De FilmBlog

Ik ben zelf geen grote fan van Sam Worthington. De man heeft me niet kunnen bekoren in Terminator Salvation (2009), nog minder in Avatar (2009) en helemaal niet in Clash of the Titans (2010). Ik keek dus zelf niet meteen uit naar Man on a Ledge (2012).

Korte inhoud: Wanneer politieagent Nick (Sam Worthington) onterecht veroordeeld wordt voor een misdaad, grijpt hij de eerste mogelijkheid aan om te ontsnappen. Na zijn ontsnapping wil hij nog maar één ding; zijn onschuld bewijzen. Hij klimt op het dak van een hotel en dreigt naar beneden te springen. De politie besluit de vrouwelijke onderhandelaar Lydia (Elizabeth Banks) in te schakelen om met de man te gaan praten. Nick doet er alles aan om zijn onschuld te bewijzen en gaat daarbij, met behulp van zijn broer (Jamie Bell) en diens vriendin (Genesis Rodriguez), geen enkel gevaar uit de weg. Hij heeft de hulp van Lydia nodig om zijn doel te kunnen bereiken. Terwijl Lydia in een tweestrijd verkeert, worden de kansen van Nick steeds geringer.

De kracht van Man on a Ledge ligt echter niet bij de vertolkingen dan wel bij het script van Pablo F. Fenjves, die hier niet ver was om één van de betere heistfilms op papier te zetten sinds Inside Man (2006), ook al hebben beide films te kampen met heel wat onlogische plotpunten (maar dat ligt nu eenmaal ingebakken in dit filmgenre). De zwakte van de film zit bij de vertolkingen. Had regisseur Asger Leth, die met deze film zijn debuut maakte, een betere casting gemaakt, dan had bijvoorbeeld de romance tussen Worthington en Banks veel beter kunnen werken. Nu is de chemie tussen beiden compleet zoek. Daarnaast worden acteurs zoals Ed Harris onvoldoende benut. Ik had de indruk dat de regisseur ook iets teveel was afgeleid door de niet-onaardige decolleté van Genesis Rodriguez.

Ik ben verzot op debuutfilms, vaak omdat regisseurs alles uit de kast halen om hun beste prestatie neer te zetten. Maar in deze debuutfilm mis ik de magie, de originaliteit en de nauwkeurigheid. Man on the Ledge is geen slechte film, maar had véél beter geweest in de handen van een andere cineast. De film zullen we binnen een maand vergeten zijn en niemand zal er nog over spreken, in tegenstelling tot een film als Inside Man. Het script was een paar regels verwijderd van een heist-meesterwerkje, maar nu blijft het wat steken bij dialoogscènes en een tweede helft die iets teveel het pad kiest van de 'voor-de-hand-liggende-verwikkelingen'. Maar deze prent is nooit echt saai, en dat is op zich ook wel een opsteker. Er zit altijd wel ergens een subplot die het vuur aanwakkert, maar nooit voldoende om de film echt te ontvlammen. Als jullie deze Man on a Ledge nog niet hebben gezien in de bioscoop, wachten jullie misschien beter op zijn dvd-release.

Gezien de eerste Clash of the Titans (2010) abnormaal veel geld in het laatje heeft gebracht (bijna 500 miljoen dollar), kon het ook niet anders dat er een vervolg zou komen. En hier is dan Wrath of the Titans (2012), deze keer in regie van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Killing Room), de man die ons dit jaar niet echt kon overtuigen met zijn lawaaierige World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Wel de decibels blijven even hoog, maar hopelijk klinkt alles minder vals dan zowel zijn vorige film als de eerste Clash of the Titans.

Korte inhoud: Tien jaar nadat hij in een heroïsch gevecht de monsterlijke Kraken heeft verslagen, probeert Perseus (Sam Worthington) – halfgod en zoon van Zeus (Liam Neeson) – een normaal leven te leiden als visserman. Ondertussen strijden goden en Giganten om de overheersing. De goden zijn verzwakt door een gebrek aan menselijke devotie en verliezen de controle over de gevangen Giganten en hun woeste leider Kronos, de vader van de heersende broers Zeus, Hades (Ralph Fiennes) en Poseidon (Danny Huston). Het triumviraat heeft hun vader lang geleden van de troon gestoten en hem aan zijn lot overgelaten in de Tartarus, een kerker diep in de onderwereld. Wanneer Hades en Ares (Édgar Ramírez), Zeus’ goddelijke zoon, een deal met Kronos sluiten om Zeus gevangen te nemen, neemt de macht van de Giganten toe en barst de hel op Aarde los. Samen met de krijgster Andromeda (Rosamund Pike), Argenor (Toby Kebbell), halfgod en zoon van Poseidon, en de gevallen god Hephaestus (Bill Nighy) trekt Perseus diep de onderwereld in om Zeus te redden, de Giganten te overwinnen en de mensheid te redden.

Bon, ik had het al niet voor de eerste film en zo te zien ga ik het ook niet hebben voor de tweede. Maar er is zeker wel een publiek voor, net zoals er een publiek is Transformers trilogie. Toch heb ik de indruk dat deze film misschien meer van een leuke joy ride zal worden dan de eerste film. De trailer ziet er in ieder geval beter uit dan de gehele eerste film. Ook al zijn de makers van de trailer niet bijster origineel geweest met de keuze om er Marilyn Manson muziek op te plakken (done this again, again and again). Tevens ook zielig dat ze het moeten hebben van een cover-nummer in plaats van een originele song. Ik hoop dat we na deze trailers de ‘Sweet Dream’ covers voor een lange periode kunnen opbergen in de done this, did that kast.

Gemma Arterton zit niet meer in de sequel. Ook het leukste personage uit de vorige film, Medusa, zit er spijtig niet meer in, maar werd vervangen door die kerel uit de Efteling. Zal wel leuk zijn het doelpubliek van 14-jarigen. De iets oudere bevolkingsgroep zal zich tevreden moeten stellen met een script bestaande uit cgi-scènes, neergepend door een bataljon van scenaristen (Dan Mazeau, David Johnson, Steven Knight, Greg Berlanti, Dan Mazeau, David Johnson) die blijkbaar elk hun favoriet mythologisch monster op papier mochten zetten. Anderzijds is er nog Rosamund Pike. Ze lijkt in de trailer wel een beetje verloren gelopen tussen de minotaurs, cyclopen en chimera's. Begrijpbaar. Moet niet eenvoudig zijn om te wandelen tussen green keys met tracking points.

Maar laten we even eerlijk zijn, zit er iets in die eerste peperdure beelden die je overtuigen om deze film in de bioscoop te gaan zien. Worthington is niet meteen mijn favoriete acteur, en de rest van de acteurs loopt er maar een beetje bij als figuranten in een ensemble-film. Van de muziek kon ik dus niet genieten (cf. die Marilyn Manson crap), en verhaalgewijs denk ik niet dat het een prioriteit was van de scenaristen. Komt daar nog de bedenkelijke reputatie van de regisseur en we hebben een visueel verbluffende drol die weliswaar voldoende geld zal opbrengen en niemand echt zal kunnen bekoren. Spijtig dat alle opbrengsten van deze film niet kunnen gaan naar de Music for Life actie, om de kindjes te helpen in de Derde Wereld met diarree.

***Related Posts***
13/08/2010: Clash of the Titans review
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje

De 59-jarige Liam ‘Qui Gon-Jinn’ Neeson heeft zichzelf de laatste 3 jaar heruitgevonden door zich te laten casten in (doordeweekse) actiefilms allerhande. De vurige veramerikaniseerde Ier die bijna twee decennia geleden wereldfaam vergaarde door onder meer in de huid te kruipen van de Ierse verzetstrijder Rob Roy (1995) en Oscar Schindler in Schindler’s List (1994), heeft net als andere respectabele generatiegenoten (Kurt Russell, Val Kilmer…) enorm veel moeite om degelijke rollen te pakken te krijgen. Hij moet het afleggen tegen talentloze snotapen als Shia LaBeouf, Taylor Lautner en Sam Worthington. Hij wordt bovenal een dagje ouder en ondervindt de verloedering en commercialisatie (lees: moderne bedrijfscultuur) van Hollywood anno 21e eeuw.

Een mens moet dan keuzes maken. Neeson heeft een slimme zet gedaan door zich te profileren als ouder wordende actieheld. Hij wist reeds te overtuigen in Taken (2008). In het uiterst zwakke The A-Team (2010) kon hij toch een geloofwaardige Hannibal neerzetten en binnenkort gaat hij de survivaltour op in The Grey (2012).

Ook in Unknown (2011), niet te verwarren met Unknown (2006), behoudt hij zijn (geloof)waardigheid. Hij is dan ook in elke film een ‘class-act’: hij kan elk genre aan en acteert met volle overgave (met uitzondering van het wansmakelijke Clash of The Titans (2010), wat veel 'Cash for The Titans' in het laatje bracht). Liam heeft als één van de weinige gegadigden de gave om kleine producties toch naar een hoger niveau te tillen dankzij de passie voor het acteren en zijn charisma. Hij maakt er altijd een genietbaar geheel van.

Mede daarom is ook Unknown zeker geen slechte film. Het is echter een spijtige zaak dat de producenten van deze actiethriller overduidelijk een soort kopie van Taken wilden realiseren (lees: Cash-grab). De makers vallen op verschillende vlakken door de mand:

De posters en klederdracht (leren jekker) van Neeson zijn exacte kopieën, alsook het personage dat Neeson neerzet, tot zelfs een deel van het plot in de film. Dezelfde cinematografie, quasi dezelfde opbouw, tot zelfs een gelijkaardig einde: werkelijk alles doet denken aan Taken. Het enige verschil is hier dat de producent van de film niet Luc Besson heet maar wel Joel Silver. Deze parallellen worden bovendien nog eens gesterkt door de gratis kopie van Taken bij de aankoop van de Unknown Blu Ray.

Korte inhoud: Professor Martin Harris (Liam Neeson) is een gerespecteerde biochemicus die opgeroepen wordt voor een topbijeenkomst in Berlijn, waar alle toonaangevende wetenschappers, politici en enkele investeerders voor een baanbrekend project zijn uitgenodigd: de voorstelling van een revolutionaire technologie om maïs te kweken in elk klimaat op aarde. Deze doorbraak kan het einde van globale hongersnood betekenen…

Kort na het landen van hun vlucht nemen Harris en diens vrouw Elisabeth (een verrukkelijke January Jones) een taxi richting hun hotel. Kort na aankomst merkt Harris echter op dat hij zijn tas met identiteitskaart is vergeten op de luchthaven. Hij keert haastig terug om deze op te halen, maar dit blijkt catastrofale gevolgen te hebben: hij wordt onderweg het slachtoffer van een zwaar verkeersongeluk en belandt in een coma.

Harris ontwaakt na 4 dagen en keert onmiddellijk terug naar de bijeenkomst, daar hij het contact met zijn vrouw is verloren. Hij reageert geschokt als hij ontdekt dat ogenschijnlijk een bedrieger Marin Harris’ identiteit heeft overgenomen en arm in arm loopt met zijn vrouw. Bovendien herkent niemand hem. Harris panikeert en gaat als een gek op zoek naar antwoorden. Waarom zou iemand zijn leven overnemen, hoe komt het dat niemand hem nog herkent?

Met de hulp van zijn taxichauffeuse Gina (Diane Kruger) zoekt hij zijn toevlucht tot een ex-Stazi lid, Ernst Jürgen (de altijd uitstekende Bruno Ganz) die zich als hobby bezighoudt met dergelijke materie. Na wat onderzoek komen er intriges en complotten bovendrijven tegen Martin Harris die te onwaarschijnlijk lijken om waar te zijn. Bovendien wordt hij constant opgejaagd door 2 huurmoordenaars. Harris begint kritisch te denken en twijfelt aan zijn eigen identiteit: ben ik wel de man die ik denk te zijn, of ben ik iemand totaal anders…

Buiten enkele plotgaten en absurde wendingen is Unknown zeker een dragelijke film. Jaume Collet-Serra, die eerder de aardige horrorfilm Orphan (2009) regisseerde stelt dus niet teleur, maar blijkt anderzijds niet over het talent te beschikken (noch het originele scenario) om de film boven de middenmoot te laten uitstijgen. De finale plotwending weet te verrassen, de donkere sfeer biedt een meerwaarde en de actiescènes weten te vermaken. Dus vergis u niet: het is geen film die bij je Blu Ray collectie thuishoort: hij is het huren waard maar meer ook niet.

Een week na het bekijken ervan ben je helaas even radeloos als Liam Neeson’s personage: over wat ging de film, wat is er gebeurd? Het is hetzelfde oude verhaaltje, wat opgepimpt, met een slimme twist op het einde en een uitstekende Neeson als meerwaarde. Zoals te verwachten blijft deze film zoals zoveel Hollywoodproducties steken in de grijze zone van de middelmatigheid.

Warner heeft de film uitgebracht op een limited edition 2-disc Blu-ray & dvd met een making-off en een reportage over actieheld Liam Neeson.

***Related Posts***
08/04/2011: Liam Neeson en Maggie Grace in Taken 2
15/02/2011: Unknown heft veel wag van Taken
12/04/2009: Taken filmbespreking
22/03/2008: Holly Valance in Taken

Christopher Nolan, de man achter het kassucces The Dark Knight (2008) komt met een nieuwe topfilm op de proppen, waar hij en broer Jonathan naar eigen zeggen 10 jaar aan hebben geschreven. Inception (2010) is een Sci-Fi drama van de origineelste soort dat zich afspeelt in de wereld van de droom. Dat Nolan ook hier weer dergelijke topkwaliteit kan afleveren, was voor velen niet denkbaar…

Korte Inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) en zijn team houden zich bezig met de meest ondenkbare vorm van bedrijfsspionage: ze zijn gespecialiseerd in het binnendringen van de droomwereld van een doelwit om daar waardevolle informatie te ontvreemden of iemand zijn onderbewustzijn te manipuleren. Bijvoorbeeld de code van een safe ontdekken , een bejaarde zijn erfgenamen laten veranderen, belangrijke zakendeals laten afspringen…

Cobb is hier de spilfiguur. Hij dirigeert een handvol specialisten, waarbij elk teamlid een unieke kwaliteit bezit. Ariadne (Ellen Page) speelt 'een architect'. Zij bouwt een kunstmatige droomwereld op voorhand op met haar gedachten waar het slachtoffer in zal vertoeven. Hele steden worden fictief nagebouwd in functie van het zo vlot mogelijk losweken van informatie. Dan heb je nog 2 teamleden die zorgen voor versterking (Joseph-Gordon Levitt & Tom Hardy), voor mocht het fout gaan. Er wordt namelijk heftig wat afgevochten, zei het virtueel, van zodra het slachtoffer door heeft dat er wordt gestolen in zijn gedachten. De dromen durven dan weleens uiteen brokkelen met een chaos van vernieling als gevolg.

Als laatste heb je Yusuf, een soort van alchemist (Dileep Raop) die zorgt voor extreme verdovingsmiddelen om het doelwit in slaap te houden. Daarnaast assisteert hij ook in de droomwereld zelf. Cobb zijn nieuwste opdracht is de uitdaging van zijn leven: malafide zakenman Saito (Ken Watanabe) biedt hem naast een bom geld de kans van om zijn verloren burgerrechten terug te winnen, die hem door de CIA werden afgenomen naar aanleiding van zijn criminele activiteiten. Als hij slaagt in zijn opdracht kan hij na jaren gemis eindelijk zijn kinderen terugzien.

Cobb en zijn team moeten ditmaal een droom binnen een droom opbouwen, om zo de code van een safe te stelen van de zoon van een groot bedrijfsleider (Cillian Murphy). Dit is ongezien in de wereld van de droommanipulatie, en zeer risicovol. Het opeenstapelen van dromen kan een blijvend coma tot gevolg hebben. Doch is dit systeem de enige manier om de opdracht te voltooien. Het slachtoffer is namelijk mentaal getraind tegen droomdiefstallen…

Zoals het bovenvermelde plot al aantoont is Inception zeer ingewikkeld en vergt hij enorm veel aandacht en focus. Het complex verhaal is zeer sterk maar moeilijk om te blijven volgen. Zelfs bij het zien van al de trailers heb je geen idee waarover de film precies gaat. Je moet hem zelf gaan bekijken om alles volledig te begrijpen.

De cast is zeer fris: we hebben Joseph-Gordon Levitt, topacteur in wording, die eindelijk de erkenning krijgt die hij verdient. De nog wat onbekende Tom Hardy acteert ook zeer degelijk. Een veelbelovend acteur, die niet voor niets Mad Max mag vertolken in Mad Max: Fury Road (2012). Dan hebben we natuurlijk nog Leonardo DiCaprio, die de pannen van het dak speelt. Shutter Island (2009) was al zijn definitieve doorbraak als topacteur, maar hier acteert hij nog beter. De jonge Ellen Page speelt overtuigend en Michael Caine is ook van de partij.

Klein negatief puntje in de casting: Marion Cotillard die de vrouw van Leo speelt. Deze Franse schoonheid staat houterig te acteren en dat irriteert. Ze valt bleek uit tussen dit ensemble. Inception is net als The Dark Knight bijna volledig opgenomen met IMAX camera’s met als gevolgd: haarscherpe beelden, ongezien mooie speciale effecten en prachtige kleurpanelen. Het is een lust voor het oog om deze film van de eerste tot de laatste seconde te mogen aanschouwen.

Gelukkig werd de 3D-technologie achterwege gelaten: deze staat nog niet helemaal op punt, dat bewijzen de flauwe effecten in B-film Clash of the Titans (2010). Enkel Avatar kon overtuigen, al is dat een groot woord. Ik vond het persoonlijk niet enorm indrukwekkend en zie geen toekomst in dit medium.

Kortom, Nolan is nog net geen volgende Stanley Kubrick, maar dat fans van imdb de film op 9,3/10 quoteren en Inception hierdoor als de 3e beste film aller tijden wordt geklasseerd, zegt genoeg. Vond je The Prestige al fantastisch, dan ga je de vingers aflikken met deze kaskraker. Inception is op vele vlakken één van de beste Hollywoodproducties in jaren en is een must voor elke cinemaliefhebber. Niet te missen!

***Related Posts***
31/08/10: Jeroen's Inception review
30/07/10: Dave's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

De mensen bij Warner Bros laten er geen gras over groeien en zijn reeds druk in de weer met de voorbereidingen van de sequel, Clash of the Titans 2 (2012), ook al werd Clash of the Titans (2010) niet meteen gesmaakt door pers en publiek. Het was voor mij allemaal iets teveel luidruchtige cgi met bespottelijke dialogen in idiote kostuums en iets te weinig brains om hier van te houden. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Mocht het al een soelaas zijn, de remake vind ik al véél beter dat het origineel uit 1981.

Korte inhoud: Geboren als een god, maar opgevoed als een mens probeert Perseus (Sam Worthington) hulpeloos zijn familie te redden van Hades (Ralph Fiennes), de wraakzuchtige god van de onderwereld. Perseus biedt zich vrijwillig aan om deel te nemen aan een levensgevaarlijke missie om Hades te vermoorden, voordat die de macht van Zeus (Liam Neeson) kan grijpen, om zo de aarde in een hel te laten veranderen en prinses Andromeda (Alexa Davalos) van haar leven te beroven. Bijgestaan door Io (Gemma Arterton), een mysterieuze spirituele gids leidt de missie Perseus en zijn groep strijders op een gevaarlijke reis diep de verboden wereld in. Daar moeten ze vechten tegen heidense demonen en andere beesten die geen gevaar vrezen. Perseus zal zijn bestaan en zijn macht als die van een god moeten accepteren en zijn eigen lot moeten creëren, wil hij het uiteindelijk gaan redden...

Het probleem met de film is de teleurstellende regie van de Franse regisseur Louis Leterrier, die net zoals met zijn vorige film The Incredible Hulk (2008), moeite heeft om een boeiend verhaal te vertellen, en dit ondanks het budget en het aanwezige acteertalent. Komt daar nog bij dat Clash of the Titans misschien wel de meest belabberde 3D-redering heeft van de laatste 10 jaar. Een film van dit kaliber, zeker in de 21e eeuw, valt of staat met de look van zijn visuele effecten. Het is duidelijk dat Leterrier niet instaat is om hierover te oordelen en lijkt zelfs niet te beseffen hoe hij dit scenario moet aanpakken. De film ziet er, met uitzondering van de boottocht naar de Medusa tempel, behoorlijk fake uit en bepaalde 3D sequenties zien er uit alsof ze nog dateren van de eerste film. De geanimeerde personages hebben ook stukken minder karakter dan de stop-motion creaturen van Ray Harryhausen. Het komt dan ook niet als een verrassing dat Warner Bros heeft besloten om de sequel door een andere regisseur te laten dirigeren. De naam van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning) is al een paar keer gevallen als mogelijke kandidaat.

In de remake herkennen we heel wat scènes uit de originele film, met name het gevecht met Medusa, de 3 blinde heksen, het gevecht met de schorpioenen en de Kraken. De mechanische uil Bubo is wijselijk gereduceerd tot een minimum en Pegassus heeft een ander kleurtje gekregen. Ook het verhaal blijft van hetzelfde infantiele niveau als het origineel. Enkel de rol van Hades komt iets meer op de voorgrond, maar het gehele zooitje stinkt een uur in de wind. Het positieve aan de remake is dat de humor van de eerste film zo goed als uit de nieuwe versie is gehaald, maar spijtig genoeg niet vervangen door pittige dialogen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen over deze film, maar hij is nogal saai. Het is zeker dat je met geld heel wat technologie kunt komen, maar met geld alleen koop je geen magie.

Maar het grootste probleem van de film is dat de personages niet tot leven komen. Je voelt geen seconde mee met hen. Ik begrijp dat de makers een publiek van pubers en teenagers in gedachten hadden, maar kostte het werkelijk zoveel moeite om bijvoorbeeld hun hoofdpersonage te voorzien van een beetje persoonlijkheid?! Sam Worthington, het nieuwe paradepaardje van de blockbuster films, is toch nog zo geen slecht acteur. Een minimum aan regie-aanwijzingen hadden hem misschien een heel eind verder kunnen helpen. Ook bondgirl Gemma Arterton bewijst hier nog maar eens dat ze keer op keer de verkeerde rollen heeft gekozen. Laten we hopen dat dit zal veranderen in de handen van Stephen Frears voor Tamara Drewe (2010). Na de rellen op de set van The Incredible Hulk wist Louis Leterrier dat er veel op het spel stond, maar hij was spijtig genoeg iets teveel bezig met beeldjes te maken die indruk zouden maken in een trailer, en iets te weinig in het vertellen van een coherent en aangrijpend verhaal. Zelfs het beetje romantiek in de film is onderkoeld. Acteurs als Mads Mikkelsen, Liam Neeson en Ralph Fiennes kunnen de film niet redden van de ondergang en het kan hen zichtbaar ook weinig schelen. Zij hebben gekozen voor een vette paycheck in plaats van een dramatische vertolking.

Wat ik in de toekomst wil zien is een meer R-rated versie van dit verhaal met iets meer Griekse mythologie en karakter en iets minder cgi, maar dat zal nog niet voor de eerste 10 jaar zijn. Maar wie weet, leert de sequel uit de fouten van de remake en wordt het nog een boeiende film voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Het ziet er allemaal wel grootser en drukker uit, maar een goede film is het in geen geval. Al bij al hadden ze misschien nog beter af geweest om Buba de hoofdrol te geven.

Wat betreft de Blu-ray, vinden jullie naast een alternatief einde ook heel wat behind the scenes docu’s die een licht werpen op de talrijke visuele effecten in de film en de verschillende creaturen ontleden tot in de kleinste details.

***Related Posts***
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in Films

Dit wordt huilen van het lachen…en ook wel een beetje huilen van pure platvloersheid. Maar het maakt niet uit, het is niet dat we grootse verwachtingen hadden met een remake genaamd Piranha 3-D (2010) van de Fransman Alexandre Aja (Mirrors, Haute Tension, The Hills Have Eyes remake). Toch opmerkelijk hoeveel bekende acteurs er opduiken in deze prent, Elisabeth Shue, Christopher Lloyd, Ving Rhames en opmerkelijk ook Richard Dreyfuss die na zijn Jaws (1975)-avontuur terugkeert naar levensbedreigende wateren. "This time they won’t need a bigger boat."

Korte inhoud: Elk jaar stijgt de populatie van het slaperige dorpje rondom Lake Victoria explosief van 5.000 naar 50.000 mensen, allemaal gekomen om een wild weekend te beleven. Het 4th of July feest staat garant voor zuipend sekstoerisme. Dit jaar echter, zijn katers en geklaag van de lokale bevolking niet de enige zorgen van de tijdelijke bewoners; een aardschok in Lake Victoria heeft een scheur in de bodem gemaakt waardoor een kolonie van prehistorische piranha’s zich in het meer heeft genesteld. Ongekende moordmachines die door hun primitieve instinct maar één doel voor ogen hebben: jagen op alles wat beweegt en schoonstrippen tot het bot. In luttele seconden...

Ja, de 3D begint mij ook de strot uit te hangen, maar weet je, deze prent is misschien (naast Avatar) een film die baat heeft met de 3D-techniek. Het is een horrorprent en wat beter dat die vraatzuchtige visjes met hun vlijmscherpe tandjes vanuit het niets op je komen afgestormd. Ook die opspattende bloedklonters verhogen met de 3D-techniek het gore-effect. Daarnaast heb ik in de trailer kunnen opmaken dat het verhaal zich afspeelt tijdens Springbreak, met heel wat rondhuppelende, schaarsgeklede bimbo’s met double-D balkon verpakt in een wet t-shirt. Wat beter om hiervan te genieten in 3D!

Maar ze moeten wel nog de techniek van de 3D conversie op punt zetten, want Clash of the Titans (2010) was niet altijd even overtuigend. Integendeel, ik had het gevoel dat bepaalde scènes er minder fake zouden uitzien zonder 3D-conversie. Maar met Piranha 3-D lijkt het erop dat bepaalde scènes met echte 3D beelden bewerkt werden in post-productie. Ik ben benieuwd.

Ik vind het wel spijtig dat Jan De Bont zijn Meg project heeft moeten opdoeken, want dit had anders ook wel een leuke horrorfilm kunnen zijn. Maar deze kan ook wel leuk zijn. Alexandre Aja is één van die Franse cineasten die nog wel degelijk werk aflevert. In tegenstelling tot veel van mijn collega’s vond ik de remake van The Hills Have Eyes nog zo slecht niet, zeker in vergelijking met het origineel. Haute Tension en target="_blank">Mirrors (2008) waren stevige thrillers. Deze film lijkt over-the-top te zijn, maar het heeft er wel alle schijn van dat het allemaal wel bedoeld is en volledig in de sfeer van de 80’ties horrorfilms. Het is bloederige entertainment, met horror-regisseur Eli Roth in de cast, en een karrenvracht aan mooie meiden (Dina Meyer, Jessica Szohr, Kelly Brook en Riley Steele). Ontdek het zelf in september 2010 in onze zalen.

***Related Post***
17/04/2009: Elisabeth Shue in Piranha 3D van Alexandre Aja
08/06/2005: De Piranha's herwerkt

De fans van het het computerspel Prince of Persia: The Sands Of Time zijn niet te spreken over de vertolking en het charisma van actrice Gemma Arterton in de verfilming Prince of Persia: The Sands of Time (2010) van Mike Newell, waar de actrice de rol van Princess Tamina spelt (in het game heet het personage Farah).

Blijkbaar zou ze niet sexy genoeg bevonden zijn, iets wat toch opmerkelijk is gezien deze bond-babe toch wel voornamelijk indruk maakte met haar plastiek (meer dan met haar acteurs-kwaliteiten). Haar plannen om naar de Comic-Con beurs te gaan zullen nu waarschijnlijk in beraad worden genomen.

De actrice zei het volgende: "Ik kreeg zelfs brieven waarin stond dat ik niet voldoende gelijk op het meisje in het videogame. Het klopt wel dat Tamina in het spel een absolute seksgodin is. Blijkbaar hebben de fans een ontzettend hoog verwachtingspatroon."

Net als in het spel moeten ook in de film Prince Dalston, gespeeld door Jake Gyllenhaal, en de prinses hun thuisland behoeden van een allesverwoestende zandstorm. Arterton zelfs heeft na haar James Bond avontuur - waar ze één van de zwakste bondbabes uit de geschiedenis van 007 films neerzet – heeft in ieder geval niet te klagen over het aantal projecten die ze binnenhaalt. Binnenkort is ze trouwens te zien in Clash of the Titans (2010) en in de independent thriller The Disappearance of Alice Creed (2009) waar ze volgens de geruchten uit de kleren gaat. En volgend jaar speelt ze de titelrol in Tamara Drewe (2011) van Stephen Frears.

Over The Disappearance of Alice Creed (poster) en haar naakte verschijning zei de actrice het volgende: "Dit is het soort film dat ik altijd al wou doen, waarvoor ik zelf naar de bioscoop zou gaan ook. Ik zou niet voor elke film naakt willen gaan, maar hier had ik er geen problemen mee. Tenminste toen de camera aan het draaien was. Vanaf dat ik 'cut' hoorde, eiste ik wel zo snel mogelijk iets om me te bedekken." Kijk eens aan, meteen een reden om diegene die haar niet sexy genoeg vinden de mond te snoeren. Prince of Persia: The Sands of Time komt op 19 mei 2010 in onze zalen.

*** Gemma Arterton HQ pictire gallery ***

***Related Posts***
12/03/2010: Prince of Persia: The Sands of Time trailer
03/08/2008: Prince of Persia uitgesteld tot 2010
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Ik ben nog niet helemaal overtuigd van de kwaliteiten van de Clash of the Titans (2010) remake. De Franse cineast Louis Leterrier heeft met The Incredible Hulk bewezen dat hij dit soort films wel aankan, maar bij het zien van de trailer lijkt de film een soort Transformers-meets-300, met enorm veel actie-sequenties maar tussenin bitter weinig mythologie. De hoofdacteur is Sam Worthington lijkt ook nog de looks en het kortgeknipt haar te hebben behouden van de Terminator Salvation (2009) film en in tegenstelling tot een Brad Pitt in Troy ziet hij er iets moderner uit, en zo ook de film. Het gaat Worthington in ieder geval voor de wind, want een paar jaar geleden was hij nog een nobele onbekende, nu speelt hij keer op keer de hoofdrol in grote blockbusters…en ja, binnenkort zullen we hem ook zien in Avatar (2010).

Korte inhoud: Geboren als een god, maar opgevoed als een mens probeert Perseus (Sam Worthington) hulpeloos zijn familie te redden van Hades (Ralph Fiennes), de wraakzuchtige god van de onderwereld. Perseus biedt zich vrijwillig aan om deel te nemen aan een levensgevaarlijke missie om Hades te vermoorden, voordat die de macht van Zeus (Liam Neeson) kan grijpen, om zo de aarde in een hel te laten veranderen en prinses Andromeda (Alexa Davalos) van haar leven te beroven. Bijgestaan door Io (Gemma Arterton), een mysterieuze spirituele gids leidt de missie Perseus en zijn groep strijders op een gevaarlijke reis diep de verboden wereld in. Daar moeten ze vechten tegen heidense demonen en andere beesten die geen gevaar vrezen. Perseus zal zijn bestaan en zijn macht als die van een god moeten accepteren en zijn eigen lot moeten creëren, wil hij het uiteindelijk gaan redden...

De film heeft alles weg van een popcornfilm bestemd voor teenagers, met voldoende vaste waarden en een pak nieuwe, vooral jonge en knappe gezichten; zoals Izabella Miko, Nathalie Cox, Nicholas Hoult en Luke Evans. Ik ben zelf geen grote fan van films zoals Transformers, simpelweg dat dergelijke films mij na 30 minuten oeverloos vervelen. Een film kan visueel knap zijn, maar als er inhoudelijk niets te rapen valt hoeft het voor mij niet, en al zeker niet voor 120 minuten. Kijk nu naar de trailer van Avatar, visueel verbluffend maar inhoudelijk lijkt de film ook wel iets te bieden hebben. Maar misschien laat ik mij iets teveel leiden door de trailers en zijn deze geen correcte weergave van de film. Het zal afwachten zijn tot 31 maart 2010 alvorens deze remake bij ons in de zalen draait. Medusa ziet er in ieder geval heel indrukwekkend uit. Hoedje af voor de vervanger van Ray Harryhausen.

Update 20/12/2009: Het ziet er naar uit dat de Clash of the Titans REmake tegen een REshoot aankijkt. Nadat de Franse cineast Louis Leterrier wat problemen had met de productie van The Incredible Hulk blijkt hij ook met deze film problemen te ondervonden. Uiteraard proberen de acteurs en de filmploeg dit voorval zoveel mogelijk te verbloemen, maar dat is meestal geen goed teken. Bij ons zijn er ook af en toe reshoots, maar die zijn vaak te wijten aan het Belgische hondenweer of de incompetentie van producers of bijvoorbeeld set-verantwoordelijken. Maar in de States zijn dergelijke problemen vrijwel onbestaand is is de reden van een reshoot meestal omdat de studio niet overtuigd is met de ruwe montage. De studio heeft in ieder geval met geld over de brug gekomen. Acteur Sam Worthington zei hierover het volgende:

"We're going to be going back and shooting more scenes for it, they cut loose with some money so we can add to it. We're going to be shooting more scenes in January, so we're going to be right up against it -- the movie comes out in March ...There were some creaky parts but they are the parts that we knew were creaky and that we knew were going to be creaky going into it. The studio is also letting us add some gods and scenes. And they're talking about making the movie a 3D film."

***Related Posts***
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in Films

Een film waar ik op zit te wachten is Clash of the Titans (2010), de remake van de originele prent uit 1980. En niet Robert Rodriguez (Sin City, Planet Terror) maar wel de Franse cineast Louis Leterrier (Transporter 2, The Incredible Hulk) zal de film in goede banen leiden. Niet meteen de meest ideale keuze (gezien de flauwe reputatie van Franse cineasten) maar de man heeft wel ervaring met cgi, wat voor deze prent wel van toepassing is. Het script is van de hand van de ervaren Lawrence Kasdan.

Clash of the Titans gaat terug naar de Griekse mythologie en vertelt het verhaal van Perseus die Andromeda moet redden voor ze wordt geofferd aan de Kraken. Zeus heeft een paar opdrachten voorbereid voor Perseus op zijn weg: Medusa verslaan en een manier vinden om het monster te doden.

En uiteraard zijn nu alle ogen gericht op de acteurs die de verschillende karakters zullen vertolken. En de eerste namen zijn in ieder geval niet van de minste. Liam Neeson zou de rol vertolken van Zeus en Ralph Fiennes krijgt de rol van Hades, heerser van de onderwereld. Je had geen betere acteurs kunnen vinden voor deze twee rollen.

De Terminator Salvation acteur Sam Worthington zal de rol van Perseus spelen en de vertolking van de mooie Andromeda is voor de Grieks-Franse Alexa Davalos (Defiance, The Mist). Ook Gemma Arterton (Quantum of Solace), Liam Cunningham (Hunger) en Mads Mikkelsen (Casino Royale) zijn van de partij. Wie in de huid zal kruipen van Bubo, de ijzeren uil, is nog niet bekend :)

***Related Post***
19/04/2007: Clash of the Titans voor Robert Rodriguez?

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008