cidade de deus

  • Mexicaanse drugkartels door de ogen van Miss Bala

    Pin it!

    Het wordt uitkijken naar de Miss Bala (2011) van regisseur Gerardo Naranjo (pic), die één van de vertegenwoordigers is van de nieuwe generatie van Mexicaanse cineasten. Dit is misschien wel zijn meest commerciële project en bijgevolg zou het wel eens zijn weg kunnen vinden naar de Belgische bioscopen.

    miss bala,gerardo naranjo,stephanie sigman,noe hernandez,gomorra,amores perros,johnny mad dog,cidade de deus

    Korte inhoud: Laura (Stephanie Sigman) is een jonge meid die samen met haar vriendin wil deelnemen aan de missverkiezing Miss Baja California. Ze dringen de VIP-zone van een club binnen in de hoop in te contact te komen met een aantal machtige mannen die hen kunnen helpen om de wedstrijd te winnen. De club wordt echter onder vuur genomen door gewapende bendeleden. Laura overleeft de aanslag maar blijft in het ongewisse over het lot van haar vriendin. In een poging te achterhalen wat er juist gebeurd is valt Laura in handen Lino (Noe Hernandez) de leider van het drugkartel dat de aanslag heeft gepleegd en raakt samen met de charismatische maar kwaadaardige leider van het kartel steeds dieper verwikkeld in een spiraal van geweld.

    De plot van een Miss verkiezing die eindigt in horror spreekt me wel aan. Geweld en vleeskeuringen is tevens iets van onze tijd. De titel van 'fashion victim' had tevens een mooie tagline kunnen zijn. Dit verhaal kan je trouwens zien als een soort Alice in Wonderland goes rogue, en going rogue is ook geheel in sync met de nieuwe filmgenres. De film draait allemaal rond de Miss Baja California verkiezing, ook al heet de film Miss Bala, wat uiteindelijk een woordspeling is. Bala is het Spaans voor kogel, en wanneer de DEA agenten oog in oog komen te staan met de drugkartels, dan zijn er aan kogels geen gebrek.

    Bij het zien van de trailer denk ik toch dat we een eind verwijderd zijn van het vermeende realisme uit films als Gomorra (2008), Amores Perros (2000), Johnny Mad Dog (2008) of Cidade de Deus (2002). Het is een volwassen prent met een sociaal-kritische boodschap, maar met heel wat Amerikaanse invloeden en dan in het bijzonder van regisseurs als Brian De Palma (soepele steady-cam vormgeving) en Michael Mann (kinetische actie stijl). We volgen alles vanuit het personage van Laura, en van wat ik heb kunnen uitmaken uit diverse trailers, zijn heel wat shots zelfs genomen van de rugzijde van het hoofdpersonage dat centraal in beeld staat.

    miss bala,gerardo naranjo,stephanie sigman,noe hernandez,gomorra,amores perros,johnny mad dog,cidade de deusmiss bala,gerardo naranjo,stephanie sigman,noe hernandez,gomorra,amores perros,johnny mad dog,cidade de deusmiss_bala_pic03.jpg

    Miss Bala belooft een spannende en adembenemende rit te worden in de grenszone van Mexico waar terreuraanslagen al zo courant zijn als gesjoemel met belastingen bij ons. Alles heel stijlvol in beeld gezet door een cineast waar we nog veel van zullen horen. Of de film uiteindelijk de moeite zal zijn laat ik even in het midden. Ik hoop in ieder geval dat Miss Bala snel een Belgische releasedatum krijgt.

    *** Miss Bala trailer ***

  • Johnny Mad Dog (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het oorlogsdrama Johnny Mad Dog (2008) kwam in September van vorig jaar even in de bioscoop maar verdween al snel van de affiche. Te weinig promotie, en zo goed als onopvallend naast de andere Amerikaanse producties, verdween deze Frans/Britse low-budget productie zo goed als geruisloos. Maar zo geruisloos is de film uiteindelijk niet. Het confronteert ons met het geweld van de burgeroorlog in Liberia, één van de armste landen van de wereld, tussen 1989 en 2003 en hoe een land wordt verscheurd door de militaire machine die zowel volwassenen als kinderen in zijn vizier heeft.

    BR_Johnny_Mad_Dog pic

    Korte inhoud: In een door oorlog verscheurd Afrikaans land trekken de vijftienjarige Johnny Mad Dog en zijn kindsoldaatjes van dorp naar dorp, overal bloedbaden aanrichtend. De volwassenen worden vermoord, de kinderen ontvoerd en in gewetenloze moordmachines veranderd. Dat gebeurde jaren geleden ook met Johnny. Nu is hij volledig in de ban van de bloeddorstige rebellen. Tijdens een van zijn moordpartijen weet de dertienjarige Laokole samen met haar broertje en invalide vader te ontsnappen. Haar pad zal meermalen dat van Johnny Mad Dog kruisen, waarbij het noodlot telkens wordt uitgesteld. Maar uiteindelijk eist de oorlog toch zijn tol.

    Hoewel het verhaal zich afspeelt in een niet nader bepaald deel van Afrika, weet de kijker meteen waarover dit gaat en het ook verre van fictie is. Maar de regisseur, de Fransman Jean-Stéphane Sauvaire, heeft met deze film gebaseerd op de roman van Emmanuel Dongala, de landgrenzen willen overschrijden. Sauvaire werpt een brutale en onbevreesde blik op deze kindsoldaten die een spoor van dood en verderf achter zich laten.

    Johnny Mad Dog schuwt geen enkel taboe. En om het realisme van de film nog aan te schroeven werden jongeren aangesproken, die zelf de gruwelijkheden van de burgeroorlog in hun thuisland Liberia hebben meegemaakt, om de hoofdrollen te spelen in deze prent. En naar het einde doet de film iets wat heel wat andere gelijksoortige films nooit deden, en ik denk dan aan Cidade de Deus (2002) of La Battaglia di Algeri (1966) die het accent hadden gelegd op de motivatie en de oorzaken van het gedrag (goed of kwaad) van de karakters. Op het einde van deze Johnny Mad Dog stelt het hoofdpersonage zijn situatie in vraag, alsook zijn gewelddadige natuur. Zijn wereld wordt op zijn kop gezet en hij beseft dat hij gemanipuleerd wordt door een systeem die hem (mis)bruikt voor hun eigen machtswellustige belangen. Johnny wordt een soort rebel without a cause of nog een soort warrior without a war. Hij gedraagt zich als een hond die een bevel van zijn meester opvolgt, beseffende dat wat hij doet niet strookt met zijn overtuigingen.

    Het is op vele vlakken een opmerkelijke prent die ons niet onberoerd laat, en ons een absurde realiteit voorschotelt van jongeren die de kans niet krijgen om ‘kind’ te zijn. Armoede treft niet enkel de mensen in de dorpen, maar ook de jongeren die gerekruteerd worden door een autoritair regime. Het acteerwerk is zuiver, zonder fransjes of overdreven emotionaliteit of dramatiek, het camerawerk is buitengewoon efficiënt en het script is pakkend. Ondanks zijn brutaliteit is het een film die jullie moeten zien, al was het maar om niet geheel blind te zijn voor deze mensonterende realiteit. Laten we hopen dat deze film op dvd nog een lange weg zal kunnen afleggen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 maart 2010

     

    *** Johnny Mad Dog trailer ***

  • Blindness van Fernando Meirelles

    Pin it!

    De Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles maakte indruk met zijn film op Cannes. In 2002 brak de ex-videoclip/reclamefilm maker door met een meesterwerkje genaamd Cidade de Deus (2002), een kleurrijke en tevens rauw-realistisch portet over het leven van jongeren in de gewelddadige buitenwijken van Rio De Janeiro. En in tegenstelling tot de Waalse vedetten Dardenne is het niet allemaal sociaal drama wat de klok slaat, ook de manier van vertellen, de stijl en het camerawerk zijn van cruciaal belang. Meirelles gaat op zoek naar beelden om het sociale drama uit de clichés te halen, en zijn opvolger The Constant Gardener (2005) was daar tevens ook een schoolvoorbeeld van.

    Blindness poster

    Maar net zoals de gebroeders Dardenne filmt de cineaste ook voornamelijk op locatie mét de locale bevolking. Zijn betrokkenheid met de Keniaanse bevolking tijdens de opnamen van The Constant Gardener omschreef hij als volgt: "Omdat ik uit Brazilië kom, kon ik de film op een andere manier maken dan een Brit gedaan zou hebben. Ik identificeerde me meer met de Kenianen dan met de Britten in het verhaal. Ik heb er veel Britse personages en plotlijntjes uitgehaald. Daarvoor in de plaats heb ik een aantal scènes bedacht in de straten van Nairobi. Met sfeer in plaats van plotontwikkeling."

    Hiermee behoort Meirelles tot een elite aan filmmakers dat ondanks toenemende budgetten en het werken met duurbetaalde acteurs, geen concessies aan vorm of inhoud doet: hij wil op de eerste plaats zijn eigen ideeën en stijlmiddelen uitbouwen. Zijn eigenzinnige stijl leverde hem trouwens al een flinke schare fans op. Bewonderaars die al geruime tijd uitkijken naar Meirelles nieuwe film, Blindness (2008), de verfilming van de gelijknamige bestseller van de Portugese Nobelprijswinnaar José Saramago.

    Korte inhoud: In deze mysterieuze thriller worden de inwoners van een vredig stadje plotseling opgeschrikt door abrupte blindheid. De blinden worden in quarantaine geplaatst in een hospitaal. Onder hen ook een dokter (Mark Ruffalo). Zijn vrouw (Julianne Moore) blijft merkwaardig genoeg haar zicht wel behouden, maar doet net alsof ze ook blind is om bij haar man te kunnen blijven. De chaos en verwarring in het hospitaal slaan al gauw om in een soort survival of the fittest, en geweld neemt schrikbarend snel toe. Langzaam maar zeker brokkelt de beschaving in het stadje af. De doktersvrouw lijkt de enige te zijn die de boel nog onder controle kan houden, maar ze wordt gedwongen het feit dat ze kan zien geheim te houden, uit angst voor vijandige represailles.

    Blindness ligt dus volledig in de lijn van de (post-)apocalyptische trend die we kennen met films als Children of Men, Cloverfield, The Happening, Sunshine, Southland Tales, I Am Legend, 28 Weeks Later,… en zet de breekbaarheid van de mensheid centraal in een maatschappij die aan het vervallen is. In tegenstelling tot Children of Men (2006) wordt niemand onvruchtbaar, maar wel blind, wat de mensen compleet gek maakt en omzet in primitieve wezens. Ook de opbouw van de film lijkt hetzelfde patroon te volgen als de prent van Alfonso Cuarón. Bij het zien van de trailer lijkt het toch niet meteen te gaan om een rip-off van Children of Men, maar dat de focus toch eerder ligt op de 'intieme relaties' dan 'de wereld die om zeep gaat'.

    blindness_2008_pic01.jpgblindness_2008_pic02.jpgblindness_2008_pic03.jpg
    © Bee Vine Pictures

    Was de film enkele jaren eerder uitgebracht, was daar geen sprake van geweest. Aan Meirelles ligt de matige timing in elk geval niet, want hij wilde de roman van Saramago tien jaar geleden al verfilmen. "I was attracted by the paradox of making something visual about sightlessness." Er was alleen een probleem. De schrijver José Saramago wilde de rechten van zijn boek niet verkopen. Ook anderen die interesse toonden in het verfilmen van het boek, onder wie Gael García Bernal en Whoopi Goldberg, kregen nul op het rekest. Saramago is een uitgesproken Stalinist. Hij groeide op in een arm gebied in Portugal, een land dat de helft van de 20e eeuw onder rechtse dictators gebukt ging. Door die omstandigheden ontwikkelde de schrijver een grimmige kijk op mensen, de regering en het geloof. Toen een van zijn boeken door de Portugese regering verboden werd, vertrok hij naar de Canarische Eilanden. Vanwege zijn overtuiging kon Saramago het niet goedkeuren dat het kapitalistische Hollywood met zijn verhaal zou gaan lopen, vandaar zijn hardnekkige houding. Pas in 2005 ging de schrijver schoorvoetend akkoord met het voorstel van producent Niv Fichman en scenarioschrijver Don McKellar, onder voorwaarde dat de overheersende politieke boodschap versoepeld moest worden en dat het verhaal in een onherkenbaar land zou plaatsvinden. Fichman betrok vervolgens García en Meirelles - die dolblij waren dat hun droomproject tóch doorgang kon vinden - weer bij het project. García kreeg bovendien een van de hoofdrollen toegewezen.

    De grootste uitdaging voor Meirelles was niet het samenstellen van een getalenteerde internationale cast, maar zijn manier van filmen. Want hoe creëer je een wereld waarin slechts één iemand kan zien? Of zoals Meirelles het zelf zegt: "Film is all about point-of-view and in this film there is none". En dus bedacht hij een melkachtig filmpje dat hij over de camera legde, om een beeld te geven van het perspectief van de blinden. Hoe zien zij de wereld? Volgens Meirelles dus door een witte, melkachtige waas. Bovendien moest de regisseur alle verwijzingen naar een plaats en een tijd wegwerken, op orders van Saramago. Zo hebben de karakters geen namen maar gaan ze door het leven als Girl with the Dark Glasses (Alice Braga), Old Man With Eye Patch (Danny Glover) of King of Ward 3 (Gael García Bernal). Meirelles gaat in zijn volgende project By Any Means Necessary (2009) de cel in voor een thriller waar een undercover-agent toenadering zoekt tot een gevangene die iets meer zou weten over een terroristische aanslag. 'Blindness' werd gekozen als openingsfilm voor het festival van Cannes 2008. Oordeel zelf of de film het niveau haalt van zijn twee vorige prenten. De film zou eind 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.

     

    *** trailer ***