De FilmBlog

Eén van de betere zoniet dé beste Stephen King verfilmingen is The Shawshank Redemption (1994) van Frank Darabont. In de gevangenis van Shawshank zitten de grote boefjes, die vaak een lange lijst van misdaden op hun palmares hebben staan. Maar het zijn niet allemaal schurken en vaak zitten de grootste schurken niet achter de tralies. De wellustige bewaker Captain Hadley (Clancy Brown) gebruikt maar al te graag de gevangenen om zijn frustraties op uit te werken en directeur Norton (Bob Gunton) is niet vies van exploitatie van de gevangenen voor zijn eigen verrijking. We krijgen een blik achter de schermen van de gevangenis doorheen de ogen van Red (Morgan Freeman) en zien hierin meteen een metafoor voor de dingen die ons allemaal gevangen houden - onze problemen, onze routine, de verveling, ons dagelijks leven, noem maar op. Maar dat alles, impliceert de film, kan opgelost worden zo lang er hoop is.

Meer dan een simple gevangenis-verhaaltje is The Shawshank Redemption een verhaal over vriendschap, hoop en onderdrukking, een beetje in dezelfde lijnals als Thelma & Louise (1991) van Ridley Scott. Daar waar de meeste gevangenis-verhalen gaan over een gevangene die terecht of onterecht is veroordeeld tot een gevangenisstraf, om nadien te ontsnappen om zich te wreken, komt de 'redemption' in deze film pas in het tweede gedeelte van de film en bovenop in de vorm van wraak tegenover de gevangenisdirecteur.

Korte inhoud: Bankier Andy Dufresne (Tim Robbins) wordt beschuldigd van moord op zijn vrouw en haar minnaar. Hij houdt vol dat hij onschuldig is, maar belandt anno 1947 met twee maal levenslang in de strenge gevangenis Shawshank. Hij is een buitenbeentje, houdt zich kranig en komt daardoor in de gunst van een gerespecteerde zwarte gevangene (Morgan Freeman). Deze ‘Red’ zit al twintig jaar en legt zich neer bij zijn levenslange lot. Andy buit zijn maatschappelijke kwaliteiten daarentegen uit om de omstandigheden in de gevangenis te verbeteren. Daartoe heult hij met de corrupte directeur (Bob Gunton). Er zijn twee dingen die Andy echt op de been houden: hoop en een poster van Rita Hayworth.

Andy wordt bij zijn aankomst al snel in het nauw gedreven door de "sisters". Niet een groepje van losgeslagen nichten maar wel een venijnige bende die blijkbaar de truuk met de zeep in de douche hebben uitgevonden en het vooral gemunt hebben op de nieuwelingen (the fish) om hun seksuele driften op bot te vieren. We horen de stem van Freeman: "I wish I could tell you that Andy fought the good fight, and the Sisters let him be. I wish I could tell you that - but prison is no fairy-tale world." De medegevangenen waar Andy tussen terecht komt, zijn eigenlijk allemaal best betamelijke jongens als je ze een beetje leert kennen - nadat Andy in de ziekenboeg is beland, zorgen ze zelfs voor een welcome back-gift. Maar het is nooit zo doorzichtig als een aflevering uit Prison Break. En dat is dan weer te danken aan de geweldige vertolkingen en het briljante script van Darabont gebaseerd op de geniale novelle Rita Hayworth and Shawshank Redemption van Stephen King. Darabont is blijkbaar een grote fan van de horrorschrijver want hij verfilmde ook al The Mist (2007) en The Green Mile (1999).

Dufresne hoort niet thuis in de gevangenis hoewel je in het begin niet zeker bent of hij al dan niet schuldig is. Maar hij is gewoon iets te slim om opgesloten te worden of zoals Red het zegt: "…some birds aren't meant to be caged, that's all. Their feathers are just too bright." Andy werkt zich op tot financieel adviseur van zowat iedereen die er over de vloer komt - in één scène zien we de bewakers van een andere gevangenis, op bezoek voor een baseballmatch tegen de cipiers van Shawshank, op een rijtje voor Andy's bureau zitten, hun belastingspapieren in de hand. Niet realistisch? Wel deze film zet zijn eigen regels en wil meer zijn dan een spiegel van wat er zich binnen de muren van een gevang afspeelt. Het is een grimmig sprookje over ‘hoop’ die verteld wordt met heel veel inzicht in de menselijke psyche en de maatschappij. De film besluit: Hope is a good thing, maybe the best of things.

Regisseur Frank Darabont heeft de verrassende plot van King's verhaal grotendeels overgenomen. De moord binnen de gevangenismuren – een sleutelmoment in de film - is ook een wijziging van Darabont. Deze schokkende gebeurtenis is met Andy's uiteindelijke wraak het meest volwassen moment in dit beklemmende drama. Hoop kan in moeilijke omstandigheden een onmogelijkheid worden, wat het trieste lot van gevangenisoudste Brooks (James Whitmore) illustreert. Je hebt er mensen voor nodig die om je geven of moet de intelligentie en het doorzettingsvermogen hebben van een Andy Dufresne.

Je kunt het niet ontkennen dat Darabont hier zonder veel schaamte een vrij sentimenteel verhaal vertelt. Maar daar waar een minder talentvolle regisseur zou vervallen in zeemzoeterigheid, valt de film van de ene verrassing in de andere, en alles op een rustgevend tempo. The Shawshank Redemption is één van die films die traag durft te gaan, in overeenstemming met het levenstempo in een gevangenis. De voice-over van Morgan Freeman en de warme, van geel doordrongen kleuren van de fotografie van Roger Deakins en de uitstekende score van Thomas Newman, verhogen het gevoel van intimiteit. Shawshank is een film die ons op zijn schoot neemt en dan bedaard de tijd neemt om met rustige stem een verhaal te vertellen. Er wordt een overtuigende wereld voor je ogen opgetrokken, met karakters die de kans krijgen om te ademen en zich langzaam te ontwikkelen. Op het einde van de rit heb je het idee dat je zelf je weg zou kunnen vinden in het gevang.

De uiterst sympathieke mensen van DFW hebben dan ook deze film uitgebracht op Blu-ray in twee verschillende versies. Zo is er een versie uit de Prestige Collection - zonder extraatjes maar voor een voordelige prijs - en een versie met het audio-commentaar van Darabont. Geen 'deleted scenes'? Nope. Who cares anyway? Deleted scenes zijn scènes die gewoon scènes die niet goed genoeg zijn om in de film te zitten dus waarom zouden we onze tijd verspillen om hier naar te kijken.

Deze prent duurt 143 minuten, wat heel wat langer is dan de gemiddelde film. Maar The Shawshank Redemption gaat over mensen die een jarenlange celstraf moeten uitzitten, en gezien de lange duurtijd van de film beginnen we op een gegeven moment ook de tralies te voelen en net zoals het hoofdpersonage Andy, te verlangen naar die verlossing. Begrijp me niet verkeerd, de film is geen urenlange sleur, wel integendeel. We worden geconfronteerd met bruut geweld, humor, intrige maar bovenal drama en karakter-uitdieping. En met als acteurs als Robbins en Freeman kon Darabont niet anders dan te scoren met deze film. Spijtig voor hem kwam dit jaar ook Pulp Fiction (1994) en Forrest Gump (1994) in de zalen en bijgevolg kon de film geen van de zeven (!) Oscar-nominaties verzilveren. Toch vond ik Shawshank een betere film dan Forrest Gump. Maar dit is ook wel typisch voor 'The Academy' om de meesterwerkjes te nomineren maar uiteindelijk de award te schenken aan de foute film. Michael Seirton kreeg geen nominatie voor Best Art Direction-Set Decoration en dat was nog zo een flater van het selectie-comiteetje. Iedereen dacht dat de makers gewoon hadden gefilmd in een oud gevang, want alles zag er zo realistisch uit. Maar het gebouwen waarin gefilmd werd waren compleet herwerkt en opgebouwd tot in de kleinste details voor de film.

Het was niet de debuutfilm van Frank Darabont, daarvoor maakte hij al de thriller Buried Alive (1990). Shawshank was wel zijn eerste big budget film en tevens zijn beste tot nu toe. De man is niet alleen een sterke acteurs-regisseur, maar tevens een geweldig scenarist die onlangs nog de tv-serie The Walking Dead schreef (een script die heel sterk begon, maar werd gaandeweg hersendood). Toch blijft Darabont een filmmaker die ik op de voet volgt. Het is een film die jullie niet onberoerd zal laten. Je kunt de film bestempelen als een al te sentimentele, moralistische Hollywood prent of je kunt je hoofd uit je achterwerk halen en besluiten dat The Shawshank Redemption een bijzonder knappe film en tevens een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

De trailer van de A Nightmare on Elm Street (2010) remake is on-line en zoals we hadden kunnen verwachten van een Platinum Dunes productie ziet het er allemaal weer buitengewoon knap uit. Of deze prent ook beter zal zijn dan het origineel van Wes Craven valt nog te bezien, want veel van de beelden uit de nieuwe film komen rechtstreeks uit het origineel. Er steekt enkel 20 keer meer geld in de productie en de visuele effecten zien er ook veel beter uit. De mooie beeldjesmaker van dienst uit de Michael Bay stal is deze keer de videoclip regisseur Samuel Bayer die met deze film zijn filmregiedebuut maakt.

Korte inhoud: Nadat de conciërge van een school, Freddy Krueger (Jackie Earle Haley), door een groep boze ouders levend verbrand wordt, omdat hij kinderen seksueel misbruikt zou hebben, keert hij terug als een moordenaar met een verbrand gezicht. Freddy wil wraak nemen op de kinderen, die nu rond de 18 zijn. Hij hangt rond in het onderbewustzijn van de tieners, waarna hij hen met zijn vlijmscherpe messen vermoord. Maar was Freddy wel echt schuldig, of werd hij vals beschuldigd?

De nieuwe Krueger heeft buiten de kleren uiteindelijk nog maar weinig te maken met de Robert Englund versie. Jackie Earle Haley lijkt de serial killer te vertolken met iets meer terughoudendheid. Maar het is nog te vroeg om hierover iets zinnigs te zeggen, gezien hij maar voor een beperkt aantal seconden in de trailer zit. Maar het feit dat we de acteur nog niet zo goed kennen, maakt alles des te interessanter. We hebben geen verwachtingspatroon. Het gezicht van Krueger ziet er ook uit als een echt brandwondenslachtoffer en de stem deed me een beetje denken aan de stem van Mason Verger uit Hannibal (2001). Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de makers willen afstappen van de vorige 7 of 8 Freddy films en in analogie met de Texas Chainsaw Massacre remake voelt alles meer "realistisch" binnen zijn horror-context.

Hoewel ik zelf niet echt warm loop van de Platinum Dunes money machine denk ik wel dat ik deze zeker niet zal missen in de bioscoop. Ook al zal de film aanvoelen als één grote rip-off (cf. de handschoen in het bad, het meisje met de gescheurde kleren,…) en worden we compleet uit de horror geslaan bij het horen van de verschrikkelijke dialogen tussen de teenagers, we zullen op z’n minst kunnen genieten van de stilistische mise-en-scène en de geweldige fotografie van Jeff Cutter die eerder al zijn kunnen bewees met Orphan (2009). Elm Street zou in principe toch iets meer brains moeten vertonen (figuurlijk), dan pakweg een Michael Myers Halloween prent of een Friday the 13th slasher. Hopelijk hebben de scenaristen Wesley Strick (Return to Paradise, Wolf, The Glass House) en Eric Heisserer de prent niet gemaakt voor pubers dan wel voor volwassenen.

Bij de cast zien we als enig bekend gezicht Clancy Brown opduiken als woeste ouder die Freddy levend roostert. Voor de rest spelen de makers het op safe met nieuwe gezichten wiens voorname kwaliteit is dat ze een mooi snoetje hebben, zoals Rooney Mara, Kyle Gallner, Thomas Dekker, Katie Cassidy en Connie Britton. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar verwacht deze maar in de zomer van 2010.

***Related Posts***
30/10/2010: A Nightmare on Elm Street (2010) review
20/03/2009: Friday the 13th filmbespreking
31/01/2008: A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat Bay-touch
19/03/2006: Jordana Brewster in Texas Chainsaw Massacre: The Beginning
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers
27/04/2005: The Birds krijgt een Bay-touch

Highlander (1986) heeft ondertussen zijn cult-status bereikt. Toch was de film een wereldwijde bioscoop-flop, maar werd een enorme hit op video en dat was niet alleen te danken aan de meeslepende en bombastische muziek van Queen. Drommen tieners huurden de prent om Christopher Lambert te zien vechten tegen de gemene Kurgan. Harde actie, een verrassend verhaal, spectaculaire effecten en indrukwekkende settings. Geen wonder dat de film zo een succes werd en tot op de dag vandaag hét hoogtepunt is uit Christopher Lambert's oeuvre. De film was tevens ook het debuut van Russell Mulcahy, die met deze film een opmerkelijke start realiseerde, maar nadien eigenlijk nooit echt kon doorbreken. Voor mensen die niet weten hoe de man eruit ziet: hij is het eerste slachtoffer die met de wagen van Kruger wordt aangereden op het voetpad.

Korte inhoud: Geboren in de Hooglanden van Schotland in 1518, Connor Macleod (Christopher Lambert) is onsterfelijk. Wanneer hij tijdens een gevecht gewond raakt en niet sterft, wordt hij verbannen uit zijn dorp. Nadat hij zijn leven terug zin had gegeven met zijn geliefde Heather MacLeod (Beatie Edney), ontmoet hij een andere onsterfelijke, Ramirez (Sean Connery), die hem het zwaardmanschap leert en de manieren van onsterfelijke. In het New York van 1986 is de locatie van de Gathering, waar Macleod en een paar overgebleven onsterfelijke moeten strijden voor the Prize, waaronder Victor Kruger (Clancy Brown), waarmee de uiteindelijke winnaar de macht op aarde voor altijd kan behouden.

Met zijn heruitgave op Blu-ray is het toch even opnieuw wennen aan die campy 80’ties, maar net die charmes zorgen ervoor dat je er met volle teugen kan van genieten. De effecten zijn uiteraard wat gedateerd en het acteerwerk is niet altijd even bevlogen, maar al bij al blijft een voortreffelijke prent met heel wat pathos en uitzinnige actie-scènes waar mannen elkaar tekeer gaan in ondergrondse parkings met zwaarden. Het plot is ook zo krankzinnig dat je niet anders kan dan je compleet over te geven aan deze opera. De Franse acteur Christopher Lambert (Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes) moet het dan weer niet van zijn acteerwerk hebben of zijn uitspraak (hij sprak nauwelijks Engels toen hij de rol aannam), maar blijft een charismatisch en uiterst enigmatisch figuur die met succes de juiste snaren weet te bespelen. Dit is een man die al eeuwen op de aardbol rondloopt, dus verwacht je ook iemand die niet is zoals iedereen. Toch mag ik er niet aan denken dat het niet veel scheelde of Mickey Rourke had de rol van Connor gespeeld.

Het acteer-talent zit dan wel aanwezig bij de neven-personages, zoals Sean Connery die de rol van Ramirez speelt, de mentor van MacLeod. Ondanks dat zijn rol slechts een dikke twintig minuten behelst is het toch aangenaam om naar zijn vertolking te kijken. Grappig is wel dat hij met zijn Schots accent uiteindelijk een soort Spaanse nobel probeert te spelen, wat uiteindelijk compleet van de pot gerukt is. Dit met het Frans accent van Lambert die eigenlijk zelf een soort Schot moet vertolken is hilarisch. Maar nogmaals, je behelst al die zaken met de mantel der liefde.

De leukste rol is echter weggelegd voor de villain The Kurgan, gespeeld door Clancy Brown. Hij doet dit met zichtbaar plezier en maakt van The Kurgan een mooie, maniakale woesteling die in de jaren '80 wordt omgetoverd tot een soort aanstootgevende punk-rocker. Clancy Brown draait alweer wat jaartjes mee en wordt meestal gecast als schurk vanwege zijn postuur en ietwat duivelse blik in zijn ogen, zoals in de veelgeprezen HBO-serie Carnivale waarin hij op uitstekende wijze gestalte gaf aan de diabolische Brother Justin. Daarnaast leent hij zijn duistere en zware stem aan vele videogames en ook in Highlander maakt hij hier perfect gebruik van.

De rookmachine draait in deze film op volle toeren, stroomkabels liggen duidelijk in beeld, de bedenkelijke kwaliteit van de klank-opnames (luister maar eens naar de begin voice-over van Sean Connery – lijkt wel opgenomen in een toilet), de bizarre kapsels en aankleding zijn grotesk en Christopher Lambert benadrukt op zijn manier de lichtheid der dingen. Toch is Highlander een bijzonder vermakelijke film met de niet-onaardige fotografie van Gerry Fisher (let bijvoorbeeld op het openingsshot van de film waar de camera in-travelt op Connor in een overvol stadium) en de knappe score van Michael Kamen die een perfecte balans wist te vinden met de popmuziek van Queen. Highlander kreeg helaas nog drie slechte vervolgfilms en er werd zelfs bij overmaat van ramp een tv-serie van gemaakt. Net zoals King Kong (1976) is dit een 'foute film' om toch uw vingers van af te likken. De Blu-ray wordt uitgegeven door Universal mét audio-commentaar van de regisseur.

Pathfinder (2007) is niet meteen een film die brokken zal maken aan de box-office. Deze Fox productie werd geregisseerd door Marcus Nispel die uiteindelijk een beeldjesmaker is maar geen flauw benul heeft hoe hij een coherent en aangrijpend verhaal moet vertellen en enkel maar bekwaam is om remakes te maken (Conan the Barbarian remake, Friday the 13th remake, The Texas Chainsaw Massacre remake).

Korte inhoud: Een schip met Vikingen strandt in Noord-Amerika en plundert op brute wijze een indianendorp. In de chaos laten de Vikingen één van hun kinderen achter. De indianen besluiten dat de jongen niet verantwoordelijk gesteld kan worden voor de daden van zijn volk en ze besluiten hem in hun midden op te nemen. De jongen groeit op tussen twee werelden en heeft moeite om vast te houden aan zijn oude Viking-identiteit. Dan, jaren later, keren de Vikingen terug om opnieuw dood en verderf te zaaien.

Laat ik meteen de mensen die naar school zijn geweest (en genoten van een basiscursus geschiedenis) waarschuwen dat deze Pathfinder verre van geïnteresseerd is om de Vikingen op een accurate manier te benaderen, zowel in daden als in kleding. Het zijn louter referenties naar de foutieve clichés die we van hen hebben. Feit si wel dat Vinkingen niet allemaal een helm droegen en al zeker niet met horens, en dat er in de periode waar de film zich afspeelt nog geen paarden rondliepen in Amerika, laat staan dat Vikingen erop zouden rijden. Dit is een Hollywood film bestemd voor een jong publiek die verzot is op bloed en zwaardgevechten en hun verstand liever op nul willen zetten ( ~ houden).

Marcus lijkt in deze prent wel de slow-motion te willen heruitvinden, want hij gebruikt dit effect om de haverklap tot ergernis van zowat elke toeschouwer. Komt daar nog bij die vreselijke dialogen en het gebrek aan een script met een plot en het ligt voor de hand dat deze film een magere indruk zal nalaten bij pers en publiek. Karl Urban is nochtans geen slecht acteur maar moet dringend zijn agent ontslaan want hij valt van de ene flop in de andere. Anderzijds zien we ook nog Clancy Brown en Moon Bloodgood opduiken in deze prent.

De grauwe, donkere en kleurloze sfeer zit wel goed, maar ja, dat is het minste wat je kan verwachten. En na de eerste 2 à 3 minuten in de film voel je al dat dit op niets zal uitdraaien. En welke puber hebben ze hier gevonden om deze belachelijke dialogen uit te schrijven? Heeft hier niemand op de set even alles stil gelegd en op zijn John McEnroe's zoiets uitgeschreeuwd als: "You can not be serious! " ?