claude berri

  • Belgische regisseur Fabrice Du Welz ontslagen op Colt 45

    Pin it!

    Het ziet er naar uit dat de Belgische regisseur Fabrice Du Welz, die indruk maakte met zijn horrorfilm Calvaire (2004), ontslaan is door Franse super-producer Thomas Langmann (The Artist, Astérix aux Jeux Olympiques) tijdens de reshoots van Colt 45 (2013), wat zijn derde langspeelfilm moet worden. Fabrice Du Welz blijft zijn naam op de affiche behouden, maar zou geen controle meer hebben over de verdere afwikkeling van de film.

    affiche of poster van colt 45 van fabrice du welz

    Korte inhoud: Colt 45 is een misdaadfilm die draait rond Vincent (Ymanol Perset), een jonge wapenhandelaar en getalenteerd schietinstructeur van de Nationale Politie. Zijn leven wordt op zijn kop gezet wanneer hij wordt meegesleurd in een spiraal van geweld, na zijn ontmoeting met de corrupte flik Milo Cardena (Joey Starr).

    Het is geen Belgische maar wel een Franse productie, en Fransen staan wel bekend voor hun politiefilms. Qua verhaal lijkt het een beetje op een soort Training Day (2001), maar dan met een reeks bekende Franse koppen, waaronder ook Gérard Lanvin, Philippe Nahon en Alice Taglioni.

    De reden van zijn ontslag is niet duidelijk. Van wat wij hier hebben kunnen opvangen zou er een conflict geweest zijn met de rapper Joey Starr (La Marque des Anges), die meestal een zware jongen vertolkt zowel voor de camera als erachter. Voor de reshoot eiste hij zelfs het vertrek van de regisseur of dreigde zelfs niet meer naar de set te komen als Fabrice nog aanwezig was. Langmann die de goede vrede wou behouden en de reshoots echt wel nodig had, gaf de regisseur dan maar de bons. Wie de film nu zal afwerken is ook niet duidelijk gezien de productie er nu wel alles zal aandoen om deze schandvlek zoveel mogelijk te maskeren.

    Dat een producer of filmstudio een regisseur ontslaat omdat deze de productie in het honderd laat lopen en zwaar over budget gaat (cf. 47 ronin, Babylon A.D. ), kan ik nog enigszins begrijpen. Maar dat een rapper, die zelfs geen goed acteur is, er in zou slagen om de regisseur opzij te schuiven, zou ik toch wel kras vinden. Maar dat Joey Starr een moeilijk mens is om mee te werken, dat weet iedereen. Het zou me zelfs verbazen dat Fabrice Du Welz überhaupt met deze omhooggevallen rapper wou werken, en dat dit waarschijnlijk een vraag was van de producer in een poging wat ronkende namen op de affiche te plakken. Echter onbegrijpelijk is dat de producer zomaar de eisen van een acteur zou hebben ingewilligd. Een prent waar de regisseur het is afgebold of waar de regisseur zijn C4 heeft gekregen, werpt altijd een schaduw op de film zelf, en zoiets is nooit goed voor de promotie... Hoewel, ziehier DeFilmBlog die er een artikel over schrijft. Maar wij doen dit in de eerste plaats voor de ondersteuning van een talentvol Belgische filmmaker, die we hopelijk nog in tal van films mogen aantreffen.

    Wij kennen het fijne niet van de zaak, en kunnen enkel maar afgaan op wat insiders ons vertellen, maar in deze kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat Langmann hierin waarschijnlijk een belangrijke rol heeft gespeeld. Laten we immers niet vergeten dat het een gehaaide zakenman is die een paar jaar geleden een rechtszaak heeft gewonnen tegen Pathé, en 30% van de netto winsten heeft kunnen opstrijken van Rien à Déclarer (2010) van en met Dany Boon. Claude Berri, de vader van Langmann, had immers een contract voor 3 films met Dany Boon, en er waren er nog maar twee gemaakt La Maison du Bonheur (2006) en de kaskraker Bienvenue chez les Ch'tis (2008). De gewiekste Langmann ging wachten tot de film in de zalen was en succes boekte om een proces te beginnen. Zo nam hij nul risico, stak hij er ook geen energie in en kon hij lopen met 12 miljoen euro. Rien à Déclarer bracht 68 miljoen euro op (30% = 20,4 miljoen, maar de rechter stelde een limiet op van 12 miljoen). Film kan ook harde business zijn, zelfs in Europa.

  • Astérix aux Jeux Olympiques met Benoît Poelvoorde

    Pin it!

    Hier is dan de duurste Franse film aller tijden, Astérix aux Jeux Olympiques (2008), de derde Asterix film na Astérix et Obélix contre César (1999) van Claude Zidi en Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre (2002) van Alain Chabat. De eerste film deed het minder goed dan de sequel die zijn productiebudget van 47 miljoen dollar minstens verdubbelde (111 miljoen dollar waarvan 74 miljoen enkel en alleen in Frankrijk).

    03

    Verwacht wordt dat het derde deel deze monsterscore kan evenaren. Maar de film zit wel, volgens Imdb, met een loeizware productiekost van 94 miljoen dollar en dat is nog altijd 4 miljoen dollar meer dan Le Cinquième Elément (1997) van Luc Besson. Ik zeg dat er even bij omdat er heel wat foutieve berichten de wereld werden ingestuurd alsof de film van Luc Besson de duurste was.

    Korte inhoud: De beeldschone prinses Irina (Vanessa Hessler) wordt door menig man aanbeden, zo ook door Caesars (Alain Delon) zoon Brutus (Benoît Poelvoorde). Ze heeft haar hart echter al verloren aan de Galliër Alafolix (Stéphane Rousseau). Prinses Irina rest niets anders dan te verklaren dat ze zal trouwen met de winnaar van de Olympische Spelen. Asterix (Clovis Cornillac) en Obelix (Gérard Depardieu) worden uitgekozen om als afgevaardigden van de Galliërs deel te nemen aan deze Spelen. Samen slaan ze de handen ineen tijdens de meest opzienbarende Olympische Spelen van de Oudheid.

    De regisseurs van dienst zijn deze keer Frédéric Forestier (Le Boulet) en Thomas Langmann die het zoontje is van de beroemde Franse cineast Claude Berri die hiermee ook zijn debuut maakt. Een beetje een vreemde samenstelling. Langmann zat al in het productie-team van de eerste Asterix-films maar heeft geen enkele regie-ervaring en blijkbaar wordt hij hier een beetje gecoached door Forestier.

    Christian Clavier, die in de eerste twee films de rol van Astérix op zich nam, keert niet terug in de rol van de dappere Galliër. Clovis Cornillac (Le Serpent, Un long dimanche de fiançailles) vertolkt nu de hoofdrol. Gérard Dépardieu is wederom te zien als de dikke Obélix. Een andere ronkende naam is die van Alain Delon, die in de huid van Julius Caesar kruipt. Het Italiaanse model Vanessa Hessler vertolkt de rol van de Prinses Irina. En Panoramix wordt vertolkt door de vader van Vincent Cassel, Jean-Pierre Cassel, die net na de opnames stierf aan kanker. Dit is dus meteen ook zijn laatste filmrol. Maar de ster van deze film is zonder enige twijfel de Belg Benoît Poelvoorde in de rol van Brutus.

    01 02 03
    04 05 06

    Veel aandacht is besteed aan het visuele aspect van de film. Twee vaste teamleden van Jean-Pierre Jeunet, de decorontwerpster Aline Bonetto en de kostumière Madeline Fontaine, verleenden hun medewerking aan de film. Grootste struikelblok was het Olympisch Stadion, maar door een slim concept werd een groots decor bedacht, dat inzetbaar was voor zowel de hardloopscènes, het speerwerpen en eveneens de race met strijdwagens. Maar ga niet met al te hoge verwachtingen naar deze film. Voor diegene die verzot zijn op de vorige Asterix-films zal dit wel een aanrader zijn. De film draait vanaf 30 januari 2008 in onze zalen.