbollen blijven fonkelen. Het is ook een rol die op het lijf van Gere geschreven is en veel aanwijzingen zal de regisseur niet moeten gegeven hebben aan de acteur. In ieder geval blijft het me verbazen dat die man nog geen Oscar-nominatie (!) op zak heeft, zeker ook na zijn briljante vertolkingen in Internal Affairs of zelfs Unfaithful. De regisseur wou eerst met Al Pacino werken, maar heeft hier wel een betere keuze gemaakt met Gere. Pacino mag dan wel een beter acteur zijn, Gere blijft de charmeur en playboy zelfs op zijn leeftijd, en dit was voor dit verhaal echt wel nodig.

    Ik denk met wat sleutelwerk aan het scenario zou dit gemakkelijk omgetoverd kunnen worden tot een volwaardige tv-serie. Het had misschien zelfs een beter product geweest. Men zou veel dieper kunnen graven in Millers psyche en zijn relatie met zijn dochter Brooke (Brit Marling) en zijn vrouw. Niet dat er nu al genoeg tv-series zijn in omloop en dat je ze onmogelijk nog allemaal kan volgen.

    arbitrage,nicholas jarecki,richard gere,laetitia casta,susan sarandon,tim roth,chasing madoff,dark shadows,internal affairs,unfaithful,margin call,wall street,brit marling,yorick le saux,cliff martinez,eva greenarbitrage,nicholas jarecki,richard gere,laetitia casta,susan sarandon,tim roth,chasing madoff,dark shadows,internal affairs,unfaithful,margin call,wall street,brit marling,yorick le saux,cliff martinez,eva greenarbitrage,nicholas jarecki,richard gere,laetitia casta,susan sarandon,tim roth,chasing madoff,dark shadows,internal affairs,unfaithful,margin call,wall street,brit marling,yorick le saux,cliff martinez,eva green
    arbitrage,nicholas jarecki,richard gere,laetitia casta,susan sarandon,tim roth,chasing madoff,dark shadows,internal affairs,unfaithful,margin call,wall street,brit marling,yorick le saux,cliff martinez,eva greenarbitrage,nicholas jarecki,richard gere,laetitia casta,susan sarandon,tim roth,chasing madoff,dark shadows,internal affairs,unfaithful,margin call,wall street,brit marling,yorick le saux,cliff martinez,eva greenarbitrage,nicholas jarecki,richard gere,laetitia casta,susan sarandon,tim roth,chasing madoff,dark shadows,internal affairs,unfaithful,margin call,wall street,brit marling,yorick le saux,cliff martinez,eva green

    Wat me ook is opgevallen, naast de knappe cinematografie van Yorick Le Saux, is de geslaagde muziekscore van Cliff Martinez (Drive, Traffic). Wat me minder is bevallen is de vertolking van Laetitia Casta, die hier toch wel wat tekortschiet. Qua Franse actrices hadden ze toch een betere keuze kunnen maken. Aan acteertalent is er in Frankrijk geen gebrek. De regisseur wou eerst met Eva Green werker, maar zij kon zich niet vrijmaken omwille van Dark Shadows (2012).

    Kortom, Arbitrage brengt geen wereldschokkend verhaal, maar is wel een broeierige thriller met een uitstekende vertolking van Gere. Stijlvol in beeld gezet met een aantal verrassende wendingen. Het eindigt wat abrupt maar het is al bij al een geslaagde debuutfilm. Arbitrage is verkrijgbaar op Blu-ray vanaf 28 mei 2013.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 18 mei 2013

     

    *** Arbitrage trailer ***

  • Only God Forgives van Drive regisseur Nicolas Winding Refn

    Pin it!

    De regisseur van Nicolas Winding Refn (Pusher, Valhalla Rising, Bronson), heeft een nieuwe film en opnieuw heeft het die 80’ties vibe met muziek van Cliff Martinez en heeft hij Ryan Gosling gecast. Deze misdaad thriller heet Only God Forgives (2013) en heeft ondertussen al een nominatie op zak op het Filmfestival van Cannes.

    Only God Forgives,Nicolas Winding Refn,Ryan Gosling,cliff martinez,Tom Burke,Kristin Scott Thomas,Yayaying

    Korte inhoud: Julian (Ryan Gosling), een Engelsman die in Bangkok woont, is een gerespecteerde figuur in de onderwereld. Samen met zijn broer Billy (Tom Burke) baat hij een Thai boxing club uit die in feite een dekmantel is voor drugssmokkel naar Londen. Wanneer Billy vermoord wordt, komt hun moeder Jenna (Kristin Scott Thomas) uit Londen over om het lichaam te repatriëren. Jenna zelf is het hoofd van een machtige criminele organisatie en is gewend te krijgen wat ze wil. En wat ze wil is de dood van haar zoon wreken. In een bloedige spiraal van woede, verraad en wraak raast ze naar de ultieme confrontatie en de mogelijkheid tot verlossing.

    Regisseur Nicolas Winding Refn maakt misschien geen comic-adaptaties, maar zijn films hebben er wel heel veel van weg. Dat grafische geweld, die kleuren, verhalen met (anti-)helden en villains. En die nostalgische 80’ties muziek speelt des te meer op ons gemoed. Als er iemand van mijn part de nieuwe Batman trilogie mag maken, zou Nicolas Winding Refn een interessante kandidaat zijn. Het zou me niet verbazen mocht zijn take op het personage heel dicht staan bij de Arkham Asylum/Arkham City games (…al dan niet met een blonde Bruce Wayne).

    De kracht van een goede regisseur is ook om oude bekende acteurs te heruitvinden, en dat heeft hij hier klaarblijkelijk gedaan met Kristin Scott Thomas. Een actrice die eigenlijk altijd wel van die brave rollen speelt, zien we hier nu al het hoofd van een maffia-organisatie. Naast de hoofdrollen zien we ook de Thaïse schone Yayaying opduiken. Een popster in Thailand, vloeiend in Engels en Thai, die hier met deze film haar debuut neerzet. Ik weet niet precies wanneer de film bij ons moet uitkomen, maar waarschijnlijk ergens eind mei 2013.

    *** Only God Forgives trailer ***

  • Top 10 Favoriete FilmScores

    Pin it!

    We zitten ondertussen aan onze 7e BlogTalk editie, en naast onze regulars, Sine, Karen, Matula en Horst, mogen we een nieuw lid in onze groepje verwelkomen, nl. Lachesis Benton van de Cinemageek blog.

    Lachesis is zelf iemand die specifieke interesse heeft in filmmuziek. Dus, hebben we besloten om deze keer onze persoonlijke TOP 10 van onze favoriete filmscores kenbaar te maken. Het gaat hier dus wel degelijk over filmscores en dus geen soundtracks. Vergeet in ieder geval niet jullie commentaren toe te voegen en eventueel jullie favoriete filmscores kenbaar te maken. Als jullie opzoek zijn naar een knappe site over filmmuziek dan raad ik de site van Arvid Fossen aan: filmmuziek.be.

    Ik heb thuis mijn eigen collectie aan filmmuziek. En 's avonds vind ik het heerlijk om, met een goed boek, te genieten van filmmuziek op de achtergrond. Dat kan gaan van rustgevende muziek zoals de score van K-Pax (2001) van Ed Shearmur, Mulholland Dr. (2001) van Angelo Badalamenti, Edward Scissorhands (1990) van Danny Elfman, Traffic (2000) van Cliff Martinez of White Oleander (2002) van Thomas Newman tot de iets meer geladen filmscores zoals 1492: Conquest of Paradise (1992) van Vangelis of zelfs de geslaagde Gladiator (2000) score van Hans Zimmer, of die van The New World (2005) van James Horner en Lisa Gerrard. Ik ben zelfs de laatste tijd steeds meer aangetrokken tot de muziek van Batman Begins (2005) van Zimmer en James Newton Howard. Go figure.

    Sorry voor Marco Beltrami, Bernard Herrmann en Jerry Goldsmidt. Ik ben een grote fan, maar ik heb mijn favorieten opgemaakt uit scores die je ook gemakkelijk kan beluisteren zonder de film erbij te moeten zien. Het was een moeilijke bevalling, maar hier is dan uiteindelijk mijn top 10:

    All Time Top 10 Favourite FilmScores

    10. Midnight Express (1978) Giorgio Moroder
    Deze Italiaanse ex-muziekproducent van het discotijdperk, Giorgio Moroder (66), is me een rare kwiet. Het is niet alleen in staat om van klassieke instrumentale muziek over te springen naar pure elektronische muziek, maar doet dit tevens in hetzelfde nummer, en laat dit huwelijk ook perfect werken. En als dit werkt krijg je meteen ook vuurwerk, en dat mocht blijken want voor Flashdance (1983), Top Gun (1986) en Midnight Express (1978) mocht hij telkens met de Oscar naar huis. Die laatste blijft voor mij nog steeds zijn meest geslaagde compositie. Ja, zelfs aangrijpender dan zijn score voor Scarface (1983).

    Het 8 minuten lange nummer Chase zal iedereen wel kennen, maar wat mij bijzonder heeft geraakt waren die atmosferische en dreigende muzieknummers vol met Turkse invloeden, die een perfecte samenhang vormt met die brutale intensiteit die Alan Parker in zijn film stak en die een niet zo fraai beeld schetsen van Turkije. De eerste paar seconden in dit fragment geven daar een beeld van, maar nadien is dit muziekstuk verneukt door een arrangeur die er beter met zijn poten af had gebleven. Dit laatste gedeelte van het fragment zit dus ook niet in de film, de eerste paar seconden wel, maar dan meer uitgebreid. Let dus op als jullie de muziek willen kopen, om wel degelijk de oorspronkelijke filmmuziek te nemen, en niet de promo-versie.


    © Columbia Pictures Industries, Inc.

    9. The Mission (1986) Ennio Morricone
    Ik heb een aantal cd’s liggen van Morricone en er zijn heel wat nummers waarvan ik gewoon kippenvel van krijg, maar ook nummers die mij compleet onderdompelen in die typische over-the-top spaghetti western-sfeer, waarvoor hij doorgaans het meest bekend voor is. Maar de Italiaanse Morricone heeft ook heel wat onvergetelijke muziek geschreven voor thrillers en Franse politiefilms. Laat het me zo stellen, Morricone heeft meer filmmuziek geschreven dan al de filmscores van zijn tijdgenoten samengeteld! Hij kreeg 5 oscarnominaties, maar mocht tot op vandaag de dag nog geen beeldje in ontvangst nemen. Ik hoop dat de Honorary Award nog wat mag uitblijven en dat de 77 jarige man zijn erkenning mag krijgen voor Leningrad (2006) of La Sconosciuta (2006) van Bafta en Palm-winnaar Giuseppe Tornatore.

    De muziek die ik geregeld beluister is die van The Mission (1986). De muziekscore inkapselt het conflict van de 18e eeuwse Jezuïeten die de Indiaanse inboorlingen trachten te bekeren en de conquistadores die ze eigenlijk willen dwingen tot slavernij of uitroeien. Het is dan ook een epische score die zowel emotioneel als groots uit de hoek kan komen. Het typische aan de muziek van Morricone is zijn creativiteit. Zo steken er liturgische koorstemmen in, die worden gealterneerd met Indiaanse fluiten en tromgeluiden, en Spaanse gitaar-elementen. En dit gebeurt soms in één en hetzelfde nummer, die het drama van deze cultuurclash in de verf zet. The Mission zal één van de meest memorabele filmscores blijven in de geschiedenis van de 7de Kunst. (The Mission dvd)


    © Warner Bros.

    8. The English Patient (1983) Gabriel Yared
    Uiteraard zal mijn appreciatie voor deze muziek, en dat zal zeker ook wel het geval zijn voor andere keuzes, ten dele te maken hebben met de kracht van de film. Maar, wanneer je deze muziek (fragment 1 en fragment 2) zou vervangen door andere filmmuziek, zou je meteen merken dat The English Patient (1996) een groot deel van zijn charmes zou verliezen. Wat mij bijzonder raakt in deze score is hoe de Libanese componist Yared (56) het thema van 'het lot' en 'de passie' met evenveel subtiliteit benadert als dat Anthony Minghella zijn film heeft geregisseerd. Opmerkelijk is de culturele mozaïek in de film die men ook kan terugvinden in de muziek, en dan in het bijzonder met de stem van de Hongaarse folk-zangers Marta Sebestyen. (The English Patient cd en The English Patient dvd)


    © Miramax

    7. Road to Perdition (2002) Thomas Newman
    In tegenstelling tot heel wat mensen vind ik Road to Perdition (2002) van Sam Mendes een betere film dan zijn fel bejubelde American Beauty (1999). En hetzelfde geldt voor Thomas Newman die beide filmscores heeft geschreven.

    In tegenstelling tot wat men hier kon verwachten van Newman, is deze score al even klassiek als de film. Geen plaats voor veel experimentalisme, maar wel ruimte voor knappe orkestrale composities. Het hoofdpersonage uit de film (Tom Hanks) heeft Ierse roots en dat laat zich ook horen met de typische fluitklanken, afgewisseld met donkere, angstwekkende, mysterieuze, bedreigende en melancholische nummers met geweldige piano- & vioolbegeleiding. Na het zien van de film wist ik meteen dat Thomas Newman één van mijn favoriete componisten zou worden. En wat zag ik enige tijd later, Thomas Newman had zelfs de muziek verzorgd voor mijn favoriete serie ”Six Feet Under”. (Road to Perdition dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    6. The Thin Red Line (1998) Hans Zimmer
    Hans Zimmer heeft heel wat knappe en innoverende filmmuziek gemaakt, hoewel de meeste van zijn composities vandaag de dag heel gedateerd in de oren klinken. Maar dat heb je wel vaker met elektronische muziek. Hoe dan ook ben ik nog helemaal in de wolken van mijn special edition import CD van Black Rain (1989). Ook de muziek van Gladiator (2000) is opmerkelijk. Maar de muziek van Zimmer die me is bijgebleven is die van The Thin Red Line (1998).

    Terrence Malick heeft alle verwachtingen die je zou kunnen hebben bij een oorlogsfilm overboord gegooid en dat is zelfs ook te merken in de muziek van Zimmer. Geen militaire klanken (met trommelgeweld) zoals we dat van Zimmer gewend zijn (The Rock, Crimson Tide), maar hypnotiserende kosmische surreële klanken, zachte - poëtische muziek-orchestraties, dreigende atmosferische stukken en hemelse koorstemmen. De muziek is al even langzaam als de film en de fragmenten hierboven kunnen de kracht van de muziek nauwelijks benaderen, maar ik heb geen langere fragmenten gevonden. (The Thin Red Line dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    5. Lawrence of Arabia (1962) Maurice Jarre
    Ik heb een zwak voor epische filmscores en al bij de ouverture van deze bijna 4 uur lange Lawrence of Arabia (1962), kreeg ik kippenvel. Ik zou urenlang kunnen praten over de ambitieuze film, over de Britse excentrieke officier die de Bedouin stammen uit Arabië bij elkaar bracht in de strijd tegen de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog. En dan in het bijzonder over de visuele fotografische pracht, het oog voor historisch detail, de scherpzinnige psychologische nuances en de buitengewone cast. Maar er zijn bijna geen woorden om de genialiteit van de score te omschrijven. De muziek van Jarre verwoordt perfect de grootsheid van die uitgestrekte, meedogenloze en oneindige woestijnvlaktes met zijn zanderige blauwe hemel, blakende zon en mirages.

    De score is zowel meeslepend als exotisch, episch en mysterieus die ons geheel onderdompelt in de pracht van de Arabische cultuur en vertaalt ook perfect datgene wat het hoofdpersonage zo heeft aangetrokken. Een ware botsing tussen het militaire triomfantalisme van de Britten en de culturele trots van de Arabieren. Buitengewoon fascinerend. (Lawrence of Arabia dvd)


    © Horizon Pictures

    4. The Lord of the Rings (2001) Howard Shore
    Niet alleen is de trilogie van The Lord of the Rings een knap meesterwerk, maar ook deze epische filmscore mag best beschouwd worden als één van de grote filmscores uit onze filmgeschiedenis en heeft zelfs trekjes van Wagner's Nibelungen saga. De compositie van Howard Shore is simpelweg adembenemend. Wat ik zo schitterend vind aan deze score is dat je ze kan beluisteren los van de film, maar dat de filmbeelden toch in je geest zullen opduiken wanneer je naar de muziek luistert.

    Jackson koos voor Howard Shore, de componist van Cronenberg en David Fincher, omdat hij op zoek was naar iemand die ervaring had met de donkere en lugubere kant van muziek (The Fly, Se7en, Silence of the Lambs, The Client). Maar wat hij misschien nog meer op het oog had was dat Howard Shore muziek maakt in een opera-stijl (fragment 1 & fragment 2). En hij schreef uiteindelijk 11 uur muziek, onderverdeeld in 3 stukken. In de muziek steken ook heel wat kleinere thema’s die verbonden zijn met tal van personages: de Hobbits, de Ringwraiths, Gollum,… En ook de stem van Enya past perfect binnen het geheel. (Lord of the Rings dvd-box ‘extended version’ en Lord of the Rings cd)


    © New Line Cinema

    3. Snow Falling on Cedars (1999) James Newton Howard
    Snow Falling on Cedars (1999) is een buitenbeentje in deze lijst. Als er één componist is wiens werk ik een beetje volg, dan is het wel dat van James Newton Howard (Batman Begins, The Village, Unbreakable, The Devil’s Advocate, Primal Fear, Collateral), die telkens weer emotionele, gevoelige, dramatische en vaak donkere scores kan brengen. En één score die er voor mij een beetje uitsteekt is deze score. Net zoals Hans Zimmer vond hij een manier om synthesizer en klassieke muziek met elkaar in harmonie te brengen, en deze orkestrale, elektrische, met koorzang beladen etnisch instrumentale filmscore is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is muziek de basis heeft gevormd voor de filmmuziek uit de 21e eeuw.

    Je bent altijd voor een stuk beïnvloed door de film, maar ook hier is de filmmuziek zo visueel dat we gemakkelijk zonder kunnen. We worden meteen meegesleurd in een vrieskoud, melancholisch, meeslepend, dramatisch, donker winterlandschap. De Japanse muzikale accenten (Japanse fluit, gongs, …) vormen een hybrid geheel met die westerse orkestbezetting. Het is geen revolutionair concept maar het werkt zo goed zowel als losstaande muziek als bij de interactie met de beelden van Scott Hicks. Als je jezelf wil verwennen, laat een warm bad lopen, steek wat kaarsen op, zet de gsm af en geniet van een paar momenten van zuivere rust. Maar naast die rust brengt de score je ook in verroering met opera-achtige composities.


    © Universal Pictures

    2. Star Wars (1977) John Williams
    Hoeveel woorden zijn al niet versleten over deze saga en zijn uit de kluiten gewassen symfonische score. Hoe dan ook, blijven de eerste 3 films een mijlpaal in de filmgeschiedenis en de muziek, die zijn inspiratie zocht in de romantisch-Russische periode uit het begin van de 20e eeuw, heeft daar voor een groot stuk mee te maken. John Williams, gekend voor zijn thematische filmscores, zet met Star Wars alle registers open voor een avontuur met epische proporties die zal uitgroeien tot een van de meest bekende filmscores ooit.

    Je kan de film perfect volgen enkel door te luisteren naar de muziek. Je staat nooit stil bij de complexiteit van de compositie en wordt na een triomfale intro geleid met een zachte fluit solo naar een dominante passage waarin een rebelschip wordt achterna gezeten door een Imperiale Starcruiser. Daarna maakt Darth Vader zijn intrede en ben je meteen verkocht. De muziek reist verder naar diverse planeten en ontmoet er verschillende volkeren. Elk belangrijk personage in de film krijgt ook zijn eigen thema en juist die verscheidenheid zorgt voor een fantastische en onvergetelijke filmervaring. Ook de muziek uit de prequels moeten zeker niet onderdoen voor de oorspronkelijk score, met schitterende passages zoals Duel of the Fates, Love Pledge, Jango’s Escape en Anakin’s Dark Deeds. (Star Wars trilogy dvd en Star Wars trilogy cd)


    © Lucasfilm & 20th Century Fox Film Corporation

    1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) John Williams
    Maar mijn favoriete filmscore blijft nog steeds die van E.T. the Extra-Terrestrial (1982), een film die ik als veel te kleine pagadder nog heb gezien in de bioscoop. De score ligt in het verlengstuk van Close Encounters of the Third Kind (1977), maar gaat met dit verhaal van vriendschap en verlies nog een stap verder in de emotionele beleving en raakt ons in het diepste van onze ziel. We worden ondergedompeld in een akelige, mysterieuze, spannende, speelse wereld vol met dromen, liefde en vriendschap die terugblikken naar onze kindertijd.

    De geniale eindscore uit deze klassieke symfonie, waar naartoe wordt opgebouwd, is zo emotioneel geladen en meeslepend dat ik me geen andere scène voor de geest kan halen met zo’n enorme impact. De muziek, samen met de beelden, konden een traan doen opwekken en on cue doen laten vallen. Geen enkel cinema-afscheid was zo overweldigend als toen John Williams deze schreef voor E.T. en deze tijdloze score blijft in mijn ogen nog steeds onovertroffen. (E.T. ‘collectors’ dvd)


    © Universal Pictures

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
    BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008